passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Wolf Without a Name - Rozdział #3 - autor A.K.Knight

The Wolf Without a Name

/

Rozdział 3

Rozdział 2

„Dalej, dziewczyno!” - krzyknęła do mnie Phyllis. Zrobiłam jeden krok, potem drugi, poruszając się powoli. Phyllis złapała mnie za rękę i pociągnęła do kuchni. Usłyszałam pukanie do drzwi. „Zostań tutaj!” powiedziała do mnie i poszła do drzwi. Stałam nieruchomo, posłusznie. Rozejrzałam się po kuchni, zauważając wszystko wokół siebie. Moje oczy zatrzymały się na oknie. Byłam rozczarowana. Nie mogłam zobaczyć, co jest na zewnątrz. Gruba ciemna zasłona blokowała wszystko. Usłyszałam, jak Phyllis otwiera drzwi wejściowe. „Dobry wieczór, pani Phyllis” - usłyszałam mężczyznę z szorstkim głosem, który do niej mówił. Phyllis odwzajemniła powitanie. „Alfa wysłał nas po panią z powodu okropnej burzy, która zbliża się do nas tej nocy. Ponieważ jest pani starszyzną, musimy panią chronić” - powiedział jej. „Pozwól mi zabrać moje rzeczy” - powiedziała Phyllis. Usłyszałam jej kroki, gdy wracała do kuchni. „Pozwól, że ci pomogę” - usłyszałam inny głos. To był głos tego samego młodego mężczyzny, który wcześniej odwiedził Phyllis. „Nie!” - powiedziała. Chcąc wreszcie zobaczyć czyjąś twarz, poza twarzą mojej babci, pobiegłam do salonu, uśmiechnięta. I tam go spotkałam! Phyllis była tak przerażona. To było, jakby prawie dostała zawału serca. Szybko złapała mnie za rękę i zaciągnęła z powrotem do kuchni. Trzymała mnie za gardło i zaczęła ściskać. „Co ci powiedziałam?” - zapytała gniewnie. Próbowałam mówić, ale nie mogłam, z powodu jej mocnego uchwytu. Pociągnęła mnie z powrotem do pralni. „Nie, nie” - powiedziałam cicho, nie chcąc wracać do ciemności. „Czy wszystko w porządku?” - zapytał głos. Phyllis przestała mnie dusić. Odwróciliśmy się i znowu go zobaczyłam. „Wszystko w porządku, Josh” - powiedziała Phyllis. „Josh” - powiedziałam cicho, ale nie na tyle cicho, by tego nie usłyszał. Usłyszawszy, jak wymawiam jego imię, uśmiechnął się do mnie, pokazując swoje piękne białe zęby. „Zamknij się!” - krzyknęła na mnie Phyllis i odwróciła się do Josha. „Próbuję kontrolować moją niepełnosprawną wnuczkę. Czy to problem?” Wnuczka? To był pierwszy raz, kiedy usłyszałam, jak nazywa mnie swoją wnuczką. Ale skłamała. Nie byłam niepełnosprawna. „Nie, to nie problem” - powiedział Josh i wrócił do salonu. Zapominając, że nie jestem sama, spojrzałam na niego, gdy wychodził. Był całkiem przystojny. Miał krótkie, ciemnobrązowe włosy i ciemnobrązowe oczy. Był bardzo wysoki, szczupły i wyglądał na silnego. Odwróciłam głowę na bok i podskoczyłam, gdy usłyszałam parsknięcie. „Jesteś jak twój śmierdzący ojciec” - powiedziała Phyllis z gniewem. „Gapił się na moją córkę, aż zdecydował się ją zgwałcić, a teraz patrzysz na siostrzeńca Alfy.” Opuszczam oczy ze wstydem, słysząc jej ostre słowa. Powinna była zrozumieć, dlaczego przyglądałam się Joshowi. To był pierwszy raz, kiedy widziałam mężczyznę z bliska. „Spójrz na siebie!” - kontynuowała mnie strofować. „Masz jego rude włosy i zielone oczy. Wyglądasz dokładnie jak twój gwałciciel ojciec.” Moje oczy napełniły się łzami, a ja pozwoliłam im spływać po moich policzkach. Phyllis odepchnęła mnie na ścianę i wyszła z pokoju. Zsunęłam się na podłogę i płakałam. Szybko wstałam, gdy tylko zobaczyłam, jak srebrna gałka się obraca. Drzwi powoli się otworzyły i znowu go zobaczyłam. Moje oczy rozszerzyły się ze zdziwienia. Był ubrany w jasnoniebieską koszulę i długie, ciemne spodnie. „Wszystko w porządku?” - zapytał mnie, jego głos był gładki i słodki, ale zaniepokojony. Byłam tak przerażona, że ktoś inny niż Phyllis do mnie podchodził, że pobiegłam i schowałam się za pralką. Opuszczając głowę na kolana, ukryłam twarz przed nim. Usłyszałam, jak drzwi się zamykają. Byłam tak szczęśliwa, że już go nie było, i miałam podnieść głowę z kolan, gdy poczułam palce przesuwające się po moich włosach. Powoli odwróciłam twarz i spotkałam ciemnobrązowe oczy Josha, niewiele dalej od moich. Poczułam jego oddech na mojej twarzy. Jego oddech miał dziwny, ale słodki zapach, który dawał mi ochotę spróbować tego, co zjadł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Podskoczyłam i odsunęłam się od ściany, przestraszona tym, że jestem z nim sama."Obiecuję, że cię nie skrzywdzę" powiedział mi.

Przytuliłam się do ściany, chcąc żeby sobie poszedł zanim wróci Phyllis."Umiesz mówić?" zapytał. "Nie skrzywdzę cię" powtórzył.

Kiwnęłam głową, chcąc by wyszedł, bo inaczej na pewno będę miała poważne kłopoty. Nie wyszedł jednak, stał tam wpatrując się we mnie swoimi ciemnymi, hipnotyzującymi oczami.

"Jestem Josh Hernandez i mam dwadzieścia trzy lata, a ty?" "Osiemnaście" powiedziałam cicho. Imienia nie mogłam mu podać, bo żadnego nie miałam i nie chciałam, żeby wiedział jak Phyllis mnie nazywa.

"Wow" powiedział zaskoczony. "Masz piękny głos, ale czy mogę poznać też twoje imię?" Zamarłam, nie odpowiadając mu. "Twoje imię musi być równie słodkie jak twój głos" powiedział.

Uśmiechnęłam się. Jego głos wywoływał we mnie dziwne uczucia. "Tak, właśnie to chcę widzieć na twojej pięknej twarzy, szczęście, nie smutek" powiedział, rozweselając mnie.

Byłam zdumiona tym, jak mnie opisał. Phyllis nigdy nie opisywała mnie w taki sposób. Czy naprawdę byłam piękna? "Piękna?" zapytałam go. "Tak, jesteś jak czerwona róża" powiedział.

Nieśmiało się do niego uśmiechnęłam, przytłoczona jego słowami. Podniosłam prawą rękę do mojej małej, okrągłej twarzy i dotknęłam jej, zastanawiając się czy jego słowa były prawdziwe, nie zwracając już na niego uwagi.

Poczułam silną, ciepłą dłoń na mojej prawej ręce. Podniosłam głowę i spojrzałam na niego stojącego blisko mnie. Przesunął dłoń z mojej ręki i delikatnie przejechał jej grzbietem wzdłuż mojego lewego policzka.

"Naprawdę jesteś piękna" powiedział. Uśmiechnęłam się. Był inny. Był miły i słodki. Nie zdecydował się opisywać mnie ostro, jak robiła to Phyllis. Był wszystkim, czego spodziewałam się po świecie poza moją celą - pełnym miłości, a nie bólu. Byłam podekscytowana możliwością poznania większej liczby takich ludzi jak on.

Zabrał rękę z mojego policzka i zapytał "Więc nie powiesz mi swojego imienia, piękna?" "Imienia?" powtórzyłam, nie mając żadnego imienia do podania.

Spuściłam wzrok, nie wiedząc co powiedzieć. Chciałam mu skłamać i podać jakiekolwiek imię, ale nie sądziłam, żeby to było mądre. Gdybym skłamała, zawiodłabym samą siebie.

"Twój słodki głos kusi mnie, żeby cię pocałować" powiedział. "Pocałować?" powtórzyłam, nie mając pojęcia o czym mówi, ale chciałam się dowiedzieć.

"Co to jest pocałunek?" zapytałam go. "Naprawdę" powiedział, patrząc na mnie zaskoczony. Spuściłam wzrok, czując się zawstydzona.

"Nie, nie" powiedział, próbując mnie rozweselić. "Przepraszam za moją reakcję na twoje pytanie. Po prostu jestem zaskoczony, że taka piękność jak ty nie wie, czym jest pocałunek. Nigdy nie byłaś całowana?" zapytał i nieśmiało się uśmiechnął.

Uśmiechnęłam się, kochając sposób w jaki ciągle opisywał mnie jako piękną. "Nie powiesz mi?" zapytałam go gorliwie.

"Lepiej będzie jak ci pokażę" powiedział i odwrócił głowę, by spojrzeć na drzwi, po czym wrócił do mnie swoimi uśmiechniętymi oczami. Przejechał palcami po swoich krótkich, brązowych włosach i spojrzał na mnie swoimi czarującymi oczami.

"Mogę ci pokazać?" zapytał mnie miękko. "Tak" odpowiedziałam. "Obiecaj, że się nie przestraszysz" powiedział.

Moje serce zaczęło bić szybciej, gdy to usłyszałam. W co ja się wpakowałam? Jeszcze nawet nie byłam na zewnątrz, a już wpakowałam się w kłopoty. Chciałam mu powiedzieć, że zmieniłam zdanie, ale po prostu nie mogłam tego zrobić. Słowa nie chciały wyjść z moich ust.

"Obiecaj mi" powiedział, przybliżając twarz do mojej. Czułam jego oddech na moich ustach. "Obiecuję" powiedziałam nieśmiało.

"Zamknij oczy" polecił mi. Patrzyłam na niego, zastanawiając się w jakie kłopoty się pakuję. "No dalej, piękna" powiedział, podczas gdy jego oddech tańczył na mojej twarzy.

Powoli zamknęłam moje zielone oczy i nerwowo czekałam na to, co zamierzał zrobić. Nagle poczułam coś miękkiego dotykającego moich ust, powoli je pieszczącego. Moje usta zadrżały pod jego potężnym dotykiem. Całe moje ciało rozluźniło się pod wpływem głębokiego, intensywnego uczucia, jakie dawał mi jego pocałunek. To było najwspanialsze uczucie, jakiego kiedykolwiek doświadczyłam. Nigdy w życiu nie czułam się tak dobrze.

Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam jak siostrzeniec Alfy odsuwa swoje miękkie usta od moich. Przejechał językiem po swoich ustach, rozkoszując się smakiem moich ust. Dotknęłam swoich ust. Podobało mi się jak je pieścił.

"To jest pocałunek" powiedział, uśmiechając się i patrząc nieśmiało w moje oczy. Nadal dotykałam swoich ust, teraz już wiedząc czym jest pocałunek. Wciąż jednak byłam ciekawa, dlaczego wilkołaki się całują.

"Dlaczego to zrobiłeś?" zapytałam go. "Chciałem, żebyś wiedziała czym jest pocałunek" powiedział.

To nie była odpowiedź, której oczekiwałam. Chciałam znać cel pocałunku. Spojrzałam w bok, patrząc z ciekawością na ścianę.

"To nie była odpowiedź, której szukałaś?" zapytał mnie. Od razu zwróciłam na niego uwagę. To było tak, jakby potrafił czytać w moich myślach.

"My wilkołaki całujemy się gdy jesteśmy zakochani, na powitanie, na pożegnanie i podczas stosunku" wyjaśnił. "Stosunku" powtórzyłam.

"Cholera. Przepraszam" przeprosił. "Kochania się." Spojrzałam na niego zdezorientowana.

"Tego też pewnie nie znasz" powiedział. Skinęłam głową. "Nie martw się. Pewnego dnia zakochasz się w kimś i wtedy się dowiesz co to znaczy" powiedział mi.

"Czy to jest jak pocałunek?" zapytałam go. "Nie" powiedział. "To jest zupełnie inne i uczucie, które ci da, sprawi, że będziesz krzyczeć, czując wielką przyjemność między udami."

Patrzyłam na niego, ciekawa tego, czego mogę się spodziewać po zewnętrznym świecie. Nagle drzwi się otworzyły.

Szybko odsunęłam się od Josha. Phyllis była zdumiona widząc, że nie jestem sama.

"Co tu się dzieje?" zapytała mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Stałam przerażona, bojąc się jej odpowiedzieć.

"Nic," powiedział Josh.

Natychmiast zwróciłam na niego uwagę, przerażona, mając nadzieję, że wyciągnie mnie z tego bałaganu. W końcu to on to wszystko zaczął. Nie wzywałam go do pralni. Przyszedł sam, zdesperowany, by dowiedzieć się, kim jestem.

"Nic takiego," powtórzył Phyllis. "Po prostu wszedłem sprawdzić, czy wszystko z nią w porządku, i jest." Spojrzał na mnie i uśmiechnął się.

Spuściłam wzrok.

"A co miałoby być z nią nie tak?" zapytała go zdenerwowana Phyllis.

"Jestem potrzebny w salonie," powiedział i wyszedł z pralni, ignorując moją złą babcię.

Phyllis obserwowała go, gdy wychodził i zamykał za sobą drzwi. Niecierpliwie wykręcała prawą dłoń, chcąc mnie ukarać. Zostałyśmy same w pralni, mierząc się wzrokiem.

"Co wy tu robiliście?" warknęła.

"Nic," szybko odpowiedziałam.

"Nic?" zapytała sarkastycznie, podchodząc do mnie wściekła jak diabli.

Wiedząc, co zamierza mi zrobić, przebiegłam przez pomieszczenie. Złapała mnie za włosy, przyciągnęła do siebie i pchnęła na ścianę.

"Pozwalałaś mu się tu dotykać?" zapytała.

"Nie, nie," skłamałam.

"Ty kłamliwa suko!" krzyknęła ze złością. "Na pierwszego lepszego faceta się rzucasz. Każdego dnia utwierdzasz mnie w przekonaniu, że jesteś dokładnie taka jak twój ojciec gwałciciel," przeklęła mnie.

Podniosła rękę, chcąc mnie uderzyć.

"On tylko chciał znać moje imię," powiedziałam przez łzy, zanim jej ręka spotkała się z moją twarzą.

Opuściła rękę i spojrzała na mnie z obrzydzeniem.

"Nie interesuje go twoja osoba, nawet jeśli chce znać twoje imię. W końcu, kto mógłby cię pokochać?"

Spuściłam głowę ze wstydu.

"Odpowiedziałaś mu?" zapytała ciekawie.

"Nie," powiedziałam, kręcąc głową.

Nie mogłam mu podać żadnego imienia, nawet gdybym chciała, bo nie miałam imienia. Obie odwróciłyśmy się, słysząc pukanie do drzwi.

"Panno Phyllis, jest pani gotowa?" usłyszałam pytanie drugiego mężczyzny.

"Idziemy," odpowiedziała.

Spojrzała na mnie poważnie.

"Jeśli kiedykolwiek zhańbisz mnie na zewnątrz w jakikolwiek sposób, zrobię to, co powinnam była zrobić w dniu, w którym zabiłaś moją córkę," ostrzegła mnie.

Otworzyłam szeroko moje zielone oczy, przerażona.

"Słyszałaś, co powiedziałam?" zapytała, wskazując na mnie palcem wskazującym.

Kiwnęłam głową.

"Za mną!" rozkazała.

Wyszłyśmy z pralni. Szłam za nią powoli, wpatrując się cały czas w podłogę. Wkrótce byłyśmy w salonie.

"Możemy już iść," usłyszałam, jak mówi siostrzeniec Alfy.

Podniosłam głowę, słysząc jego słodki głos, i zobaczyłam jego ciemnobrązowe oczy utkwione we mnie. Siedział wygodnie na kanapie. Był jeszcze przystojniejszy, niż myślałam. Był najpiękniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam, choć był jedynym, jakiego poznałam. Obok niego stał starszy mężczyzna. Miał dobrze zbudowane ciało i, podobnie jak Josh, wyglądał na silnego.

Czując się nieśmiało, ponieważ patrzył na mnie, jakbym była jedyną osobą w pokoju, znowu spuściłam głowę i wpatrywałam się w jasnobrązowy dywan.

Poczułam ciepło na twarzy. Spojrzałam na swoją dłoń i zobaczyłam coś jasnego i żółtego. Szybko spojrzałam w kierunku, z którego to pochodziło. Moje oczy się rozszerzyły.

To było światło z zewnątrz, które zawsze widziałam przebijające się przez popękane ściany mojej celi. Było takie piękne i jasne. Uśmiechnęłam się szeroko i podekscytowana odwróciłam się do Josha.

"Wszystko w porządku?" zapytał Josh.

"Światło!" krzyknęłam i wskazałam w kierunku okna.

Zapomniałam, że Phyllis stoi tuż obok mnie. Złapała moją rękę, by mnie uspokoić. Spuściłam głowę ze wstydu.

"Bądź dla niej delikatna," powiedział Josh.

Phyllis puściła mnie i szybko spojrzała na Josha.

"Jesteśmy gotowe," powiedziała surowym głosem.

Nie mogłam uwierzyć, że Josh to powiedział i że Phyllis go posłuchała. Kim on był, zastanawiałam się? Czy mógłby mnie przed nią ochronić?

"Proszę się nie martwić o dom," powiedział starszy mężczyzna do Phyllis, gdy mieliśmy wychodzić. "Później przyjdą tu jacyś faceci sprawdzić pani dom i przygotować go na burzę."

Powoli podniosłam głowę i zerknęłam na Josha. Puścił do mnie oko. Szybko spuściłam wzrok, gdy przypomniałam sobie, co zrobiliśmy w pralni.

"Panie Josh," usłyszałam głos Phyllis.

Natychmiast podniosłam głowę i spojrzałam na nią, zastanawiając się, co mu powie.

"Nie podoba mi się to, co pan wcześniej powiedział," powiedziała, próbując ukryć gniew. "Proszę też trzymać się z dala od mojej wnuczki."

Słysząc, jak nazywa mnie swoją wnuczką, dwa razy jednego dnia, byłam zaskoczona. Nienawidziła tego, że byłam z nią spokrewniona i nie chciała, żebym nazywała ją babcią. Jeśli bym to zrobiła, ukarałaby mnie, jak mówiła.

"Tak," powiedział Josh, kiwając głową i zerkając na mnie.

Phyllis przyglądała się, jak na siebie patrzymy.

"I proszę pamiętać, że ona jest upośledzona," ostrzegła Josha.

Natychmiast spojrzałam na nią, życząc sobie, żeby przestała tak o mnie kłamać. Nie byłam upośledzona. Odwróciłam głowę, by spojrzeć na Josha, mając nadzieję, że jej nie wierzy.

Powoli wstał z kanapy i poszedł otworzyć frontowe drzwi, nie odpowiadając jej.

"Chodźmy już," powiedział starszy mężczyzna i uśmiechnął się, jakby miał się zaśmiać z tego, co się stało.

Jakbym słyszała jego myśli: "Siostrzeniec Alfy kocha upośledzoną wilczycę."

Nienawidziłam tego.

Josh otworzył drzwi.

Odwróciłam się w jego stronę. Chciałam do niego podbiec i zapytać, czy jest na mnie zły, ale nie mogłam. Nie chciałam więcej kłopotów z Phyllis.

Moje zielone oczy rozszerzyły się i napełniły łzami na widok jasnego światła na zewnątrz. To był najpiękniejszy widok, jaki kiedykolwiek widziałam. Czułam się, jakbym była w innym świecie.

Phyllis ścisnęła moją dłoń, chcąc, żebym trzymała się blisko niej, gdy wychodziłyśmy z jej domu. Ciągnęła mnie za sobą, aż znalazłyśmy się na zewnątrz.

Wzięłam głęboki oddech, rozkoszując się świeżym powietrzem na zewnątrz, tak różnym od ciężkiego, zakurzonego powietrza w starej podziemnej celi, w której byłam zamknięta przez lata.

"Chodźcie szybko," rozkazał prowadzący nas starszy mężczyzna. "Mamy innych, których musimy sprowadzić w bezpieczne miejsce."

Phyllis ciągnęła mnie za sobą, gdy wykonywała rozkaz mężczyzny. Spojrzałam z powrotem na dom, widząc go z zewnątrz po raz pierwszy. Był dość stary i wymagał malowania. Spojrzałam na bok i tam zobaczyłam Josha, niezbyt daleko od nas, z dłońmi w kieszeniach, wpatrującego się we mnie. Szybko odwróciłam wzrok, nie wiedząc dlaczego za każdym razem, gdy nasze oczy się spotykały, dawał mi dziwne uczucie. "Wsiadaj do samochodu," usłyszałam, jak mówił drugi mężczyzna. "Samochód," powtórzyłam, wpatrując się w dziwny, duży, czarny, błyszczący metalowy przedmiot przed nami. Phyllis pociągnęła mnie w stronę samochodu. "Nie," powiedział starszy mężczyzna, zatrzymując ją. "Starszyzna i młodzi będą jechać osobnymi samochodami." "Co!" zawołała Phyllis, przestraszona. "To rozkaz Alfy," powiedział Josh, wyjmując ręce z kieszeni i podchodząc do nas. Phyllis trzymała mnie za rękę jeszcze mocniej, nie chcąc mnie puścić. "Nie może być sama," wyjaśniła starszemu mężczyźnie. "Nie martw się," powiedział starszy mężczyzna. "Będzie z innymi w jej wieku." "Nie," powiedziała Phyllis. "Jest upośledzona i musi być ze mną." "Czy ośmielasz się nie słuchać rozkazu Alfy?" zapytał ją Josh. Phyllis natychmiast puściła moją rękę. "Chcę, żebyś się zachowywała," ostrzegła mnie. Starszy mężczyzna pomógł jej wsiąść do przedniego samochodu i odjechał. Patrzyłam, jak Phyllis patrzy na mnie z okna samochodu, aż nie mogłam już jej zobaczyć. "Jesteśmy tylko my," usłyszałam Josha. Odwróciłam się, by na niego spojrzeć. "Chodź," powiedział i delikatnie wziął jedną z moich rąk. Odsunęłam rękę od niego, przestraszona. "Pamiętaj, nie skrzywdzę cię," powiedział. "Wsiadajmy do samochodu." Spojrzałam na samochód, potem w jego ciemne, piękne oczy, a potem na piękne otoczenie. Wtedy zdałam sobie sprawę, że Phyllis już tam nie ma. Nie mogła mnie już zamknąć w celi ani mnie skrzywdzić. Miałam moc, by położyć kres jej nadużyciom, i wymagało to, bym uciekła i zaczęła życie od nowa. Przypomniałam sobie, jak przemieniłam się w wilka w wieku szesnastu lat. Miał kolor moich jasnoczerwonych włosów. Phyllis ostrzegła mnie, bym nigdy więcej się nie przemieniała, bo da mi znak, którego nigdy nie zapomnę. Jej tam nie było. Był tylko siostrzeniec Alfy i ja. "Chodź ze mną," powiedział Josh, wyciągając do mnie rękę. Odeszłam od niego tyłem. "Chodź," powiedział. Szybko się odwróciłam, przemieniłam w wilka i uciekłam od niego. "Czekaj!" krzyknął. Spojrzałam za siebie i nie widząc go już, kontynuowałam bieg. Nagle duży, ciemnobrązowy wilk wyskoczył przede mną. Zaskoczona straciłam równowagę. Próbował mnie złapać, ale skończyło się na tym, że stoczyliśmy się ze wzgórza. "Ahhh," zawarczałam z bólu, próbując podnieść głowę. Wkrótce zdałam sobie sprawę, że nie jestem już w formie wilka. Byłam naga i leżałam na ludzkiej postaci Josha. "Ah," zawarczał z bólu. "Czy wszystko w porządku?" zapytał mnie, mając zamknięte oczy. Szybko wstałam, przestraszona i czując się winna za ból, który mu sprawiłam. "Czy wszystko w porządku?" zapytałam go, próbując pomóc mu wstać. "Ahhh," kontynuował warczenie. W końcu podniósł się z ziemi pokrytej martwymi, brązowymi liśćmi. Uklękłam i dotknęłam jego głowy. Jego włosy były takie miękkie. Powoli otworzył oczy. Nagle skoczył i odwrócił się do mnie plecami. "Co się stało?" zapytałam go, zdezorientowana jego dziwnym zachowaniem. "Jesteś naga," powiedział. "Tak, jestem," powiedziałam mu, "ale dlaczego zamykasz oczy? I dlaczego odwracasz się do mnie plecami?" "Nie powinienem widzieć twojej nagości," powiedział mi. "Dlaczego?" zapytałam go. Oczyścił gardło, zanim mi odpowiedział. "Nagość kobiety powinna być ukryta przed mężczyzną." "Ale patrzę na twoją," powiedziałam mu, zbliżając się do niego, a moje oczy przesuwały się po jego plecach do jego tyłka. "Twoje ciało jest zupełnie inne niż moje," powiedziałam, kontynuując delektowanie się widokiem jego nagiego ciała. "Jest," powiedział. "Teraz proszę, idź i ukryj się za drzewem." "Jak dokładnie twoje ciało różni się od mojego?" zapytałam, chętna zobaczyć resztę jego ciała. "Bardzo się różni," powiedział. "Mogę zobaczyć?" zapytałam go. "Nigdy wcześniej nie widziałaś nagości mężczyzny?" zapytał mnie. "Nie," powiedziałam cicho. "Nie chcę tego robić i skończyć robiąc coś, czego nie powinienem," powiedział. "Jak co?" zapytałam go. Nie odpowiedział mi, ale powoli zaczął się odwracać. Odwrócił się całkowicie, a moje ciało zamarło. Wpatrywałam się w jego ciało. Wyglądało na muskularne i silne. Wkrótce zauważyłam coś dziwnego. Jego intymna część była zupełnie inna niż moja. Była różowa, długa jak rura, gruba i duża. Leżała między jego nogami. Miała też dwa duże, okrągłe dziwne rzeczy za nią. "Co to jest?" zapytałam go. Jakby wiedział, co chciałam wiedzieć. "Mój penis," powiedział, wciąż odwracając się ode mnie. Podeszłam do niego, zafascynowana jego penisem i chcąc go dotknąć. Zrobiłam to. Był gruby, duży i miękki w mojej ręce. "Hah!" usłyszałam, jak wydał dziwny dźwięk, zanim usunął moją rękę z jego penisa. Nagle stanął sztywno przed nim, nie chcąc już leżeć. "Zobacz, co zrobiłaś," powiedział, w końcu odwracając głowę, by na mnie spojrzeć. "Twoje ciało jest piękne," powiedział mi, wpatrując się we mnie. Zaczął oddychać ciężko. "Twoje dziwne zachowanie sprawia, że chcę cię," powiedział mi. "Czy mogę cię jeszcze raz pocałować?" zapytał mnie. Pamiętając o wspaniałym uczuciu, które mi dał, chciałam to zrobić jeszcze raz. "Tak," powiedziałam. Przyciągnął mnie do swoich ramion i mocno zassał moje wargi, ciężko oddychając. Pomyślałam, że mnie zje. "Chcę cię tak bardzo," powiedział. Przypomniałam sobie to słowo, którego użył wcześniej. "Chciałaś wiedzieć, jak to jest uprawiać seks. Za chwilę ci pokażę," powiedział, kontynuując pocałunki. Jego głos brzmiał zupełnie inaczej niż wcześniej. Podniósł mnie i położył na liściach pokrywających ziemię. Znowu zaczął mnie całować, a potem przeniósł usta na moją szyję, a następnie powoli na moje piersi, ssąc je. To było najwspanialsze uczucie, jakie kiedykolwiek doświadczyłam. Pocałował mnie aż do brzucha. Nagle otworzył szeroko moje nogi. Próbowałam usiąść, podczas gdy on rozłożył moje nogi i umieścił swoje usta między nimi. Poczułam jego język na mnie. Moje ciało opadło z powrotem na ziemię. Zamknęłam oczy. To, co robił między moimi nogami, było tak przyjemne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Wolf Without a Name

The Wolf Without a Name

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa