passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Witch and The Priest - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

The Witch and The Priest

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Rowan

Alarm zawył o 4:47 rano, trzy minuty przed tym, zanim naprawdę musiałam wstać. I tak byłam już od godzin przytomna, wpatrując się w plamę po wodzie na suficie, która w ciemności wyglądała inaczej—mniej jak motyl, bardziej jak plama krwi.

Palce automatycznie powędrowały do zmiętych banknotów, które trzymałam pod poduszką, licząc je po omacku. Wystarczy na kolejny tydzień czynszu za ten zasrany pokój nad pralnią, może na trochę ramenu, jeśli będę ostrożna.

Pięć tygodni. Przetrwałam pięć tygodni od ucieczki z posiadłości Briar, co wydawało się zarówno wiecznością, jak i chwilą. I jeszcze cztery miesiące do Przesilenia Zimowego, aż Matka odprawi swój rytuał ze mną lub beze mnie—choć obie wiedziałyśmy, że potrzebuje właśnie mnie.

Bo moja bezwartościowa, słaba, żałosna krew nagle stała się ważniejsza niż wszystko inne na świecie.

"Magia żąda krwi mojej krwi. Rowan została zachowana w tym celu."

Zachowana. Jakbym była jakimś okazem w słoiku, trzymanym przy życiu tylko na tyle długo, by się przydać. Co za pieprzone suki, wszystkie.

Zsunęłam nogi z wąskiego łóżka i podeszłam do okna, przyciskając twarz do zimnej szyby. Żadnych czarnych sedanów, żadnych postaci w drogich płaszczach czających się w drzwiach, żadnych sióstr z tańczącym wokół palców ogniem i morderstwem w oczach.

Kolejny dzień przetrwany. Dobra robota, Ro.

Prysznic na końcu korytarza był zepsuty od dwóch dni, więc zadowoliłam się ochlapaniem twarzy zimną wodą z małej umywalki. Moje odbicie patrzyło na mnie—zapadnięte policzki, ciemne kręgi pod szaro-zielonymi oczami, kasztanowe włosy wymagające podcięcia, oklapłe na ramionach.

Wyglądałam dokładnie tak, kim byłam: dziewczyną ledwo utrzymującą się przy życiu na pożyczonym czasie.

Dojście do knajpy zajmowało piętnaście minut przez przedświtowe ulice Portland. Mel's Place wtulony był między antykwariat a pralnię chemiczną, a jego neonowy szyld migotał słabo w listopadowej ciemności.

Dzwonek nad drzwiami zadźwięczał, gdy wślizgnęłam się do środka, wdychając znajomy zapach kawy i tłuszczu od bekonu.

"Dzień dobry, słoneczko," zawołał Jerry, kucharz, zza przelotu. "Wyglądasz, jakby cię przejechał walec."

"Czuję się podobnie," odparłam, wiążąc fartuch w pasie.

Jerry miał coś ponad sześćdziesiąt lat, na zawsze przesiąknięty tłuszczem i nigdy nie zapytał, dlaczego dziewczyna w moim wieku pracuje na podwójnych zmianach i podskakuje za każdym razem, gdy ktoś wchodzi. Kochałam go za to jeszcze bardziej.

Poranny szczyt to te same znajome twarze.

Robotnicy budowlani łapiący kawę i pączki przed robotą. Biuraliści zerkający w telefony nad latte. Starsze małżeństwo, które przychodziło zawsze we wtorki i czwartki, zawsze zamawiało to samo, zawsze zostawiało równo odliczoną resztę i dolara napiwku.

"Jeszcze kawy?" zapytałam kierowcę ciężarówki przy stoliku numer sześć, krępego mężczyznę imieniem Dave. Jego obrączka zalśniła w jarzeniówce, gdy sięgał po kubek.

"A wiesz, czego bym chciał więcej?" Dave'owy uśmiech miał być czarujący, ale sprawił, że aż mnie zemdliło. "Może dasz mi swój numer, śliczna, a pokażę ci, jak się zabawić, jak znów tu będę."

"Doceniam propozycję, ale w tej chwili z nikim się nie spotykam." Kłamstwo było uprzejme, opakowane w coś na kształt uśmiechu. "Coś jeszcze podać? Szarlotka? Jerry dzisiaj piekł jabłkową."

Mina Dave'a nieco się popsuła, ale kiwnął w stronę witryny z ciastami. Tacy jak on byli łatwi do okiełznania—sama powierzchowna pewność siebie i urażona duma. Zupełnie inni od drapieżników, pośród których dorastałam.

Moja przerwa wypadała o drugiej trzydzieści i wymknęłam się tylnym wyjściem do zaułka, wyciągając papierosa z zgniecionej paczki kupionej trzy dni temu. Nikotyna była ostra w płucach, ale dawała zajęcie rękom, by nie drżały.

Z tylnej kieszeni wyciągnęłam fotografię, którą trzymałam jak talizman—jedyny dowód na inne życie.

Mój ojciec, Daniel, trzymał moją dziecięcą wersję przed domkiem nad jeziorem.

Jego uśmiech był prawdziwy, docierał do oczu tak, że do dziś ściskało mnie w piersi. Moje pulchne dłonie wyciągały się w stronę obiektywu, pewnie do osoby, która robiła zdjęcie.

Lubię myśleć, że pamiętam dźwięk jego głosu, jak uczył mnie nazw kwiatów w ogrodzie, śmiech, w którym nie było ani odrobiny okrucieństwa. Ciepłe dłonie, zapach naleśników w niedzielne poranki… Matka mówiła, że porzucił nas, gdy miałam cztery lata.

Ludziom nie można ufać, powtarzała.

Miłość to słabość. Mężczyźni odchodzą, gdy robi się ciężko.

Ale patrząc na to zdjęcie, na to, jak trzymał mnie jak coś cennego, a nie zniszczonego, nigdy do końca nie wierzyłam jej słowom.

Gasiłam papierosa, gdy usłyszałam dzwonek w środku. Czas wracać do pracy. Wieczorna zmiana zawsze była zajęta—kolacyjny tłum, potem ci, którzy po pracy chcieli się wytrzeźwić kawą, zanim wrócą do rodzin, które zasługiwały na więcej.

Ale gdy przeszłam przez wachlarzowe drzwi z kuchni, wszystko się zmieniło.

Jest piękna w sposób, który sprawia, że mądrzy głupieją, a silni słabną. Ciemne włosy spływały w idealnych falach na ramiona, a ona poruszała się z płynną gracją drapieżnika, który nigdy nie zaznał strachu.

Miała na sobie drogie ubrania, które wyglądały na niej swobodnie, designerskie jeansy i sweter z kaszmiru. Gdy uśmiechnęła się do Jerry'ego, prosząc o miejsce przy barze, jej głos był mieszanką miodu, jedwabiu i trucizny.

Morgana—moja najstarsza siostra.

Ta, która zostawiła mi bliznę na kości policzkowej, gdy próbowałam uciec w wieku szesnastu lat. Ta, która przytrzymała mi twarz przy lustrze i wyszeptała, "Żebyś nigdy nie zapomniała, do kogo należysz."

Moja krew zamieniła się w lodowatą wodę.

Nie podeszła od razu—Morgana nigdy tak nie robiła. Siostra zamówiła kawę i usiadła przy barze, mieszając śmietankę z delikatną precyzją, śledząc każdy mój ruch oczami.

Chciała, żebym się pociła, żebym zrozumiała, że naprawdę nie ma ucieczki, bez względu na to, jak daleko pobiegnę czy jak dobrze się ukryję, podczas gdy ja obsługiwałam klientów na autopilocie. Ale moje ręce były dziwnie pewne, mimo że strach ściskał mi gardło.

Może odejdzie. Może to tylko psychologiczna tortura, przypomnienie, że mogą mnie znaleźć wszędzie. Ale gdy dwadzieścia minut później wycofałam się do tylnego korytarza, licząc, że wymknę się wyjściem dostawczym, Morgana już tam czekała.

"Schudłaś, siostrzyczko," powiedziała, oglądając swoje wypielęgnowane paznokcie z obojętnym zainteresowaniem, ogień magii tańczył leniwie w spiralach wokół jej palców. "Matka się o ciebie martwi. Wiesz, jaka jest, gdy jej dzieci o siebie nie dbają."

"Matka chce mnie wykrwawić na ołtarzu," odpowiedziałam, cofając się w stronę wyjścia.

Moja dłoń znalazła klamkę, ale uśmiech Morgany zastygł mi krew w żyłach. "To prawie to samo."

Jej śmiech był jak srebrne dzwonki i tłuczone szkło.

"Nie powinnaś była uciekać tak daleko, Rowan. To tylko bardziej rozwścieczyło Matkę, a wiesz, co się dzieje, gdy Matka się złości."

Serce waliło mi o żebra, gdy przyciskałam plecy do drzwi. "Nie wrócę."

"Och, kochanie." Morgana rusza powoli, jej ruchy są płynne i nieuniknione. "Przeżyłaś swoją małą przygodę, pobawiłaś się w człowieka, ale zabawa się skończyła. Matka potrzebuje cię w domu na święta. Rodzina jest taka ważna, nie uważasz?"

Jej dłoń uniosła się, a płomienie naprawdę zaczęły tańczyć wokół palców—tak gorące, że czułam żar z trzech metrów. Ale już wpadałam przez tylne drzwi do zaułka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Drzwi do zaułka zatrzasnęły się za mną z hukiem, który odbił się echem od ceglanych ścian niczym wystrzał z broni. Listopadowy deszcz uderzał mnie w twarz jak drobne igły, a mój oddech zamieniał się w białe obłoki, gdy na oślep biegłam przez labirynt wąskich uliczek Portlandu.

Za mną słyszałam śmiech Morgany, unoszący się za mną jak dym, nasycony rozkoszą, która sprawiała, że cierpła mi skóra.

— Och, Rowan! — Jej głos był śpiewny, słodki jak zatrute wino. — Wiesz, że uwielbiam nasze małe zabawy w gonitwę. Minęło już zdecydowanie za dużo czasu, odkąd ostatni raz grałyśmy razem, nie sądzisz?

Nie traciłam tchu na odpowiedź. Moje adidasy uderzały o mokry beton, gdy skręciłam w lewo, potem w prawo, w zaułek, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

Miasto rozmazywało się wokół mnie — neony rozlewały kolory w kałużach, światła samochodów przecinały mrok, w oddali słychać było zwykłych ludzi prowadzących zwykłe życie, podczas gdy ja walczyłam o własne.

Podmuch gorąca za moimi plecami sprawił, że uskoczyłam w lewo w chwili, gdy płomienie spaliły ceglany mur, gdzie sekundy wcześniej była moja głowa. W powietrzu uniósł się gryzący zapach palonego kamienia, a para syczała gwałtownie tam, gdzie ogień Morgany zetknął się z deszczem.

Zrozumiałam, że się ze mną bawi.

Gdyby chciała mnie zabić, już dawno byłabym popiołem.

— No chodź, siostrzyczko! — zawołała Morgana, głos miała bliżej, niż powinien. — Tylko utrudniasz sobie sprawę. Mama chce tylko porozmawiać. Rodzinna kolacja. Pamiętasz to jeszcze? Jak mama kroiła pieczeń, rozmawiając o tym, kto ją w tym tygodniu zawiódł?

Potknęłam się, przebiegając przez Federal Street, ledwo unikając taksówki, której kierowca wcisnął klakson i wykrzyczał coś, czego nie słyszałam przez szum krwi w uszach.

Płuca paliły mnie tak, jakbym wdychała kwas, ale nie mogłam się zatrzymać.

Nie mogłam nawet zwolnić.

Kolejna struga ognia rozświetliła skrzyżowanie za mną i usłyszałam krzyk turysty. Morgana stawała się nieostrożna, a może po prostu nie obchodziły jej przypadkowe ofiary. Kiedy ją to w ogóle obchodziło?

Moja własna magia zawsze była żałośnie słaba jak na standardy sabatu — ledwie wystarczała, by ożywić więdnący kwiat lub zapalić świecę w bezwietrzny dzień. Ale słabość nie znaczyła bezużyteczności, jak się okazuje.

Przyłożyłam dłoń do włazu, mijając go w biegu, szepcząc zaklęcie, które sprawiło, że para wzniosła się w gęstych, duszących chmurach. Potem kopnęłam kałużę, posyłając fale w stronę ulicy, której nie wybierałam, zostawiając magiczne okruszki, które miały ją sprowadzić na fałszywy trop.

— Sprytna dziewczyna — głos Morgany dotarł do mnie przez parę, pełen aprobaty i grozy. — Zapomniałam, że masz mózg w tej ślicznej główce. Ale wiesz przecież, że magia zostawia ślad, prawda? Każde zaklęcie to jak dzwon bijący, mówiący mi dokładnie, gdzie jesteś.

Serce mi zatonęło, chociaż nogi dalej niosły mnie przed siebie.

Oczywiście, że miała rację. Oczywiście, że moje żałosne próby zmylenia jej tylko dawały jej nowe sposoby na mój trop. Ułatwiałam jej polowanie, a nie utrudniałam.

Deszcz był zarówno zbawieniem, jak i przekleństwem — tłumił płomienie Morgany, ale sprawiał, że każda powierzchnia była zdradliwa. Wpadłam w zakręt zbyt szybko i moje buty poślizgnęły się na śliskiej nawierzchni, rzucając mnie na zaparkowany samochód.

Uderzenie zatrzęsło moimi zębami i wypuściło świeżą panikę w żyły.

— No i jesteś — głos Morgany dobiegł zza mnie, leniwy i pełen satysfakcji. — Zrobiłaś sobie krzywdę, kochanie? Wiesz, jak mama się martwi, gdy się poobijamy.

Podniosłam się na nogi i znów ruszyłam, ale czułam, jak zbliża się do mnie z nieubłaganą cierpliwością drapieżnika, który wie, że jego ofiara już słabnie.

To była dla niej rozrywka, polowanie, którym się delektowała, zamiast dążyć do końca. Mogła mnie już złapać — obie o tym wiedziałyśmy. Przedłużała to, bo lubiła patrzeć, jak uciekam.

Przede mną rozciągała się dzielnica Old Port, jej brukowane ulice były zdradliwe nawet w dobrą pogodę. Zwykli ludzie siedzieli w środku przy kolacji, śmiali się z przyjaciółmi, zupełnie nieświadomi, że przez ich malowniczą okolicę śmierć goni życie.

Udało mi się przebiec jeszcze trzy przecznice, zanim zahaczyłam stopą o wystający kawałek chodnika i upadłam ciężko, próbując się podeprzeć dłońmi, które poraniły się o kamień. Zanim zdążyłam się podnieść, dłoń Morgany zacisnęła się na moim nadgarstku niczym imadło.

Ogień magii przepalił rękaw mojej bluzy, wypalając tkaninę i ciało z chirurgiczną precyzją.

Krzyknęłam, gdy żar wypalił znak na mojej ręce, a zapach palonej skóry zmieszał się z deszczem i parą. Morgana brutalnie postawiła mnie na nogi, jej palce wbijały się w świeży oparzenie z okrutną premedytacją.

— Naprawdę myślałaś, że możesz uciekać przed nami wiecznie? — Jej oddech był gorący przy moim uchu, przesiąknięty dymem i złośliwością. — Naprawdę wierzyłaś, że mama tak po prostu pozwoli ci odejść? Po tym wszystkim, co w ciebie zainwestowała?

— Puść mnie! — szarpałam się, ale to było jak walka z żelazem.

Moja słaba magia iskrzyła bezskutecznie przy jej uścisku, żałosne błyski niemal niezauważalne wobec jej płonącej mocy.

— Nie będę częścią jej rytuału. Nie pozwolę jej użyć mnie do mordowania niewinnych!

— Niewinnych ludzi — Morgana zaśmiała się, a w jej głosie było autentyczne rozbawienie. — Och, siostrzyczko, zawsze byłaś zbyt miękka. Wiesz, co ci 'niewinni ludzie' by zrobili, gdyby wiedzieli, kim jesteśmy? Ścigaliby nas jak zwierzęta i czuliby z tego powodu satysfakcję.

Jej paznokcie wbiły się głębiej w moją skórę, wydobywając krew, która parowała w zimnym powietrzu. Ból był wyrafinowany, zaprojektowany tak, by ranić, ale nie robić trwałej krzywdy. Jeszcze.

— Mama ma wobec ciebie wielkie plany…

Morgana ciągnęła dalej, ściszając głos do szeptu.

— Rytuał Przesilenia będzie piękny, Rowan. Twoja krew otworzy wrota zamknięte od wieków. Stare moce się przebudzą, a Zakon wreszcie zapłaci za to, co zrobił naszym. Tysiące lat prześladowań skończą się w jedną noc. A ty będziesz kluczem, który to wszystko otworzy.

— Wolałabym umrzeć najpierw.

— Och, umrzesz, kochanie. Ale dopiero, gdy twoja krew spełni swoje zadanie. Mama była bardzo precyzyjna co do czasu.

Uścisk Morgany się wzmocnił, gotowa do wleczenia mnie z powrotem do środka transportu, którym tu przybyła.

— Przestań się szarpać. Wiesz, że to tylko pogarsza sprawę.

Przez deszcz i ciemność dostrzegłam ratunek — most Sellwood majaczył przede mną, jego stalowe belki ginęły w wzburzonych wodach poniżej. Rzeka Willamette wyglądała nocą na czarną i śmiertelnie niebezpieczną, ale to była moja jedyna szansa.

— Masz rację — powiedziałam cicho, pozwalając ciału zwiotczeć w jej uścisku. — Nie mogę uciekać wiecznie.

Uśmiech Morgany był triumfalny, piękny i przerażający. — W końcu rozsądek. Mama będzie zachwycona, że przyszłaś do swojego...

Resztką sił wyrwałam się z jej uścisku. Skóra pękła, popłynęła krew, ale już byłam w ruchu, zanim mogła mocniej chwycić. Trzy biegiem pokonane kroki doprowadziły mnie do bariery mostu i nie pozwoliłam sobie myśleć o tym, co robię.

Rzuciłam się przez barierkę.

Lodowata woda uderzyła mnie, wypychając powietrze z płuc i zatrzymując serce na jedną straszną chwilę. Zimno było niewyobrażalne — nie tylko chłód, ale kompletna nieobecność ciepła, jakby rzeka była płynną śmiercią.

Poparzona ręka natychmiast zdrętwiała na szczęście, ale reszta ciała wrzasnęła w proteście, gdy nurt porwał mnie bezlitośnie.

Nad sobą usłyszałam krzyk wściekłości Morgany, który przeciął burzę niczym ostrze, odbijając się echem od stalowych belek mostu. Ujrzałam jeszcze, jak pochyla się przez barierkę, płomienie tańczą wokół jej dłoni, a piękna twarz wykrzywiona jest w furii.

Potem nurt porwał mnie dalej, unosząc w dół rzeki w mrok.

Zamieniłam pewność pojmania na nikłą szansę przeżycia w lodowatych głębinach zatoki Casco i gdy czarna woda zamknęła się nade mną, nie byłam pewna, która z tych opcji jest gorsza.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Przez prawie dwa dni byłam duchem, nawiedzającym nieznane drogi i ulice. Rana w moim boku, gdzie zadrapałam się o coś ostrego w rzece, nie przestawała krwawić—powolny wyciek, który zostawiał mnie osłabioną i oszołomioną.

Próbowałam opatrzyć ją w łazience na stacji benzynowej przy użyciu papierowych ręczników i mydła w płynie, ale infekcja wkradała się mimo moich żałosnych prób magicznego leczenia.

Sen był luksusem, na który nie mogłam sobie pozwolić. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, czułam moje starsze siostry—Morganę i Lilith, których magia przeczesywała miasto jak szukające palce.

Tylko moja zaklęcie ukrycia powstrzymywało je przed wytropieniem mojego zapachu, ale utrzymanie go było jak próba napełnienia wiadra naparstkiem. Każda godzina jeszcze bardziej mnie wyczerpywała, zżerając rezerwy, których nie miałam.

Nie umknęła mi ironia tej sytuacji.

Sabaty zawsze mówiły, że jestem zbyt słaba, by mieć znaczenie, zbyt żałosna, by wnieść coś istotnego do naszego rodu. Ale najwyraźniej jestem na tyle ważna, by zginąć.

Moja bezwartościowa krew nagle stała się cenna, kiedy miała zasilić ich ludobójczy rytuał.

Zataczałam się kolejną nieznaną ulicą, gdy wieczorna mgła napływała z portu, mieszając się z deszczem, który padał nieprzerwanie od świtu. Każdy krok przeszywał mój bok nowym ogniem, a w ustach czułam smak miedzi, wiedząc, że mam może godzinę, zanim wszystko się rozpadnie.

Wtedy ją zobaczyłam—masywną gotycką katedrę dominującą nad panoramą miasta, jej bliźniacze wieże przebijały szare niebo jak kamienne modlitwy. Coś mnie do niej przyciągało, magnetyzm, którego nie potrafiłam wyjaśnić.

Kościoły nie znaczyły nic dla czarownic. Nie miałyśmy bogów poza mocą, nie miałyśmy sanktuariów poza tymi, które wyrzeźbiłyśmy krwią i magią. A jednak moje stopy niosły mnie dalej, pod górę do Katedry Świętego Kryspina.

Deszcz nasilił się, gdy wspinałam się po kamiennych schodach, każda kropla uderzała jak małe pociski w skórę już do cna przemarzniętą i zmęczoną.

Wśród mgły bólu i zmęczenia zarejestrowałam posągi flankujące wejście—święci dzierżący miecze, ich wyrzeźbione twarze spokojne i straszliwe. Spoglądali na mnie kamiennymi oczami, które widziały zbyt wiele.

Ciężkie drewniane drzwi były zamknięte, ale przyłożyłam dłoń do starego żelaznego mechanizmu i wyszeptałam zaklęcie, które mogło być moim ostatnim. Magia ukrycia zgasła i umarła, gdy moc popłynęła ze mnie do zamka. Zatrzaski kliknęły z metalicznym westchnieniem, a drzwi otworzyły się na cichych zawiasach.

Wślizgnęłam się do środka i od razu upadłam w przedsionku.

Katedra była ogromna i cicha, wypełniona cieniami poruszającymi się w blasku świec niczym żywe istoty. Witraże łapały resztki światła z zewnątrz, rzucając klejnotowe kolory na kamienne posadzki wygładzone przez wieki wiernych stóp.

Przez tę jedną niemożliwą chwilę poczułam coś, czego nie doświadczyłam od lat: spokój.

Nie bezpieczeństwo—byłam zbyt mądra, by w nie uwierzyć—ale ciszę, która jakby osiadła w moich kościach. Jakby same kamienie oferowały schronienie każdemu, kto zatoczył się przez ich drzwi.

Wtedy przez nawę rozległy się kroki, miarowe i ostrożne, gdy postać wyłoniła się z cienia przy ołtarzu. Moja pierwsza myśl była taka, że kościół przysłał anioła zemsty, by dokończył to, co zaczęła moja rodzina.

Może byłoby to nawet miłe. Lepiej, przynajmniej.

Był wysoki, miał ponad sześć stóp wzrostu, ramiona szerokie na tyle, by zasłonić cały świat. W słabym świetle jego czarne ubranie sprawiało, że wyglądał jak wcielona śmierć—eleganckie spodnie i koszula z białym kołnierzykiem, który zdradzał jego duchowny stan.

Gdy się odezwał, jego głos był nieprawdopodobnie łagodny. „Jesteś ranna.”

To nie było pytanie. Ani oskarżenie. Tylko cichy niepokój, który sprawił, że coś we mnie pękło. Podszedł do mnie bez wahania, klękając obok miejsca, gdzie osunęłam się przy rzeźbionych drzwiach.

Z bliska mogłam zobaczyć jego twarz—mocna szczęka, prosty nos, ciemne włosy lekko potargane, jakby przeczesywał je nerwowo dłońmi. Ale to jego oczy mnie zatrzymały.

Ciepłe, brązowe i szczere. Patrzyły na mnie, jakbym była kimś ważnym, a nie tylko złamaną rzeczą. „Ja...”

Mój głos był ledwo szeptem. Kłamstwo uformowało się samo, bez świadomej myśli, ukształtowane przez lata walki o przetrwanie i desperacji.

„Przepraszam… Wiem, że nie powinnam tu być. Uciekałam przed moim byłym chłopakiem. On… on mnie skrzywdził, a ja nie wiedziałam, dokąd pójść. Zobaczyłam kościół i pomyślałam, że może… może to będzie schronienie.”

Coś błysnęło w jego spojrzeniu—ostrość ukryta za dobrocią, zarazem opiekuńcza i zawzięta. Jego dłonie zawisły blisko moich ran, uważne, by nie dotknąć bez pozwolenia.

„Nie musisz przepraszać”, powiedział stanowczo. „Nikt nie skrzywdzi cię w domu Bożym. Obiecuję ci to.”

Jego głos był absolutnie przekonujący, aż niemal parsknęłam śmiechem z ironii.

Gdyby wiedział, kim jestem, sam wyrzuciłby mnie z powrotem na ulicę.

„Nazywam się ojciec Rios. Mikael Rios. Możesz mi powiedzieć, jak masz na imię?”

Prawie powiedziałam Rowan. Prawda już była na końcu języka, niebezpieczna i rozpaczliwa, by zostać wypowiedziana. W ostatniej chwili się powstrzymałam. „Wren”, wyszeptałam. „Mam na imię Wren.”

„Wren.” Powtórzył to tak, jakby chciał zapamiętać, przewracając sylaby jak coś cennego. „To piękne imię. Bardzo odpowiednie.”

Pomógł mi wstać z nieskończoną troską, jedną ręką pewnie podtrzymując mnie za łokieć, a drugą chroniąc moje plecy. Byłam nadwrażliwa na wszystko, co go dotyczyło—szerokość jego ramion, delikatność chwytu, sposób, w jaki ustawił ciało, jakby chciał mnie zasłonić przed niewidzialnymi zagrożeniami.

Nikt nigdy nie dotykał mnie z taką ostrożną czcią.

„Pozwól, że zaprowadzę cię do ambulatorium”, powiedział, prowadząc mnie głębiej w stronę katedry. „Musimy oczyścić te rany i odpowiednio je opatrzyć.”

Ambulatorium było małym pomieszczeniem przylegającym do plebanii, czystym i doskonale zorganizowanym, z zapasami ułożonymi z wojskową precyzją. Mikael posadził mnie na wąskim łóżku i zaczął zbierać potrzebne rzeczy z wprawą wypracowaną doświadczeniem.

„To może szczypać”, ostrzegł, zanim oczyścił ranę na moim boku.

Jego dotyk był niewiarygodnie delikatny, ale mimo to syknęłam, gdy środek odkażający zetknął się z porwaną skórą.

„Przepraszam”, powiedział natychmiast. „Wiem, że boli. Jesteś bardzo dzielna.”

Dzielna. Kiedy ostatni raz ktoś tak mnie nazwał?

Przyglądałam się jego profilowi, rejestrując wszystko niemal automatycznie. Pewnie pod koniec dwudziestki. Ciemne włosy, które chciałyby się kręcić, ale były krótko i bezlitośnie przycięte. Duże, ciepłe dłonie poruszające się z zaskakującą wprawą—wyraźnie już wcześniej to robił.

„Jesteś lekarzem?” zapytałam.

„Nie, tylko kimś, kto przeszedł szkolenie z podstawowej opieki medycznej. To część edukacji w seminarium.” Zerknął w górę, przyłapując mnie na wpatrywaniu się w niego. „Służymy społeczności, która nie zawsze ma łatwy dostęp do opieki zdrowotnej.”

Jego oczy przyciągały mnie najbardziej. Ciepły brąz, szczere, ale z czymś czujnym ukrytym pod powierzchnią. Nie mogłam powstrzymać się od lustrowania jego twarzy—mocna szczęka, prosty nos i pełne usta, które…

Żaden ksiądz nie powinien być tak piękny.

Ale odsunęłam to niebezpieczne spostrzeżenie na bok.

„Gotowe”, powiedział, zabezpieczając opatrunek z delikatną precyzją. „To powinno wystarczyć, dopóki nie dostaniesz się do lekarza, jeśli będzie taka potrzeba. Czy jesteś ranna jeszcze gdzieś?”

Pokręciłam głową, nie ufając swojemu głosowi.

„Dobrze. Mamy przy katedrze schronisko dla kobiet—prowadzi je siostra Agnes, jest wspaniała. Zatroszczy się o ciebie, dopilnuje, byś miała wszystko, czego potrzebujesz. Możesz zostać tak długo, jak zechcesz.”

„Nie mogę za nic zapłacić”, powiedziałam szybko. „Nie mam pieniędzy na…”

„Nie musisz nic płacić.” Nasze spojrzenia się spotkały, a coś w mojej piersi skręciło się nieswojo—nie z bólu, lecz czegoś nieskończenie bardziej niebezpiecznego. „To jest dom Boga, Wren. Pomagamy ludziom. Po to tu jesteśmy.”

Powinnam była czuć wyrzuty sumienia, że go okłamuję. Powinnam była czuć mdłości, wykorzystując jego dobroć, obracając jego wiarę przeciwko niemu jak broń. Czułam jednak coś nieskończenie gorszego: pierwsze przebłyski nadziei, których nie zaznałam od lat.

Nadzieję, że może mogę się tu ukryć. Nadzieję, że ktoś rzeczywiście będzie chciał mnie chronić, zamiast wykorzystywać.

Nadzieja była niebezpieczna. Sprawiała, że stawałaś się nieostrożna, albo ginęłaś.

Ale gdy Mikael zaprowadził mnie do małego, czystego pokoju z wąskim łóżkiem i obiecał, że siostra Agnes zajrzy do mnie rano, nie potrafiłam do końca stłumić zdradzieckiego ciepła rozlewającego się w mojej piersi.

Po jego wyjściu wpatrywałam się w krucyfiks zawieszony na ścianie i czułam, jak moja czarcia znamie pulsuje lekko przy kości biodrowej pod ubraniem. Srebrna spirala naznaczająca mnie jako inną, jako potwora, jako coś, czego ci dobrzy ludzie nienawidziliby, gdyby znali prawdę.

Ukrywałam się na widoku—istota ciemności chroniona przez świętych.

Ironia byłaby zabawna, gdyby nie była tak rozpaczliwie, niewiarygodnie idealna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Witch and The Priest

The Witch and The Priest

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa