POV Rowan
Alarm zawył o 4:47 rano, trzy minuty przed tym, zanim naprawdę musiałam wstać. I tak byłam już od godzin przytomna, wpatrując się w plamę po wodzie na suficie, która w ciemności wyglądała inaczej—mniej jak motyl, bardziej jak plama krwi.
Palce automatycznie powędrowały do zmiętych banknotów, które trzymałam pod poduszką, licząc je po omacku. Wystarczy na kolejny tydzień czynszu za ten zasrany pokój nad pralnią, może na trochę ramenu, jeśli będę ostrożna.
Pięć tygodni. Przetrwałam pięć tygodni od ucieczki z posiadłości Briar, co wydawało się zarówno wiecznością, jak i chwilą. I jeszcze cztery miesiące do Przesilenia Zimowego, aż Matka odprawi swój rytuał ze mną lub beze mnie—choć obie wiedziałyśmy, że potrzebuje właśnie mnie.
Bo moja bezwartościowa, słaba, żałosna krew nagle stała się ważniejsza niż wszystko inne na świecie.
"Magia żąda krwi mojej krwi. Rowan została zachowana w tym celu."
Zachowana. Jakbym była jakimś okazem w słoiku, trzymanym przy życiu tylko na tyle długo, by się przydać. Co za pieprzone suki, wszystkie.
Zsunęłam nogi z wąskiego łóżka i podeszłam do okna, przyciskając twarz do zimnej szyby. Żadnych czarnych sedanów, żadnych postaci w drogich płaszczach czających się w drzwiach, żadnych sióstr z tańczącym wokół palców ogniem i morderstwem w oczach.
Kolejny dzień przetrwany. Dobra robota, Ro.
Prysznic na końcu korytarza był zepsuty od dwóch dni, więc zadowoliłam się ochlapaniem twarzy zimną wodą z małej umywalki. Moje odbicie patrzyło na mnie—zapadnięte policzki, ciemne kręgi pod szaro-zielonymi oczami, kasztanowe włosy wymagające podcięcia, oklapłe na ramionach.
Wyglądałam dokładnie tak, kim byłam: dziewczyną ledwo utrzymującą się przy życiu na pożyczonym czasie.
Dojście do knajpy zajmowało piętnaście minut przez przedświtowe ulice Portland. Mel's Place wtulony był między antykwariat a pralnię chemiczną, a jego neonowy szyld migotał słabo w listopadowej ciemności.
Dzwonek nad drzwiami zadźwięczał, gdy wślizgnęłam się do środka, wdychając znajomy zapach kawy i tłuszczu od bekonu.
"Dzień dobry, słoneczko," zawołał Jerry, kucharz, zza przelotu. "Wyglądasz, jakby cię przejechał walec."
"Czuję się podobnie," odparłam, wiążąc fartuch w pasie.
Jerry miał coś ponad sześćdziesiąt lat, na zawsze przesiąknięty tłuszczem i nigdy nie zapytał, dlaczego dziewczyna w moim wieku pracuje na podwójnych zmianach i podskakuje za każdym razem, gdy ktoś wchodzi. Kochałam go za to jeszcze bardziej.
Poranny szczyt to te same znajome twarze.
Robotnicy budowlani łapiący kawę i pączki przed robotą. Biuraliści zerkający w telefony nad latte. Starsze małżeństwo, które przychodziło zawsze we wtorki i czwartki, zawsze zamawiało to samo, zawsze zostawiało równo odliczoną resztę i dolara napiwku.
"Jeszcze kawy?" zapytałam kierowcę ciężarówki przy stoliku numer sześć, krępego mężczyznę imieniem Dave. Jego obrączka zalśniła w jarzeniówce, gdy sięgał po kubek.
"A wiesz, czego bym chciał więcej?" Dave'owy uśmiech miał być czarujący, ale sprawił, że aż mnie zemdliło. "Może dasz mi swój numer, śliczna, a pokażę ci, jak się zabawić, jak znów tu będę."
"Doceniam propozycję, ale w tej chwili z nikim się nie spotykam." Kłamstwo było uprzejme, opakowane w coś na kształt uśmiechu. "Coś jeszcze podać? Szarlotka? Jerry dzisiaj piekł jabłkową."
Mina Dave'a nieco się popsuła, ale kiwnął w stronę witryny z ciastami. Tacy jak on byli łatwi do okiełznania—sama powierzchowna pewność siebie i urażona duma. Zupełnie inni od drapieżników, pośród których dorastałam.
Moja przerwa wypadała o drugiej trzydzieści i wymknęłam się tylnym wyjściem do zaułka, wyciągając papierosa z zgniecionej paczki kupionej trzy dni temu. Nikotyna była ostra w płucach, ale dawała zajęcie rękom, by nie drżały.
Z tylnej kieszeni wyciągnęłam fotografię, którą trzymałam jak talizman—jedyny dowód na inne życie.
Mój ojciec, Daniel, trzymał moją dziecięcą wersję przed domkiem nad jeziorem.
Jego uśmiech był prawdziwy, docierał do oczu tak, że do dziś ściskało mnie w piersi. Moje pulchne dłonie wyciągały się w stronę obiektywu, pewnie do osoby, która robiła zdjęcie.
Lubię myśleć, że pamiętam dźwięk jego głosu, jak uczył mnie nazw kwiatów w ogrodzie, śmiech, w którym nie było ani odrobiny okrucieństwa. Ciepłe dłonie, zapach naleśników w niedzielne poranki… Matka mówiła, że porzucił nas, gdy miałam cztery lata.
Ludziom nie można ufać, powtarzała.
Miłość to słabość. Mężczyźni odchodzą, gdy robi się ciężko.
Ale patrząc na to zdjęcie, na to, jak trzymał mnie jak coś cennego, a nie zniszczonego, nigdy do końca nie wierzyłam jej słowom.
Gasiłam papierosa, gdy usłyszałam dzwonek w środku. Czas wracać do pracy. Wieczorna zmiana zawsze była zajęta—kolacyjny tłum, potem ci, którzy po pracy chcieli się wytrzeźwić kawą, zanim wrócą do rodzin, które zasługiwały na więcej.
Ale gdy przeszłam przez wachlarzowe drzwi z kuchni, wszystko się zmieniło.
Jest piękna w sposób, który sprawia, że mądrzy głupieją, a silni słabną. Ciemne włosy spływały w idealnych falach na ramiona, a ona poruszała się z płynną gracją drapieżnika, który nigdy nie zaznał strachu.
Miała na sobie drogie ubrania, które wyglądały na niej swobodnie, designerskie jeansy i sweter z kaszmiru. Gdy uśmiechnęła się do Jerry'ego, prosząc o miejsce przy barze, jej głos był mieszanką miodu, jedwabiu i trucizny.
Morgana—moja najstarsza siostra.
Ta, która zostawiła mi bliznę na kości policzkowej, gdy próbowałam uciec w wieku szesnastu lat. Ta, która przytrzymała mi twarz przy lustrze i wyszeptała, "Żebyś nigdy nie zapomniała, do kogo należysz."
Moja krew zamieniła się w lodowatą wodę.
Nie podeszła od razu—Morgana nigdy tak nie robiła. Siostra zamówiła kawę i usiadła przy barze, mieszając śmietankę z delikatną precyzją, śledząc każdy mój ruch oczami.
Chciała, żebym się pociła, żebym zrozumiała, że naprawdę nie ma ucieczki, bez względu na to, jak daleko pobiegnę czy jak dobrze się ukryję, podczas gdy ja obsługiwałam klientów na autopilocie. Ale moje ręce były dziwnie pewne, mimo że strach ściskał mi gardło.
Może odejdzie. Może to tylko psychologiczna tortura, przypomnienie, że mogą mnie znaleźć wszędzie. Ale gdy dwadzieścia minut później wycofałam się do tylnego korytarza, licząc, że wymknę się wyjściem dostawczym, Morgana już tam czekała.
"Schudłaś, siostrzyczko," powiedziała, oglądając swoje wypielęgnowane paznokcie z obojętnym zainteresowaniem, ogień magii tańczył leniwie w spiralach wokół jej palców. "Matka się o ciebie martwi. Wiesz, jaka jest, gdy jej dzieci o siebie nie dbają."
"Matka chce mnie wykrwawić na ołtarzu," odpowiedziałam, cofając się w stronę wyjścia.
Moja dłoń znalazła klamkę, ale uśmiech Morgany zastygł mi krew w żyłach. "To prawie to samo."
Jej śmiech był jak srebrne dzwonki i tłuczone szkło.
"Nie powinnaś była uciekać tak daleko, Rowan. To tylko bardziej rozwścieczyło Matkę, a wiesz, co się dzieje, gdy Matka się złości."
Serce waliło mi o żebra, gdy przyciskałam plecy do drzwi. "Nie wrócę."
"Och, kochanie." Morgana rusza powoli, jej ruchy są płynne i nieuniknione. "Przeżyłaś swoją małą przygodę, pobawiłaś się w człowieka, ale zabawa się skończyła. Matka potrzebuje cię w domu na święta. Rodzina jest taka ważna, nie uważasz?"
Jej dłoń uniosła się, a płomienie naprawdę zaczęły tańczyć wokół palców—tak gorące, że czułam żar z trzech metrów. Ale już wpadałam przez tylne drzwi do zaułka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi do zaułka zatrzasnęły się za mną z hukiem, który odbił się echem od ceglanych ścian niczym wystrzał z broni. Listopadowy deszcz uderzał mnie w twarz jak drobne igły, a mój oddech zamieniał się w białe obłoki, gdy na oślep biegłam przez labirynt wąskich uliczek Portlandu.
Za mną słyszałam śmiech Morgany, unoszący się za mną jak dym, nasycony rozkoszą, która sprawiała, że cierpła mi skóra.
— Och, Rowan! — Jej głos był śpiewny, słodki jak zatrute wino. — Wiesz, że uwielbiam nasze małe zabawy w gonitwę. Minęło już zdecydowanie za dużo czasu, odkąd ostatni raz grałyśmy razem, nie sądzisz?
Nie traciłam tchu na odpowiedź. Moje adidasy uderzały o mokry beton, gdy skręciłam w lewo, potem w prawo, w zaułek, którego nigdy wcześniej nie widziałam.
Miasto rozmazywało się wokół mnie — neony rozlewały kolory w kałużach, światła samochodów przecinały mrok, w oddali słychać było zwykłych ludzi prowadzących zwykłe życie, podczas gdy ja walczyłam o własne.
Podmuch gorąca za moimi plecami sprawił, że uskoczyłam w lewo w chwili, gdy płomienie spaliły ceglany mur, gdzie sekundy wcześniej była moja głowa. W powietrzu uniósł się gryzący zapach palonego kamienia, a para syczała gwałtownie tam, gdzie ogień Morgany zetknął się z deszczem.
Zrozumiałam, że się ze mną bawi.
Gdyby chciała mnie zabić, już dawno byłabym popiołem.
— No chodź, siostrzyczko! — zawołała Morgana, głos miała bliżej, niż powinien. — Tylko utrudniasz sobie sprawę. Mama chce tylko porozmawiać. Rodzinna kolacja. Pamiętasz to jeszcze? Jak mama kroiła pieczeń, rozmawiając o tym, kto ją w tym tygodniu zawiódł?
Potknęłam się, przebiegając przez Federal Street, ledwo unikając taksówki, której kierowca wcisnął klakson i wykrzyczał coś, czego nie słyszałam przez szum krwi w uszach.
Płuca paliły mnie tak, jakbym wdychała kwas, ale nie mogłam się zatrzymać.
Nie mogłam nawet zwolnić.
Kolejna struga ognia rozświetliła skrzyżowanie za mną i usłyszałam krzyk turysty. Morgana stawała się nieostrożna, a może po prostu nie obchodziły jej przypadkowe ofiary. Kiedy ją to w ogóle obchodziło?
Moja własna magia zawsze była żałośnie słaba jak na standardy sabatu — ledwie wystarczała, by ożywić więdnący kwiat lub zapalić świecę w bezwietrzny dzień. Ale słabość nie znaczyła bezużyteczności, jak się okazuje.
Przyłożyłam dłoń do włazu, mijając go w biegu, szepcząc zaklęcie, które sprawiło, że para wzniosła się w gęstych, duszących chmurach. Potem kopnęłam kałużę, posyłając fale w stronę ulicy, której nie wybierałam, zostawiając magiczne okruszki, które miały ją sprowadzić na fałszywy trop.
— Sprytna dziewczyna — głos Morgany dotarł do mnie przez parę, pełen aprobaty i grozy. — Zapomniałam, że masz mózg w tej ślicznej główce. Ale wiesz przecież, że magia zostawia ślad, prawda? Każde zaklęcie to jak dzwon bijący, mówiący mi dokładnie, gdzie jesteś.
Serce mi zatonęło, chociaż nogi dalej niosły mnie przed siebie.
Oczywiście, że miała rację. Oczywiście, że moje żałosne próby zmylenia jej tylko dawały jej nowe sposoby na mój trop. Ułatwiałam jej polowanie, a nie utrudniałam.
Deszcz był zarówno zbawieniem, jak i przekleństwem — tłumił płomienie Morgany, ale sprawiał, że każda powierzchnia była zdradliwa. Wpadłam w zakręt zbyt szybko i moje buty poślizgnęły się na śliskiej nawierzchni, rzucając mnie na zaparkowany samochód.
Uderzenie zatrzęsło moimi zębami i wypuściło świeżą panikę w żyły.
— No i jesteś — głos Morgany dobiegł zza mnie, leniwy i pełen satysfakcji. — Zrobiłaś sobie krzywdę, kochanie? Wiesz, jak mama się martwi, gdy się poobijamy.
Podniosłam się na nogi i znów ruszyłam, ale czułam, jak zbliża się do mnie z nieubłaganą cierpliwością drapieżnika, który wie, że jego ofiara już słabnie.
To była dla niej rozrywka, polowanie, którym się delektowała, zamiast dążyć do końca. Mogła mnie już złapać — obie o tym wiedziałyśmy. Przedłużała to, bo lubiła patrzeć, jak uciekam.
Przede mną rozciągała się dzielnica Old Port, jej brukowane ulice były zdradliwe nawet w dobrą pogodę. Zwykli ludzie siedzieli w środku przy kolacji, śmiali się z przyjaciółmi, zupełnie nieświadomi, że przez ich malowniczą okolicę śmierć goni życie.
Udało mi się przebiec jeszcze trzy przecznice, zanim zahaczyłam stopą o wystający kawałek chodnika i upadłam ciężko, próbując się podeprzeć dłońmi, które poraniły się o kamień. Zanim zdążyłam się podnieść, dłoń Morgany zacisnęła się na moim nadgarstku niczym imadło.
Ogień magii przepalił rękaw mojej bluzy, wypalając tkaninę i ciało z chirurgiczną precyzją.
Krzyknęłam, gdy żar wypalił znak na mojej ręce, a zapach palonej skóry zmieszał się z deszczem i parą. Morgana brutalnie postawiła mnie na nogi, jej palce wbijały się w świeży oparzenie z okrutną premedytacją.
— Naprawdę myślałaś, że możesz uciekać przed nami wiecznie? — Jej oddech był gorący przy moim uchu, przesiąknięty dymem i złośliwością. — Naprawdę wierzyłaś, że mama tak po prostu pozwoli ci odejść? Po tym wszystkim, co w ciebie zainwestowała?
— Puść mnie! — szarpałam się, ale to było jak walka z żelazem.
Moja słaba magia iskrzyła bezskutecznie przy jej uścisku, żałosne błyski niemal niezauważalne wobec jej płonącej mocy.
— Nie będę częścią jej rytuału. Nie pozwolę jej użyć mnie do mordowania niewinnych!
— Niewinnych ludzi — Morgana zaśmiała się, a w jej głosie było autentyczne rozbawienie. — Och, siostrzyczko, zawsze byłaś zbyt miękka. Wiesz, co ci 'niewinni ludzie' by zrobili, gdyby wiedzieli, kim jesteśmy? Ścigaliby nas jak zwierzęta i czuliby z tego powodu satysfakcję.
Jej paznokcie wbiły się głębiej w moją skórę, wydobywając krew, która parowała w zimnym powietrzu. Ból był wyrafinowany, zaprojektowany tak, by ranić, ale nie robić trwałej krzywdy. Jeszcze.
— Mama ma wobec ciebie wielkie plany…
Morgana ciągnęła dalej, ściszając głos do szeptu.
— Rytuał Przesilenia będzie piękny, Rowan. Twoja krew otworzy wrota zamknięte od wieków. Stare moce się przebudzą, a Zakon wreszcie zapłaci za to, co zrobił naszym. Tysiące lat prześladowań skończą się w jedną noc. A ty będziesz kluczem, który to wszystko otworzy.
— Wolałabym umrzeć najpierw.
— Och, umrzesz, kochanie. Ale dopiero, gdy twoja krew spełni swoje zadanie. Mama była bardzo precyzyjna co do czasu.
Uścisk Morgany się wzmocnił, gotowa do wleczenia mnie z powrotem do środka transportu, którym tu przybyła.
— Przestań się szarpać. Wiesz, że to tylko pogarsza sprawę.
Przez deszcz i ciemność dostrzegłam ratunek — most Sellwood majaczył przede mną, jego stalowe belki ginęły w wzburzonych wodach poniżej. Rzeka Willamette wyglądała nocą na czarną i śmiertelnie niebezpieczną, ale to była moja jedyna szansa.
— Masz rację — powiedziałam cicho, pozwalając ciału zwiotczeć w jej uścisku. — Nie mogę uciekać wiecznie.
Uśmiech Morgany był triumfalny, piękny i przerażający. — W końcu rozsądek. Mama będzie zachwycona, że przyszłaś do swojego...
Resztką sił wyrwałam się z jej uścisku. Skóra pękła, popłynęła krew, ale już byłam w ruchu, zanim mogła mocniej chwycić. Trzy biegiem pokonane kroki doprowadziły mnie do bariery mostu i nie pozwoliłam sobie myśleć o tym, co robię.
Rzuciłam się przez barierkę.
Lodowata woda uderzyła mnie, wypychając powietrze z płuc i zatrzymując serce na jedną straszną chwilę. Zimno było niewyobrażalne — nie tylko chłód, ale kompletna nieobecność ciepła, jakby rzeka była płynną śmiercią.
Poparzona ręka natychmiast zdrętwiała na szczęście, ale reszta ciała wrzasnęła w proteście, gdy nurt porwał mnie bezlitośnie.
Nad sobą usłyszałam krzyk wściekłości Morgany, który przeciął burzę niczym ostrze, odbijając się echem od stalowych belek mostu. Ujrzałam jeszcze, jak pochyla się przez barierkę, płomienie tańczą wokół jej dłoni, a piękna twarz wykrzywiona jest w furii.
Potem nurt porwał mnie dalej, unosząc w dół rzeki w mrok.
Zamieniłam pewność pojmania na nikłą szansę przeżycia w lodowatych głębinach zatoki Casco i gdy czarna woda zamknęła się nade mną, nie byłam pewna, która z tych opcji jest gorsza.
Przesuń w górę, aby kontynuować