passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Thirty Days of Sin autor Tessa Kelwyn

Thirty Days of Sin

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV Arianny

Nie pozwolę, by mój były zniszczył mi dzień ślubu. Nawet jego wspomnienie tego nie zrobi.

Wybrałam bezpiecznego mężczyznę z premedytacją, ale panna młoda, która musi wymuszać uśmiech, już odpowiada na pytanie, którego nikt nie zadał.

Wiem o tym. Widzę to w dużym lustrze w apartamencie dla panny młodej w kaplicy pod Neapolem — kamiennym budynku schowanym między gajami oliwnymi a dziką lawendą — i szukam radości, która powinna mieszkać w tej chwili.

Suknia jest z kości słoniowej, z jedwabiu, dopasowana w gorsecie, spływająca czysto do ziemi. Wybrałam ją, bo czułam, że pasuje do mnie, a teraz jestem kobietą, która trzyma się własnego odbicia jak krawędzi.

Wciąż pamiętam dzień, kiedy Ethan oświadczył mi się na parkowej ławce. Bez spektaklu, bez orkiestry, bez pierścionka na dnie kieliszka szampana, którym mogłabym się zadławić i umrzeć, zanim odpowiedziałabym na pytanie.

Wtorkowy wieczór, słońce zachodziło, a on wyciągnął z marynarki welurowe pudełko drżącymi palcami.

— Nie mam przemowy — powiedział. — Po prostu wiem, że chcę, by każdy poranek zaczynał się z tobą.

Pierścionek był skromny i doskonały, a ja powiedziałam „tak”, zanim skończył zdanie, bo ulga wynikająca z bycia wybraną — otwarcie, bez warunków — zalała mnie tak szybko, że prawie ugięły mi się kolana.

Facet od finansów. „Golden retriever”. Ten, który pisze „myślę o tobie” zamiast „gdzie jesteś” o drugiej w nocy. Mężczyzna, dla którego największym ryzykiem jest zapomnienie o złożeniu deklaracji podatkowej na czas.

Człowiek, który nigdy, przenigdy nie spojrzy na mnie tak, jak on patrzył — jakbym była czymś do podbicia, czymś do posiadania, czymś, przez co trzeba się przepalić, aż nie zostanie nic poza popiołem, pragnieniem i pożądaniem.

Powtarzam sobie to samo zdanie, które powtarzam od dwóch lat: Tak właśnie ma wyglądać miłość.

Czysto. Prosto. Bezpiecznie.

Bez krwi pod paznokciami. Bez nocnych telefonów, od których żołądek robi się ciężki. Bez mężczyzn o martwych oczach stojących na straży pod twoimi drzwiami. Bez budzenia się o trzeciej nad ranem i widzenia go, jak patrzy na ciebie, gdy śpisz, z miną balansującą gdzieś między oddaniem a groźbą.

Odeszłam z tamtego świata. Wydrapałam się z niego z niczym innym jak walizką i strachem, który na zawsze przeprogramowuje twój układ nerwowy.

A potem, kiedy wreszcie oddzieliłam się od jego świata, zrobiłam najtrudniejszą rzecz: zbudowałam nowe życie z ruin.

Dołączyłam do klubu książki. Kupiłam roślinę. Przeglądałam aplikacje randkowe, pomijając każdego z wyraźną linią żuchwy, ciemnymi oczami albo tą szczególną spokojną aurą, którą drapieżnicy noszą jak perfumy.

Przesunęłam palcem w prawo na miłych . Na stabilnych . Na facetach, których największą czerwoną flagą była nuda.

I wtedy poznałam Ethana.

Czternaście miesięcy temu siedziałam w samochodzie przed kawiarnią, gdzie mieliśmy się po raz pierwszy spotkać, kluczyki w stacyjce, próbując się przekonać, by wejść do środka.

Mężczyzna, którego zostawiłam — ten niebezpieczny, ten pochłaniający, ten, którego imienia wciąż nie potrafię sobie przypomnieć bez przyspieszonego pulsu — zniszczył we mnie prostotę. Każde dobre słowo wydawało się podstępem. Każdy delikatny dotyk wydawał się początkiem gry, w której już przegrałam.

Ale weszłam, a Ethan siedział przy oknie z dwoma kartami menu i uśmiechem, który nie chciał ode mnie niczego poza moim towarzystwem.

Trzyma moją dłoń delikatnie, splatając palce, bez tej zaborczości, która zamienia czułość w posiadanie. Przeciąga mnie na swoje kolana, kiedy czytam, i całuje mnie w szyję, aż zdanie się rozmywa, a ja się śmieję, odpycham go i wcale tego nie chcę.

Nigdy nie pyta o moją przeszłość — nie dlatego, że go to nie obchodzi, ale dlatego, że ufa, że przyniosę ją sama, gdy będę gotowa.

To jest to, co mają zwykli ludzie. Tak właśnie wygląda miłość niezwiązana z przemocą.

To jest uzdrawianie. On jest antidotum.

Więc dlaczego moje odbicie wygląda, jakby szło na pogrzeb?

— Znowu to robisz. — Głos Sofii przywraca mnie do rzeczywistości.

Widzę jej odbicie w lustrze — przykucnęła przy moim trenie, szpilka w zębach, ciemne loki wymykające się z klamry, do której walczyła je rano.

Moja najlepsza przyjaciółka. Moja druhna. Pielęgniarka. Kobieta, która ratuje życie zawodowo i nie wie, ile razy uratowała moje, po prostu będąc zwyczajną.

— Jakie „to”? — pytam.

„To coś, kiedy patrzysz na siebie, jakbyś szukała dowodu na własne istnienie.”

„Podziwiam sukienkę.”

„Dysocjujesz.” Wstaje, strzepuje dłonie o szałwiowozieloną sukienkę i przechyla głowę. „Widziałam pacjentów w śpiączce z bardziej przytomnymi minami.”

Wydobywa się ze mnie śmiech — ostry i zaskakujący. Sofia sięga, by poprawić mój welon, i patrzy na mnie tymi ciepłymi brązowymi oczami, które widzą zbyt wiele, a pytają o zbyt mało. Jej palce są delikatne, a wyraz twarzy łagodnieje w uśmiechu.

„Ethan oszaleje, kiedy cię zobaczy. A ja stracę tusz do rzęs, patrząc jak on wariuje. Całość będzie piękną katastrofą, więc przestań analizować swoje odbicie i zacznij się tym cieszyć.”

„Cieszę się.”

„Zaciskasz szczęki.”

„To moja radosna mina. Bardzo niezrozumiały wyraz.”

Śmieje się — jasno i prawdziwie, to ten rodzaj śmiechu, który rozluźnia ucisk w mojej piersi choćby o jeden, konieczny stopień. Biorę jej dłonie i trzymam je mocno, zakotwiczając się przy osobie, która nigdy nie oczekiwała ode mnie wyjaśnień.

Ona nic nie wie. Tak naprawdę.

Nie o rodzinie Serratore, ani o tym, co znaczy być kochaną przez mężczyznę, którego nazwisko sprawia, że dorośli milkną. Nie o luksusowych apartamentach, które były jak klatki, ani o markowych ubraniach będących jednocześnie mundurem.

Dla Sofii przetrwałam „naprawdę toksyczny związek”. Szczegóły pozostają zakopane. Koszmary zostają prywatne.

Zapytała tylko raz, dlaczego nigdy go nie poznała — dwa lata razem, a nie pozwoliłam jej nawet zbliżyć się na kilometr. Zmieniłam temat z wprawą kogoś, kto nauczył się uniku od mistrza manipulacji.

„Jesteś szczęśliwa”, mówi, a słowo to unosi się na końcu tak, że prawie brzmi jak pytanie.

„Euforycznie szczęśliwa. Taka, że samotni ludzie robią się od tego niedobrzy.”

Taka, którą wszyscy rozumieją. Taka, którą powinnam chcieć. Taka, która nie budzi mnie o trzeciej w nocy z bijącym sercem i jego imieniem na ustach, jak modlitwa albo przekleństwo — nigdy nie wiem, które.

„Dobrze.” Ściska moje dłonie. „To idź, wyjdź za tego mężczyznę.”

Sięgam po telefon na toaletce. Żadnych wiadomości.

Ethan powinien być tu godzinę temu — jego drużba Leo miał go przywieźć z hotelu i powinni byli dotrzeć przed tym, jak florystka skończy dekorować ołtarz. Piszę SMS-a, by rozładować narastający niepokój.

Ja: Na czas? To ja w bieli. Nie da się mnie przeoczyć.

Czekam, ale ekran pozostaje ciemny. Potem dzwonię. Cztery sygnały, potem poczta głosowa, a nagrany głos Ethana — ciepły, spokojny — mówi: „Tu Ethan. Zostaw wiadomość, a cię znajdę.”

„Nie odbiera,” mówię, starając się mówić spokojnie.

„Kryzys ze spinkami do mankietów,” mówi Sofia natychmiast. „Leo potrafił kiedyś spędzić czterdzieści minut nad poszetką. Mężczyźni rozpadają się na weselach. To biologiczne.”

Ale niepokój ma już zęby, drobne i precyzyjne, wbijające się w miękką tkankę pod moimi żebrami. Ethan nigdy nie jest nieosiągalny. Zawsze odpisuje w kilka minut, dzwoni, kiedy mówi, że zadzwoni. Jego niezawodność jest tak absolutna, że zbudowałam na niej swoją przyszłość.

Telefon Sofii dzwoni, marszczy brwi, podnosi palec. „Sekunda.”

Wychodzi na korytarz i drzwi cicho się zamykają, gdy liczę sekundy, patrząc na swoje odbicie. Siedem. Osiem. Dziewięć.

Gdy wraca, cała krew odpłynęła jej z twarzy, wygląda jak inna kobieta. „Sof?”

„Lepiej usiądź.”

„Co się stało?”

„Arianna, proszę, usiądź…”

„Sofia Greco.” Mój głos schodzi do tonacji, której nie używałam od lat — niskiej, kontrolowanej i pełnej groźby. „Powiedz mi, co się stało. Teraz. Natychmiast.”

Jej dłonie drżą, gdy mocno splata palce, zaciskając je jak stazę, a słowa wylewają się z niej lawiną.

„To był Leo. Pojechał po Ethana, ale pokój był… zdemolowany. Przewrócone meble, jego telefon w kawałkach na podłodze.” Głos łamie jej się przy kolejnym zdaniu. „Na framudze są ślady krwi. Policja już tam jest. Ethan zniknął .”

Pokój się przechyla. Suknia nagle wydaje się przebraniem do sztuki, w której już nie gram. Bo dokładnie wiem, co oznacza krew na framudze.

Wiem, co znaczy, gdy mężczyzna znika w dniu swojego ślubu.

Wiem, kto sprawia, że ludzie znikają.

Znalazł mnie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Policja już zdecydowała, że mam urojenia.

Widzę to w sposobie, w jaki patrzą na wszystko, tylko nie na mnie—przewrócone meble, roztrzaskaną lampę, zaschniętą krew na futrynie, która powinna krzyczeć o przemocy, a najwyraźniej szepcze raczej o porzuconej pannie młodej.

Siedzę na brzegu hotelowego łóżka Ethana, w wczorajszych dżinsach i pogniecionej bluzce, z rozmazanym tuszem do rzęs, który przypomina sińce pod oczami, i obserwuję dwóch mężczyzn z odznakami, odgrywających teatr udawanej troski.

Proszę, żeby było dobrze. Proszę, żebyś żył. Proszę, Ethan, proszę...

Ta modlitwa zapętla się bez końca pod każdym oddechem, każdym uderzeniem serca. Kocham go. Boże, pomóż mi, naprawdę go kocham—tą cichą, spokojną miłością, która nie przypomina topienia się. Tą, na którą sądziłam, że nie zasługuję po wszystkim, przez co przeszłam.

Wybrałam go z premedytacją, tak—ale gdzieś w tej ostrożnej konstrukcji naszego bezpiecznego, normalnego życia zakochałam się w nim naprawdę. Nie tą pochłaniającą, przerażającą miłością, która przypomina uzależnienie. Ale tą cichą, tą, która przypomina powrót do domu.

A teraz go nie ma.

„Panno Ferretti, czy przychodzi pani do głowy ktoś, kto mógłby chcieć skrzywdzić pani narzeczonego?”

Starszy policjant—około pięćdziesiątki, z bujnym wąsem—przechyla długopis nad notatnikiem pod takim kątem, że wiem, iż nie napisał ani słowa od poprzedniego pytania.

To pytanie detonuje coś w mojej piersi.

Ktokolwiek?

Obrazy mignęły mi za oczami jak pokaz slajdów, którego nie mogę zatrzymać. Ciemne oczy patrzące na mnie przez całą restaurację. Dłoń na moim gardle, która mogła zarówno zmiażdżyć, jak i pogłaskać z równą łatwością. Mężczyzna, który kiedyś sprawił, że ktoś zniknął tylko za to, że za długo się na mnie gapił podczas charytatywnego balu.

Nie. To niemożliwe. On by nie... Byłam taka ostrożna…

„Nie”, mówię. „Ethan nie ma wrogów, jest analitykiem finansowym. W niedziele ogląda mecze i kłóci się o kształty makaronu. To nie jest człowiek, którego się porywa.”

Młodszy opiera się o komodę z założonymi rękami, z wyrazem twarzy tak starannie neutralnym, że głośniejszym niż bilbord. Wymieniają spojrzenie, sądząc, że tego nie zauważam—niewerbalny skrót dwóch ludzi, którzy już znają zakończenie.

Porzucił ją przed ołtarzem.

Ona po prostu nie chce się do tego przyznać.

Czuję, jak narracja zacieśnia się wokół mnie jak beton. Porzucona panna młoda, zdemolowany pokój upozorowany na wzbudzenie współczucia. Krew—pewnie jego, pewnie niewielka, pewnie z rozbitej pięści, gdy wychodził.

Gorąco wspina się po mojej szyi, osiada na policzkach, i nienawidzę tego. Nienawidzę tego rumieńca, bo wygląda na zawstydzenie, a ja się nie wstydzę.

Jestem przerażona, i nikt w tym pokoju nie widzi różnicy.

„Czy wydawał się podenerwowany?” ciągnie starszy, wciąż klikając tym pieprzonym długopisem. „Jakieś zmiany w zachowaniu? Wahania nastroju? Wycofanie?”

Przypominam sobie Ethana z zeszłego tygodnia, jak przez czterdzieści pięć minut przestawiał plan stołów, żeby jego kolega z uczelni siedział obok mojej cioci Teresy, bo ona denerwuje się na imprezach z obcymi.

„Był podekscytowany”, mówię ostrożnie. „Uporządkował prezenty dla gości alfabetycznie według numeru stołu. To nie zachowanie człowieka, który planuje zniknąć.”

„Czy jest jakiś powód, dla którego mógłby odejść dobrowolnie?”

To pytanie ląduje w samym środku mojej piersi i eksploduje. Wpatruję się w młodszego policjanta—tego, który nie rozplótł rąk od wejścia—i wskazuję na zniszczenia wokół nas.

„Proszę spojrzeć na ten pokój. Proszę spojrzeć na tę futrynę. Ludzie, którzy się rozmyślają, pakują walizkę i jadą do motelu. Zostawiają kartkę. Wysyłają tchórzliwy SMS o trzeciej nad ranem. Nie zostawiają krwi .”

Młodszy policjant przenosi ciężar ciała. Wciąż nie rozplótł rąk. „Panno Ferretti, rozumiemy, że jest pani zdenerwowana—”

„Zdenerwowana.” Smakuję to słowo, pozwalam mu usiąść na języku jak trucizna. „Myślicie, że jestem zdenerwowana .”

Starszy coś zapisuje. Jedna linijka.

Odegranie, nie śledztwo.

„Zalecamy odczekać czterdzieści osiem godzin”, mówi, a rozsądek w jego głosie sprawia, że moje paznokcie wbijają się w dłonie aż do półksiężyców. „W takich przypadkach osoba najczęściej pojawia się sama, gdy minie początkowa—”

„Początkowa co?” pytam, głosem niebezpiecznie cichym. „Panika? Żal? Jakiego słowa pan szukał, panie oficerze?”

„Panno Ferretti, rozumiemy, że to trudne…”

„Nic nie rozumiecie .” Te słowa wychodzą poszarpane. „Na tej futrynie jest krew. Telefon Ethana jest w kawałkach. Meble są przewrócone. To nie jest człowiek, który się rozmyślił. To człowiek, którego zabrano .”

Znów wymieniają spojrzenie—uniwersalny język ludzi przekonanych, że mają do czynienia z histeryczną kobietą.

I właśnie tak, zostaję odprawiona.

„Czterdzieści osiem godzin”, powtarza starszy, chowając notatnik. „Jeśli do tego czasu się nie odezwie, podejmiemy dalsze kroki. Ale statystycznie, w takich sytuacjach—”

„Wyjdźcie.”

Patrzę, jak zamykają za sobą drzwi i przyciskam pięść do mostka, bo furia skurczyła się do tak małej i gęstej przestrzeni, że może zaraz zapaść się jak czarna dziura i zabrać mnie ze sobą.

Zsuwam się z łóżka i klękam na zimnych kafelkach obok drzwi do łazienki, gdzie telefon Ethana leży w kawałkach. Podnoszę roztrzaskaną obudowę, obracam ją w dłoniach.

Ekran jest pęknięty nie do użytku, ale paznokciem podważam tylną klapkę i znajduję kartę SIM w szufladce. Nienaruszoną.

Nitka—cienka i krucha, ale nitka.

Myśl, Arianna. Myśl!

Ethan nie hazarduje się. Nie ma długów. Nie ma tajemnic—przynajmniej nie takich, przez które ktoś cię porywa. Jesteśmy razem ponad rok, znam go.

To, jak nuci Sinatrę podczas gotowania. Jak z religijną precyzją składa skarpetki. Jak patrzy na mnie, jakby byłam najlepszym, co mu się przytrafiło.

Jest sierotą. Nie ma rodziny, do której można zadzwonić. Żadnych kontaktów awaryjnych poza mną.

Jestem jedyną osobą na świecie, która zauważy, jeśli Ethan Cole przestanie istnieć.

Nie. Myśl jest natychmiastowa i dzika. Nie pozwolę mu zniknąć. Nie pozwolę, by stał się przypadkową ofiarą życia, z którego sądziłam, że już uciekłam.

Bo właśnie tak to wygląda, prawda?

Kliniczna precyzja zniszczenia pokoju. Brak portfela i kluczy Ethana, ale nie jego bagażu. Telefon rozbity, ale karta SIM nienaruszona, jakby ktoś chciał wysłać wiadomość, ale nie zerwać całkowicie kontaktu.

To nie był przypadek.

Ta świadomość osiada na mnie jak lodowata woda. To było wymierzone , profesjonalne. Ktoś, kto dokładnie wiedział, gdzie będzie Ethan, kiedy będzie sam. Ktoś, kto chciał, żebym wiedziała, że został zabrany.

Nie. Proszę, nie. To nie może być on. On by nie… Nie po dwóch latach.

Wątpliwość wgryza się we mnie mimo wszystkich murów, które zbudowałam.

Czy coś przeoczyłam? Czy tak bardzo chciałam wierzyć w zwyczajne życie, które sobie stworzyłam, że zignorowałam pęknięcia w fundamentach?

Ta myśl wywołuje mdłości, bo brzmi dokładnie jak historia, którą ci policjanci już opowiadają swojemu przełożonemu—panna młoda tak ślepa na własną potrzebę normalności, że przegapiła wszystkie znaki.

Odmówię bycia tą kobietą. Nie usiądę w tym pokoju i nie będę czekać na system, który już wrzucił mnie do szufladki „histeryczna” i nie szuka odpowiedzi.

Policja ma swoje procedury. Swoje czterdziestoośmiogodzinne okienka, starannie archiwizowane raporty i delikatne, protekcjonalne sugestie: proszę wrócić do domu, odpocząć, zostawić to nam.

Ja nie mam czterdziestu ośmiu godzin.

Nie mam cierpliwości do biurokratycznego współczucia.

Trzymam kartę SIM między palcami i na powierzchnię wypływa myśl, której nie chciałam dopuścić przez ostatnie dwa lata.

Za wszelką cenę znajdę Ethana sama.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Thirty Days of Sin

Thirty Days of Sin

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa