Nie powinienem jej pragnąć.
Od chwili, gdy opuściłem szklarnię, przesiąknięty zapachem księżycowego kwiatu, z jej złotymi oczami wypalonymi w mojej pamięci, zrozumiałem, że zrobiłem coś nieodwracalnie złego. To nie było zło w rodzaju złamania zasady; to było zło niczym klątwa zapuszczająca korzenie, jak pożar rozszalały w suchym lesie, którego nie da się opanować.
Nie mogłem przestać myśleć o Raenie Duskborn, wilczycy ze światłem burzy w spojrzeniu i starymi bliznami biegnącymi po jej dłoniach. Nie była moja i nigdy nie mogła być. Nie tylko byliśmy różni; byliśmy zakazani w sposób zapisany w kościach i krwi.
Nasze watahy były wrogami jeszcze zanim się urodziłem. Wilki z Hollowmoor, moja linia krwi, rządziły północnymi terenami w ciszy i precyzji, ceniąc porządek i kontrolę ponad wszystko inne. Nie wybieraliśmy partnerek z miłości; zawieraliśmy sojusze jak traktaty, a moi przodkowie budowali dynastie, nie związki.
Wataha Raeny, Ashfangowie, uosabiała wszystko, czego nauczono nas się bać.
Byli dzicy i bezprawni, o temperamentach hartowanych w rozżarzonym węglu i lojalnościach przysięganych burzy. Jej dziadek zabił mojego podczas potyczki granicznej, która niemal rozbiła cały region. Dorastałem na opowieściach o krwawych waśniach i zemście, owiniętych w ceremonialny język tradycji. Nauczono mnie, by nigdy nie wypowiadać ich imion na głos i nigdy nie patrzeć im w oczy bez oczekiwania przemocy.
Sama Raena była córką Alfy, zrodzoną z wojny i wychowaną w buncie, chodzącym i oddychającym przypomnieniem o tym, co mieliśmy niszczyć bez wahania. A jednak moja determinacja zaczęła pękać.
Gdy zobaczyłem ją w tej szklarni, czułem ją równie mocno, jak widziałem.
To było coś więcej niż muśnięcie skóry czy sposób, w jaki jej zapach oplatał mi gardło; czułem jej gniew, jej żal i jej brutalną kontrolę, jakby żyła sekundę od roztrzaskania się, a mimo to nigdy nie pozwoliła sobie upaść. To denerwowało mnie najbardziej: sposób, w jaki na mnie patrzyła, jakby chciała krzyczeć i płakać jednocześnie, a jednak odmawiała drżeniu.
Jej głos nie drżał, nawet gdy mój się łamał, i nie uciekała, choć każdy instynkt kazał jej biec. Nie mogłem przestać o niej myśleć, bez względu na to, jak bardzo się starałem.
Próbowałem, trenując aż każdy mięsień pulsował zmęczeniem, spotykając się ze starszyzną, aż ich rady zamieniały się w szum, i sparując z betami, aż kłykcie bolały od powtarzania tych samych ruchów. Przedstawiali mi wilczyce, każda doskonale wychowana i gotowa się podporządkować, jakby posłuszeństwo mogło rozpalić pragnienie. Żadna nie niosła jej ognia. Żadna nie pachniała miętą i popiołem po letnim deszczu. Żadna nie nawiedzała mnie tak, jak ona.
Kiedy sen nie nadchodził, poddawałem się nocy i wychodziłem na spacer. Las za Hollowmoor był gęsty i znajomy, spowity cierpliwym cieniem i dawną ciszą. Znałem każdą ścieżkę, odkąd byłem szczenięciem, lecz tej nocy unikałem wydeptanych dróg i pozwoliłem stopom decydować. Niosły mnie z dala od obowiązku, tradycji i wygodnych kłamstw, które połykałem od pierwszej przemiany.
Jesteś Alfą Hollowmoor; nie uginasz się, nie płoniesz i nie łączysz poza linią krwi. Powtarzałem mantrę, lecz coś we mnie już zaczęło się zginać, a pęknięcia tylko się pogłębiały z każdym krokiem. Może to ja sam się łamałem.
Księżyc wisiał nisko i blado, czujny niczym strażnik, podczas gdy wiatr niósł sekrety przez drzewa głosem, który niemal rozumiałem.
Mój wilk poruszał się pod skórą, niespokojny i krążący, jego oddech gorący przy kościach. Fale gorąca powracały, bo cykl się zbliżał, a wszystko zawsze się wyostrzało przed pełnią – emocje zaostrzone do ostrzy, instynkty ryczące o uwolnienie. Noc wydawała się niebezpieczna w sposób, który zapowiadał konsekwencje.
Raena była niebezpieczeństwem doprowadzonym do ostrza, i wiedziałem, że pożądanie może ranić głębiej niż jakikolwiek nóż. Mimo to nie potrafiłem zawrócić, przynajmniej jeszcze nie teraz, nie gdy sam las zdawał się mnie przyciągać naprzód.
Wtedy to usłyszałem: głos, niski i nieosłonięty, śpiewający gdzieś głębiej pośród drzew.
Zatrzymałem się na ścieżce i poczułem, jak bezruch osiada na mnie niczym szron. Pieśń wzniosła się jak kołysanka wyciągnięta z kości lasu, unosząc się przez noc jak pasma srebrnego dymu. To był dźwięk, od którego serce bolało, nie rozumiejąc dlaczego. Nikt już tak nie śpiewał, a z pewnością nikt nie ośmielał się śpiewać tak głęboko w tych lasach. To nie był głos, który należał do byle kogo.
Ruszyłem ostrożnie, przedzierając się przez gałęzie, podczas gdy mój oddech utkwił gdzieś między żebrami a żalem. Z każdym krokiem głos stawał się wyraźniejszy – wyższy, słodszy i bardziej samotny – aż w końcu przebiłem się przez ostatni rząd olsz i zobaczyłem ją.
Raena stała w rzece, z wodą sięgającą bioder, a jej skóra łapała blask księżyca, aż wyglądała jak wyrzeźbiona ze światła gwiazd i zimnego płomienia.
Jej ciemne włosy opadały luźno i mokro wzdłuż pleców, plącząc się na ramionach. Ramiona były nagie i silne, lśniące od wody, a ona – niech bogowie mają nade mną litość – była całkowicie naga w nurcie rzeki.
Moje płuca zapomniały, jak się oddycha, a noc wyostrzyła się na krawędziach, jakby chciała wstrzymać oddech razem ze mną. Nie zobaczyła mnie od razu, śpiewając do nieba, jakby świat mógł się kręcić bez jej zgody.
Przez jedno zatrzymane uderzenie serca zapomniałem o krwawej waśni, o prawach i dziedzictwie, które wbijano mi od urodzenia. Zapomniałem o wszystkim, poza osobą stojącą w rzece i niemożliwą ciszą pomiędzy nutami.
Wiedziałem, że powinienem był odwrócić wzrok, bo honor żądał powściągliwości, ale zrobiłem jeszcze jeden krok naprzód, wbrew każdemu przykazaniu wyrytemu w kościach, i ukryta gałąź pękła pod moim butem.
Odwróciła się natychmiast, a jej oczy spotkały się z moimi ponad wodą. W tej chwili las zamarł, rzeka ucichła, a cały świat zawęził się do złotego ciężaru jej spojrzenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„AAAAHHHHH!”
Krzyk przeciął drzewa jak sztylet i przysięgam, że moja czaszka pękła na pół. Przycisnąłem obie dłonie do uszu, potykając się, gdy wychodziłem z zarośli, w których zamarłem, z otwartymi ustami, sercem bijącym jak bębny wojenne w mojej piersi.
Nocne owady zamilkły, rzeka jakby wstrzymała oddech. Chłód przeszył mi kręgosłup, wciągając do płuc zapach mokrego kamienia i strachu.
„To tylko ja!” krzyknąłem. „To tylko ja—Silas! Cholera, przestań krzyczeć!”
Odwróciła się do mnie, stojąc w rzece, z wodą przylegającą do ud, gdy chwytała za za dużą koszulę, by zakryć skórę. Jej warkocz był ociekający, dziki, a usta miała rozchylone, jakbym właśnie wyczołgał się spod jej łóżka.
„Jesteś strasznym zbokiem,” warknęła Raena, przyciskając ręcznik do piersi. „Co ty tu robisz o tej godzinie? Podglądasz mnie? Śledzisz mnie—o Boże—ty mnie śledzisz!”
Uniósłem dłonie, wciąż łapiąc oddech.
„Nie podglądam cię. Nie mogłem spać, okej? I nie śledziłem cię! To moja rzeka. To ty się kąpiesz, jakby to było twoje prywatne spa!”
Jej oburzenie było zbyt głośne; każdy patrol mógłby to usłyszeć. Dłonie świerzbiły mnie, by się przemienić, ale pozostałem w ludzkiej skórze, odmawiając, by wyglądać jak potwór z jej głosu.
Zamrugała, wściekła.
„No dobrze, wiem, że to twoje terytorium, ale to nie znaczy, że możesz się po prostu pojawiać i szpiegować mnie jak jakiś szaleniec!”
„Jak to, szpiegować cię?” warknąłem. „Czego się spodziewasz, kiedy śpiewasz jak anioł o drugiej nad ranem i pluskasz się w mojej rzece?!”
„Powinieneś był zostać w swoim lesie i swoim domu, zamiast wchodzić na moje jakbyś wszystko posiadał!”
„Ja to posiadałem,” warknąłem. „To ziemia Hollowmoor. Teraz ja jestem Alfą. To ty przekraczasz granice.”
Wiatr szarpał drzewami, rozrzucając blask księżyca na jej ramionach jak zbroję. Byliśmy o krok od pazurów, dwa od krwi. Zrobiła krok naprzód, kapiejąc wodą na kamienie.
„Wow. Brzmisz dokładnie jak twój dziadek.”
Zmrużyłem oczy. „Nie zaczynaj.”
„A właśnie, że zacznę,” powiedziała, zaciskając ręcznik mocniej wokół ramion. „Powinnam była posłuchać książek historycznych. Mojego ojca. 'Nie ufaj wilkom z Hollowmoor,' mówił. 'Ich Alfa zabił mojego.'”
Zbliżyłem się, dystans między nami się zmniejszył. „To kłamstwo. Twój dziadek rozpoczął wojnę. To on pierwszy przekroczył naszą granicę.”
Opadła jej szczęka. „Słucham?! Chcesz mi powiedzieć, że mamy dwie zupełnie różne wersje historii?”
„Właśnie to ci mówię.”
„Jest tylko jedna prawda, Silas!”
„Może twoja wataha karmiła cię kłamstwami całe twoje życie.”
„Zabawne,” warknęła, „dokładnie to samo myślałam o twojej.”
Staliśmy teraz twarzą w twarz, powietrze między nami było gęste. Jej oczy świeciły złotem w blasku księżyca, klatka piersiowa unosiła się i opadała z wściekłości. Mój wilk poruszył się pod skórą, próbując się wydostać. Czułem miętę, popiół i coś, czego nie chciałem nazwać.
„Zawsze myślisz, że masz rację, prawda?” syknęła.
„Nie,” powiedziałem nisko. „Po prostu nie lubię, gdy oskarża się moją rodzinę o coś, czego nie zrobiła.”
„Prawie udusiłeś dziewczynę na ceremonii!”
„Obraziła mnie.”
„Ooo? Biedactwo.” Jej głos ociekał sarkazmem.
Zacisnąłem zęby. „Nie przekręcaj tego. Nie przyszedłem tu, żeby się z tobą kłócić.”
„To po co tu przyszedłeś?” powiedziała, jeszcze bardziej się zbliżając, oczy płonęły. „Żeby sprawdzić, czy wilczyca z Ashfang uklęknie przed tobą? Oszczędzę ci czasu—nie klękam przed nikim.”
Przestrzeń między nami była jak ogień, napięta i drżąca. Cały aż buzowałem—z wściekłości, gorąca, zamieszania i pożądania. Czułem jej gniew, wibrował mi w piersi jak grzmot.
Moje palce zacisnęły się w pięści. Jej dłonie zrobiły to samo. Jedno słowo więcej i byśmy wybuchli.
Wypuściłem oddech. „Przestań. Po prostu—przestań.”
Raena znieruchomiała.
„Nie zamierzam cię skrzywdzić,” powiedziałem, kręcąc głową. „Nie walczę z wilczycami. To szaleństwo.”
Patrzyła na mnie, jakby nie mogła zdecydować, czy zacząć krzyczeć, czy się zaśmiać.
Wtedy powiedziała cicho: „Tak? Wiesz, co jest szalone? Wilk, który prawie złamał komuś tchawicę, robiący scenę, bo ludzie myślą, że zakochał się w samcu.”
Moje serce zamarło. Przez chwilę milczałem. Potem prychnąłem, przewróciłem oczami i odwróciłem się. „Wierz, w co chcesz.”
Prąd szumiał po kamieniach jak śmiech, od którego nie mogłem uciec.
Ruszyłem. Ale ona jeszcze nie skończyła.
Zanim zdążyłem wejść między drzewa, usłyszałem miękki klap jej stóp na brzegu. Podniosła torbę i zarzuciła ręcznik na ramię. Koszula przylegała do jej ud, woda wciąż ściekała po łydkach.
„Cóż,” powiedziała oschle. „Nie musisz się martwić, że jeszcze mnie tu zobaczysz.”
Zatrzymałem się, ale nie spojrzałem za siebie.
„Do zobaczenia na rytualnej uczcie,” dodała, jak groźba. Albo jak obietnica.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ostrze przecięło powietrze. Nie chybiłem celu, ale nigdy tak naprawdę nie celowałem w niego. Celowałem w pamięć.
Raena w rzece powróciła do mnie z bezlitosną dokładnością. Znów usłyszałem ten głos, niski i prześladujący, i zobaczyłem ten ogień płonący w jej oczach. Nawet obraz tej przeklętej, za dużej koszuli przylgnął do mojej pamięci jak mokra tkanina do skóry.
Nieważne jak ciężko trenowałem—nieważne ile strzał zgubiłem czy ile godzin spędziłem na ringu, wybijając wypełnienie z opancerzonych betas—nie mogłem wypędzić jej z myśli.
„Potrzebuję nowego celu”, mruknąłem, wyrywając strzałę z drewna i rozłamując ją w dłoni.
„Chodzi ci o rozproszenie?” odezwał się za mną Kai, mój zastępca, jego głos zbyt cholernie przenikliwy.
„Na to samo wychodzi.”
„Zachowujesz się dziwnie od ceremonii.”
„Byłem zajęty”, odparłem płasko.
„Trenujesz cały dzień, nie sypiasz, warczysz na każdego, kto wypowie słowo ‘para’—tak. Bardzo normalne zachowanie.”
Zignorowałem go i poruszałem ciałem dalej, usiłując trzymać się tego, co zawsze mówił mój ojciec: Alfa nie pożąda. Alfa wybiera. I nigdy, przenigdy z krwi wroga.
Wbijał mi to do głowy od dziecka. Kontroluj myśli. Pogrzeb instynkty. Wierność stadu jest najważniejsza.
Jednak przez ostatnie kilka dni moje instynkty drapały mnie pod żebrami, a jej imię było na każdym moim oddechu.
Do czasu, gdy nadszedł rytualny obiad, czułem się, jakbym wychodził z własnej skóry.
Stałem przed lustrem, zaciągając czarne skórzane rzemienie wokół nadgarstków i wkładając oficjalny strój—ciemną, dopasowaną marynarkę ze srebrnym haftem na ramionach i herbem Hollowmoor wyszytym na piersi. Włosy miałem gładko zaczesane do tyłu, a szczęki tak mocno zaciśnięte, że niemal spodziewałem się, iż kość pęknie.
„Wyglądasz jak książę gotowy na egzekucję”, skomentował Kai, gdy przechodziłem obok niego.
„Dobrze. Właśnie tak się czuję.”
Sala była już pełna. Długie stoły zapełniali wojownicy, starszyzna i przybyli Alfowie, ramię w ramię. Powietrze pachniało pieczonym mięsem i dymem z drewna, lecz pod spodem unosiło się coś cięższego i nie do pomylenia—oczekiwanie.
Wszystkie oczy zwróciły się na mnie jednocześnie. Byłem nowym Alfą, dwudziestosześcioletnim, bez pary, wciąż nie wybranym.
Szepty zaczęły znów narastać, przebijając się ponad szczęk sztućców i stukot kubków.
„Więc, Silas”, odezwał się jeden ze starszych zbyt głośno. „Czy tej nocy wreszcie zobaczymy, jak wybierasz wilczycę?”
Odezwał się inny głos. „Chyba że plotki są prawdziwe i bardziej interesują cię wilki płci męskiej.”
Śmiech przetoczył się przez stół nieprzyjazną falą, która uderzyła o moją cierpliwość. Ścisnąłem blat tak mocno, aż drewno odcisnęło półksiężyce na moich dłoniach.
„Masz coś do powiedzenia?” warknąłem, patrząc starszemu prosto w oczy.
Uniósł ręce, cały niewinny. „Tylko jestem ciekaw. Wszyscy się zastanawiają. Nikim się nie interesowałeś. Nawet gdy cię namawiano.”
„Może nie interesuje mnie bycie zmuszonym do czegoś”, warknąłem.
„A może”, pochylił się bliżej, „już wybrałeś—a to ktoś, dla kogo twój ojciec spaliłby całe stado.”
Tylna część gardła zacisnęła mi się jak pięść. I wtedy zobaczyłem Raenę.
Weszła do sali jakby urodziła się z księżycowego blasku i dymu, poruszała się z pewnością, która zmieniała bieg grawitacji. Jej włosy opadały ciężkie i dzikie; oczy podkreślone czernidłem; usta zbyt czerwone, by to był przypadek. Miała na sobie ciemną, oficjalną zbroję Ashfang, dopasowaną jak jedwab nałożony na skórę, ramiona ostre jak pierwszy brzeg ostrza, wąska talia, a jej buty bojowe dalej brudne od prawdziwych kilometrów.
Nie należała tutaj, a jednak sprawiła, że wszyscy inni zniknęli w tle, włącznie ze mną.
„Przestań się gapić”, syknął Kai obok mnie.
„Nie gapię się.”
„Gapisz.”
„Nie powinna tu być”, mruknąłem, z zaciśniętą szczęką.
„Została zaproszona. Polityka. Pogódź się z tym.”
Ale nie mogłem się z tym pogodzić, zwłaszcza gdy przeszła na drugą stronę stołu i stanęła tam, jakby sala należała tylko do niej.
Patrzyła na mnie—czułem to—jej spojrzenie było nieruchome i nie mrugała, jakby mogła śledzić pot pojawiający się na mojej szyi i gorąco wpełzające pod skórę. Moja pierś unosiła się za szybko, a serce waliło zbyt głośno jak na tę cichą salę.
„Co, do diabła, się dzieje”, wyszeptałem do siebie.
Wstałem tak gwałtownie, że mój fotel zaskrzypiał na kamieniu.
„Potrzebuję powietrza.”
Nie czekałem na żaden komentarz. Przepchnąłem się przez drzwi na zewnątrz i oddychałem, jakbym właśnie przebiegł milę pod górę. Gwiazdy były ostre i twarde jak rozsypane diamenty. Zimno kąsało. A jednak paliłem się od środka.
Oparłem się o kamienną balustradę i zamknąłem oczy, dopóki zawroty głowy nie ustąpiły.
„Serio chcesz dać starszyźnie kolejne powody do szeptania?” odezwał się głos za mną.
Natychmiast się naprężyłem, każdy mięsień ściągnął się jak struna.
„Wiedziałem, że pójdziesz za mną.”
Raena wyszła z cienia, ramiona skrzyżowane na piersi. „Byłam ciekawa. Patrzenie, jak się pocisz przy stole, to było najzabawniejsze, co widziałam przez cały tydzień.”
„Nie pociłem się.”
„Dyszałeś, jakbyś miał się przemienić na tym cholernym stole.”
Odwróciłem wzrok, pozwalając ciemności ostudzić swoją minę. „Dlaczego tu jesteś?”
„Z tego samego powodu co ty”, powiedziała, podchodząc bliżej. „By uciec przed fałszywymi uśmiechami i układanymi przyszłościami.”
Odwróciłem się do niej powoli, czując jak oś nocy się przechyla. „Nie powinnaś tu być.”
„Ty też nie”, odparła natychmiast.
„Nie rozumiesz. Sprawiasz, że jest tylko gorzej.”
„Gorzej?” Uniosła brew. „To znaczy: myląco? Kusząco? Niebezpiecznie?”
Zrobiłem krok naprzód. „Tak.”
Zapadła cisza, napięta jak drut. Potem jej głos zniżył się.
„Myślisz, że dla mnie to łatwe?”
„Nie.”
Jej oddech zadrżał, ledwie słyszalny. „Dlaczego nie?”
„Bo nie mogę—” urwałem, przełykając z trudem prawdę. „Nie mogę cię chcieć.”
Zbliżyła się. Blisko. Zbyt blisko.
„Już chcesz.”
Jej dłoń musnęła moją, a ja cofnąłem się jak oparzony.
„Raena”, błagałem, głos mi się załamał. „Przestań.”
Przechyliła głowę, tak blisko, że czułem ciepło jej oddechu na ustach.
„To powiedz mi, że nie chcesz mnie pocałować właśnie teraz.”
Przesuń w górę, aby kontynuować