passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Witch and The Priest - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

The Witch and The Priest

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Cały tydzień minął w kruchej rutynie, która przypominała chodzenie po linie nad przepaścią.

Każdego ranka musiałam przypominać sobie, by odpowiadać na imię Wren. Pozwolić temu imieniu osiadać na moim języku jak obcemu słowu, którego wciąż uczyłam się wymawiać, podczas gdy rytm schroniska stawał się moim kamuflażem.

Budzić się o świcie. Pomagać siostrze Agnieszce przygotowywać śniadanie dla innych kobiet. Uczestniczyć w porannej mszy, podczas której szeptałam modlitwy, które nic dla mnie nie znaczyły.

Żadnej magii. Żadnych komplikacji. Żadnych śmiertelnie niebezpiecznych sióstr łowczyń. Idealnie, prawda?

"Dzień dobry, kochana," mówiła siostra Agnieszka, jej spracowane dłonie delikatne, gdy podawała mi kolejne zadanie. "Jak się dziś czujesz?"

"Lepiej, dziękuję," odpowiadałam, te same słowa, tym samym tonem.

Pozostałe kobiety w schronisku były wystarczająco łatwe do ominięcia. Większość była zbyt pogrążona we własnych traumach, by zwracać na mnie większą uwagę. Sarah, która uciekła z dwojgiem małych dzieci. Maria, którą mąż pięć razy posłał do szpitala. Janet, która mówiła szeptem i podskakiwała na każdy gwałtowny dźwięk.

Widzieli to, czego się spodziewali — kolejną złamaną kobietę szukającą schronienia przed przemocą. Ale Mikael był problemem, którego się nie spodziewałam.

Był wszędzie — nadzorował działanie schroniska, prowadził nabożeństwa, doradzał przerażonym kobietom, które uciekały z przemocowych domów. Każdego dnia znajdował preteksty, by mnie sprawdzić, pojawiając się przy moim boku z tą troskliwą łagodnością.

"Jak się goi twój bok?" zapytał we wtorek, przyłapując mnie na składaniu pościeli w schowku. "Jakieś oznaki infekcji? Gorączka?"

"Jest już dużo lepiej," zapewniłam go, boleśnie świadoma, jak ciasne pomieszczenie sprawia, że wydaje się jeszcze większy, bardziej onieśmielający. Taki łagodny olbrzym. "Opatrunki, które mi dałeś, bardzo pomogły."

"Dobrze. To dobrze." Studiował moją twarz tymi szczerymi, brązowymi oczami. "A śpisz dobrze? Jesz wystarczająco? Siostra Agnieszka wspomniała, że ledwo tknęłaś wczoraj kolację."

Fakt, że to zauważył, że pytał o mnie, wywołał we mnie nieprzyjemne motyle w brzuchu. "W porządku, ojcze Mikaelu. Naprawdę. Nie musisz się o mnie martwić."

"Od tego tu jestem, Wren. Martwienie się jest częścią tej pracy." Jego uśmiech był ciepły i szczery, i przez niebezpieczną chwilę prawie uwierzyłam, że naprawdę się troszczy. "Jeśli czegokolwiek będziesz potrzebować, czegokolwiek, proszę, nie wahaj się prosić."

Te przyjemne rozmowy zdarzały się codziennie, czasem dwa razy dziennie, a nawet częściej.

Pamiętał wszystko, co mu mówiłam, zwracał uwagę na szczegóły, których nikt inny nie zauważał. To, że częściej obciążałam lewy bok, gdy byłam zmęczona, albo jak napinałam się, gdy trzaskały drzwi, lub które modlitwy plątały mi się podczas mszy.

Chciałam zapytać, co go takim uczyniło — co nauczyło księdza patrzeć na świat jak drapieżnik czy myśliwy, bo zdecydowanie było coś ostrego i czujnego w jego łagodnych oczach. Coś, co nie pasowało do cicho mówiącego duszpasterza, który opatrywał rany i niósł pocieszenie złamanym kobietom.

Ale pytanie sprowokowałoby pytania w zamian, a ja miałam zbyt wiele sekretów, by ryzykować taką rozmowę.

"Wiesz," powiedziała do mnie Sarah w piątek, gdy przygotowywałyśmy warzywa na kolację, "ojciec Mikael często o ciebie pyta. Myślę, że cię lubi."

Mój nóż zatrzymał się na cebuli, którą kroiłam. "Jest księdzem, Sarah. Troszczy się o nas wszystkie."

"Może." Rzuciła mi znaczące spojrzenie z figlarnym uśmiechem. "Ale nie sprawdza nas wszystkich kilka razy dziennie. I nie ma takiego spojrzenia, gdy do pokoju wchodzą Maria czy Janet."

"Jakiego spojrzenia?"

"Jakby widział coś pięknego i niebezpiecznego jednocześnie. Jakby nie był pewien, czy cię chronić, czy uciekać przed tobą." Śmiech Sarah był cichy, lecz pełen zrozumienia. "Uwierz mi, kochanie. Byłam dwa razy mężatką, znam to spojrzenie."

Szybko zmieniłam temat, ale jej słowa śledziły mnie przez cały dzień niczym uporczywy cień.

Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, były komplikacje.

Ostatnią rzeczą, na jaką mogłam sobie pozwolić, było to, by ktokolwiek zwracał zbyt dużą uwagę na kobietę, która twierdziła, że jest Wren, ale czasem zapominała odpowiedzieć na to imię.

***

Tamtej nocy sen był niemożliwy.

Koszmary były tutaj gorsze, bardziej wyraziste — głos mojej matki odbijał się echem w moich snach z klinicznym chłodem. Ogień Morgany lizał moją skórę z fantomowym żarem, który wydawał się przerażająco realny. Iluzje Lilith mieszały mi w głowie.

Obudziłam się, łapiąc oddech, zlana potem i drżąca, a mój czarci znak palił mnie przy kości biodrowej niczym rozżarzone żelazo. Mały pokój wydawał się klatką, a ja potrzebowałam powietrza, przestrzeni, ciszy—czegokolwiek innego niż te cztery ściany, które zdawały się na mnie napierać.

Wymknęłam się z pokoju i boso przeszłam przez rozległe korytarze katedry, powtarzając sobie, że muszę tylko przejść się, oczyścić głowę. Kamienne posadzki były lodowate pod moimi stopami, ale katedra nocą miała w sobie coś innego.

Spokój. Świętość, wręcz.

Przechodziłam przez dziedziniec, kiedy usłyszałam głosy—męskie głosy mówiące po łacinie, dochodzące skądś spod kościoła.

Słowa były przytłumione, ale wyraźne, a ciekawość walczyła we mnie z ostrożnością, gdy podążałam za dźwiękiem, poruszając się bezszelestnie. Doprowadziło mnie to do drzwi, których wcześniej nigdy nie zauważyłam—półskrytych za ciężką tkaniną przedstawiającą św. Michała depczącego demona.

Drzwi były stare, okute żelazem, z zawiasami wyglądającymi, jakby wykuto je wieki temu.

Przez szparę widziałam ojca Atticusa—starego kardynała, który nadzorował katedrę—prowadzącego grupę mężczyzn ubranych na czarno. Poruszali się z wojskową precyzją, niosąc srebrne bronie, które lśniły śmiertelnym blaskiem w mroku.

A jednym z nich był nieomylnie Mikael.

Przycisnęłam się do ściany, ledwo oddychając, obserwując ich, gdy schodzili do czegoś, co kryło się pod kościołem. Ich rozmowa docierała do mnie we fragmentach, łacina mieszała się z angielszczyzną.

"Czarownica była widziana nad rzeką trzy dni temu," głos ojca Atticusa, zwykle dziadkowy, teraz miał w sobie ostrą nutę, której wcześniej nie słyszałam. "Brat Dominik śledził jej ruchy, ale jest sprytna. Sprytniejsza, niż się spodziewaliśmy."

"A co z zaklęciem ukrycia?" To był głos Mikaela, a słysząc, jak z taką swobodą mówi o magii, poczułam, jak zamiera mi krew w żyłach. "Czy możemy je przełamać?"

"Z czasem, tak. Ale musimy działać szybko. Im dłużej pozostaje w ukryciu, tym staje się groźniejsza. Ruszamy o świcie."

Słowa wyryły się w moim umyśle z przerażającą jasnością.

Łowcy czarownic.

Ta katedra nie była tylko kościołem—była kwaterą główną. Bazą operacyjną Zakonu, który moja matka planowała zniszczyć. A ja ukrywałam się wśród łowców czarownic, spałam pod ich dachem, przyjmowałam życzliwość od człowieka, który zabiłby mnie, gdyby wiedział, kim jestem.

Powinnam była być przerażona, powinna mnie sparaliżować groza. A jednak zaczęłam instynktownie rejestrować wszystko, co widziałam i słyszałam, zapamiętywać każdy szczegół z automatyczną dokładnością.

Zakon Srebrnego Krzyża. Słyszałam o nim w sabacie, pogardliwe komentarze mojej matki o "łowcach, którzy myślą, że mogą nam się przeciwstawić." Istnieli od wieków, poświęceni eksterminacji czarownic…

A Mikael był jednym z nich.

Dobry, łagodny Mikael, który opatrywał moje rany, pytał o mój apetyt i patrzył na mnie, jakby naprawdę mu na mnie zależało.

Na dole schodów Mikael zatrzymał się i spojrzał w górę. Przez jedną zatrzymującą serce chwilę wydawało mi się, że mnie zauważył. Nasze oczy spotkały się przez szparę w drzwiach i przysięgam, że w jego spojrzeniu przemknęło podejrzenie.

Wtedy ojciec Atticus powiedział coś ostrego i pilnego, a Mikael odwrócił się, znikając w ciemności pod ziemią wraz z resztą łowców.

Uciekłam z powrotem do swojego pokoju na cichych stopach, z sercem bijącym tak mocno, że byłam pewna, iż obudzę cały przytułek. Zamknęłam drzwi na klucz i usiadłam na wąskim łóżku, podciągając kolana pod brodę.

W głowie szalały myśli, układając się w całość z przerażającą przejrzystością.

Sposób, w jaki Mikael poruszał się z drapieżną gracją. Czujność ukryta za jego łagodnym spojrzeniem. Jego wprawa w obchodzeniu się z medycznymi przyborami, praktyczna sprawność, z jaką opatrywał moje rany.

Nie był tylko księdzem, który zna podstawy pierwszej pomocy.

Był wojownikiem wyszkolonym do polowania i zabijania istot takich jak ja.

Gdy świt wpełzał przez małe okno i malował pokój w odcieniach złota i szarości, poczułam w piersi coś niespodziewanego: szansę.

Moja matka zmierzała po mnie, moje siostry mnie ścigały—nie miałam gdzie uciec ani komu zaufać. Ale jeśli mogłabym tu się zakorzenić, w sposób, którego sabat nigdy by nie podejrzewał… mogłabym przetrwać.

Czy może być lepsza kryjówka niż miejsce, gdzie żadna czarownica by nie zajrzała?

Czy jest lepsza ochrona niż sami łowcy przysięgli ją unicestwić?

W mojej głowie zaczynał kiełkować plan, niebezpieczny i desperacki, ale pięknie, ironicznie doskonały.

Musiałabym się do nich zbliżyć. Musiałabym zdobyć ich zaufanie. Musiałabym stać się niezbędna komuś na tyle potężnemu, by mnie ochronić, gdy prawda w końcu wyjdzie na jaw.

Broń, którą moja rodzina chciała użyć do ludobójstwa, być może znajdzie zbawienie wśród tych, których miała unicestwić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

„Chcesz zostać zakonnicą?”

Pytanie siostry Agnes zawisło w powietrzu gabinetu ojca Atticusa jak kadzidło – słodkie i ciężkie. Zgarnęłam ich tutaj oboje, idealnie wyczuwając moment, gdy razem przeglądali cotygodniowe raporty z przytułku—dwie pieczenie na jednym ogniu.

Moja starannie ułożona maska duchowego pragnienia musiała być przekonująca, bo oboje patrzyli na mnie z tym rodzajem łagodnego oczekiwania, od którego aż lekko cierpła mi skóra.

Boże, jak ja nienawidzę odgrywać oddanej konwertytki.

„Ja... Chyba tak”, wyszeptałam, pozwalając, by niepewność pobrzmiewała w moim głosie, podczas gdy mój umysł pozostawał chłodny i wyrachowany. To było to—moja ścieżka głębiej w ich organizację, bliżej Mikaela, dalej od zasięgu mojej rodziny. „Modliłam się o to od kilku dni i ciągle czuję takie... powołanie.”

Powołanie. Jasne. Jedyną rzeczą, która mnie woła, jest przetrwanie.

Ojciec Atticus pochylił się do przodu na swoim krześle, a jego dziadkowe oczy rozgrzały się czymś, co wyglądało na prawdziwą radość. „Opowiedz nam, co czujesz, dziecko. Co cię przyciąga do życia zakonnego?”

Spuściłam wzrok na dłonie, które ułożyłam na kolanach z wyćwiczoną pokorą.

Kłamstwo uformowało się samo z łatwością długoletniego nawyku.

„Kiedy byłam... z nim”, zaczęłam, pozwalając głosowi lekko się załamać na zmyślonym, przemocowym chłopaku, „myślałam, że miłość musi boleć. Że ból jest po prostu częścią troski o kogoś. Ale tutaj zobaczyłam coś innego. Czystą miłość. Boską miłość.”

Siostra Agnes wydała cichy dźwięk zrozumienia, a ja wykorzystałam przewagę.

„Moja przeszłość pokazała mi, że miłość może być zatruta, skażona. Ale miłość, którą tu widziałam—wasza troska o poranionych ludzi bez oczekiwań na nic w zamian, to jak ojciec Mikael opatruje nasze rany...”

To, jak patrzy na mnie, jakbym była czymś cennym, a nie tylko kimś do wykorzystania.

„Chcę być tego częścią. Chcę pomagać innym znaleźć to, co ja znalazłam—azyl, którego nikt nie może odebrać.”

Te słowa smakowały jak popiół w moich ustach, ale oboje kiwali głowami z takim uznaniem, że wiedziałam, iż moja gra działa.

Ci ludzie naprawdę wierzą w swoją własną mitologię.

Byłoby to ujmujące, gdyby nie było takie przydatne.

„Czy rozważałaś, co naprawdę oznacza życie zakonne?” – zapytał łagodnie ojciec Atticus. „Śluby ubóstwa, czystości, posłuszeństwa? Oddanie własnej woli Bogu?”

Oddać własną wolę? Dobre sobie.

Całe życie walczyłam o prawo do własnej woli.

„Wiem, że to poświęcenie”, powiedziałam na głos, sprawiając, by mój głos był mały i szczery. „Ale po tym, co przeszłam, myśl o przynależności do czegoś większego niż ja sama... to wydaje się wolnością, nie więzieniem.”

Oczy siostry Agnes nabrały blasku od niewylanych łez. „Och, moje drogie dziecko. To, co opisujesz, brzmi jak prawdziwe powołanie. To, jak łaska może przemienić nasze najgłębsze rany w największą służbę...”

„Ale nie wiem, czy jestem godna”, przerwałam, trafiając w idealny ton wrażliwego zwątpienia w siebie. „Nie wiem, czy ktoś z moją przeszłością może naprawdę Mu służyć. Jestem tak daleka od doskonałości, tak bardzo zraniona...”

Tak bardzo wyrachowana, tak manipulująca, tak gotowa wykorzystać waszą dobroć, by przetrwać.

„Bóg nie powołuje wykwalifikowanych, dziecko”, powiedział stanowczo ojciec Atticus. „On kwalifikuje powołanych. Niektórzy z naszych najskuteczniejszych duszpasterzy to ci, którzy przeszli przez ciemność i odnaleźli światło.”

„Więc myśli ksiądz... myśli ksiądz, że naprawdę mogę mieć powołanie?”

„Myślę, że masz serce sługi”, odpowiedział, przyglądając się mojej twarzy tymi bystrymi oczami, które zdawały się dostrzegać zbyt wiele. „Jeśli naprawdę chcesz podążać tą drogą, chciałbym zorganizować dla ciebie odpowiednie kierownictwo duchowe.”

Serce zaczęło mi bić szybciej, ale zachowałam starannie opanowaną minę. „Kto by mnie prowadził?”

„Ojciec Mikael ma doświadczenie w formacji duchowej”, powiedział ojciec Atticus i musiałam powstrzymać triumfalny uśmiech. „Jest młody, ale wyjątkowo uzdolniony w rozpoznawaniu prawdziwego powołania. Zajmuje się też niektórymi z naszych bardziej... wyspecjalizowanych posług. Na przykład egzorcyzmami.”

Egzorcyzmy. Oczywiście, że tak. Jakże to ironiczne.

„Czy czułabyś się dobrze, pomagając mu?” zapytała łagodnie siostra Agnes.

Ułożyłam twarz w wyraz wdzięcznej ulgi, podczas gdy w głowie kłębiły się możliwości. „Ojciec Mikael już był dla mnie bardzo życzliwy. To dla mnie zaszczyt.”

I nie macie pojęcia, jak bardzo liczę na tę życzliwość.

Godzinę później zapukałam do drzwi gabinetu Mikaela, serce waliło mi z oczekiwania, nie z nerwów. Gdy jego głos wezwał mnie do środka, weszłam i zobaczyłam, jak układa książki na biurku—przygotowanie do naszej pierwszej oficjalnej lekcji.

„Wren.” Jego uśmiech był ciepły, szczery, i przez niebezpieczną chwilę niemal poczułam wyrzuty sumienia względem tego, co planowałam. „Ojciec Atticus powiedział mi o waszej rozmowie. Muszę przyznać, że wcale mnie to nie zaskoczyło.”

To mnie zaskoczyło. „Nie jesteś?”

Wskazał, żebym usiadła na krześle naprzeciwko jego biurka, przyglądając mi się tymi pięknymi, brązowymi oczami.

„Zadawałaś bardzo przemyślane pytania podczas naszych nieformalnych rozmów. I jest coś w tym, jak pomagasz siostrze Agnieszce, ile troski okazujesz innym kobietom... to sugeruje kogoś z prawdziwym powołaniem do służby.”

Prawdziwe powołanie do służby, akurat.

„Chociaż muszę przyznać,” kontynuował, a w jego tonie zabrzmiało coś niemal droczącego, „twoja wiedza teologiczna wydaje się... wybiórcza. Jak na kogoś, kto twierdzi, że znalazł wiarę przez modlitwę.”

Ścisnęło mnie w piersi. Był bardziej spostrzegawczy, niż sądziłam.

„Mówiłam ci, nigdy tak naprawdę nie nauczyłam się porządnie modlić,” powiedziałam ostrożnie. „Moja edukacja religijna była... ograniczona.”

„Mmm.” Oparł się w fotelu, wciąż obserwując mnie tym przenikliwym wzrokiem. „Potykasz się na najprostszych modlitwach, a rozmawiasz o złożonych koncepcjach teologicznych z zaskakującą swobodą. To ciekawa sprzeczność.”

Cholera. Myśl, Rowan. Myśl!

„Dużo czytałam,” powiedziałam, starając się, by w moim głosie zabrzmiała niepewność. „Kiedy się... ukrywałam przed nim, książki były moją ucieczką. Pożerałam wszystko, co znalazłam, także religijne teksty. Ale czytanie o wierze i życie w niej to dwie różne rzeczy.”

„Oczywiście, że tak.” Jego wyraz twarzy lekko złagodniał, ale widziałam, że coś intensywnie analizuje za tymi ciepłymi oczami. „Właśnie do tego jest kierownictwo duchowe. A skoro o tym mowa,” kontynuował, wyciągając skórzany notes, „zacznijmy od modlitwy. To podstawa wszystkiego, co razem zgłębimy.”

Ułożył się wygodnie w fotelu, a ja poczułam, że moja starannie zbudowana maska zaczyna się zsuwać.

„Po prostu powiedz Bogu, co masz na sercu,” powiedział łagodnie. „Nie ma złego sposobu na to.”

To polecenie kompletnie mnie zaskoczyło. Przez chwilę ogarnęła mnie panika, bo nie wiedziałam, jak się modlić. Nigdy nie rozmawiałam z żadnym bogiem, chyba że po to, by go przekląć.

Sabat miał moc, magię, pradawne rytuały—ale nie miał modlitw, błagań, poddania się czemuś większemu od nas samych.

Między nami zapadła cisza, z każdą sekundą robiąc się coraz cięższa. Po raz pierwszy od przyjazdu do katedry poczułam się naprawdę odsłonięta.

„Nie umiem...” wyszeptałam i to było pierwsze całkowicie szczere zdanie, które mu powiedziałam.

Coś zmieniło się w wyrazie Mikaela—zaskoczenie ustąpiło czemuś nieskończenie łagodniejszemu. Pochylił się lekko, jego głos stał się jeszcze miększy niż zwykle.

„To w porządku. Nie ma w tym wstydu, że się nie wie. Modlitwa nie polega na elokwencji czy na użyciu właściwych słów. Chodzi o to, żeby mówić szczerze z serca.”

Zawiesił głos, przyglądając się mojej twarzy tymi ciepłymi brązowymi oczami.

„Mogę cię poprowadzić przez coś prostego.” Skinęłam głową, nie ufając swojemu głosowi. „Zamknij oczy, jeśli to pomoże. Po prostu zwróć się do Boga tak, jakbyś mówiła do kogoś, kto kocha cię bezwarunkowo. Zacznij od wdzięczności—za co jesteś wdzięczna?”

Zamknęłam oczy i próbowałam znaleźć słowa, które nie zdradzą za wiele, a jednocześnie będą brzmiały szczerze.

Gdy wreszcie się odezwałam, mój głos był ledwo słyszalny.

„Jestem... wdzięczna za schronienie, kiedy spodziewałam się umrzeć z zimna. Za bezpieczeństwo, kiedy myślałam, że już nigdy nie poczuję się bezpieczna. Za życzliwość ludzi, którzy nie mieli powodu, by troszczyć się o kogoś takiego jak ja.”

Te słowa były mi obce na języku, ale coś w tej cichej intymności chwili—jego cierpliwość, jego prawdziwa troska—sprawiało, że poczułam się niespodziewanie bezbronna.

„Jestem wdzięczna za drugie szanse, na które nie zasługuję. Za ludzi, którzy dostrzegają coś wartego ochrony, kiedy ja sama tego nie widzę.”

Gdy otworzyłam oczy, Mikael patrzył na mnie z wyrazem twarzy, którego nie umiałam do końca odczytać. Było w tym coś głębszego niż zawodowe zainteresowanie, cieplejszego niż duchowe przewodnictwo.

Ostrożny dystans między nami jakby kompletnie zniknął, a ja stałam się nadmiernie świadoma wszystkiego—jego bliskości, tego, jak jego oddech się lekko przyspieszył, intensywności jego spojrzenia.

„Piękne,” powiedział cicho i wiedziałam, że mówi serio.

Szczerość w jego głosie zrobiła coś niebezpiecznego z moją piersią, sprawiła, że zapragnęłam rzeczy, do których nie powinnam tęsknić. Chwila rozciągnęła się, aż nagle jakby się opanował, odchrząknął i sięgnął po kolejną książkę drżącymi dłońmi.

„Powinniśmy przejść do lektury,” powiedział, ale w jego głosie pobrzmiewał szorstki ton, którego wcześniej tam nie było.

Podczas dalszej części lekcji zdałam sobie sprawę, że osiągnęłam swój cel bardziej, niż oczekiwałam.

Zbliżyłam się do niego, zapewniłam sobie regularny dostęp, ustawiłam się idealnie, by zbierać informacje i dbać o własne bezpieczeństwo.

Ale odkryłam też coś, czego się nie spodziewałam: narastającą pewność, że największym zagrożeniem może nie być zdemaskowanie mnie jako czarownicy, lecz to, jak mój pilnie strzeżony serce reaguje, gdy Mikael na mnie patrzy.

No pięknie. Tego się nie spodziewałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Podczas kilku ostatnich tygodni mojej teologicznej edukacji wypracowałam sobie rutynę, która doskonale służyła moim pierwotnym celom.

Moje lekcje z Mikaelem wykraczały już daleko poza podstawową doktrynę i nagle zyskałam dostęp do tekstów, które kusiły subtelnymi aluzjami do prawdziwej misji Zakonu.

W teologicznych traktatach, poza zwyczajną codziennością, roiło się od wzmianek o „oczyszczeniu” i „boskim sądzie”. Pojawiały się wzmianki o tym, że miecz św. Michała to coś więcej niż tylko metafora.

Byłam też naprawdę pojętna—naturalna inteligencja, której nigdy nie wolno mi było okazywać w sabacie, gdzie zbyt dociekliwe pytania kończyły się policzkiem i wymuszonym milczeniem.

A wszystko to przy pozorach bycia tylko pomocną nowicjuszką chętną do służby.

Jednak to nasza wspólna praca naprawdę zbliżyła mnie i Mikaela.

Długie wieczory w jego gabinecie, pochylonych nad starożytnymi tekstami i korespondencją, stworzyły intymność, która wykraczała daleko poza duchowe przewodnictwo. Wypracowaliśmy swobodny rytm, wygodną zażyłość, która rozgrzewała mi pierś w sposób, jakiego się nie spodziewałam.

Niebezpieczny teren, Rowan. Ale przydatny.

Dziś jednak było inaczej. Dziś miałam konkretny cel.

„Więc kiedy złożę swoje wstępne śluby,” powiedziałam, zasiadając naprzeciwko jego biurka z obliczoną swobodą, „jakie dokładnie będą moje obowiązki? Chcę mieć pewność, że będę przygotowana.”

Mikael oderwał wzrok od stosu raportów, które właśnie przeglądał, jego włosy były lekko potargane od ciągłego przeczesywania ich dłońmi. Ten widok wywołał we mnie niespodziewane motyle w żołądku.

Skup się. Tu chodzi o przetrwanie, nie o fascynację.

„Cóż,” powiedział, odkładając pióro i skupiając na mnie całą uwagę, „będziesz pomagać siostrze Agnieszce przy prowadzeniu schroniska, kontynuować studia teologiczne i pomagać przy różnych funkcjach parafialnych. Będziesz mi też towarzyszyć przy niektórych moich... specjalnych zadaniach.”

„Przy egzorcyzmach?” uniosłam brew, pozwalając, by sceptycyzm zabrzmiał w moim głosie. „Wciąż trudno mi uwierzyć, że to naprawdę istnieje w XXI wieku.”

Jego usta wygięły się w ten prawie-uśmiech, który zawsze przyspieszał mi puls. „Twoja sceptyka została odnotowana, przyszła siostro. Ale przekonasz się sama już niedługo.”

„Ale czy naprawdę będę przydatna?” Pochyliłam się lekko do przodu, sprawiając pozory szczerości, ale doskonale świadoma, że jego wzrok na chwilę zatrzymał się na moim dekolcie. „Co jeśli zamarznę? Albo będę bardziej przeszkodą niż pomocą?”

„Nie będziesz.” Jego głos był ciepły, pewny siebie. „Jesteś odważniejsza, niż myślisz, Wren. I bardziej intuicyjna niż większość osób, z którymi pracowałem.”

Oto jest—ten opiekuńczy, podziwiający ton, przez który tak łatwo nim manipulować.

Wstałam i obeszłam jego biurko, niby żeby przyjrzeć się jednemu z rozłożonych na nim tekstów teologicznych. Tak naprawdę chciałam być bliżej, zobaczyć, jak zareaguje na moją bliskość.

„Ten fragment tutaj,” powiedziałam, pochylając się nad jego ramieniem i wskazując na przypadkowy wers po łacinie. „Co dokładnie oznacza?”

Byłam wystarczająco blisko, by poczuć jego zapach—mydło i coś niepowtarzalnie męskiego, co sprawiało, że moja skóra była jakby za ciasna. Blisko, by czuć ciepło bijące od jego ciała, by zauważyć, jak jego oddech nieco przyspieszył.

„To... to traktuje o naturze pokusy,” powiedział, głosem bardziej chropawym niż zwykle. „O tym, jak nawet najwierniejsi mogą być poddani próbie.”

„Pokusie,” powtórzyłam zamyślona, pozwalając, by to słowo spłynęło mi z ust, prostując się, choć nie odsunęłam się ani o krok. „Czy ty kiedyś czujesz pokusę, Mikaelu?”

Celowe, intymne użycie jego imienia zamiast tytułu.

Zauważyłam, jak jego źrenice się rozszerzyły, jak dłonie zacisnęły się na krawędzi biurka. „Każdy mierzy się z pokusą, Wren. To część bycia człowiekiem.”

„Ale ty radzisz sobie z tym tak dobrze,” powiedziałam, obracając się do niego przodem. Byliśmy tak blisko, że widziałam złote plamki w jego brązowych oczach, tak blisko, że musiałby zadrzeć głowę, by spojrzeć na mnie. „Jesteś taki zdyscyplinowany, taki... opanowany. Podziwiam to w tobie.”

Rumieniec wpełzł mu na szyję, a ja poczułam dreszcz triumfu. Ten potężny, niebezpieczny mężczyzna—łowca czarownic, który mógłby mnie zniszczyć, gdyby poznał prawdę—rumienił się przez kilka starannie dobranych słów.

Boże, uwielbiam wywoływać w nim takie reakcje.

„Nie jestem tak opanowany, jak ci się wydaje,” powiedział cicho, a w jego głosie było coś surowego, co ścisnęło mi serce.

„Nie?” Sięgnęłam za niego po kolejną książkę, celowo muskając piersią jego ramię. „Zawsze wydajesz się taki... stabilny. Taki pewny siebie i swojej wiary.”

Jego oddech wyraźnie się urwał przy tym kontakcie. „Wren...”

„Tak?” Zniżyłam głos niemal do szeptu, pochylając się tak, że moje usta znalazły się tuż przy jego uchu. „Co się stało?”

Przez chwilę sądziłam, że posunęłam się za daleko. Całe jego ciało zesztywniało, a napięcie biło od niego jak ciepło. Potem jego dłoń uniosła się i spoczęła na moim nadgarstku, nie odpychając mnie, ale też nie przyciągając bliżej.

"Wiem, co robisz," powiedział, a w jego głosie pobrzmiewał wysiłek.

"Naprawdę?" Pozwoliłam, by moje palce przesunęły się wzdłuż krawędzi jego biurka, tak blisko jego drugiej dłoni, że niemal stykały się nasze skóry.

Powietrze między nami aż iskrzyło od napięcia. Jego oczy pociemniały, utkwiły się w mojej twarzy z taką intensywnością, że serce zaczęło mi bić szybciej. Widziałam w nich toczącą się walkę — obowiązek ścierał się z pragnieniem, wiara zmagała się z bardzo ludzką potrzebą.

Jeszcze trochę nacisku, a się złamie.

"Wren, ja—"

"A co tu się właściwie dzieje?"

Głos brata Dominika przeciął naładowaną atmosferę jak ostrze. Odsunęliśmy się od siebie gwałtownie, a poczucie winy było widoczne na naszych twarzach, mimo że tak naprawdę nie zrobiliśmy nic niewłaściwego.

Stał w drzwiach, jego blade oczy utkwione we mnie z niezawoalowaną podejrzliwością i niechęcią. Był ogromny, barczysty, o ciężkich rysach jakby wykutych w kamieniu. Całym sobą emanował fanatyzmem.

"Bracie Dominiku," odezwał się Mikael, starannie kontrolując głos, gdy się podniósł. "Wren tylko pytała o swoje przyszłe obowiązki po złożeniu wstępnych ślubów."

"Obowiązki." Dominik wszedł do pomieszczenia, nie spuszczając ze mnie wzroku. "I te obowiązki wymagają tak... intymnych konsultacji?"

Poczułam, jak na moich policzkach pojawia się rumieniec, ale zachowałam niewinną minę. "Tylko patrzyłam na teksty, które wyjaśniał ojciec Mikael. Chciałam zrozumieć—"

"Och, jestem pewien, że chcesz zrozumieć wiele rzeczy," przerwał Dominik, a w jego głosie pobrzmiewała pogarda. "Powiedz mi, Wren, co właściwie masz nadzieję zyskać na swojej... duchowej drodze?"

Sposób, w jaki wypowiedział moje fałszywe imię, brzmiał jak oskarżenie. Skóra mi cierpła pod jego spojrzeniem, ale zmusiłam się do spokoju.

"Mam nadzieję służyć Bogu i pomagać ludziom, którzy cierpieli tak jak ja," odpowiedziałam spokojnie. "Tak jak każda kobieta powołana do życia zakonnego."

"Hmm." Zbliżył się, patrząc na mnie jak na coś odpychającego, co znalazł na bucie. "I wierzysz, że najlepszym sposobem służby Bogu jest... rozpraszanie Jego kapłanów od świętych obowiązków?"

"Bracie Dominiku," głos Mikaela zabrzmiał ostrzegawczo. "Wystarczy."

Dominik odwrócił się do niego, a ja dostrzegłam prawdziwą troskę pod jego wyraźną niechęcią do mnie. "Ścieżka, którą idziesz, prowadzi tylko do zguby — dla was obojga."

"Nie wiem, co myślisz, że się dzieje…" zaczęłam, ale przerwał mi.

"Myślę, że doskonale wiesz, co się dzieje. I jakie będą konsekwencje, jeśli dalej będziesz podążać tą drogą. Mikael oddał życie Bogu. Jego śluby to nie tylko obietnice — to święte przysięgi. Złam je, a zniszczysz nie tylko jego karierę, ale i jego duszę."

Te słowa trafiły w sedno i musiałam powstrzymać uśmiech zadowolenia. Bo Dominik, w swojej gorliwej trosce o przyjaciela, właśnie dał mi idealną broń.

Po tym odwrócił się i wyszedł z pokoju, zostawiając mnie i Mikaela samych z ciężarem jego oskarżeń wiszącym między nami. Cisza przeciągała się niezręcznie, aż Mikael odchrząknął.

"Powinniśmy... Chyba na dziś wystarczy," powiedział, nie patrząc mi w oczy. "Jest już późno, a siostra Agnes będzie się zastanawiać, gdzie jesteś."

"Oczywiście," odparłam, ale nie ruszyłam w stronę drzwi. Zamiast tego zrobiłam krok bliżej, tak by zobaczyć konflikt malujący się na jego twarzy. "Ojcze Mikaelu, to co on powiedział…"

"Ma rację." Słowa zabrzmiały ostro, ostatecznie. "To... cokolwiek to jest, musi się skończyć. Moje śluby muszą być na pierwszym miejscu."

Pozwoliłam, by moja twarz posmutniała, a zawód i ból przesłoniły moje rysy. "Rozumiem. Nigdy nie chciałam ci sprawiać trudności."

"Wiem, że nie chciałaś." Jego głos złagodniał i zobaczyłam moment, w którym jego postanowienie zaczęło się kruszyć. "To nie ty robisz coś złego, Wren. To ja. To ja powinienem być silniejszy."

"Jesteś silny," wyszeptałam, lekko dotykając jego ramienia. "Najsilniejszy mężczyzna, jakiego znałam. Jeśli między nami... jeśli coś jest, może to nie jest słabość. Może to coś więcej."

Przez moment myślałam, że zbliży się do mnie tutaj, w swoim gabinecie. Jego oczy pociemniały, oddech przyśpieszył i niemal czułam bijącą od niego potrzebę.

Wtedy jednak cofnął się, stawiając biurko między nami niczym barierę. "Nie. Dominik ma rację — to niebezpieczne. Dla nas obojga."

Skinęłam głową, pozwalając, by w moich oczach zebrały się łzy. "Przepraszam. Nie chciałam być dla ciebie ciężarem."

"Nie jesteś ciężarem. Jesteś... " powiedział szybko. "Niech mnie Bóg strzeże, jesteś najbardziej niezwykłą kobietą, jaką spotkałem. I właśnie dlatego to musi się skończyć."

Gdy zostawił mnie samą w swoim gabinecie, w mojej głowie echem rozbrzmiewały słowa Dominika. Groźba zniszczenia Mikaela, konsekwencje złamanych ślubów, władza, jaką teraz miałam nad jego przyszłością… To może być droga.

W końcu, czym jest miłość bez odrobiny szantażu?

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Witch and The Priest

The Witch and The Priest

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa