Och, jaka ona była dobra.
Raena Duskborn była tak cholernie utalentowana w wywoływaniu mojego dyskomfortu, że niemal zakrawało to na sztukę. Wiedziała dokładnie, jak stanąć, precyzyjnie, jak mówić, i jak patrzeć na mnie tak, jakby samym wzrokiem wycinała ze mnie prawdę. Nie potrzebowała pazurów, by mnie rozciąć; wystarczył pojedynczy, obojętny uśmieszek.
Była mistrzynią wzbudzania we mnie uczuć, do których nie miałem prawa, wyciągania emocji, które latami zamykałem na cztery spusty, i wywlekania ich na światło dzienne, jakby miały prawo istnieć.
Ona jest diabłem w przebraniu, pomyślałem.
Ty to kochasz, wyszeptał mój wilk.
Och, zamknij się do cholery.
Zostawiła mnie drżącego w zimnej nocy, z poszarpanym oddechem, rozpalonym ciałem i sercem bijącym tak głośno, że mogło miażdżyć mi żebra. A ona? Po prostu się uśmiechnęła, zarzuciła włosy na ramię, posłała mi to spojrzenie mówiące żałosny i wróciła do sali jadalnej, jakby nic się nie stało—jakby nie przewróciła mojego świata do góry nogami i nie zostawiła mnie tam jak głupca.
W środku widziałem ją przez szybę, rozmawiającą z ludźmi, jakby to była najprostsza rzecz na świecie. Śmiała się i uśmiechała złośliwie, istniała jak bogini, która nie miała pojęcia—a może jednak miała—że doprowadza mnie do szaleństwa.
Zostałem na zewnątrz, opierając się o poręcz, podczas gdy moje palce drżały, wyobrażając sobie setki różnych wersji tego, co powinno się wydarzyć, zamiast katastrofy, która faktycznie się stała.
A co, gdybym ją pocałował?
A co, gdybym nie pozwolił jej odejść?
A gdybym poszedł dalej—gdybym przekroczył granicę, której przysiągłem nigdy nie przekraczać?
Wtedy wrócił obraz, wspomnienie, o które nigdy nie prosiłem, a które zawsze boli zbyt mocno: moja matka.
Miałem może dziesięć lat, ukryty za schodami z kolanami pod brodą. Noc była gęsta od ciszy, dopóki głos ojca nie rozdarł jej jak grzmot.
„Przestań płakać, Lysandro! Myślisz, że łzy coś naprawią?”
Stała przy kominku, z założonymi rękami, a całe jej ciało drżało. Drżała zawsze, jakby nie należała do tego domu, ani do tego małżeństwa, jakby była gościem we własnym życiu.
Tego wieczoru przyprowadził inną wilczycę. Była blondynką, głośną, śmiała się za dużo i miała czerwone usta jak wojenny makijaż.
Moja matka nie powiedziała nic. Po prostu stała, gdy tamta chichotała i uczepiała się ramienia ojca jak trofeum.
„Jesteś moją żoną, nie moim łańcuchem,” wrzasnął, trzaskając kielichem o stół. „Tak to działa, Lysandro. Jestem Alfą. Musisz się z tym pogodzić.”
A moja matka… moja matka tylko pochyliła głowę. Ta cisza prześladuje mnie bardziej niż jakiekolwiek krzyki.
Tej nocy zrozumiałem coś, o czym nigdy nie zapomniałem: władza bez samokontroli to nic innego jak okrucieństwo przebrane w złoto.
Wróciłem do rzeczywistości nagle. Powietrze piekło mnie w płuca, palce znów zacisnęły się w pięści, a szczęka bolała od zaciskania zębów.
To właśnie się liczy. Nie boję się bólu; boję się go zadawać. Przeraża mnie myśl, że mógłbym stać się człowiekiem, który uważa, że krzyk to siła. Przeraża mnie, że mógłbym zranić kogoś tak, jak mój ojciec ranił moją matkę—powoli, nieustępliwie, aż nie zostało z niej nic poza cichą, drżącą powłoką.
Ludzie myślą, że jestem powściągliwy, zdystansowany i zimny. Uważają, że jestem zbyt łagodny, by być Alfą. Ale nie jestem łagodny; jestem przestraszony.
Nie jej się boję. Nie—nie Raeny. Ona jest dzika i niebezpieczna, ocalała, która przechytrzyła aroganckie wilki dwa razy starsze od siebie. Mogłaby mnie zniszczyć, gdyby chciała, a jeszcze tego nie zrobiła. Nie zrobiła nic poza rzucaniem mi wyzwań, kuszeniem mnie i prześladowaniem mnie w każdej myśli i każdym oddechu.
I dziwnym trafem właśnie to sprawia, że chcę ją chronić jeszcze bardziej.
Nawet jeśli jest moją wrogiem. Nawet jeśli nasze watahy nienawidzą się nawzajem, a historia już wycięła linię między nami, której nikt nie powinien przekraczać.
Nie chciałbym jej skrzywdzić—ani fizycznie, ani emocjonalnie, nawet przez przypadek. Bo kiedy raz zobaczysz, jak ktoś przeżywa z ogniem w oczach, ostatnią rzeczą, jakiej byś chciał, jest być powodem, dla którego ten płomień zgaśnie.
Wpatrywałem się w gwiazdy, rozpaczliwie szukając czegokolwiek, co nadawałoby sens.
Na koniec dnia nie boję się jej.
Dobrze, może trochę się boję.
Tylko trochę, jeśli mam być ze sobą szczery.
Jest piękna w sposób, który sprawia, że zapominasz o zasadach, potężna w taki sposób, że zaczynasz kwestionować przeznaczenie, i uwodzicielska w ten cichy, śmiertelnie niebezpieczny sposób—jak płomień, który kusi twoją dłoń bliżej, by sprawdzić, czy się sparzysz.
Ale to nie ten strach trzyma mnie nocą bez snu.
To tylko ja. Boję się siebie.
Boję się tego, co żyje pod moją skórą: żaru, głodu i gniewu, który zakopuję tak głęboko, że modlę się, by nigdy nie wypłynął. Bo jeśli kiedyś wypłynie, nie wiem, czy będę umiał go znowu zamknąć w klatce.
Nie chcę stać się człowiekiem, który powalił moją matkę na kolana. Nie chcę być imieniem, przy którym inna wilczyca drży. Nie chcę być zapamiętany z powodu siniaków, które zostawiam—na skórze, sercach czy w dziedzictwie.
Tak więc, dlatego trzymam dystans. Raena Duskborn może być diabłem w przebraniu, ale ja jestem burzą, którą stworzył mój ojciec. A na końcu burze się nie zakochują; burze niszczą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Nie idę”, powiedziałem po raz trzeci.
Kai nawet nie drgnął; po prostu skrzyżował ramiona i patrzył na mnie, jakbym był dzieckiem odmawiającym zjedzenia obiadu.
„Przecież kochasz łucznictwo”, rzucił beznamiętnie.
„Nie wtedy, gdy otoczone jest polityką i wilkami, które wolałbym wypatroszyć niż przywitać.”
Kai uniósł brew. „Czyli… jak każdego dnia twojego życia?”
Skrzywiłem się, pozwalając, by ta mina stwardniała, aż poczułem, jakby wyrzeźbiono ją w kamieniu.
Zbliżył się o krok, ściszając głos. „Musisz wyjść ze swojej głowy, Silasie. Nie przestałeś się zamartwiać od tamtej rytualnej kolacji. Od dni nie dotknąłeś nawet łuku. To do ciebie nie podobne.”
„Byłem zajęty.”
„Unikałeś jej.”
Nie odpowiedziałem—milczenie przyznało więcej niż jakiekolwiek słowa.
Kai westchnął. „Posłuchaj, nie mówię, że musisz z nią rozmawiać. Po prostu idź. Strzelaj. Udowodnij, że wciąż jesteś najlepszym łucznikiem w regionie. Przypomnij im, kim jesteś.”
Ostatnie słowa uderzyły mnie z ciężarem, którego nie mogłem zignorować. Byłem najlepszy i w głębi duszy brakowało mi tego dowodu. Więc poszedłem.
Pole łucznicze wycięto na zboczu Wschodnich Wzgórz, pośród złocistych traw i wiatru ostrym jak nóż. Banderole wszystkich głównych watah ciągnęły się wzdłuż kamiennych ścieżek, łopocząc niczym niecierpliwe dłonie, które nie mogą się doczekać krwi lub chwały. Wilki w treningowych pancerzach, starszyzna w ciężkich szatach i dziedzice Alfa z uśmiechami pełnymi pewności siebie krążyli wokół, rozciągając się i śmiejąc, mierząc wzrokiem siebie nawzajem.
A tam była ona, Raena Zrodzona z Zmierzchu, już obecna i już strzelająca, jakby tarcze ustawiono tylko po to, by ją zadowolić.
Bogowie. Przysięga przemknęła przez moją głowę z żarem, który mnie zaskoczył, bo jej widok rozluźnił we mnie coś, co starałem się trzymać zamknięte.
Miała na sobie głęboką zieleń dopasowaną w talii, rękawy podwinięte do przedramion, a łuk zwisał swobodnie z jej ramienia, jakby należał właśnie tam—jakby nawet nie potrzebowała go, by zdominować pole. Dziś jej warkocz był ciasny, szczęka wykuta jak ostrze, a usta wygięte w ten półuśmiech, który sprawiał, że miałem ochotę wejść prosto w ścianę, by zresetować zmysły.
Wyglądała na swobodną, zajmując przestrzeń z pewnością właścicielki, jakby to miejsce od zawsze należało do niej.
A najgorsze było to, że to prawda. Była dobra i wiedziałem o tym. Widziałem, jak strzelała wcześniej, podczas nielegalnych zawodów, gdy mieliśmy po szesnaście lat, i ledwo spudłowała. Teraz, po latach, miała w sobie więcej siły, śmiertelną precyzję i opanowanie, które wciąż wybijało mnie z równowagi.
Jakby przywołana moimi myślami, odwróciła się i ruszyła w moją stronę. Zesztywniałem instynktownie, każdy mięsień napiął się jak cięciwa przed strzałem.
Uśmiechnęła się kątem ust, gdy tylko do mnie dotarła. „Nie sądziłam, że się pojawisz. Co się stało? Skończyły ci się powody do użalania?”
Przewróciłem oczami. „Czarująca jak zawsze.”
Zmierzyła mnie wzrokiem, oczy jej błyszczały. „Naprawdę to założysz?”
Spojrzałem na swój strój—czarną tunikę, ciemne dopasowane spodnie, srebrne naramienniki i herb Hollowmoor wyszyty na ramieniu.
„Co jest z tym nie tak?” zapytałem.
„Nic. Jeśli idziesz na pogrzeb.”
„Może i tak.”
„Swojej dumy?” droczyła się.
Otworzyłem usta, by odciąć się słownie, gdy przez tłum przebił się głos.
„No proszę, kto się w końcu wyczołgał z kryjówki.”
Odwróciłem się ku dźwiękowi i zobaczyłem Therona Vane’a—dziedzica Alfa Redpine—w jego zwykłej zbroi z arogancji. Głośny, bezczelny i zawsze próbujący udowodnić coś, czego nie potrafił nazwać, kroczył tak, jakby publiczność istniała tylko dla niego.
„Co się stało, Silas?” Theron się wyszczerzył. „Potrzebujesz, żeby Ashfang trzymała cię za rękę podczas zawodów?”
Oczy Raeny zwęziły się. „Słucham?”
Theron wzruszył ramionami, ale uśmiech nie zszedł mu z twarzy. „Mówię tylko. Najpierw plotki o twojej partnerce, teraz łazisz za nią jak zakończony szczeniak. Może linia Hollowmoor mięknie.”
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Raena podeszła bliżej, wkraczając w jego przestrzeń jak ostrzeżenie.
„Chcesz mówić o miękkości?” rzuciła niskim, ostrym głosem. „Ostatnio, gdy sprawdzałam, nie potrafiłeś nawet rozłupać kory z dziesięciu stóp bez drżenia jak zmokły szczeniak. Chcesz mówić o sile, Theronie? Najpierw strzelaj. Potem mów.”
Cały krąg wokół nas zamilkł, cisza spadła z ciężarem napiętej cięciwy.
Twarz Therona poczerwieniała. „Uważaj, Zmierzchowa.”
„Zawsze uważam.”
Odszedł z podkulonym ogonem, zostawiając za sobą zapach urażonego ego. Stałem tam, całkowicie oszołomiony szybkością i precyzją jej obrony.
Raena odwróciła się do mnie jakby nic się nie stało, jakby nie obroniła właśnie dziedzica swojego rywala przed każdym ważnym Alfą na polu.
„Nie… musiałaś tego robić”, powiedziałem.
Wzruszyła ramionami. „Chciałam.”
Przestudiowałem jej twarz, szukając podstępu albo haczyka, który pozwoliłby mi zlekceważyć tę chwilę, ale nie znalazłem żadnego.
„Totalnie mnie dezorientujesz”, mruknąłem.
„Dobrze”, odparła i uśmiechnęła się. „To cię czyni ciekawszym.”
Nie mogłem powstrzymać, jak kąciki moich ust drgnęły mimo wszystko. A potem, tuż przed powrotem na swoją linię, rzuciła jeszcze przez ramię:
„Powodzenia na zawodach.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przyniosłem do domu drugie miejsce. Drugie. Bo oczywiście Raena Duskborn musiała zdobyć pierwsze. Z jej perfekcyjnym celowaniem i tym zadowolonym, drobnym uśmieszkiem, jakby już wiedziała, jak to się skończy.
Nawet nie wiedziałem, że jest aż tak dobra. W zeszłym roku? Ledwo przeszła do trzeciej rundy. Już wtedy była niezła, ale nie aż tak. Nie na poziomie rozcinania jabłka z piętnastu metrów. Musiała ostro trenować, znaleźć sobie trenera. Albo po prostu postanowiła, że ma dość przegrywania. Tak czy inaczej, wyprzedziła mnie o dwa punkty.
A najgorsze jest to, że nawet nie byłem zły. Byłem… pod wrażeniem. Obrzydliwe.
Tak czy inaczej, po ceremonii, kiedy wszyscy zajęci byli wręczaniem Raenie tego jej głupiego, błyszczącego medalu i pozwalali jej pławić się w oklaskach, jeden z organizatorów wydarzenia odciągnął mnie na bok.
Wcisnęli mi do ręki zwój zapieczętowany złotym herbem.
Szczyt Treningowy Alf.
Dostałem zaproszenie znowu.
Co roku Alfy i dziedzice Alf z całego terytorium zjeżdżali się do stolicy na cały dzień intensywnych treningów. Nie chodziło tylko o siłę. Chodziło o kontrolę. Przywództwo. Strategię. Walkę. Synergię watahy. Testowali cię fizycznie, psychicznie, a nawet emocjonalnie.
W zeszłym roku pojechałem i nawet mi się podobało.
Nie lubiłem ludzi — ale same treningi? Tak. Były prawdziwe. Zrywały tytuły i ego, zostawiając tylko instynkt i wolę.
Mogliśmy zabrać osobę towarzyszącą. Zwykle była to beta albo zastępca. Większość zabierała najgłośniejszego sojusznika. Swoje mięśnie. Swojego przytakiwacza.
Ja chciałem zabrać Kaia.
Więc kiedy wróciłem do domu, wciąż obolały po zawodach i z tym piekącym ukłuciem drugiego miejsca głęboko w dumie, znalazłem go w zbrojowni, jak ostrzył ostrza.
— Hej — powiedziałem, rzucając mu zwój.
Złapał go, obejrzał i uniósł brew. — Szczyt Treningowy, co?
— Jadę — powiedziałem. — Pomyślałem, że może pojedziesz ze mną.
Kai zawahał się. — Byłem w zeszłym roku.
— No i?
— Obiecałem nowym rekrutom, że poprowadzę ich ćwiczenia, kiedy ciebie nie będzie.
Nie kłóciłem się. Wiedziałem, że nie rezygnuje przeze mnie — po prostu nie lubił takich wydarzeń. Więc pojadę sam. Świetnie.
Poszedłem do kuchni i nalałem sobie wody. Usiadłem przy blacie. Moje nogi podskakiwały, a myśli błądziły. I oczywiście… pojawiła się ona. Nie fizycznie. Po prostu… w mojej głowie. Jej śmiech. Jej głos. Sposób, w jaki wyglądała w zieleni. To, jak sprawiała, że chciałem rzeczy, do których nie powinienem mieć prawa.
— Nie rób tego! — mruknąłem do siebie. — Nie myśl o niej.
Ale było już za późno. Wpatrywałem się w wodę w szklance, jakby mogła ją wymazać.
Kai wszedł do kuchni. Spojrzał na mnie przez dokładnie dwie sekundy, po czym się uśmiechnął.
— Znowu o niej myślisz.
— Nie, nie myślę — odpowiedziałem za szybko.
— Myślisz — powiedział, otwierając lodówkę, jakby to był zwykły dzień. — Wszystko masz wypisane na twarzy.
— Moja twarz mówi, że jestem zmęczony.
— Nie, twoja twarz mówi, że Raena Duskborn trzyma cię w żelaznym uścisku.
Zakrztusiłem się. — To nawet… co to niby znaczy?
Kai usiadł naprzeciwko, skrzyżował ramiona. — Znaczy, że od kolacji rytualnej zaczynasz się sypać. Trenujesz za dużo. Śpisz za mało. Warczysz na wszystkich oprócz niej. A teraz siedzisz tu, wyglądając jak zbity szczeniak po zajęciu drugiego miejsca za wilczycą, której rzekomo nienawidzisz.
— Nie nienawidzę jej — mruknąłem.
— Och, wszyscy wiemy.
Przeciągnąłem dłonią po włosach. — Ona jest po prostu…
— Jaka?
— Skomplikowana.
Kai pochylił się do przodu. — Nie boisz się jej, Silasie.
Wpatrzyłem się w niego. W końcu powiedziałem cicho: — Nie boję się jej.
Mrugnął, a ja spuściłem wzrok. — Boję się siebie.
Wtedy Kai odezwał się łagodniej: — Nie powinieneś.
— Nie rozumiesz.
— Rozumiem — powiedział. — Myślisz, że złość w tobie czyni cię takim jak twój ojciec. Ale tak nie jest.
Spojrzałem na niego, a on odwzajemnił spojrzenie. — Nie jesteś nim, Silasie.
Przełknąłem ślinę.
Kontynuował: — Twój ojciec brał, co chciał. Nigdy się nie zatrzymywał, nie zadawał pytań. Ty? Ty się zatrzymujesz. Myślisz. Cofasz, kiedy trzeba. Boisz się skrzywdzić innych, bo ci zależy. To nie jest słabość. To powściągliwość. To siła.
Nie odpowiedziałem, ale część mnie chciała to zrobić. Bo za każdym razem, gdy myślałem o Raenie, nie wyobrażałem sobie, że ją złamię — wyobrażałem sobie, że sam się dla niej zatracę. A może to było jeszcze gorsze.
Wstałem, chwytając zwój z zaproszeniem.
— Wyruszam na Szczyt o świcie.
Kai uniósł kubek. — Tym razem postaraj się, żeby cię nie udusiła.
Spojrzałem na niego beznamiętnie. — Ignoruję cię teraz.
Uśmiechnął się szeroko. — Sprawiedliwie.
Wychodząc, jeszcze raz sprawdziłem szczegóły. Ręce miałem pewne, ale w głowie panował chaos. Bo wiedziałem, że ona tam będzie.
I nieważne, co mówi mój rozum… Całe moje ciało już dawno podjęło decyzję. Raena Duskborn mieszkała w mojej głowie za darmo.
A najgorsze? Nawet nie próbowałem jej eksmitować.
Tej nocy sen porwał mnie pod powierzchnię i odnalazł w korytarzu ze szkła i zieleni, gdzie powietrze było wilgotne od księżycowych kwiatów. Raena podeszła blisko, jej oddech ogrzał mi policzek, i pocałowałem ją — najpierw powoli, potem jak tonący chwytający powietrze.
Smakowało to miedzią i deszczem, a coś we mnie wyrwało się z dźwiękiem, którego nie rozpoznałem jako własny. Obudziłem się z ustami przy poduszce i zaciśniętymi pięściami, a przez brzuch przewinęło się obrzydzenie. Wstyd palił mocniej niż sen. Nienawidziłem siebie za to, że pragnąłem jej, nawet gdy rozum mówił nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować