„Nie idę”, powiedziałem po raz trzeci.
Kai nawet nie drgnął; po prostu skrzyżował ramiona i patrzył na mnie, jakbym był dzieckiem odmawiającym zjedzenia obiadu.
„Przecież kochasz łucznictwo”, rzucił beznamiętnie.
„Nie wtedy, gdy otoczone jest polityką i wilkami, które wolałbym wypatroszyć niż przywitać.”
Kai uniósł brew. „Czyli… jak każdego dnia twojego życia?”
Skrzywiłem się, pozwalając, by ta mina stwardniała, aż poczułem, jakby wyrzeźbiono ją w kamieniu.
Zbliżył się o krok, ściszając głos. „Musisz wyjść ze swojej głowy, Silasie. Nie przestałeś się zamartwiać od tamtej rytualnej kolacji. Od dni nie dotknąłeś nawet łuku. To do ciebie nie podobne.”
„Byłem zajęty.”
„Unikałeś jej.”
Nie odpowiedziałem—milczenie przyznało więcej niż jakiekolwiek słowa.
Kai westchnął. „Posłuchaj, nie mówię, że musisz z nią rozmawiać. Po prostu idź. Strzelaj. Udowodnij, że wciąż jesteś najlepszym łucznikiem w regionie. Przypomnij im, kim jesteś.”
Ostatnie słowa uderzyły mnie z ciężarem, którego nie mogłem zignorować. Byłem najlepszy i w głębi duszy brakowało mi tego dowodu. Więc poszedłem.
Pole łucznicze wycięto na zboczu Wschodnich Wzgórz, pośród złocistych traw i wiatru ostrym jak nóż. Banderole wszystkich głównych watah ciągnęły się wzdłuż kamiennych ścieżek, łopocząc niczym niecierpliwe dłonie, które nie mogą się doczekać krwi lub chwały. Wilki w treningowych pancerzach, starszyzna w ciężkich szatach i dziedzice Alfa z uśmiechami pełnymi pewności siebie krążyli wokół, rozciągając się i śmiejąc, mierząc wzrokiem siebie nawzajem.
A tam była ona, Raena Zrodzona z Zmierzchu, już obecna i już strzelająca, jakby tarcze ustawiono tylko po to, by ją zadowolić.
Bogowie. Przysięga przemknęła przez moją głowę z żarem, który mnie zaskoczył, bo jej widok rozluźnił we mnie coś, co starałem się trzymać zamknięte.
Miała na sobie głęboką zieleń dopasowaną w talii, rękawy podwinięte do przedramion, a łuk zwisał swobodnie z jej ramienia, jakby należał właśnie tam—jakby nawet nie potrzebowała go, by zdominować pole. Dziś jej warkocz był ciasny, szczęka wykuta jak ostrze, a usta wygięte w ten półuśmiech, który sprawiał, że miałem ochotę wejść prosto w ścianę, by zresetować zmysły.
Wyglądała na swobodną, zajmując przestrzeń z pewnością właścicielki, jakby to miejsce od zawsze należało do niej.
A najgorsze było to, że to prawda. Była dobra i wiedziałem o tym. Widziałem, jak strzelała wcześniej, podczas nielegalnych zawodów, gdy mieliśmy po szesnaście lat, i ledwo spudłowała. Teraz, po latach, miała w sobie więcej siły, śmiertelną precyzję i opanowanie, które wciąż wybijało mnie z równowagi.
Jakby przywołana moimi myślami, odwróciła się i ruszyła w moją stronę. Zesztywniałem instynktownie, każdy mięsień napiął się jak cięciwa przed strzałem.
Uśmiechnęła się kątem ust, gdy tylko do mnie dotarła. „Nie sądziłam, że się pojawisz. Co się stało? Skończyły ci się powody do użalania?”
Przewróciłem oczami. „Czarująca jak zawsze.”
Zmierzyła mnie wzrokiem, oczy jej błyszczały. „Naprawdę to założysz?”
Spojrzałem na swój strój—czarną tunikę, ciemne dopasowane spodnie, srebrne naramienniki i herb Hollowmoor wyszyty na ramieniu.
„Co jest z tym nie tak?” zapytałem.
„Nic. Jeśli idziesz na pogrzeb.”
„Może i tak.”
„Swojej dumy?” droczyła się.
Otworzyłem usta, by odciąć się słownie, gdy przez tłum przebił się głos.
„No proszę, kto się w końcu wyczołgał z kryjówki.”
Odwróciłem się ku dźwiękowi i zobaczyłem Therona Vane’a—dziedzica Alfa Redpine—w jego zwykłej zbroi z arogancji. Głośny, bezczelny i zawsze próbujący udowodnić coś, czego nie potrafił nazwać, kroczył tak, jakby publiczność istniała tylko dla niego.
„Co się stało, Silas?” Theron się wyszczerzył. „Potrzebujesz, żeby Ashfang trzymała cię za rękę podczas zawodów?”
Oczy Raeny zwęziły się. „Słucham?”
Theron wzruszył ramionami, ale uśmiech nie zszedł mu z twarzy. „Mówię tylko. Najpierw plotki o twojej partnerce, teraz łazisz za nią jak zakończony szczeniak. Może linia Hollowmoor mięknie.”
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Raena podeszła bliżej, wkraczając w jego przestrzeń jak ostrzeżenie.
„Chcesz mówić o miękkości?” rzuciła niskim, ostrym głosem. „Ostatnio, gdy sprawdzałam, nie potrafiłeś nawet rozłupać kory z dziesięciu stóp bez drżenia jak zmokły szczeniak. Chcesz mówić o sile, Theronie? Najpierw strzelaj. Potem mów.”
Cały krąg wokół nas zamilkł, cisza spadła z ciężarem napiętej cięciwy.
Twarz Therona poczerwieniała. „Uważaj, Zmierzchowa.”
„Zawsze uważam.”
Odszedł z podkulonym ogonem, zostawiając za sobą zapach urażonego ego. Stałem tam, całkowicie oszołomiony szybkością i precyzją jej obrony.
Raena odwróciła się do mnie jakby nic się nie stało, jakby nie obroniła właśnie dziedzica swojego rywala przed każdym ważnym Alfą na polu.
„Nie… musiałaś tego robić”, powiedziałem.
Wzruszyła ramionami. „Chciałam.”
Przestudiowałem jej twarz, szukając podstępu albo haczyka, który pozwoliłby mi zlekceważyć tę chwilę, ale nie znalazłem żadnego.
„Totalnie mnie dezorientujesz”, mruknąłem.
„Dobrze”, odparła i uśmiechnęła się. „To cię czyni ciekawszym.”
Nie mogłem powstrzymać, jak kąciki moich ust drgnęły mimo wszystko. A potem, tuż przed powrotem na swoją linię, rzuciła jeszcze przez ramię:
„Powodzenia na zawodach.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przyniosłem do domu drugie miejsce. Drugie. Bo oczywiście Raena Duskborn musiała zdobyć pierwsze. Z jej perfekcyjnym celowaniem i tym zadowolonym, drobnym uśmieszkiem, jakby już wiedziała, jak to się skończy.
Nawet nie wiedziałem, że jest aż tak dobra. W zeszłym roku? Ledwo przeszła do trzeciej rundy. Już wtedy była niezła, ale nie aż tak. Nie na poziomie rozcinania jabłka z piętnastu metrów. Musiała ostro trenować, znaleźć sobie trenera. Albo po prostu postanowiła, że ma dość przegrywania. Tak czy inaczej, wyprzedziła mnie o dwa punkty.
A najgorsze jest to, że nawet nie byłem zły. Byłem… pod wrażeniem. Obrzydliwe.
Tak czy inaczej, po ceremonii, kiedy wszyscy zajęci byli wręczaniem Raenie tego jej głupiego, błyszczącego medalu i pozwalali jej pławić się w oklaskach, jeden z organizatorów wydarzenia odciągnął mnie na bok.
Wcisnęli mi do ręki zwój zapieczętowany złotym herbem.
Szczyt Treningowy Alf.
Dostałem zaproszenie znowu.
Co roku Alfy i dziedzice Alf z całego terytorium zjeżdżali się do stolicy na cały dzień intensywnych treningów. Nie chodziło tylko o siłę. Chodziło o kontrolę. Przywództwo. Strategię. Walkę. Synergię watahy. Testowali cię fizycznie, psychicznie, a nawet emocjonalnie.
W zeszłym roku pojechałem i nawet mi się podobało.
Nie lubiłem ludzi — ale same treningi? Tak. Były prawdziwe. Zrywały tytuły i ego, zostawiając tylko instynkt i wolę.
Mogliśmy zabrać osobę towarzyszącą. Zwykle była to beta albo zastępca. Większość zabierała najgłośniejszego sojusznika. Swoje mięśnie. Swojego przytakiwacza.
Ja chciałem zabrać Kaia.
Więc kiedy wróciłem do domu, wciąż obolały po zawodach i z tym piekącym ukłuciem drugiego miejsca głęboko w dumie, znalazłem go w zbrojowni, jak ostrzył ostrza.
— Hej — powiedziałem, rzucając mu zwój.
Złapał go, obejrzał i uniósł brew. — Szczyt Treningowy, co?
— Jadę — powiedziałem. — Pomyślałem, że może pojedziesz ze mną.
Kai zawahał się. — Byłem w zeszłym roku.
— No i?
— Obiecałem nowym rekrutom, że poprowadzę ich ćwiczenia, kiedy ciebie nie będzie.
Nie kłóciłem się. Wiedziałem, że nie rezygnuje przeze mnie — po prostu nie lubił takich wydarzeń. Więc pojadę sam. Świetnie.
Poszedłem do kuchni i nalałem sobie wody. Usiadłem przy blacie. Moje nogi podskakiwały, a myśli błądziły. I oczywiście… pojawiła się ona. Nie fizycznie. Po prostu… w mojej głowie. Jej śmiech. Jej głos. Sposób, w jaki wyglądała w zieleni. To, jak sprawiała, że chciałem rzeczy, do których nie powinienem mieć prawa.
— Nie rób tego! — mruknąłem do siebie. — Nie myśl o niej.
Ale było już za późno. Wpatrywałem się w wodę w szklance, jakby mogła ją wymazać.
Kai wszedł do kuchni. Spojrzał na mnie przez dokładnie dwie sekundy, po czym się uśmiechnął.
— Znowu o niej myślisz.
— Nie, nie myślę — odpowiedziałem za szybko.
— Myślisz — powiedział, otwierając lodówkę, jakby to był zwykły dzień. — Wszystko masz wypisane na twarzy.
— Moja twarz mówi, że jestem zmęczony.
— Nie, twoja twarz mówi, że Raena Duskborn trzyma cię w żelaznym uścisku.
Zakrztusiłem się. — To nawet… co to niby znaczy?
Kai usiadł naprzeciwko, skrzyżował ramiona. — Znaczy, że od kolacji rytualnej zaczynasz się sypać. Trenujesz za dużo. Śpisz za mało. Warczysz na wszystkich oprócz niej. A teraz siedzisz tu, wyglądając jak zbity szczeniak po zajęciu drugiego miejsca za wilczycą, której rzekomo nienawidzisz.
— Nie nienawidzę jej — mruknąłem.
— Och, wszyscy wiemy.
Przeciągnąłem dłonią po włosach. — Ona jest po prostu…
— Jaka?
— Skomplikowana.
Kai pochylił się do przodu. — Nie boisz się jej, Silasie.
Wpatrzyłem się w niego. W końcu powiedziałem cicho: — Nie boję się jej.
Mrugnął, a ja spuściłem wzrok. — Boję się siebie.
Wtedy Kai odezwał się łagodniej: — Nie powinieneś.
— Nie rozumiesz.
— Rozumiem — powiedział. — Myślisz, że złość w tobie czyni cię takim jak twój ojciec. Ale tak nie jest.
Spojrzałem na niego, a on odwzajemnił spojrzenie. — Nie jesteś nim, Silasie.
Przełknąłem ślinę.
Kontynuował: — Twój ojciec brał, co chciał. Nigdy się nie zatrzymywał, nie zadawał pytań. Ty? Ty się zatrzymujesz. Myślisz. Cofasz, kiedy trzeba. Boisz się skrzywdzić innych, bo ci zależy. To nie jest słabość. To powściągliwość. To siła.
Nie odpowiedziałem, ale część mnie chciała to zrobić. Bo za każdym razem, gdy myślałem o Raenie, nie wyobrażałem sobie, że ją złamię — wyobrażałem sobie, że sam się dla niej zatracę. A może to było jeszcze gorsze.
Wstałem, chwytając zwój z zaproszeniem.
— Wyruszam na Szczyt o świcie.
Kai uniósł kubek. — Tym razem postaraj się, żeby cię nie udusiła.
Spojrzałem na niego beznamiętnie. — Ignoruję cię teraz.
Uśmiechnął się szeroko. — Sprawiedliwie.
Wychodząc, jeszcze raz sprawdziłem szczegóły. Ręce miałem pewne, ale w głowie panował chaos. Bo wiedziałem, że ona tam będzie.
I nieważne, co mówi mój rozum… Całe moje ciało już dawno podjęło decyzję. Raena Duskborn mieszkała w mojej głowie za darmo.
A najgorsze? Nawet nie próbowałem jej eksmitować.
Tej nocy sen porwał mnie pod powierzchnię i odnalazł w korytarzu ze szkła i zieleni, gdzie powietrze było wilgotne od księżycowych kwiatów. Raena podeszła blisko, jej oddech ogrzał mi policzek, i pocałowałem ją — najpierw powoli, potem jak tonący chwytający powietrze.
Smakowało to miedzią i deszczem, a coś we mnie wyrwało się z dźwiękiem, którego nie rozpoznałem jako własny. Obudziłem się z ustami przy poduszce i zaciśniętymi pięściami, a przez brzuch przewinęło się obrzydzenie. Wstyd palił mocniej niż sen. Nienawidziłem siebie za to, że pragnąłem jej, nawet gdy rozum mówił nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Byłem jednym z pierwszych, którzy przybyli.
Coroczny Alpha Training Summit odbywał się w górskiej twierdzy Veridan Crest. Pola treningowe rozciągały się szeroko i ostro – kamienne ścieżki oplatały strzeliste sosny, a platformy były wykute prosto w klifach.
Wiatr był lodowaty niczym nóż, niosąc ze sobą zapach żelaza, sosny i starego potu.
Polany do sparingu otaczały pradawne, białe jesiony. To było miejsce, które odzierało wilki do kości z instynktów. Bez polityki. Bez tytułów. Po prostu prawda o tym, kim jesteś z urodzenia. To mi się podobało. Potrzebowałem tego – czegoś, na czym mógłbym zetrzeć zęby, aż moje myśli zamienią się w czyny.
Stałem blisko centralnego kręgu, stukając palcami w udo, obserwując pierwszych przybyłych.
Jeden po drugim, następcy Alf i ich zastępcy napływali, wszyscy w lśniących zbrojach, niektórzy z klingami przytroczonymi do pleców, inni śmiali się, jakby to było jakieś spotkanie po latach. Stal brzęczała. Buty dźwięczały. Powietrze było naładowane, jakby burza wybierała miejsce, gdzie uderzyć.
Nie miałem ochoty na reunion.
Wilczyca z watahy Blackhorn podeszła, kołysząc biodrami, jakby myślała, że tego nie zauważyłem.
– Jesteś Silas Hollowmoor, prawda? – zapytała lekko. – Ten, co prawie złamał Kaylanowi nos zeszłego lata?
– Możliwe.
Zachichotała, stając bliżej. – Trochę sobie zasłużył. Wyglądasz na spiętego – potrzebujesz pomocy z rozciąganiem przed treningiem?
Nawet na nią nie spojrzałem. – Poradzę sobie.
Mrugnęła i jej uśmiech zgasł. Odszedłem, zanim zdążyła coś jeszcze powiedzieć. Zimno wsunęło mi się pod kołnierz, gdy oddalałem się, zostawiając za sobą hałas jak zrzuconą skórę.
I wtedy ją poczułem. Nie musiałem patrzeć; wyczułem ją – jak elektryczność przewijającą się przez kręgosłup – Raena Duskborn. Włosy na moich ramionach stanęły dęba, zanim ją zobaczyłem.
Pewna siebie jak zawsze, warkocz kołysał się za nią, buty chrzęściły na żwirze. Miała na sobie ciemnoczerwoną, bezrękawną zbroję treningową, a na górnym ramieniu czarną opaskę, ciasno zawiązaną. Wyglądała... niebezpiecznie. I szła prosto na mnie. Polana zwęziła się do jednej ścieżki, a ona prowadziła przez mój mostek.
– Co tam, Silas? – wyszczerzyła się i klepnęła mnie żartobliwie w ramię.
Powinienem się wzdrygnąć, ale nie zrobiłem tego. Zamiast tego coś przeszyło mnie – gorące, szybkie, dezorientujące. Jak iskry pod skórą.
Żołądek mi się ścisnął. Palce drgnęły. Oddech ugrzązł w gardle. Nie wiedziałem, co to było, ale tego nienawidziłem. I kochałem jednocześnie. Mój wilk chodził tuż pod powierzchnią, wydeptując ślady w moich kościach.
– U mnie ok – burknąłem. – U ciebie?
Raena wzruszyła ramionami. – Bywało lepiej. Oby dziś nie było do kitu.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, rozległy się rogi.
Wszyscy zgromadzili się wokół, gdy naprzód wystąpił wysoki, starszy wilk z szeroką, szarą brodą. – Jestem dowódca Eiran. Główny trener w tym roku. Witajcie w Veridan Crest. Tutaj nie obowiązują zasady watahy. Stopnie nie mają znaczenia. Walczycie, pocicie się, krwawicie. Wykonujecie rozkazy albo wypadacie.
Wskazał na stół wyłożony ochraniaczami. – Wybierzcie kamizelkę. Przyda się.
Raena i ja podeszliśmy razem. Wybrała najjaskrawszą. Fioletową.
Mrugnąłem. – Serio?
Wyszczerzyła się. – We wszystkim wyglądam dobrze. W przeciwieństwie do ciebie.
Spojrzałem na swój czarny sprzęt. – To się nazywa praktyczność.
– To się nazywa nuda.
– Daj spokój.
– Tylko się nie rozpłacz, Hollowmoor.
– Nie zakrztuś się tym kolorem, Duskborn.
Posłaliśmy sobie złośliwe uśmiechy. Coś za lekkiego przemknęło między nami. Nie podobało mi się to. Ale nie chciałem też, by się skończyło. Głos dowódcy Eirana przerwał napięcie. – Pierwsze ćwiczenie. Runda refleksów. Dobierajcie się w pary. Bez broni. Liczy się tylko szybkość.
Pary tworzyły się szybko. Raena spojrzała na mnie.
– Wchodzisz? – zapytała.
– Chyba tak.
Weszliśmy do kręgu sparingowego. Głos dowódcy zabrzmiał ponownie. – Start!
Rzuciła się pierwsza – szybko. Niski zamach na moje nogi. Zablokowałem, przesunąłem się, wykonałem wypad. Kurz uniósł się wokół naszych stóp w cienkich smugach.
Poruszaliśmy się jak dym i błyskawica. Cios, unik, przewrót. Była szybka, ale ja byłem silniejszy. Jej łokieć prawie sięgnął mojej szczęki, ale uchyliłem się i podciąłem jej nogi.
Raena runęła na ziemię, jęcząc.
– Wszystko gra? – zapytałem, podchodząc bliżej.
– Proszę cię – wyszczerzyła się – bywały gorsze pocałunki.
Mrugnąłem. – To nie było—
– Silas! – krzyknęła.
Zanim zdążyłem zareagować, rzuciła się znowu – przewracając mnie. Upadłem twardo, plecami na ziemi. Okrągły szum przycichł, jakby góra wstrzymała oddech.
I wtedy – jej zapach się zmienił. Powietrze zgęstniało; poczułem to. Mgła wezbrała.
– O nie – wyszeptałem.
Jej oczy zmatowiały złotem. Oddech stał się płytszy, ale głębszy. Usiadła na mnie okrakiem, ręce zacisnęła na moich ramionach.
– Raena – powiedziałem, czując narastającą panikę. – Raena, przestań. To tylko mgła. To nieprawdziwe.
Nie odpowiedziała. Potem jej usta się otworzyły i wbiła zęby mocno w moją szyję. Ból. Żądło głęboko pod skórą. Nie tylko ugryzienie; to był jej znak. I znieruchomiałem – nie ze strachu, ale z rozpaczy. Najgorszy koszmar właśnie się spełnił.
Przesuń w górę, aby kontynuować