passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Wolf Without a Name - Rozdział #2 - autor A.K.Knight

The Wolf Without a Name

/

Rozdział 2

Rozdział 1

„Wstawaj, ty sukinsynu!” usłyszałam krzyk. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak nad moją głową otwiera się małe kwadratowe drzwi, a potem usłyszałam skrzypiący dźwięk, który zawsze towarzyszył ich otwieraniu. „Chodź, dziewczyno,” zawołała mnie. Tak właśnie Phyllis, moja babcia, mnie nazywała — moja babcia — osoba, która umieściła mnie w celi jako karę. Nie pamiętałam, żebym kiedykolwiek była na zewnątrz. Mogłam sobie przypomnieć jedynie, jak światło przeciskało się przez pęknięcia w ścianach celi. Trzymałam się każdej strony mojej wyblakłej, białej sukienki z falbankami i powoli podeszłam do małych drzwi. „Chodź, weź ode mnie to jedzenie,” powiedziała do mnie ze złością, przepychając talerz z jedzeniem przez drzwi nad moją głową. Odkąd pamiętam, to była rutyna. Stanęłam na palcach, sięgnęłam po nie i szybko je od niej wzięłam, nie chcąc sprawiać kłopotów. Poszłam usiąść na podłodze i oparłam się o zimną betonową ścianę po najdalszej stronie pokoju, z dala od niej. Położyłam talerz na kolanach. Obserwowała mnie z góry, zauważając każdy mój ruch. Przerażenie towarzyszyło mi, gdy powoli jadłam chleb i duszonego kurczaka, nie patrząc na nią. „Boli mnie każdego dnia, kiedy cię karmię, kaleko, wiedząc, że jesteś produktem gwałtu,” powiedziała pogardliwie. „Dlaczego to ty musisz żyć, a moja piękna córka nie?” Położyłam chleb, który trzymałam w rękach, na białym plastikowym talerzu obok mnie, nie chcąc już jeść. Jej ostre słowa spowodowały, że straciłam apetyt. „Lepiej nie marnuj tego cholernego jedzenia, za które ciężko pracowałam,” ostrzegła mnie. Szybko wzięłam kawałek kurczaka i znów zaczęłam jeść, przerażona. Spojrzałam na nią. Nadal patrzyła na mnie z wielkim obrzydzeniem. „Urodziłaś się na tym świecie, by odbierać ludziom szczęście, tak jak twój zły ojciec zrobił to mojej córce,” powiedziała. Trzasnęła drzwiami celi, zostawiając mnie z dźwiękiem jej kroków, gdy odchodziła. Opuszczam głowę na piersi i zaczęłam płakać. Zasłużyłam na to, by być zamknięta w celi. Powtarzała mi to raz za razem. Byłam dzieckiem urodzonym z gwałtu. Byłam też morderczynią. Zabiłam moją mamę, kiedy mnie rodziła, i za to byłam codziennie karana. Następnego ranka, gdy leżałam w łóżku, żałując siebie, poczułam, jak zimna woda spływa na mnie. Skoczyłam z gołej betonowej podłogi i przetarłam wodę z twarzy. Patrząc w górę, zobaczyłam Phyllis — moją babcię — pochyloną nad otwartymi drzwiami celi, z wiadrem w ręce. Inny dzień, ten sam problem! Moja babcia! Nie mogłam jej nazywać babcią. Mogłam ją nazywać tylko jej imieniem — Phyllis. „Myślisz, że zrzuciłam cię tam, żebyś spała cały dzień i jadła moje jedzenie?” krzyknęła na mnie. Spojrzałam na nią, nie mówiąc ani słowa. Phyllis miała pięćdziesiąt lat. Nie wyglądała jednak na swój wiek. Wyglądała jak ktoś w wieku trzydziestu lat i była bardzo sprawna. Miała krótkie siwe włosy i była niska i gruba. Skuliłam się przy ścianie, przestraszona, gdy mnie przesłuchiwała, a moje długie, gęste, kręcone, rude włosy i wypłowiała niebieska sukienka ociekały wodą. „Odpowiedz mi, kiedy do ciebie mówię!” krzyknęła na mnie. „Nie,” odpowiedziałam jej, drżąc. „Weź to!” krzyknęła na mnie. Szybko podeszłam do niej i wzięłam plastikowy talerzyk z jajkiem sadzonym i chlebem. „No, na co czekasz?” zapytała mnie. „Mam mnóstwo brudnych ubrań, które trzeba wyprać, a same się nie wypiorą.” Szybko zjadłam połowę śniadania i podążyłam za nią, wspinając się po drabinie. Zostawiałam celę tylko po to, by wyprać pranie. „No dalej, zacznij te ubrania prać!” powiedziała. Zostawiła mnie samą w pralni, zamykając drzwi od zewnątrz. Myślała, że ucieknę, ale dokąd miałabym pójść? Nie znałam nikogo oprócz niej. Jak bardzo chciałam, by pewnego dnia pozwoliła mi wyjść na zewnątrz. Umierałam, by zobaczyć, jak wygląda świat i poznać innych w moim wieku. Raz próbowałam ją błagać w dniu moich siedemnastych urodzin, ale to się źle skończyło. Zostawiło mi tylko blizny, które zawsze będę pamiętać, kiedy dotykam pleców. Poszłam do dużych koszy wypełnionych brudnymi ubraniami i szybko oddzieliłam kolorowe ubrania od białych. Prałam je oddzielnie i każdą partię wkładałam do suszarki. Jak tylko były suche, składałam je i wkładałam do koszy. Usłyszałam kroki zbliżające się do pralni. Szybko skończyłam pracę i stałam, czekając na otwarcie drzwi. Wiedziałam, że to Phyllis sprawdza, czy wykonałam swoje obowiązki. Wkrótce drzwi się otworzyły i zamknęły za nią, uniemożliwiając mi ucieczkę, jakbym miała próbować. Jej ciemnobrązowe oczy zbadały moją pracę, a potem skupiły się na moich. „Możesz wrócić do celi,” poleciła mi. „Za chwilę dostaniesz kolację.” Zrobiłam, co mi kazano. Weszłam do celi i patrzyłam, jak zamyka małe kwadratowe drzwi nade mną. Nienawidziłam być tam. Chciałam wyjść na zewnątrz, zobaczyć świat, ale ona nie pozwalała mi. Nie chciałam umrzeć w tej celi. Płakałam, myśląc o tym. Moja cela miała małą łazienkę. Rozebrałam się i poszłam wziąć kąpiel. Po kąpieli ubrałam się w biały T-shirt i wypłowiałe niebieskie dżinsy i wróciłam do celi. „Pani Phyllis,” usłyszałam męski głos wołający z zewnątrz. Podbiegłam do ściany, przyciskając do niej ucho, próbując podsłuchać ich rozmowę. To było jedyne, co mogłam zrobić, nie dając się jej przyłapać. „Tak, Josh,” usłyszałam, jak mówi. „Nadchodzi burza tej nocy. Zostanie tutaj nie będzie bezpieczne. Musisz przyjść i zostać w trzecim domu Alfy z innymi,” powiedział jej. „Cieszę się, że się o mnie troszczysz, ale ten dom może nas ochronić przed burzą,” odpowiedziała. „Nas?” usłyszałam pytające zdziwienie w głosie mężczyzny na zewnątrz. „Przepraszam,” powiedziała Phyllis, śmiejąc się. „Jestem tak przyzwyczajona do życia z moim mężem, że czasem zapominam, że nie ma go już ze mną.” Słysząc to, moje oczy się rozszerzyły. Czy nikt nie wiedział, że jestem tam z nią? Chciałam krzyczeć, żeby dać znać mężczyźnie, że nie jest sama. Byłabym od niej wolna, pomyślałam. Ale co, jeśli dowiedziałby się, że trzymała mnie przez lata w swojej celi, czy zająłby się mną? Nie wiedziałam nic o świecie ani czego się od kogokolwiek spodziewać. Krzyczenie o pomoc nie zadziała, byłam przekonana. „Och,” usłyszałam ponownie głos mężczyzny. „Cóż, musisz teraz wyjść,” powiedział jej. „Jestem w porządku,” powiedziała Phyllis. „Cóż, Alfa wysyła ludzi do starszych, czy im się to podoba, czy nie, i mogą tu być w każdej chwili,” powiedział, zanim się pożegnał. „Alfa,” powiedziałam cicho. Nie miałam pojęcia, kim jest Alfa. Westchnęłam ciężko i usiadłam na ziemi. Byłam smutna. Bycie trzymaną w tym miejscu tylko odbierało mi możliwość poznania świata zewnętrznego. Nigdy nie zobaczę świata zewnętrznego! Nienawidziłam tej myśli. Drzwi mojej celi się otworzyły i skoczyłam na równe nogi. Phyllis zeszła do celi. Patrzyła na mnie, jakby była zagubiona i zdezorientowana i nie wiedziała, co zrobić. Zaniepokojona przeczesała ręką swoje siwe włosy. „Co ja teraz zrobię?” zapytała, mówiąc sama do siebie. Odwróciła się do mnie i krzyknęła: „Nienawidzę cię!” Przylgnęłam do betonowej ściany, przestraszona. Byłam pewna, że nie tylko burza powodowała, że zachowywała się w ten sposób. „Nie, to nie zadziała. I tak się dowiedzą,” powiedziała, trzymając się za głowę. Czy planowała zostawić mnie samą w domu? Podeszła do mnie i pociągnęła mnie za koszulkę. „Zabiorę cię na górę i chcę, żebyś zachowywała się normalnie, kiedy przyjdzie Alfa lub jego ludzie, albo cię zabiję,” ostrzegła mnie i pchnęła na ścianę, powodując, że uderzyłam głową o nią. Trzymałam się za tył głowy z bólu i skinęłam głową. „Ta burza wszystko psuje!” narzekała. „Chodź,” powiedziała i ruszyła do drabiny. Poszłam za nią po drabinie do pralni. Czułam, jak moje serce bije w piersi. Byłam zupełnie nieświadoma, co się dzieje. Czy wyciągnęła mnie z celi z powodu burzy, czy bała się Alfy? Przekręciła klucz w zamku i otworzyła drzwi. Moje oczy się rozszerzyły.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

„Dalej, dziewczyno!” - krzyknęła do mnie Phyllis. Zrobiłam jeden krok, potem drugi, poruszając się powoli. Phyllis złapała mnie za rękę i pociągnęła do kuchni. Usłyszałam pukanie do drzwi. „Zostań tutaj!” powiedziała do mnie i poszła do drzwi. Stałam nieruchomo, posłusznie. Rozejrzałam się po kuchni, zauważając wszystko wokół siebie. Moje oczy zatrzymały się na oknie. Byłam rozczarowana. Nie mogłam zobaczyć, co jest na zewnątrz. Gruba ciemna zasłona blokowała wszystko. Usłyszałam, jak Phyllis otwiera drzwi wejściowe. „Dobry wieczór, pani Phyllis” - usłyszałam mężczyznę z szorstkim głosem, który do niej mówił. Phyllis odwzajemniła powitanie. „Alfa wysłał nas po panią z powodu okropnej burzy, która zbliża się do nas tej nocy. Ponieważ jest pani starszyzną, musimy panią chronić” - powiedział jej. „Pozwól mi zabrać moje rzeczy” - powiedziała Phyllis. Usłyszałam jej kroki, gdy wracała do kuchni. „Pozwól, że ci pomogę” - usłyszałam inny głos. To był głos tego samego młodego mężczyzny, który wcześniej odwiedził Phyllis. „Nie!” - powiedziała. Chcąc wreszcie zobaczyć czyjąś twarz, poza twarzą mojej babci, pobiegłam do salonu, uśmiechnięta. I tam go spotkałam! Phyllis była tak przerażona. To było, jakby prawie dostała zawału serca. Szybko złapała mnie za rękę i zaciągnęła z powrotem do kuchni. Trzymała mnie za gardło i zaczęła ściskać. „Co ci powiedziałam?” - zapytała gniewnie. Próbowałam mówić, ale nie mogłam, z powodu jej mocnego uchwytu. Pociągnęła mnie z powrotem do pralni. „Nie, nie” - powiedziałam cicho, nie chcąc wracać do ciemności. „Czy wszystko w porządku?” - zapytał głos. Phyllis przestała mnie dusić. Odwróciliśmy się i znowu go zobaczyłam. „Wszystko w porządku, Josh” - powiedziała Phyllis. „Josh” - powiedziałam cicho, ale nie na tyle cicho, by tego nie usłyszał. Usłyszawszy, jak wymawiam jego imię, uśmiechnął się do mnie, pokazując swoje piękne białe zęby. „Zamknij się!” - krzyknęła na mnie Phyllis i odwróciła się do Josha. „Próbuję kontrolować moją niepełnosprawną wnuczkę. Czy to problem?” Wnuczka? To był pierwszy raz, kiedy usłyszałam, jak nazywa mnie swoją wnuczką. Ale skłamała. Nie byłam niepełnosprawna. „Nie, to nie problem” - powiedział Josh i wrócił do salonu. Zapominając, że nie jestem sama, spojrzałam na niego, gdy wychodził. Był całkiem przystojny. Miał krótkie, ciemnobrązowe włosy i ciemnobrązowe oczy. Był bardzo wysoki, szczupły i wyglądał na silnego. Odwróciłam głowę na bok i podskoczyłam, gdy usłyszałam parsknięcie. „Jesteś jak twój śmierdzący ojciec” - powiedziała Phyllis z gniewem. „Gapił się na moją córkę, aż zdecydował się ją zgwałcić, a teraz patrzysz na siostrzeńca Alfy.” Opuszczam oczy ze wstydem, słysząc jej ostre słowa. Powinna była zrozumieć, dlaczego przyglądałam się Joshowi. To był pierwszy raz, kiedy widziałam mężczyznę z bliska. „Spójrz na siebie!” - kontynuowała mnie strofować. „Masz jego rude włosy i zielone oczy. Wyglądasz dokładnie jak twój gwałciciel ojciec.” Moje oczy napełniły się łzami, a ja pozwoliłam im spływać po moich policzkach. Phyllis odepchnęła mnie na ścianę i wyszła z pokoju. Zsunęłam się na podłogę i płakałam. Szybko wstałam, gdy tylko zobaczyłam, jak srebrna gałka się obraca. Drzwi powoli się otworzyły i znowu go zobaczyłam. Moje oczy rozszerzyły się ze zdziwienia. Był ubrany w jasnoniebieską koszulę i długie, ciemne spodnie. „Wszystko w porządku?” - zapytał mnie, jego głos był gładki i słodki, ale zaniepokojony. Byłam tak przerażona, że ktoś inny niż Phyllis do mnie podchodził, że pobiegłam i schowałam się za pralką. Opuszczając głowę na kolana, ukryłam twarz przed nim. Usłyszałam, jak drzwi się zamykają. Byłam tak szczęśliwa, że już go nie było, i miałam podnieść głowę z kolan, gdy poczułam palce przesuwające się po moich włosach. Powoli odwróciłam twarz i spotkałam ciemnobrązowe oczy Josha, niewiele dalej od moich. Poczułam jego oddech na mojej twarzy. Jego oddech miał dziwny, ale słodki zapach, który dawał mi ochotę spróbować tego, co zjadł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Podskoczyłam i odsunęłam się od ściany, przestraszona tym, że jestem z nim sama."Obiecuję, że cię nie skrzywdzę" powiedział mi.

Przytuliłam się do ściany, chcąc żeby sobie poszedł zanim wróci Phyllis."Umiesz mówić?" zapytał. "Nie skrzywdzę cię" powtórzył.

Kiwnęłam głową, chcąc by wyszedł, bo inaczej na pewno będę miała poważne kłopoty. Nie wyszedł jednak, stał tam wpatrując się we mnie swoimi ciemnymi, hipnotyzującymi oczami.

"Jestem Josh Hernandez i mam dwadzieścia trzy lata, a ty?" "Osiemnaście" powiedziałam cicho. Imienia nie mogłam mu podać, bo żadnego nie miałam i nie chciałam, żeby wiedział jak Phyllis mnie nazywa.

"Wow" powiedział zaskoczony. "Masz piękny głos, ale czy mogę poznać też twoje imię?" Zamarłam, nie odpowiadając mu. "Twoje imię musi być równie słodkie jak twój głos" powiedział.

Uśmiechnęłam się. Jego głos wywoływał we mnie dziwne uczucia. "Tak, właśnie to chcę widzieć na twojej pięknej twarzy, szczęście, nie smutek" powiedział, rozweselając mnie.

Byłam zdumiona tym, jak mnie opisał. Phyllis nigdy nie opisywała mnie w taki sposób. Czy naprawdę byłam piękna? "Piękna?" zapytałam go. "Tak, jesteś jak czerwona róża" powiedział.

Nieśmiało się do niego uśmiechnęłam, przytłoczona jego słowami. Podniosłam prawą rękę do mojej małej, okrągłej twarzy i dotknęłam jej, zastanawiając się czy jego słowa były prawdziwe, nie zwracając już na niego uwagi.

Poczułam silną, ciepłą dłoń na mojej prawej ręce. Podniosłam głowę i spojrzałam na niego stojącego blisko mnie. Przesunął dłoń z mojej ręki i delikatnie przejechał jej grzbietem wzdłuż mojego lewego policzka.

"Naprawdę jesteś piękna" powiedział. Uśmiechnęłam się. Był inny. Był miły i słodki. Nie zdecydował się opisywać mnie ostro, jak robiła to Phyllis. Był wszystkim, czego spodziewałam się po świecie poza moją celą - pełnym miłości, a nie bólu. Byłam podekscytowana możliwością poznania większej liczby takich ludzi jak on.

Zabrał rękę z mojego policzka i zapytał "Więc nie powiesz mi swojego imienia, piękna?" "Imienia?" powtórzyłam, nie mając żadnego imienia do podania.

Spuściłam wzrok, nie wiedząc co powiedzieć. Chciałam mu skłamać i podać jakiekolwiek imię, ale nie sądziłam, żeby to było mądre. Gdybym skłamała, zawiodłabym samą siebie.

"Twój słodki głos kusi mnie, żeby cię pocałować" powiedział. "Pocałować?" powtórzyłam, nie mając pojęcia o czym mówi, ale chciałam się dowiedzieć.

"Co to jest pocałunek?" zapytałam go. "Naprawdę" powiedział, patrząc na mnie zaskoczony. Spuściłam wzrok, czując się zawstydzona.

"Nie, nie" powiedział, próbując mnie rozweselić. "Przepraszam za moją reakcję na twoje pytanie. Po prostu jestem zaskoczony, że taka piękność jak ty nie wie, czym jest pocałunek. Nigdy nie byłaś całowana?" zapytał i nieśmiało się uśmiechnął.

Uśmiechnęłam się, kochając sposób w jaki ciągle opisywał mnie jako piękną. "Nie powiesz mi?" zapytałam go gorliwie.

"Lepiej będzie jak ci pokażę" powiedział i odwrócił głowę, by spojrzeć na drzwi, po czym wrócił do mnie swoimi uśmiechniętymi oczami. Przejechał palcami po swoich krótkich, brązowych włosach i spojrzał na mnie swoimi czarującymi oczami.

"Mogę ci pokazać?" zapytał mnie miękko. "Tak" odpowiedziałam. "Obiecaj, że się nie przestraszysz" powiedział.

Moje serce zaczęło bić szybciej, gdy to usłyszałam. W co ja się wpakowałam? Jeszcze nawet nie byłam na zewnątrz, a już wpakowałam się w kłopoty. Chciałam mu powiedzieć, że zmieniłam zdanie, ale po prostu nie mogłam tego zrobić. Słowa nie chciały wyjść z moich ust.

"Obiecaj mi" powiedział, przybliżając twarz do mojej. Czułam jego oddech na moich ustach. "Obiecuję" powiedziałam nieśmiało.

"Zamknij oczy" polecił mi. Patrzyłam na niego, zastanawiając się w jakie kłopoty się pakuję. "No dalej, piękna" powiedział, podczas gdy jego oddech tańczył na mojej twarzy.

Powoli zamknęłam moje zielone oczy i nerwowo czekałam na to, co zamierzał zrobić. Nagle poczułam coś miękkiego dotykającego moich ust, powoli je pieszczącego. Moje usta zadrżały pod jego potężnym dotykiem. Całe moje ciało rozluźniło się pod wpływem głębokiego, intensywnego uczucia, jakie dawał mi jego pocałunek. To było najwspanialsze uczucie, jakiego kiedykolwiek doświadczyłam. Nigdy w życiu nie czułam się tak dobrze.

Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam jak siostrzeniec Alfy odsuwa swoje miękkie usta od moich. Przejechał językiem po swoich ustach, rozkoszując się smakiem moich ust. Dotknęłam swoich ust. Podobało mi się jak je pieścił.

"To jest pocałunek" powiedział, uśmiechając się i patrząc nieśmiało w moje oczy. Nadal dotykałam swoich ust, teraz już wiedząc czym jest pocałunek. Wciąż jednak byłam ciekawa, dlaczego wilkołaki się całują.

"Dlaczego to zrobiłeś?" zapytałam go. "Chciałem, żebyś wiedziała czym jest pocałunek" powiedział.

To nie była odpowiedź, której oczekiwałam. Chciałam znać cel pocałunku. Spojrzałam w bok, patrząc z ciekawością na ścianę.

"To nie była odpowiedź, której szukałaś?" zapytał mnie. Od razu zwróciłam na niego uwagę. To było tak, jakby potrafił czytać w moich myślach.

"My wilkołaki całujemy się gdy jesteśmy zakochani, na powitanie, na pożegnanie i podczas stosunku" wyjaśnił. "Stosunku" powtórzyłam.

"Cholera. Przepraszam" przeprosił. "Kochania się." Spojrzałam na niego zdezorientowana.

"Tego też pewnie nie znasz" powiedział. Skinęłam głową. "Nie martw się. Pewnego dnia zakochasz się w kimś i wtedy się dowiesz co to znaczy" powiedział mi.

"Czy to jest jak pocałunek?" zapytałam go. "Nie" powiedział. "To jest zupełnie inne i uczucie, które ci da, sprawi, że będziesz krzyczeć, czując wielką przyjemność między udami."

Patrzyłam na niego, ciekawa tego, czego mogę się spodziewać po zewnętrznym świecie. Nagle drzwi się otworzyły.

Szybko odsunęłam się od Josha. Phyllis była zdumiona widząc, że nie jestem sama.

"Co tu się dzieje?" zapytała mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Wolf Without a Name

The Wolf Without a Name

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa