passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Wolf Without a Name autor A.K.Knight

The Wolf Without a Name

/

Rozdział 1

Rozdział 1

„Wstawaj, ty sukinsynu!” usłyszałam krzyk. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak nad moją głową otwiera się małe kwadratowe drzwi, a potem usłyszałam skrzypiący dźwięk, który zawsze towarzyszył ich otwieraniu. „Chodź, dziewczyno,” zawołała mnie. Tak właśnie Phyllis, moja babcia, mnie nazywała — moja babcia — osoba, która umieściła mnie w celi jako karę. Nie pamiętałam, żebym kiedykolwiek była na zewnątrz. Mogłam sobie przypomnieć jedynie, jak światło przeciskało się przez pęknięcia w ścianach celi. Trzymałam się każdej strony mojej wyblakłej, białej sukienki z falbankami i powoli podeszłam do małych drzwi. „Chodź, weź ode mnie to jedzenie,” powiedziała do mnie ze złością, przepychając talerz z jedzeniem przez drzwi nad moją głową. Odkąd pamiętam, to była rutyna. Stanęłam na palcach, sięgnęłam po nie i szybko je od niej wzięłam, nie chcąc sprawiać kłopotów. Poszłam usiąść na podłodze i oparłam się o zimną betonową ścianę po najdalszej stronie pokoju, z dala od niej. Położyłam talerz na kolanach. Obserwowała mnie z góry, zauważając każdy mój ruch. Przerażenie towarzyszyło mi, gdy powoli jadłam chleb i duszonego kurczaka, nie patrząc na nią. „Boli mnie każdego dnia, kiedy cię karmię, kaleko, wiedząc, że jesteś produktem gwałtu,” powiedziała pogardliwie. „Dlaczego to ty musisz żyć, a moja piękna córka nie?” Położyłam chleb, który trzymałam w rękach, na białym plastikowym talerzu obok mnie, nie chcąc już jeść. Jej ostre słowa spowodowały, że straciłam apetyt. „Lepiej nie marnuj tego cholernego jedzenia, za które ciężko pracowałam,” ostrzegła mnie. Szybko wzięłam kawałek kurczaka i znów zaczęłam jeść, przerażona. Spojrzałam na nią. Nadal patrzyła na mnie z wielkim obrzydzeniem. „Urodziłaś się na tym świecie, by odbierać ludziom szczęście, tak jak twój zły ojciec zrobił to mojej córce,” powiedziała. Trzasnęła drzwiami celi, zostawiając mnie z dźwiękiem jej kroków, gdy odchodziła. Opuszczam głowę na piersi i zaczęłam płakać. Zasłużyłam na to, by być zamknięta w celi. Powtarzała mi to raz za razem. Byłam dzieckiem urodzonym z gwałtu. Byłam też morderczynią. Zabiłam moją mamę, kiedy mnie rodziła, i za to byłam codziennie karana. Następnego ranka, gdy leżałam w łóżku, żałując siebie, poczułam, jak zimna woda spływa na mnie. Skoczyłam z gołej betonowej podłogi i przetarłam wodę z twarzy. Patrząc w górę, zobaczyłam Phyllis — moją babcię — pochyloną nad otwartymi drzwiami celi, z wiadrem w ręce. Inny dzień, ten sam problem! Moja babcia! Nie mogłam jej nazywać babcią. Mogłam ją nazywać tylko jej imieniem — Phyllis. „Myślisz, że zrzuciłam cię tam, żebyś spała cały dzień i jadła moje jedzenie?” krzyknęła na mnie. Spojrzałam na nią, nie mówiąc ani słowa. Phyllis miała pięćdziesiąt lat. Nie wyglądała jednak na swój wiek. Wyglądała jak ktoś w wieku trzydziestu lat i była bardzo sprawna. Miała krótkie siwe włosy i była niska i gruba. Skuliłam się przy ścianie, przestraszona, gdy mnie przesłuchiwała, a moje długie, gęste, kręcone, rude włosy i wypłowiała niebieska sukienka ociekały wodą. „Odpowiedz mi, kiedy do ciebie mówię!” krzyknęła na mnie. „Nie,” odpowiedziałam jej, drżąc. „Weź to!” krzyknęła na mnie. Szybko podeszłam do niej i wzięłam plastikowy talerzyk z jajkiem sadzonym i chlebem. „No, na co czekasz?” zapytała mnie. „Mam mnóstwo brudnych ubrań, które trzeba wyprać, a same się nie wypiorą.” Szybko zjadłam połowę śniadania i podążyłam za nią, wspinając się po drabinie. Zostawiałam celę tylko po to, by wyprać pranie. „No dalej, zacznij te ubrania prać!” powiedziała. Zostawiła mnie samą w pralni, zamykając drzwi od zewnątrz. Myślała, że ucieknę, ale dokąd miałabym pójść? Nie znałam nikogo oprócz niej. Jak bardzo chciałam, by pewnego dnia pozwoliła mi wyjść na zewnątrz. Umierałam, by zobaczyć, jak wygląda świat i poznać innych w moim wieku. Raz próbowałam ją błagać w dniu moich siedemnastych urodzin, ale to się źle skończyło. Zostawiło mi tylko blizny, które zawsze będę pamiętać, kiedy dotykam pleców. Poszłam do dużych koszy wypełnionych brudnymi ubraniami i szybko oddzieliłam kolorowe ubrania od białych. Prałam je oddzielnie i każdą partię wkładałam do suszarki. Jak tylko były suche, składałam je i wkładałam do koszy. Usłyszałam kroki zbliżające się do pralni. Szybko skończyłam pracę i stałam, czekając na otwarcie drzwi. Wiedziałam, że to Phyllis sprawdza, czy wykonałam swoje obowiązki. Wkrótce drzwi się otworzyły i zamknęły za nią, uniemożliwiając mi ucieczkę, jakbym miała próbować. Jej ciemnobrązowe oczy zbadały moją pracę, a potem skupiły się na moich. „Możesz wrócić do celi,” poleciła mi. „Za chwilę dostaniesz kolację.” Zrobiłam, co mi kazano. Weszłam do celi i patrzyłam, jak zamyka małe kwadratowe drzwi nade mną. Nienawidziłam być tam. Chciałam wyjść na zewnątrz, zobaczyć świat, ale ona nie pozwalała mi. Nie chciałam umrzeć w tej celi. Płakałam, myśląc o tym. Moja cela miała małą łazienkę. Rozebrałam się i poszłam wziąć kąpiel. Po kąpieli ubrałam się w biały T-shirt i wypłowiałe niebieskie dżinsy i wróciłam do celi. „Pani Phyllis,” usłyszałam męski głos wołający z zewnątrz. Podbiegłam do ściany, przyciskając do niej ucho, próbując podsłuchać ich rozmowę. To było jedyne, co mogłam zrobić, nie dając się jej przyłapać. „Tak, Josh,” usłyszałam, jak mówi. „Nadchodzi burza tej nocy. Zostanie tutaj nie będzie bezpieczne. Musisz przyjść i zostać w trzecim domu Alfy z innymi,” powiedział jej. „Cieszę się, że się o mnie troszczysz, ale ten dom może nas ochronić przed burzą,” odpowiedziała. „Nas?” usłyszałam pytające zdziwienie w głosie mężczyzny na zewnątrz. „Przepraszam,” powiedziała Phyllis, śmiejąc się. „Jestem tak przyzwyczajona do życia z moim mężem, że czasem zapominam, że nie ma go już ze mną.” Słysząc to, moje oczy się rozszerzyły. Czy nikt nie wiedział, że jestem tam z nią? Chciałam krzyczeć, żeby dać znać mężczyźnie, że nie jest sama. Byłabym od niej wolna, pomyślałam. Ale co, jeśli dowiedziałby się, że trzymała mnie przez lata w swojej celi, czy zająłby się mną? Nie wiedziałam nic o świecie ani czego się od kogokolwiek spodziewać. Krzyczenie o pomoc nie zadziała, byłam przekonana. „Och,” usłyszałam ponownie głos mężczyzny. „Cóż, musisz teraz wyjść,” powiedział jej. „Jestem w porządku,” powiedziała Phyllis. „Cóż, Alfa wysyła ludzi do starszych, czy im się to podoba, czy nie, i mogą tu być w każdej chwili,” powiedział, zanim się pożegnał. „Alfa,” powiedziałam cicho. Nie miałam pojęcia, kim jest Alfa. Westchnęłam ciężko i usiadłam na ziemi. Byłam smutna. Bycie trzymaną w tym miejscu tylko odbierało mi możliwość poznania świata zewnętrznego. Nigdy nie zobaczę świata zewnętrznego! Nienawidziłam tej myśli. Drzwi mojej celi się otworzyły i skoczyłam na równe nogi. Phyllis zeszła do celi. Patrzyła na mnie, jakby była zagubiona i zdezorientowana i nie wiedziała, co zrobić. Zaniepokojona przeczesała ręką swoje siwe włosy. „Co ja teraz zrobię?” zapytała, mówiąc sama do siebie. Odwróciła się do mnie i krzyknęła: „Nienawidzę cię!” Przylgnęłam do betonowej ściany, przestraszona. Byłam pewna, że nie tylko burza powodowała, że zachowywała się w ten sposób. „Nie, to nie zadziała. I tak się dowiedzą,” powiedziała, trzymając się za głowę. Czy planowała zostawić mnie samą w domu? Podeszła do mnie i pociągnęła mnie za koszulkę. „Zabiorę cię na górę i chcę, żebyś zachowywała się normalnie, kiedy przyjdzie Alfa lub jego ludzie, albo cię zabiję,” ostrzegła mnie i pchnęła na ścianę, powodując, że uderzyłam głową o nią. Trzymałam się za tył głowy z bólu i skinęłam głową. „Ta burza wszystko psuje!” narzekała. „Chodź,” powiedziała i ruszyła do drabiny. Poszłam za nią po drabinie do pralni. Czułam, jak moje serce bije w piersi. Byłam zupełnie nieświadoma, co się dzieje. Czy wyciągnęła mnie z celi z powodu burzy, czy bała się Alfy? Przekręciła klucz w zamku i otworzyła drzwi. Moje oczy się rozszerzyły.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

„Dalej, dziewczyno!” - krzyknęła do mnie Phyllis. Zrobiłam jeden krok, potem drugi, poruszając się powoli. Phyllis złapała mnie za rękę i pociągnęła do kuchni. Usłyszałam pukanie do drzwi. „Zostań tutaj!” powiedziała do mnie i poszła do drzwi. Stałam nieruchomo, posłusznie. Rozejrzałam się po kuchni, zauważając wszystko wokół siebie. Moje oczy zatrzymały się na oknie. Byłam rozczarowana. Nie mogłam zobaczyć, co jest na zewnątrz. Gruba ciemna zasłona blokowała wszystko. Usłyszałam, jak Phyllis otwiera drzwi wejściowe. „Dobry wieczór, pani Phyllis” - usłyszałam mężczyznę z szorstkim głosem, który do niej mówił. Phyllis odwzajemniła powitanie. „Alfa wysłał nas po panią z powodu okropnej burzy, która zbliża się do nas tej nocy. Ponieważ jest pani starszyzną, musimy panią chronić” - powiedział jej. „Pozwól mi zabrać moje rzeczy” - powiedziała Phyllis. Usłyszałam jej kroki, gdy wracała do kuchni. „Pozwól, że ci pomogę” - usłyszałam inny głos. To był głos tego samego młodego mężczyzny, który wcześniej odwiedził Phyllis. „Nie!” - powiedziała. Chcąc wreszcie zobaczyć czyjąś twarz, poza twarzą mojej babci, pobiegłam do salonu, uśmiechnięta. I tam go spotkałam! Phyllis była tak przerażona. To było, jakby prawie dostała zawału serca. Szybko złapała mnie za rękę i zaciągnęła z powrotem do kuchni. Trzymała mnie za gardło i zaczęła ściskać. „Co ci powiedziałam?” - zapytała gniewnie. Próbowałam mówić, ale nie mogłam, z powodu jej mocnego uchwytu. Pociągnęła mnie z powrotem do pralni. „Nie, nie” - powiedziałam cicho, nie chcąc wracać do ciemności. „Czy wszystko w porządku?” - zapytał głos. Phyllis przestała mnie dusić. Odwróciliśmy się i znowu go zobaczyłam. „Wszystko w porządku, Josh” - powiedziała Phyllis. „Josh” - powiedziałam cicho, ale nie na tyle cicho, by tego nie usłyszał. Usłyszawszy, jak wymawiam jego imię, uśmiechnął się do mnie, pokazując swoje piękne białe zęby. „Zamknij się!” - krzyknęła na mnie Phyllis i odwróciła się do Josha. „Próbuję kontrolować moją niepełnosprawną wnuczkę. Czy to problem?” Wnuczka? To był pierwszy raz, kiedy usłyszałam, jak nazywa mnie swoją wnuczką. Ale skłamała. Nie byłam niepełnosprawna. „Nie, to nie problem” - powiedział Josh i wrócił do salonu. Zapominając, że nie jestem sama, spojrzałam na niego, gdy wychodził. Był całkiem przystojny. Miał krótkie, ciemnobrązowe włosy i ciemnobrązowe oczy. Był bardzo wysoki, szczupły i wyglądał na silnego. Odwróciłam głowę na bok i podskoczyłam, gdy usłyszałam parsknięcie. „Jesteś jak twój śmierdzący ojciec” - powiedziała Phyllis z gniewem. „Gapił się na moją córkę, aż zdecydował się ją zgwałcić, a teraz patrzysz na siostrzeńca Alfy.” Opuszczam oczy ze wstydem, słysząc jej ostre słowa. Powinna była zrozumieć, dlaczego przyglądałam się Joshowi. To był pierwszy raz, kiedy widziałam mężczyznę z bliska. „Spójrz na siebie!” - kontynuowała mnie strofować. „Masz jego rude włosy i zielone oczy. Wyglądasz dokładnie jak twój gwałciciel ojciec.” Moje oczy napełniły się łzami, a ja pozwoliłam im spływać po moich policzkach. Phyllis odepchnęła mnie na ścianę i wyszła z pokoju. Zsunęłam się na podłogę i płakałam. Szybko wstałam, gdy tylko zobaczyłam, jak srebrna gałka się obraca. Drzwi powoli się otworzyły i znowu go zobaczyłam. Moje oczy rozszerzyły się ze zdziwienia. Był ubrany w jasnoniebieską koszulę i długie, ciemne spodnie. „Wszystko w porządku?” - zapytał mnie, jego głos był gładki i słodki, ale zaniepokojony. Byłam tak przerażona, że ktoś inny niż Phyllis do mnie podchodził, że pobiegłam i schowałam się za pralką. Opuszczając głowę na kolana, ukryłam twarz przed nim. Usłyszałam, jak drzwi się zamykają. Byłam tak szczęśliwa, że już go nie było, i miałam podnieść głowę z kolan, gdy poczułam palce przesuwające się po moich włosach. Powoli odwróciłam twarz i spotkałam ciemnobrązowe oczy Josha, niewiele dalej od moich. Poczułam jego oddech na mojej twarzy. Jego oddech miał dziwny, ale słodki zapach, który dawał mi ochotę spróbować tego, co zjadł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Wolf Without a Name

The Wolf Without a Name

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa