The Wolf Without a Name autor A.K.Knight
The Wolf Without a Name
Opis
Recenzja: "Nie moglem przestac czytac, gdy juz zaczalem." Urodzila sie w wyniku gwaltu i odebrala zycie matce przy narodzinach. Jej krewni jej nienawidzili; traktowali ja zle i nie dali jej zadnego imienia. Nie chcieli miec z nia niczego wspolnego. Dziewczyna nazwali ja przez osiemnascie lat, az stalo sie to jedynym imieniem, ktore znala. Gdy jej rodzina, ktora powinna byla sie nia opiekowac, znalazla sie w wielkich klopotach finansowych, jedyna nadzieja na wyjscie z okropnego balaganu, ktory sami stworzyli, bylo wyslanie jej do domu przywodcy ich watahy, aby pracowac i splacac swoje dlugi. Dziewczyna nienawidzila tego, co robia jej rodzice i byla nieswiadoma tego, co mialo sie wydarzyc, gdy pracowala w domu Alfy.
Rozdział 1
Nov 24, 2025
„Wstawaj, ty sukinsynu!” usłyszałam krzyk. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak nad moją głową otwiera się małe kwadratowe drzwi, a potem usłyszałam skrzypiący dźwięk, który zawsze towarzyszył ich otwieraniu. „Chodź, dziewczyno,” zawołała mnie. Tak właśnie Phyllis, moja babcia, mnie nazywała — moja babcia — osoba, która umieściła mnie w celi jako karę. Nie pamiętałam, żebym kiedykolwiek była na zewnątrz. Mogłam sobie przypomnieć jedynie, jak światło przeciskało się przez pęknięcia w ścianach celi. Trzymałam się każdej strony mojej wyblakłej, białej sukienki z falbankami i powoli podeszłam do małych drzwi. „Chodź, weź ode mnie to jedzenie,” powiedziała do mnie ze złością, przepychając talerz z jedzeniem przez drzwi nad moją głową. Odkąd pamiętam, to była rutyna. Stanęłam na palcach, sięgnęłam po nie i szybko je od niej wzięłam, nie chcąc sprawiać kłopotów. Poszłam usiąść na podłodze i oparłam się o zimną betonową ścianę po najdalszej stronie pokoju, z dala od niej. Położyłam talerz na kolanach. Obserwowała mnie z góry, zauważając każdy mój ruch. Przerażenie towarzyszyło mi, gdy powoli jadłam chleb i duszonego kurczaka, nie patrząc na nią. „Boli mnie każdego dnia, kiedy cię karmię, kaleko, wiedząc, że jesteś produktem gwałtu,” powiedziała pogardliwie. „Dlaczego to ty musisz żyć, a moja piękna córka nie?” Położyłam chleb, który trzymałam w rękach, na białym plastikowym talerzu obok mnie, nie chcąc już jeść. Jej ostre słowa spowodowały, że straciłam apetyt. „Lepiej nie marnuj tego cholernego jedzenia, za które ciężko pracowałam,” ostrzegła mnie. Szybko wzięłam kawałek kurczaka i znów zaczęłam jeść, przerażona. Spojrzałam na nią. Nadal patrzyła na mnie z wielkim obrzydzeniem. „Urodziłaś się na tym świecie, by odbierać ludziom szczęście, tak jak twój zły ojciec zrobił to mojej córce,” powiedziała. Trzasnęła drzwiami celi, zostawiając mnie z dźwiękiem jej kroków, gdy odchodziła. Opuszczam głowę na piersi i zaczęłam płakać. Zasłużyłam na to, by być zamknięta w celi. Powtarzała mi to raz za razem. Byłam dzieckiem urodzonym z gwałtu. Byłam też morderczynią. Zabiłam moją mamę, kiedy mnie rodziła, i za to byłam codziennie karana. Następnego ranka, gdy leżałam w łóżku, żałując siebie, poczułam, jak zimna woda spływa na mnie. Skoczyłam z gołej betonowej podłogi i przetarłam wodę z twarzy. Patrząc w górę, zobaczyłam Phyllis — moją babcię — pochyloną nad otwartymi drzwiami celi, z wiadrem w ręce. Inny dzień, ten sam problem! Moja babcia! Nie mogłam jej nazywać babcią. Mogłam ją nazywać tylko jej imieniem — Phyllis. „Myślisz, że zrzuciłam cię tam, żebyś spała cały dzień i jadła moje jedzenie?” krzyknęła na mnie. Spojrzałam na nią, nie mówiąc ani słowa. Phyllis miała pięćdziesiąt lat. Nie wyglądała jednak na swój wiek. Wyglądała jak ktoś w wieku trzydziestu lat i była bardzo sprawna. Miała krótkie siwe włosy i była niska i gruba. Skuliłam się przy ścianie, przestraszona, gdy mnie przesłuchiwała, a moje długie, gęste, kręcone, rude włosy i wypłowiała niebieska sukienka ociekały wodą. „Odpowiedz mi, kiedy do ciebie mówię!” krzyknęła na mnie. „Nie,” odpowiedziałam jej, drżąc. „Weź to!” krzyknęła na mnie. Szybko podeszłam do niej i wzięłam plastikowy talerzyk z jajkiem sadzonym i chlebem. „No, na co czekasz?” zapytała mnie. „Mam mnóstwo brudnych ubrań, które trzeba wyprać, a same się nie wypiorą.” Szybko zjadłam połowę śniadania i podążyłam za nią, wspinając się po drabinie. Zostawiałam celę tylko po to, by wyprać pranie. „No dalej, zacznij te ubrania prać!” powiedziała. Zostawiła mnie samą w pralni, zamykając drzwi od zewnątrz. Myślała, że ucieknę, ale dokąd miałabym pójść? Nie znałam nikogo oprócz niej. Jak bardzo chciałam, by pewnego dnia pozwoliła mi wyjść na zewnątrz. Umierałam, by zobaczyć, jak wygląda świat i poznać innych w moim wieku. Raz próbowałam ją błagać w dniu moich siedemnastych urodzin, ale to się źle skończyło. Zostawiło mi tylko blizny, które zawsze będę pamiętać, kiedy dotykam pleców. Poszłam do dużych koszy wypełnionych brudnymi ubraniami i szybko oddzieliłam kolorowe ubrania od białych. Prałam je oddzielnie i każdą partię wkładałam do suszarki. Jak tylko były suche, składałam je i wkładałam do koszy. Usłyszałam kroki zbliżające się do pralni. Szybko skończyłam pracę i stałam, czekając na otwarcie drzwi. Wiedziałam, że to Phyllis sprawdza, czy wykonałam swoje obowiązki. Wkrótce drzwi się otworzyły i zamknęły za nią, uniemożliwiając mi ucieczkę, jakbym miała próbować. Jej ciemnobrązowe oczy zbadały moją pracę, a potem skupiły się na moich. „Możesz wrócić do celi,” poleciła mi. „Za chwilę dostaniesz kolację.” Zrobiłam, co mi kazano. Weszłam do celi i patrzyłam, jak zamyka małe kwadratowe drzwi nade mną. Nienawidziłam być tam. Chciałam wyjść na zewnątrz, zobaczyć świat, ale ona nie pozwalała mi. Nie chciałam umrzeć w tej celi. Płakałam, myśląc o tym. Moja cela miała małą łazienkę. Rozebrałam się i poszłam wziąć kąpiel. Po kąpieli ubrałam się w biały T-shirt i wypłowiałe niebieskie dżinsy i wróciłam do celi. „Pani Phyllis,” usłyszałam męski głos wołający z zewnątrz. Podbiegłam do ściany, przyciskając do niej ucho, próbując podsłuchać ich rozmowę. To było jedyne, co mogłam zrobić, nie dając się jej przyłapać. „Tak, Josh,” usłyszałam, jak mówi. „Nadchodzi burza tej nocy. Zostanie tutaj nie będzie bezpieczne. Musisz przyjść i zostać w trzecim domu Alfy z innymi,” powiedział jej. „Cieszę się, że się o mnie troszczysz, ale ten dom może nas ochronić przed burzą,” odpowiedziała. „Nas?” usłyszałam pytające zdziwienie w głosie mężczyzny na zewnątrz. „Przepraszam,” powiedziała Phyllis, śmiejąc się. „Jestem tak przyzwyczajona do życia z moim mężem, że czasem zapominam, że nie ma go już ze mną.” Słysząc to, moje oczy się rozszerzyły. Czy nikt nie wiedział, że jestem tam z nią? Chciałam krzyczeć, żeby dać znać mężczyźnie, że nie jest sama. Byłabym od niej wolna, pomyślałam. Ale co, jeśli dowiedziałby się, że trzymała mnie przez lata w swojej celi, czy zająłby się mną? Nie wiedziałam nic o świecie ani czego się od kogokolwiek spodziewać. Krzyczenie o pomoc nie zadziała, byłam przekonana. „Och,” usłyszałam ponownie głos mężczyzny. „Cóż, musisz teraz wyjść,” powiedział jej. „Jestem w porządku,” powiedziała Phyllis. „Cóż, Alfa wysyła ludzi do starszych, czy im się to podoba, czy nie, i mogą tu być w każdej chwili,” powiedział, zanim się pożegnał. „Alfa,” powiedziałam cicho. Nie miałam pojęcia, kim jest Alfa. Westchnęłam ciężko i usiadłam na ziemi. Byłam smutna. Bycie trzymaną w tym miejscu tylko odbierało mi możliwość poznania świata zewnętrznego. Nigdy nie zobaczę świata zewnętrznego! Nienawidziłam tej myśli. Drzwi mojej celi się otworzyły i skoczyłam na równe nogi. Phyllis zeszła do celi. Patrzyła na mnie, jakby była zagubiona i zdezorientowana i nie wiedziała, co zrobić. Zaniepokojona przeczesała ręką swoje siwe włosy. „Co ja teraz zrobię?” zapytała, mówiąc sama do siebie. Odwróciła się do mnie i krzyknęła: „Nienawidzę cię!” Przylgnęłam do betonowej ściany, przestraszona. Byłam pewna, że nie tylko burza powodowała, że zachowywała się w ten sposób. „Nie, to nie zadziała. I tak się dowiedzą,” powiedziała, trzymając się za głowę. Czy planowała zostawić mnie samą w domu? Podeszła do mnie i pociągnęła mnie za koszulkę. „Zabiorę cię na górę i chcę, żebyś zachowywała się normalnie, kiedy przyjdzie Alfa lub jego ludzie, albo cię zabiję,” ostrzegła mnie i pchnęła na ścianę, powodując, że uderzyłam głową o nią. Trzymałam się za tył głowy z bólu i skinęłam głową. „Ta burza wszystko psuje!” narzekała. „Chodź,” powiedziała i ruszyła do drabiny. Poszłam za nią po drabinie do pralni. Czułam, jak moje serce bije w piersi. Byłam zupełnie nieświadoma, co się dzieje. Czy wyciągnęła mnie z celi z powodu burzy, czy bała się Alfy? Przekręciła klucz w zamku i otworzyła drzwi. Moje oczy się rozszerzyły.
The Wolf Without a Name
45 Rozdziały
45
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101