„Chcesz zostać zakonnicą?”
Pytanie siostry Agnes zawisło w powietrzu gabinetu ojca Atticusa jak kadzidło – słodkie i ciężkie. Zgarnęłam ich tutaj oboje, idealnie wyczuwając moment, gdy razem przeglądali cotygodniowe raporty z przytułku—dwie pieczenie na jednym ogniu.
Moja starannie ułożona maska duchowego pragnienia musiała być przekonująca, bo oboje patrzyli na mnie z tym rodzajem łagodnego oczekiwania, od którego aż lekko cierpła mi skóra.
Boże, jak ja nienawidzę odgrywać oddanej konwertytki.
„Ja... Chyba tak”, wyszeptałam, pozwalając, by niepewność pobrzmiewała w moim głosie, podczas gdy mój umysł pozostawał chłodny i wyrachowany. To było to—moja ścieżka głębiej w ich organizację, bliżej Mikaela, dalej od zasięgu mojej rodziny. „Modliłam się o to od kilku dni i ciągle czuję takie... powołanie.”
Powołanie. Jasne. Jedyną rzeczą, która mnie woła, jest przetrwanie.
Ojciec Atticus pochylił się do przodu na swoim krześle, a jego dziadkowe oczy rozgrzały się czymś, co wyglądało na prawdziwą radość. „Opowiedz nam, co czujesz, dziecko. Co cię przyciąga do życia zakonnego?”
Spuściłam wzrok na dłonie, które ułożyłam na kolanach z wyćwiczoną pokorą.
Kłamstwo uformowało się samo z łatwością długoletniego nawyku.
„Kiedy byłam... z nim”, zaczęłam, pozwalając głosowi lekko się załamać na zmyślonym, przemocowym chłopaku, „myślałam, że miłość musi boleć. Że ból jest po prostu częścią troski o kogoś. Ale tutaj zobaczyłam coś innego. Czystą miłość. Boską miłość.”
Siostra Agnes wydała cichy dźwięk zrozumienia, a ja wykorzystałam przewagę.
„Moja przeszłość pokazała mi, że miłość może być zatruta, skażona. Ale miłość, którą tu widziałam—wasza troska o poranionych ludzi bez oczekiwań na nic w zamian, to jak ojciec Mikael opatruje nasze rany...”
To, jak patrzy na mnie, jakbym była czymś cennym, a nie tylko kimś do wykorzystania.
„Chcę być tego częścią. Chcę pomagać innym znaleźć to, co ja znalazłam—azyl, którego nikt nie może odebrać.”
Te słowa smakowały jak popiół w moich ustach, ale oboje kiwali głowami z takim uznaniem, że wiedziałam, iż moja gra działa.
Ci ludzie naprawdę wierzą w swoją własną mitologię.
Byłoby to ujmujące, gdyby nie było takie przydatne.
„Czy rozważałaś, co naprawdę oznacza życie zakonne?” – zapytał łagodnie ojciec Atticus. „Śluby ubóstwa, czystości, posłuszeństwa? Oddanie własnej woli Bogu?”
Oddać własną wolę? Dobre sobie.
Całe życie walczyłam o prawo do własnej woli.
„Wiem, że to poświęcenie”, powiedziałam na głos, sprawiając, by mój głos był mały i szczery. „Ale po tym, co przeszłam, myśl o przynależności do czegoś większego niż ja sama... to wydaje się wolnością, nie więzieniem.”
Oczy siostry Agnes nabrały blasku od niewylanych łez. „Och, moje drogie dziecko. To, co opisujesz, brzmi jak prawdziwe powołanie. To, jak łaska może przemienić nasze najgłębsze rany w największą służbę...”
„Ale nie wiem, czy jestem godna”, przerwałam, trafiając w idealny ton wrażliwego zwątpienia w siebie. „Nie wiem, czy ktoś z moją przeszłością może naprawdę Mu służyć. Jestem tak daleka od doskonałości, tak bardzo zraniona...”
Tak bardzo wyrachowana, tak manipulująca, tak gotowa wykorzystać waszą dobroć, by przetrwać.
„Bóg nie powołuje wykwalifikowanych, dziecko”, powiedział stanowczo ojciec Atticus. „On kwalifikuje powołanych. Niektórzy z naszych najskuteczniejszych duszpasterzy to ci, którzy przeszli przez ciemność i odnaleźli światło.”
„Więc myśli ksiądz... myśli ksiądz, że naprawdę mogę mieć powołanie?”
„Myślę, że masz serce sługi”, odpowiedział, przyglądając się mojej twarzy tymi bystrymi oczami, które zdawały się dostrzegać zbyt wiele. „Jeśli naprawdę chcesz podążać tą drogą, chciałbym zorganizować dla ciebie odpowiednie kierownictwo duchowe.”
Serce zaczęło mi bić szybciej, ale zachowałam starannie opanowaną minę. „Kto by mnie prowadził?”
„Ojciec Mikael ma doświadczenie w formacji duchowej”, powiedział ojciec Atticus i musiałam powstrzymać triumfalny uśmiech. „Jest młody, ale wyjątkowo uzdolniony w rozpoznawaniu prawdziwego powołania. Zajmuje się też niektórymi z naszych bardziej... wyspecjalizowanych posług. Na przykład egzorcyzmami.”
Egzorcyzmy. Oczywiście, że tak. Jakże to ironiczne.
„Czy czułabyś się dobrze, pomagając mu?” zapytała łagodnie siostra Agnes.
Ułożyłam twarz w wyraz wdzięcznej ulgi, podczas gdy w głowie kłębiły się możliwości. „Ojciec Mikael już był dla mnie bardzo życzliwy. To dla mnie zaszczyt.”
I nie macie pojęcia, jak bardzo liczę na tę życzliwość.
Godzinę później zapukałam do drzwi gabinetu Mikaela, serce waliło mi z oczekiwania, nie z nerwów. Gdy jego głos wezwał mnie do środka, weszłam i zobaczyłam, jak układa książki na biurku—przygotowanie do naszej pierwszej oficjalnej lekcji.
„Wren.” Jego uśmiech był ciepły, szczery, i przez niebezpieczną chwilę niemal poczułam wyrzuty sumienia względem tego, co planowałam. „Ojciec Atticus powiedział mi o waszej rozmowie. Muszę przyznać, że wcale mnie to nie zaskoczyło.”
To mnie zaskoczyło. „Nie jesteś?”
Wskazał, żebym usiadła na krześle naprzeciwko jego biurka, przyglądając mi się tymi pięknymi, brązowymi oczami.
„Zadawałaś bardzo przemyślane pytania podczas naszych nieformalnych rozmów. I jest coś w tym, jak pomagasz siostrze Agnieszce, ile troski okazujesz innym kobietom... to sugeruje kogoś z prawdziwym powołaniem do służby.”
Prawdziwe powołanie do służby, akurat.
„Chociaż muszę przyznać,” kontynuował, a w jego tonie zabrzmiało coś niemal droczącego, „twoja wiedza teologiczna wydaje się... wybiórcza. Jak na kogoś, kto twierdzi, że znalazł wiarę przez modlitwę.”
Ścisnęło mnie w piersi. Był bardziej spostrzegawczy, niż sądziłam.
„Mówiłam ci, nigdy tak naprawdę nie nauczyłam się porządnie modlić,” powiedziałam ostrożnie. „Moja edukacja religijna była... ograniczona.”
„Mmm.” Oparł się w fotelu, wciąż obserwując mnie tym przenikliwym wzrokiem. „Potykasz się na najprostszych modlitwach, a rozmawiasz o złożonych koncepcjach teologicznych z zaskakującą swobodą. To ciekawa sprzeczność.”
Cholera. Myśl, Rowan. Myśl!
„Dużo czytałam,” powiedziałam, starając się, by w moim głosie zabrzmiała niepewność. „Kiedy się... ukrywałam przed nim, książki były moją ucieczką. Pożerałam wszystko, co znalazłam, także religijne teksty. Ale czytanie o wierze i życie w niej to dwie różne rzeczy.”
„Oczywiście, że tak.” Jego wyraz twarzy lekko złagodniał, ale widziałam, że coś intensywnie analizuje za tymi ciepłymi oczami. „Właśnie do tego jest kierownictwo duchowe. A skoro o tym mowa,” kontynuował, wyciągając skórzany notes, „zacznijmy od modlitwy. To podstawa wszystkiego, co razem zgłębimy.”
Ułożył się wygodnie w fotelu, a ja poczułam, że moja starannie zbudowana maska zaczyna się zsuwać.
„Po prostu powiedz Bogu, co masz na sercu,” powiedział łagodnie. „Nie ma złego sposobu na to.”
To polecenie kompletnie mnie zaskoczyło. Przez chwilę ogarnęła mnie panika, bo nie wiedziałam, jak się modlić. Nigdy nie rozmawiałam z żadnym bogiem, chyba że po to, by go przekląć.
Sabat miał moc, magię, pradawne rytuały—ale nie miał modlitw, błagań, poddania się czemuś większemu od nas samych.
Między nami zapadła cisza, z każdą sekundą robiąc się coraz cięższa. Po raz pierwszy od przyjazdu do katedry poczułam się naprawdę odsłonięta.
„Nie umiem...” wyszeptałam i to było pierwsze całkowicie szczere zdanie, które mu powiedziałam.
Coś zmieniło się w wyrazie Mikaela—zaskoczenie ustąpiło czemuś nieskończenie łagodniejszemu. Pochylił się lekko, jego głos stał się jeszcze miększy niż zwykle.
„To w porządku. Nie ma w tym wstydu, że się nie wie. Modlitwa nie polega na elokwencji czy na użyciu właściwych słów. Chodzi o to, żeby mówić szczerze z serca.”
Zawiesił głos, przyglądając się mojej twarzy tymi ciepłymi brązowymi oczami.
„Mogę cię poprowadzić przez coś prostego.” Skinęłam głową, nie ufając swojemu głosowi. „Zamknij oczy, jeśli to pomoże. Po prostu zwróć się do Boga tak, jakbyś mówiła do kogoś, kto kocha cię bezwarunkowo. Zacznij od wdzięczności—za co jesteś wdzięczna?”
Zamknęłam oczy i próbowałam znaleźć słowa, które nie zdradzą za wiele, a jednocześnie będą brzmiały szczerze.
Gdy wreszcie się odezwałam, mój głos był ledwo słyszalny.
„Jestem... wdzięczna za schronienie, kiedy spodziewałam się umrzeć z zimna. Za bezpieczeństwo, kiedy myślałam, że już nigdy nie poczuję się bezpieczna. Za życzliwość ludzi, którzy nie mieli powodu, by troszczyć się o kogoś takiego jak ja.”
Te słowa były mi obce na języku, ale coś w tej cichej intymności chwili—jego cierpliwość, jego prawdziwa troska—sprawiało, że poczułam się niespodziewanie bezbronna.
„Jestem wdzięczna za drugie szanse, na które nie zasługuję. Za ludzi, którzy dostrzegają coś wartego ochrony, kiedy ja sama tego nie widzę.”
Gdy otworzyłam oczy, Mikael patrzył na mnie z wyrazem twarzy, którego nie umiałam do końca odczytać. Było w tym coś głębszego niż zawodowe zainteresowanie, cieplejszego niż duchowe przewodnictwo.
Ostrożny dystans między nami jakby kompletnie zniknął, a ja stałam się nadmiernie świadoma wszystkiego—jego bliskości, tego, jak jego oddech się lekko przyspieszył, intensywności jego spojrzenia.
„Piękne,” powiedział cicho i wiedziałam, że mówi serio.
Szczerość w jego głosie zrobiła coś niebezpiecznego z moją piersią, sprawiła, że zapragnęłam rzeczy, do których nie powinnam tęsknić. Chwila rozciągnęła się, aż nagle jakby się opanował, odchrząknął i sięgnął po kolejną książkę drżącymi dłońmi.
„Powinniśmy przejść do lektury,” powiedział, ale w jego głosie pobrzmiewał szorstki ton, którego wcześniej tam nie było.
Podczas dalszej części lekcji zdałam sobie sprawę, że osiągnęłam swój cel bardziej, niż oczekiwałam.
Zbliżyłam się do niego, zapewniłam sobie regularny dostęp, ustawiłam się idealnie, by zbierać informacje i dbać o własne bezpieczeństwo.
Ale odkryłam też coś, czego się nie spodziewałam: narastającą pewność, że największym zagrożeniem może nie być zdemaskowanie mnie jako czarownicy, lecz to, jak mój pilnie strzeżony serce reaguje, gdy Mikael na mnie patrzy.
No pięknie. Tego się nie spodziewałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Podczas kilku ostatnich tygodni mojej teologicznej edukacji wypracowałam sobie rutynę, która doskonale służyła moim pierwotnym celom.
Moje lekcje z Mikaelem wykraczały już daleko poza podstawową doktrynę i nagle zyskałam dostęp do tekstów, które kusiły subtelnymi aluzjami do prawdziwej misji Zakonu.
W teologicznych traktatach, poza zwyczajną codziennością, roiło się od wzmianek o „oczyszczeniu” i „boskim sądzie”. Pojawiały się wzmianki o tym, że miecz św. Michała to coś więcej niż tylko metafora.
Byłam też naprawdę pojętna—naturalna inteligencja, której nigdy nie wolno mi było okazywać w sabacie, gdzie zbyt dociekliwe pytania kończyły się policzkiem i wymuszonym milczeniem.
A wszystko to przy pozorach bycia tylko pomocną nowicjuszką chętną do służby.
Jednak to nasza wspólna praca naprawdę zbliżyła mnie i Mikaela.
Długie wieczory w jego gabinecie, pochylonych nad starożytnymi tekstami i korespondencją, stworzyły intymność, która wykraczała daleko poza duchowe przewodnictwo. Wypracowaliśmy swobodny rytm, wygodną zażyłość, która rozgrzewała mi pierś w sposób, jakiego się nie spodziewałam.
Niebezpieczny teren, Rowan. Ale przydatny.
Dziś jednak było inaczej. Dziś miałam konkretny cel.
„Więc kiedy złożę swoje wstępne śluby,” powiedziałam, zasiadając naprzeciwko jego biurka z obliczoną swobodą, „jakie dokładnie będą moje obowiązki? Chcę mieć pewność, że będę przygotowana.”
Mikael oderwał wzrok od stosu raportów, które właśnie przeglądał, jego włosy były lekko potargane od ciągłego przeczesywania ich dłońmi. Ten widok wywołał we mnie niespodziewane motyle w żołądku.
Skup się. Tu chodzi o przetrwanie, nie o fascynację.
„Cóż,” powiedział, odkładając pióro i skupiając na mnie całą uwagę, „będziesz pomagać siostrze Agnieszce przy prowadzeniu schroniska, kontynuować studia teologiczne i pomagać przy różnych funkcjach parafialnych. Będziesz mi też towarzyszyć przy niektórych moich... specjalnych zadaniach.”
„Przy egzorcyzmach?” uniosłam brew, pozwalając, by sceptycyzm zabrzmiał w moim głosie. „Wciąż trudno mi uwierzyć, że to naprawdę istnieje w XXI wieku.”
Jego usta wygięły się w ten prawie-uśmiech, który zawsze przyspieszał mi puls. „Twoja sceptyka została odnotowana, przyszła siostro. Ale przekonasz się sama już niedługo.”
„Ale czy naprawdę będę przydatna?” Pochyliłam się lekko do przodu, sprawiając pozory szczerości, ale doskonale świadoma, że jego wzrok na chwilę zatrzymał się na moim dekolcie. „Co jeśli zamarznę? Albo będę bardziej przeszkodą niż pomocą?”
„Nie będziesz.” Jego głos był ciepły, pewny siebie. „Jesteś odważniejsza, niż myślisz, Wren. I bardziej intuicyjna niż większość osób, z którymi pracowałem.”
Oto jest—ten opiekuńczy, podziwiający ton, przez który tak łatwo nim manipulować.
Wstałam i obeszłam jego biurko, niby żeby przyjrzeć się jednemu z rozłożonych na nim tekstów teologicznych. Tak naprawdę chciałam być bliżej, zobaczyć, jak zareaguje na moją bliskość.
„Ten fragment tutaj,” powiedziałam, pochylając się nad jego ramieniem i wskazując na przypadkowy wers po łacinie. „Co dokładnie oznacza?”
Byłam wystarczająco blisko, by poczuć jego zapach—mydło i coś niepowtarzalnie męskiego, co sprawiało, że moja skóra była jakby za ciasna. Blisko, by czuć ciepło bijące od jego ciała, by zauważyć, jak jego oddech nieco przyspieszył.
„To... to traktuje o naturze pokusy,” powiedział, głosem bardziej chropawym niż zwykle. „O tym, jak nawet najwierniejsi mogą być poddani próbie.”
„Pokusie,” powtórzyłam zamyślona, pozwalając, by to słowo spłynęło mi z ust, prostując się, choć nie odsunęłam się ani o krok. „Czy ty kiedyś czujesz pokusę, Mikaelu?”
Celowe, intymne użycie jego imienia zamiast tytułu.
Zauważyłam, jak jego źrenice się rozszerzyły, jak dłonie zacisnęły się na krawędzi biurka. „Każdy mierzy się z pokusą, Wren. To część bycia człowiekiem.”
„Ale ty radzisz sobie z tym tak dobrze,” powiedziałam, obracając się do niego przodem. Byliśmy tak blisko, że widziałam złote plamki w jego brązowych oczach, tak blisko, że musiałby zadrzeć głowę, by spojrzeć na mnie. „Jesteś taki zdyscyplinowany, taki... opanowany. Podziwiam to w tobie.”
Rumieniec wpełzł mu na szyję, a ja poczułam dreszcz triumfu. Ten potężny, niebezpieczny mężczyzna—łowca czarownic, który mógłby mnie zniszczyć, gdyby poznał prawdę—rumienił się przez kilka starannie dobranych słów.
Boże, uwielbiam wywoływać w nim takie reakcje.
„Nie jestem tak opanowany, jak ci się wydaje,” powiedział cicho, a w jego głosie było coś surowego, co ścisnęło mi serce.
„Nie?” Sięgnęłam za niego po kolejną książkę, celowo muskając piersią jego ramię. „Zawsze wydajesz się taki... stabilny. Taki pewny siebie i swojej wiary.”
Jego oddech wyraźnie się urwał przy tym kontakcie. „Wren...”
„Tak?” Zniżyłam głos niemal do szeptu, pochylając się tak, że moje usta znalazły się tuż przy jego uchu. „Co się stało?”
Przez chwilę sądziłam, że posunęłam się za daleko. Całe jego ciało zesztywniało, a napięcie biło od niego jak ciepło. Potem jego dłoń uniosła się i spoczęła na moim nadgarstku, nie odpychając mnie, ale też nie przyciągając bliżej.
"Wiem, co robisz," powiedział, a w jego głosie pobrzmiewał wysiłek.
"Naprawdę?" Pozwoliłam, by moje palce przesunęły się wzdłuż krawędzi jego biurka, tak blisko jego drugiej dłoni, że niemal stykały się nasze skóry.
Powietrze między nami aż iskrzyło od napięcia. Jego oczy pociemniały, utkwiły się w mojej twarzy z taką intensywnością, że serce zaczęło mi bić szybciej. Widziałam w nich toczącą się walkę — obowiązek ścierał się z pragnieniem, wiara zmagała się z bardzo ludzką potrzebą.
Jeszcze trochę nacisku, a się złamie.
"Wren, ja—"
"A co tu się właściwie dzieje?"
Głos brata Dominika przeciął naładowaną atmosferę jak ostrze. Odsunęliśmy się od siebie gwałtownie, a poczucie winy było widoczne na naszych twarzach, mimo że tak naprawdę nie zrobiliśmy nic niewłaściwego.
Stał w drzwiach, jego blade oczy utkwione we mnie z niezawoalowaną podejrzliwością i niechęcią. Był ogromny, barczysty, o ciężkich rysach jakby wykutych w kamieniu. Całym sobą emanował fanatyzmem.
"Bracie Dominiku," odezwał się Mikael, starannie kontrolując głos, gdy się podniósł. "Wren tylko pytała o swoje przyszłe obowiązki po złożeniu wstępnych ślubów."
"Obowiązki." Dominik wszedł do pomieszczenia, nie spuszczając ze mnie wzroku. "I te obowiązki wymagają tak... intymnych konsultacji?"
Poczułam, jak na moich policzkach pojawia się rumieniec, ale zachowałam niewinną minę. "Tylko patrzyłam na teksty, które wyjaśniał ojciec Mikael. Chciałam zrozumieć—"
"Och, jestem pewien, że chcesz zrozumieć wiele rzeczy," przerwał Dominik, a w jego głosie pobrzmiewała pogarda. "Powiedz mi, Wren, co właściwie masz nadzieję zyskać na swojej... duchowej drodze?"
Sposób, w jaki wypowiedział moje fałszywe imię, brzmiał jak oskarżenie. Skóra mi cierpła pod jego spojrzeniem, ale zmusiłam się do spokoju.
"Mam nadzieję służyć Bogu i pomagać ludziom, którzy cierpieli tak jak ja," odpowiedziałam spokojnie. "Tak jak każda kobieta powołana do życia zakonnego."
"Hmm." Zbliżył się, patrząc na mnie jak na coś odpychającego, co znalazł na bucie. "I wierzysz, że najlepszym sposobem służby Bogu jest... rozpraszanie Jego kapłanów od świętych obowiązków?"
"Bracie Dominiku," głos Mikaela zabrzmiał ostrzegawczo. "Wystarczy."
Dominik odwrócił się do niego, a ja dostrzegłam prawdziwą troskę pod jego wyraźną niechęcią do mnie. "Ścieżka, którą idziesz, prowadzi tylko do zguby — dla was obojga."
"Nie wiem, co myślisz, że się dzieje…" zaczęłam, ale przerwał mi.
"Myślę, że doskonale wiesz, co się dzieje. I jakie będą konsekwencje, jeśli dalej będziesz podążać tą drogą. Mikael oddał życie Bogu. Jego śluby to nie tylko obietnice — to święte przysięgi. Złam je, a zniszczysz nie tylko jego karierę, ale i jego duszę."
Te słowa trafiły w sedno i musiałam powstrzymać uśmiech zadowolenia. Bo Dominik, w swojej gorliwej trosce o przyjaciela, właśnie dał mi idealną broń.
Po tym odwrócił się i wyszedł z pokoju, zostawiając mnie i Mikaela samych z ciężarem jego oskarżeń wiszącym między nami. Cisza przeciągała się niezręcznie, aż Mikael odchrząknął.
"Powinniśmy... Chyba na dziś wystarczy," powiedział, nie patrząc mi w oczy. "Jest już późno, a siostra Agnes będzie się zastanawiać, gdzie jesteś."
"Oczywiście," odparłam, ale nie ruszyłam w stronę drzwi. Zamiast tego zrobiłam krok bliżej, tak by zobaczyć konflikt malujący się na jego twarzy. "Ojcze Mikaelu, to co on powiedział…"
"Ma rację." Słowa zabrzmiały ostro, ostatecznie. "To... cokolwiek to jest, musi się skończyć. Moje śluby muszą być na pierwszym miejscu."
Pozwoliłam, by moja twarz posmutniała, a zawód i ból przesłoniły moje rysy. "Rozumiem. Nigdy nie chciałam ci sprawiać trudności."
"Wiem, że nie chciałaś." Jego głos złagodniał i zobaczyłam moment, w którym jego postanowienie zaczęło się kruszyć. "To nie ty robisz coś złego, Wren. To ja. To ja powinienem być silniejszy."
"Jesteś silny," wyszeptałam, lekko dotykając jego ramienia. "Najsilniejszy mężczyzna, jakiego znałam. Jeśli między nami... jeśli coś jest, może to nie jest słabość. Może to coś więcej."
Przez moment myślałam, że zbliży się do mnie tutaj, w swoim gabinecie. Jego oczy pociemniały, oddech przyśpieszył i niemal czułam bijącą od niego potrzebę.
Wtedy jednak cofnął się, stawiając biurko między nami niczym barierę. "Nie. Dominik ma rację — to niebezpieczne. Dla nas obojga."
Skinęłam głową, pozwalając, by w moich oczach zebrały się łzy. "Przepraszam. Nie chciałam być dla ciebie ciężarem."
"Nie jesteś ciężarem. Jesteś... " powiedział szybko. "Niech mnie Bóg strzeże, jesteś najbardziej niezwykłą kobietą, jaką spotkałem. I właśnie dlatego to musi się skończyć."
Gdy zostawił mnie samą w swoim gabinecie, w mojej głowie echem rozbrzmiewały słowa Dominika. Groźba zniszczenia Mikaela, konsekwencje złamanych ślubów, władza, jaką teraz miałam nad jego przyszłością… To może być droga.
W końcu, czym jest miłość bez odrobiny szantażu?
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Wydajesz się spięta, kochanie”, zauważyła siostra Agnes, gdy nerwowo składałam pościel w schowku na zaopatrzenie. „Denerwujesz się zbliżającymi się ślubami?”
Ciągła obecność brata Dominika. Ten człowiek najwyraźniej mianował się moim osobistym stróżem, pojawiając się w najmniej odpowiednich momentach z tym podejrzliwym błyskiem w jasnych oczach.
A tymczasem Mikael nie patrzy mi w oczy tak jak kiedyś.
To było wyczerpujące. I doprowadzające do szału.
Jestem spięta, bo otaczają mnie łowcy czarownic, polują na mnie moje starsze siostry, jestem prześladowana przez fanatyka i spektakularnie zawodzę w uwodzeniu jedynego mężczyzny, który mógłby mnie ochronić.
Ale jasne, nazwijmy to przedślubnymi nerwami.
„Po prostu nie mogę się doczekać, aż zacznę prawdziwą służbę”, odpowiedziałam, zmuszając głos do odpowiednio pokornej barwy.
„To piękne, dziecko. Twoje oddanie naprawdę inspiruje.”
Gdybyś tylko wiedziała, czemu tak naprawdę jestem oddana. Albo komu. Tak, nieważne.
Pomagałam siostrze Agnes przygotować się na zakupy na lokalnym targu, gdy Mikael pojawił się w drzwiach kuchni.
„Siostro Agnes”, powiedział, jego głos był starannie powściągliwy. „Muszę odebrać kilka książek z kolegium teologicznego po drugiej stronie miasta. Czy byłoby możliwe, żeby Wren mi towarzyszyła? Dobrze by jej zrobiło zobaczyć akademicką stronę życia religijnego.”
Siostra Agnes rozpromieniła się z aprobatą. „Oczywiście, ojcze Mikaelu. To wspaniała okazja dla niej.”
Dwadzieścia minut później zorientowałam się, że wsuwam się na miejsce pasażera w skromnym sedanie Mikaela, boleśnie świadoma ograniczonej przestrzeni i jego bliskości.
W tym niewielkim wnętrzu wydawał się jeszcze większy — szerokie ramiona zajmowały więcej niż jego część przestrzeni, a cicha siła jego sylwetki sprawiała, że jeszcze mocniej odczuwałam, jak bardzo jestem od niego drobniejsza.
Jak bardzo byliśmy blisko.
Starałam się nie gapić na jego dłonie na kierownicy ani na to, jak czarna koszula opinała mu klatkę piersiową, gdy sięgał po pas bezpieczeństwa. Jego ciemne włosy były tak starannie przystrzyżone na karku, że miałam zupełnie nieodpowiednią ochotę ich dotknąć, sprawdzić, czy są tak miękkie, jak wyglądają.
Nawet ten przeklęty biały kołnierzyk na jego szyi — uniwersalny symbol „zakazany, nie dotykać, ślubowany celibat” — tylko pogarszał sprawę.
„Dziękuję, że przyszłaś”, powiedział, odpalając silnik. „Wiem, że ostatnio między nami... było niezręcznie.”
„W porządku, rozumiem.”
Rzucił mi spojrzenie, a w jego wyrazie twarzy zamigotało coś nieczytelnego. „Naprawdę?”
Bo Dominik wkłada ci do głowy ostrzeżenia przed niebezpieczną kobietą, która próbuje cię zdeprawować.
„Masz obowiązki, zobowiązania”, powiedziałam po prostu. „I nigdy nie powinnam była wszystkiego komplikować.”
„Nie ty wszystko skomplikowałaś”, odparł cicho Mikael. „Skomplikowane było już wcześniej.”
Odwróciłam się, by przyjrzeć się jego profilowi, zauważając zaciśniętą linię szczęki, białe kostki dłoni na kierownicy. „Co masz na myśli?”
„Mam na myśli...” Zamilkł na tak długo, że myślałam, iż nie odpowie. „Mam na myśli to, że od chwili, gdy pojawiłaś się w moim życiu, wszystko stało się trudniejsze.”
No cóż, jakiś postęp.
„Przepraszam”, wyszeptałam, pozwalając, by w moim głosie pojawiła się nuta bezbronności.
Pokręcił głową, jakby próbował ją oczyścić z myśli, i resztę drogi milczeliśmy.
Kiedy zajechaliśmy na parking kolegium teologicznego, uświadomiłam sobie, że właśnie dostałam to, czego chciałam — dowód, że jego pragnienie wobec mnie jest silniejsze niż jego wola.
Gdy szliśmy ulicą, nie potrafiłam docenić widoków.
Moje oczy nieustannie lustrowały tłum, ciało spięte w oczekiwaniu, że zobaczę znajomą twarz. Każda ciemnowłosa kobieta sprawiała, że serce biło mi szybciej. Każdy ruch kątem oka zmuszał mnie do kalkulowania dróg ucieczki.
„Wydajesz się spięta”, zauważył łagodnie Mikael, gdy przeglądaliśmy dział teologii. „Czy pobyt w mieście jest dla ciebie trudny?”
„Stare nawyki”, powiedziałam, zmuszając się do uśmiechu, który bardziej przypominał grymas. „Kiedy przez miesiące oglądasz się za siebie, trudno przestać. Każda twarz w tłumie może być tą niewłaściwą, wiesz?”
Pozwoliłam, by moja bezbronność ujawniła się na tyle, by chciał mnie chronić, a potem celowo się rozpromieniłam.
„Ale przy tobie czuję się bezpiecznie. Bezpieczniej niż gdziekolwiek indziej.”
To, jak jego klatka piersiowa lekko się uniosła po moich słowach, zdradzało, że komplement trafił do celu. Dobrze. Wzmacnianie jego instynktu opiekuńczego było kluczowe dla tego, co miało nadejść.
Tak naprawdę wybrałam kilka książek o średniowiecznej teologii i wczesnej historii Kościoła znacznie szybciej, niż się spodziewałam, po czym wsiedliśmy do samochodu, ruszając w kierunku katedry.
„Mogę cię o coś osobistego zapytać?” rzuciłam pytanie w idealnym momencie, gdy usadowił się za kierownicą. „Mam nadzieję, że to nie będzie niestosowne, ale od dawna mnie to nurtuje.”
Mikael niespokojnie przestawił się, uruchamiając silnik, już wyczuwając podstęp. „O co chodzi?”
"Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, z czego zrezygnowałeś, składając śluby?" Pochyliłam się lekko, obniżając głos. "Mam na myśli... Jesteś młody, atrakcyjny, inteligentny. Mógłbyś mieć dowolne życie, jakie byś chciał. Żonę, dzieci, własną rodzinę. Nigdy tego nie pragnąłeś?"
"Moje powołanie przyszło wcześnie," odpowiedział ostrożnie, zaciskając palce na kierownicy. "Nigdy tak naprawdę nie rozważałem alternatywnych ścieżek."
Ale wyłapałam lekkie zawahanie, sposób, w jaki jego oczy na chwilę spoczęły na moich, zanim znów zwróciły się ku drodze. Coś tam było—może wątpliwość, a może żal.
Wykorzystałam przewagę, uśmiechając się jak kotka. "Nigdy? Nawet zanim poszedłeś do seminarium? Żadna dziewczyna w liceum nie złamała ci serca, gdy wybrałeś Boga zamiast niej?"
Rumieniec wspinający się po jego szyi powiedział mi wszystko, co musiałam wiedzieć. "Nigdy... To znaczy, byłem całkowicie skupiony na nauce. Moja droga była jasna od wczesnych lat."
"Więc nigdy...?" Pozwoliłam, by pytanie zawisło w powietrzu, obserwując, jak zrozumienie pojawia się w jego wyrazie twarzy. Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią.
Dziewiczy ksiądz.
Jakże to doskonale, pięknie wygodne.
"To naprawdę niezwykłe," ciągnęłam, mój głos był pełen podziwu. "W świecie, w którym wszyscy rozdają siebie tak bezmyślnie, ty zachowałeś coś świętego, coś czystego."
Widziałam, jak walczy między zażenowaniem a dumą, niepewny, jak odpowiedzieć na taką bezpośredniość. "Ja... tak. To część mojego oddania, by służyć Bogu w pełni."
Sięgnęłam przez skrzynię biegów, pozwalając swoim palcom musnąć jego w geście, który mógłby być odebrany jako pocieszenie. "Nie mogę sobie wyobrazić, by być tak silną. Tak zdyscyplinowaną."
Słowo 'zdyscyplinowaną' poruszyło go jeszcze bardziej niż 'czysta'.
Praktycznie widziałam efekt, jaki na nim wywierałam—jego oddech przyspieszył, przez kilka sekund wpatrywał się w moją dłoń na swojej z intensywnością, która nie miała nic wspólnego z duchową kontemplacją.
Przejechałam kciukiem po jego kostkach w geście, który zdecydowanie nie był pocieszający.
"Choć chyba łatwiej poświęcić coś, czego nigdy się nie doświadczyło. Nie wiesz, co tracisz."
Rzucił mi spojrzenie ostre, niemal przestraszone, jakby właśnie zdał sobie sprawę, jak niebezpieczna stała się ta rozmowa.
"Wren..." W jego głosie brzmiało ostrzeżenie, ale było ono słabe, niepewne.
"Po prostu mówię, że podziwiam twoją siłę," powiedziałam niewinnie. "Niewielu mężczyzn potrafiłoby oprzeć się pokusie tak jak ty."
Milczał, znów patrząc na drogę, ale nie odsunął spod mojej dłoni swojej ręki.
Przez resztę drogi do katedry kontynuowałam swoją ostrożną ofensywę przeciwko jego obronom. Usiadłam bliżej niż było to konieczne, pozwalając naszym ramionom się stykać. Śmiałam się z jego nerwowych prób żartów, każdy mój śmiech był ciepły i pełen uznania.
Gdy zatrzymaliśmy się na parkingu, położyłam dłoń na jego ramieniu, by przyciągnąć jego uwagę, pozwalając, by ten dotyk trwał o wiele dłużej, niż było trzeba.
"Dziękuję za dzisiaj," powiedziałam, powstrzymując go przed wyjściem z samochodu. "Za to, że sprawiłeś, że czuję się bezpieczna. Za to, że rozmawiałeś ze mną jak z kimś… wartym poznania. Wartym troski."
"Jesteś warta poznania, Wren." Jego głos był bardziej chropawy niż powinien, napięty czymś, czego nie mógł nazwać. "Więcej niż warta."
Intensywność jego spojrzenia, gdy to powiedział, wywołała we mnie prawdziwy dreszcz—który szybko stłumiłam.
To była kwestia przetrwania, zdobycia jego ochrony. Fakt, że moje ciało reagowało na jego oczywistą żądzę, był po prostu biologiczną reakcją, którą mogłam wykorzystać dla własnej korzyści.
"Wiem, że nie możemy," wyszeptałam, pochylając się tak blisko, że mój oddech ogrzewał jego skórę. "Wiem, że należysz do Boga. Ale czasami zastanawiam się... jak to by było należeć do kogoś takiego jak ty."
Jego oczy opadły na moje usta i widziałam dokładnie moment, kiedy jego opanowanie zaczęło się kruszyć. "Nie mogę," powiedział, ale i on pochylał się bliżej, przyciągany tym samym magnetycznym przyciąganiem. "Moje śluby, moje powołanie..."
Przez ułamek sekundy myślałam, że zbliży się jeszcze bardziej. Czułam jego oddech na swojej skórze, widziałam w jego oczach walkę, która się tam toczyła.
Wtedy Mikael odskoczył jak oparzony, a jego twarz poczerwieniała od poczucia winy i pożądania w równym stopniu. "Przepraszam," rzucił szybko, wrzucając bieg. "Bardzo przepraszam, nie powinienem—"
"Nie przepraszaj," powiedziałam, opadając z powrotem na siedzenie, wciąż czując, jak serce bije mi od adrenaliny. "Proszę, nie przepraszaj za to, że czujesz coś prawdziwego."
Widziałam, jak w jego twarzy zmagają się obowiązek z pożądaniem, wiara z bardzo ludzką potrzebą.
"Powinniśmy wejść do środka," powiedział napiętym głosem.
Gdy weszliśmy do katedry, pozwoliłam sobie na mały, satysfakcjonujący uśmiech. Zasiałam ziarna perfekcyjnie. Teraz musiałam tylko poczekać, aż zapuszczą korzenie, powoli doprowadzając go do szaleństwa pragnieniem czegoś, czego nigdy nie mógłby sobie pozwolić.
Narastające pożądanie, które czułam, było po prostu kolejnym narzędziem w moim arsenale przetrwania.
Nic więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować