passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Thirty Days of Sin - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

Thirty Days of Sin

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Arianny

Nie pozwolę, by mój były zniszczył mi dzień ślubu. Nawet jego wspomnienie tego nie zrobi.

Wybrałam bezpiecznego mężczyznę z premedytacją, ale panna młoda, która musi wymuszać uśmiech, już odpowiada na pytanie, którego nikt nie zadał.

Wiem o tym. Widzę to w dużym lustrze w apartamencie dla panny młodej w kaplicy pod Neapolem — kamiennym budynku schowanym między gajami oliwnymi a dziką lawendą — i szukam radości, która powinna mieszkać w tej chwili.

Suknia jest z kości słoniowej, z jedwabiu, dopasowana w gorsecie, spływająca czysto do ziemi. Wybrałam ją, bo czułam, że pasuje do mnie, a teraz jestem kobietą, która trzyma się własnego odbicia jak krawędzi.

Wciąż pamiętam dzień, kiedy Ethan oświadczył mi się na parkowej ławce. Bez spektaklu, bez orkiestry, bez pierścionka na dnie kieliszka szampana, którym mogłabym się zadławić i umrzeć, zanim odpowiedziałabym na pytanie.

Wtorkowy wieczór, słońce zachodziło, a on wyciągnął z marynarki welurowe pudełko drżącymi palcami.

— Nie mam przemowy — powiedział. — Po prostu wiem, że chcę, by każdy poranek zaczynał się z tobą.

Pierścionek był skromny i doskonały, a ja powiedziałam „tak”, zanim skończył zdanie, bo ulga wynikająca z bycia wybraną — otwarcie, bez warunków — zalała mnie tak szybko, że prawie ugięły mi się kolana.

Facet od finansów. „Golden retriever”. Ten, który pisze „myślę o tobie” zamiast „gdzie jesteś” o drugiej w nocy. Mężczyzna, dla którego największym ryzykiem jest zapomnienie o złożeniu deklaracji podatkowej na czas.

Człowiek, który nigdy, przenigdy nie spojrzy na mnie tak, jak on patrzył — jakbym była czymś do podbicia, czymś do posiadania, czymś, przez co trzeba się przepalić, aż nie zostanie nic poza popiołem, pragnieniem i pożądaniem.

Powtarzam sobie to samo zdanie, które powtarzam od dwóch lat: Tak właśnie ma wyglądać miłość.

Czysto. Prosto. Bezpiecznie.

Bez krwi pod paznokciami. Bez nocnych telefonów, od których żołądek robi się ciężki. Bez mężczyzn o martwych oczach stojących na straży pod twoimi drzwiami. Bez budzenia się o trzeciej nad ranem i widzenia go, jak patrzy na ciebie, gdy śpisz, z miną balansującą gdzieś między oddaniem a groźbą.

Odeszłam z tamtego świata. Wydrapałam się z niego z niczym innym jak walizką i strachem, który na zawsze przeprogramowuje twój układ nerwowy.

A potem, kiedy wreszcie oddzieliłam się od jego świata, zrobiłam najtrudniejszą rzecz: zbudowałam nowe życie z ruin.

Dołączyłam do klubu książki. Kupiłam roślinę. Przeglądałam aplikacje randkowe, pomijając każdego z wyraźną linią żuchwy, ciemnymi oczami albo tą szczególną spokojną aurą, którą drapieżnicy noszą jak perfumy.

Przesunęłam palcem w prawo na miłych . Na stabilnych . Na facetach, których największą czerwoną flagą była nuda.

I wtedy poznałam Ethana.

Czternaście miesięcy temu siedziałam w samochodzie przed kawiarnią, gdzie mieliśmy się po raz pierwszy spotkać, kluczyki w stacyjce, próbując się przekonać, by wejść do środka.

Mężczyzna, którego zostawiłam — ten niebezpieczny, ten pochłaniający, ten, którego imienia wciąż nie potrafię sobie przypomnieć bez przyspieszonego pulsu — zniszczył we mnie prostotę. Każde dobre słowo wydawało się podstępem. Każdy delikatny dotyk wydawał się początkiem gry, w której już przegrałam.

Ale weszłam, a Ethan siedział przy oknie z dwoma kartami menu i uśmiechem, który nie chciał ode mnie niczego poza moim towarzystwem.

Trzyma moją dłoń delikatnie, splatając palce, bez tej zaborczości, która zamienia czułość w posiadanie. Przeciąga mnie na swoje kolana, kiedy czytam, i całuje mnie w szyję, aż zdanie się rozmywa, a ja się śmieję, odpycham go i wcale tego nie chcę.

Nigdy nie pyta o moją przeszłość — nie dlatego, że go to nie obchodzi, ale dlatego, że ufa, że przyniosę ją sama, gdy będę gotowa.

To jest to, co mają zwykli ludzie. Tak właśnie wygląda miłość niezwiązana z przemocą.

To jest uzdrawianie. On jest antidotum.

Więc dlaczego moje odbicie wygląda, jakby szło na pogrzeb?

— Znowu to robisz. — Głos Sofii przywraca mnie do rzeczywistości.

Widzę jej odbicie w lustrze — przykucnęła przy moim trenie, szpilka w zębach, ciemne loki wymykające się z klamry, do której walczyła je rano.

Moja najlepsza przyjaciółka. Moja druhna. Pielęgniarka. Kobieta, która ratuje życie zawodowo i nie wie, ile razy uratowała moje, po prostu będąc zwyczajną.

— Jakie „to”? — pytam.

„To coś, kiedy patrzysz na siebie, jakbyś szukała dowodu na własne istnienie.”

„Podziwiam sukienkę.”

„Dysocjujesz.” Wstaje, strzepuje dłonie o szałwiowozieloną sukienkę i przechyla głowę. „Widziałam pacjentów w śpiączce z bardziej przytomnymi minami.”

Wydobywa się ze mnie śmiech — ostry i zaskakujący. Sofia sięga, by poprawić mój welon, i patrzy na mnie tymi ciepłymi brązowymi oczami, które widzą zbyt wiele, a pytają o zbyt mało. Jej palce są delikatne, a wyraz twarzy łagodnieje w uśmiechu.

„Ethan oszaleje, kiedy cię zobaczy. A ja stracę tusz do rzęs, patrząc jak on wariuje. Całość będzie piękną katastrofą, więc przestań analizować swoje odbicie i zacznij się tym cieszyć.”

„Cieszę się.”

„Zaciskasz szczęki.”

„To moja radosna mina. Bardzo niezrozumiały wyraz.”

Śmieje się — jasno i prawdziwie, to ten rodzaj śmiechu, który rozluźnia ucisk w mojej piersi choćby o jeden, konieczny stopień. Biorę jej dłonie i trzymam je mocno, zakotwiczając się przy osobie, która nigdy nie oczekiwała ode mnie wyjaśnień.

Ona nic nie wie. Tak naprawdę.

Nie o rodzinie Serratore, ani o tym, co znaczy być kochaną przez mężczyznę, którego nazwisko sprawia, że dorośli milkną. Nie o luksusowych apartamentach, które były jak klatki, ani o markowych ubraniach będących jednocześnie mundurem.

Dla Sofii przetrwałam „naprawdę toksyczny związek”. Szczegóły pozostają zakopane. Koszmary zostają prywatne.

Zapytała tylko raz, dlaczego nigdy go nie poznała — dwa lata razem, a nie pozwoliłam jej nawet zbliżyć się na kilometr. Zmieniłam temat z wprawą kogoś, kto nauczył się uniku od mistrza manipulacji.

„Jesteś szczęśliwa”, mówi, a słowo to unosi się na końcu tak, że prawie brzmi jak pytanie.

„Euforycznie szczęśliwa. Taka, że samotni ludzie robią się od tego niedobrzy.”

Taka, którą wszyscy rozumieją. Taka, którą powinnam chcieć. Taka, która nie budzi mnie o trzeciej w nocy z bijącym sercem i jego imieniem na ustach, jak modlitwa albo przekleństwo — nigdy nie wiem, które.

„Dobrze.” Ściska moje dłonie. „To idź, wyjdź za tego mężczyznę.”

Sięgam po telefon na toaletce. Żadnych wiadomości.

Ethan powinien być tu godzinę temu — jego drużba Leo miał go przywieźć z hotelu i powinni byli dotrzeć przed tym, jak florystka skończy dekorować ołtarz. Piszę SMS-a, by rozładować narastający niepokój.

Ja: Na czas? To ja w bieli. Nie da się mnie przeoczyć.

Czekam, ale ekran pozostaje ciemny. Potem dzwonię. Cztery sygnały, potem poczta głosowa, a nagrany głos Ethana — ciepły, spokojny — mówi: „Tu Ethan. Zostaw wiadomość, a cię znajdę.”

„Nie odbiera,” mówię, starając się mówić spokojnie.

„Kryzys ze spinkami do mankietów,” mówi Sofia natychmiast. „Leo potrafił kiedyś spędzić czterdzieści minut nad poszetką. Mężczyźni rozpadają się na weselach. To biologiczne.”

Ale niepokój ma już zęby, drobne i precyzyjne, wbijające się w miękką tkankę pod moimi żebrami. Ethan nigdy nie jest nieosiągalny. Zawsze odpisuje w kilka minut, dzwoni, kiedy mówi, że zadzwoni. Jego niezawodność jest tak absolutna, że zbudowałam na niej swoją przyszłość.

Telefon Sofii dzwoni, marszczy brwi, podnosi palec. „Sekunda.”

Wychodzi na korytarz i drzwi cicho się zamykają, gdy liczę sekundy, patrząc na swoje odbicie. Siedem. Osiem. Dziewięć.

Gdy wraca, cała krew odpłynęła jej z twarzy, wygląda jak inna kobieta. „Sof?”

„Lepiej usiądź.”

„Co się stało?”

„Arianna, proszę, usiądź…”

„Sofia Greco.” Mój głos schodzi do tonacji, której nie używałam od lat — niskiej, kontrolowanej i pełnej groźby. „Powiedz mi, co się stało. Teraz. Natychmiast.”

Jej dłonie drżą, gdy mocno splata palce, zaciskając je jak stazę, a słowa wylewają się z niej lawiną.

„To był Leo. Pojechał po Ethana, ale pokój był… zdemolowany. Przewrócone meble, jego telefon w kawałkach na podłodze.” Głos łamie jej się przy kolejnym zdaniu. „Na framudze są ślady krwi. Policja już tam jest. Ethan zniknął .”

Pokój się przechyla. Suknia nagle wydaje się przebraniem do sztuki, w której już nie gram. Bo dokładnie wiem, co oznacza krew na framudze.

Wiem, co znaczy, gdy mężczyzna znika w dniu swojego ślubu.

Wiem, kto sprawia, że ludzie znikają.

Znalazł mnie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Policja już zdecydowała, że mam urojenia.

Widzę to w sposobie, w jaki patrzą na wszystko, tylko nie na mnie—przewrócone meble, roztrzaskaną lampę, zaschniętą krew na futrynie, która powinna krzyczeć o przemocy, a najwyraźniej szepcze raczej o porzuconej pannie młodej.

Siedzę na brzegu hotelowego łóżka Ethana, w wczorajszych dżinsach i pogniecionej bluzce, z rozmazanym tuszem do rzęs, który przypomina sińce pod oczami, i obserwuję dwóch mężczyzn z odznakami, odgrywających teatr udawanej troski.

Proszę, żeby było dobrze. Proszę, żebyś żył. Proszę, Ethan, proszę...

Ta modlitwa zapętla się bez końca pod każdym oddechem, każdym uderzeniem serca. Kocham go. Boże, pomóż mi, naprawdę go kocham—tą cichą, spokojną miłością, która nie przypomina topienia się. Tą, na którą sądziłam, że nie zasługuję po wszystkim, przez co przeszłam.

Wybrałam go z premedytacją, tak—ale gdzieś w tej ostrożnej konstrukcji naszego bezpiecznego, normalnego życia zakochałam się w nim naprawdę. Nie tą pochłaniającą, przerażającą miłością, która przypomina uzależnienie. Ale tą cichą, tą, która przypomina powrót do domu.

A teraz go nie ma.

„Panno Ferretti, czy przychodzi pani do głowy ktoś, kto mógłby chcieć skrzywdzić pani narzeczonego?”

Starszy policjant—około pięćdziesiątki, z bujnym wąsem—przechyla długopis nad notatnikiem pod takim kątem, że wiem, iż nie napisał ani słowa od poprzedniego pytania.

To pytanie detonuje coś w mojej piersi.

Ktokolwiek?

Obrazy mignęły mi za oczami jak pokaz slajdów, którego nie mogę zatrzymać. Ciemne oczy patrzące na mnie przez całą restaurację. Dłoń na moim gardle, która mogła zarówno zmiażdżyć, jak i pogłaskać z równą łatwością. Mężczyzna, który kiedyś sprawił, że ktoś zniknął tylko za to, że za długo się na mnie gapił podczas charytatywnego balu.

Nie. To niemożliwe. On by nie... Byłam taka ostrożna…

„Nie”, mówię. „Ethan nie ma wrogów, jest analitykiem finansowym. W niedziele ogląda mecze i kłóci się o kształty makaronu. To nie jest człowiek, którego się porywa.”

Młodszy opiera się o komodę z założonymi rękami, z wyrazem twarzy tak starannie neutralnym, że głośniejszym niż bilbord. Wymieniają spojrzenie, sądząc, że tego nie zauważam—niewerbalny skrót dwóch ludzi, którzy już znają zakończenie.

Porzucił ją przed ołtarzem.

Ona po prostu nie chce się do tego przyznać.

Czuję, jak narracja zacieśnia się wokół mnie jak beton. Porzucona panna młoda, zdemolowany pokój upozorowany na wzbudzenie współczucia. Krew—pewnie jego, pewnie niewielka, pewnie z rozbitej pięści, gdy wychodził.

Gorąco wspina się po mojej szyi, osiada na policzkach, i nienawidzę tego. Nienawidzę tego rumieńca, bo wygląda na zawstydzenie, a ja się nie wstydzę.

Jestem przerażona, i nikt w tym pokoju nie widzi różnicy.

„Czy wydawał się podenerwowany?” ciągnie starszy, wciąż klikając tym pieprzonym długopisem. „Jakieś zmiany w zachowaniu? Wahania nastroju? Wycofanie?”

Przypominam sobie Ethana z zeszłego tygodnia, jak przez czterdzieści pięć minut przestawiał plan stołów, żeby jego kolega z uczelni siedział obok mojej cioci Teresy, bo ona denerwuje się na imprezach z obcymi.

„Był podekscytowany”, mówię ostrożnie. „Uporządkował prezenty dla gości alfabetycznie według numeru stołu. To nie zachowanie człowieka, który planuje zniknąć.”

„Czy jest jakiś powód, dla którego mógłby odejść dobrowolnie?”

To pytanie ląduje w samym środku mojej piersi i eksploduje. Wpatruję się w młodszego policjanta—tego, który nie rozplótł rąk od wejścia—i wskazuję na zniszczenia wokół nas.

„Proszę spojrzeć na ten pokój. Proszę spojrzeć na tę futrynę. Ludzie, którzy się rozmyślają, pakują walizkę i jadą do motelu. Zostawiają kartkę. Wysyłają tchórzliwy SMS o trzeciej nad ranem. Nie zostawiają krwi .”

Młodszy policjant przenosi ciężar ciała. Wciąż nie rozplótł rąk. „Panno Ferretti, rozumiemy, że jest pani zdenerwowana—”

„Zdenerwowana.” Smakuję to słowo, pozwalam mu usiąść na języku jak trucizna. „Myślicie, że jestem zdenerwowana .”

Starszy coś zapisuje. Jedna linijka.

Odegranie, nie śledztwo.

„Zalecamy odczekać czterdzieści osiem godzin”, mówi, a rozsądek w jego głosie sprawia, że moje paznokcie wbijają się w dłonie aż do półksiężyców. „W takich przypadkach osoba najczęściej pojawia się sama, gdy minie początkowa—”

„Początkowa co?” pytam, głosem niebezpiecznie cichym. „Panika? Żal? Jakiego słowa pan szukał, panie oficerze?”

„Panno Ferretti, rozumiemy, że to trudne…”

„Nic nie rozumiecie .” Te słowa wychodzą poszarpane. „Na tej futrynie jest krew. Telefon Ethana jest w kawałkach. Meble są przewrócone. To nie jest człowiek, który się rozmyślił. To człowiek, którego zabrano .”

Znów wymieniają spojrzenie—uniwersalny język ludzi przekonanych, że mają do czynienia z histeryczną kobietą.

I właśnie tak, zostaję odprawiona.

„Czterdzieści osiem godzin”, powtarza starszy, chowając notatnik. „Jeśli do tego czasu się nie odezwie, podejmiemy dalsze kroki. Ale statystycznie, w takich sytuacjach—”

„Wyjdźcie.”

Patrzę, jak zamykają za sobą drzwi i przyciskam pięść do mostka, bo furia skurczyła się do tak małej i gęstej przestrzeni, że może zaraz zapaść się jak czarna dziura i zabrać mnie ze sobą.

Zsuwam się z łóżka i klękam na zimnych kafelkach obok drzwi do łazienki, gdzie telefon Ethana leży w kawałkach. Podnoszę roztrzaskaną obudowę, obracam ją w dłoniach.

Ekran jest pęknięty nie do użytku, ale paznokciem podważam tylną klapkę i znajduję kartę SIM w szufladce. Nienaruszoną.

Nitka—cienka i krucha, ale nitka.

Myśl, Arianna. Myśl!

Ethan nie hazarduje się. Nie ma długów. Nie ma tajemnic—przynajmniej nie takich, przez które ktoś cię porywa. Jesteśmy razem ponad rok, znam go.

To, jak nuci Sinatrę podczas gotowania. Jak z religijną precyzją składa skarpetki. Jak patrzy na mnie, jakby byłam najlepszym, co mu się przytrafiło.

Jest sierotą. Nie ma rodziny, do której można zadzwonić. Żadnych kontaktów awaryjnych poza mną.

Jestem jedyną osobą na świecie, która zauważy, jeśli Ethan Cole przestanie istnieć.

Nie. Myśl jest natychmiastowa i dzika. Nie pozwolę mu zniknąć. Nie pozwolę, by stał się przypadkową ofiarą życia, z którego sądziłam, że już uciekłam.

Bo właśnie tak to wygląda, prawda?

Kliniczna precyzja zniszczenia pokoju. Brak portfela i kluczy Ethana, ale nie jego bagażu. Telefon rozbity, ale karta SIM nienaruszona, jakby ktoś chciał wysłać wiadomość, ale nie zerwać całkowicie kontaktu.

To nie był przypadek.

Ta świadomość osiada na mnie jak lodowata woda. To było wymierzone , profesjonalne. Ktoś, kto dokładnie wiedział, gdzie będzie Ethan, kiedy będzie sam. Ktoś, kto chciał, żebym wiedziała, że został zabrany.

Nie. Proszę, nie. To nie może być on. On by nie… Nie po dwóch latach.

Wątpliwość wgryza się we mnie mimo wszystkich murów, które zbudowałam.

Czy coś przeoczyłam? Czy tak bardzo chciałam wierzyć w zwyczajne życie, które sobie stworzyłam, że zignorowałam pęknięcia w fundamentach?

Ta myśl wywołuje mdłości, bo brzmi dokładnie jak historia, którą ci policjanci już opowiadają swojemu przełożonemu—panna młoda tak ślepa na własną potrzebę normalności, że przegapiła wszystkie znaki.

Odmówię bycia tą kobietą. Nie usiądę w tym pokoju i nie będę czekać na system, który już wrzucił mnie do szufladki „histeryczna” i nie szuka odpowiedzi.

Policja ma swoje procedury. Swoje czterdziestoośmiogodzinne okienka, starannie archiwizowane raporty i delikatne, protekcjonalne sugestie: proszę wrócić do domu, odpocząć, zostawić to nam.

Ja nie mam czterdziestu ośmiu godzin.

Nie mam cierpliwości do biurokratycznego współczucia.

Trzymam kartę SIM między palcami i na powierzchnię wypływa myśl, której nie chciałam dopuścić przez ostatnie dwa lata.

Za wszelką cenę znajdę Ethana sama.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

„Musisz mnie zawieźć do mieszkania Ethana”, mówię do Sofii, kiedy odbiera telefon.

Jej milczenie trwa o kilka sekund za długo. „Ari. Spałaś?”

„Nie.”

„Ari, jadłaś dziś coś?” Jej troska przebija przez głośnik z wyćwiczoną czułością. „Prawdziwe jedzenie. Nie kofeina i adrenalina.”

„Nieistotne. Muszę przeszukać jego mieszkanie, Sof.”

„To bardzo istotne i nie chcę, żebyś się przewróciła.”

„Sofia.” Moje imię łamie mi się na jej imieniu. „Proszę. Nie mogę tak po prostu tu siedzieć. Muszę coś zrobić, a jego mieszkanie to jedyne miejsce, którego policja nie zanieczyściła jeszcze swoją nieudolnością.”

Pauza, potem szczęk kluczy. „Dwadzieścia minut. Ale musisz zjeść coś po drodze i przysięgam na Boga, jeśli zaczniesz się kłócić…”

„Nie będę.”

Nie spałam od trzydziestu sześciu godzin. Policja nie przyniosła nic oprócz kolejnej protekcjonalnej wiadomości głosowej o „prowadzeniu dochodzenia”. Ethan zniknął już ponad czterdzieści osiem godzin temu, a każda minuta to jak patrzenie, jak wymyka mi się z rąk w jakieś miejsce, do którego nie mogę dotrzeć.

Podróż przez obrzeża miasta zajmuje czterdzieści minut. Sofia wypełnia ciszę rozmowami, których nie potrafię przyswoić — plotki ze szpitala, hotel przedłużający naszą rezerwację „na wszelki wypadek”, sms od mojej mamy, na który nie odpowiedziałam.

Po prostu patrzę przez okno i obserwuję, jak miasto się rozmywa, starając się nie myśleć o Ethanowi związanym gdzieś, krwawiącym, zastanawiającym się, dlaczego jeszcze go nie znalazłam.

Staram się nie myśleć o tej drugiej możliwości.

Tej, w której już jestem za późno.

Budynek Ethana jest cichy w środku popołudnia, gdy wjeżdżamy windą na trzecie piętro, a ja wyjmuję jego klucz z torby. Dał mi go na breloku w kształcie miniaturowego kaktusa — z kamienną twarzą, podając go jak człowiek, który oddaje sekret państwowy.

„Największe zobowiązanie, jakie kiedykolwiek okazałem wobec żywej istoty”, powiedział, a ja śmiałam się aż do łez.

To wspomnienie teraz grzęźnie mi w gardle, ostre i niemożliwe do przełknięcia.

Mieszkanie wygląda dokładnie tak, jak je zostawił. Półki z IKEI poukładane według kolorów. Prosta kanapa z poduszkami równo ułożonymi pod kątem prostym. Jego laptop zamknięty na biurku, ciemny i oskarżycielski.

„Czego szukamy?” pyta Sofia, stojąc przy drzwiach.

„Czegokolwiek.” Przechodzę do regału, palce już suną po listwie przypodłogowej. „Czegokolwiek, co to wyjaśni.”

Zaczynam systematycznie. Od dalekiej ściany do środka, każda książka wyciągnięta, przekartkowana, grzbiet sprawdzony pod kątem ukrytych przegródek. Potem szuflady biurka. Następnie kanapa. Szafki kuchenne. Wnętrze piekarnika, za lodówką.

Ręce mi się trzęsą. Kucam przy łóżku, ręką omiatając przestrzeń między materacem a ramą, kiedy głos Sofii przecina mieszkanie niczym skalpel. „Skąd to umiesz?”

Zastygam. „Co takiego?”

„ To. ” Wskazuje na chaos wokół nas — przewrócone meble, zdjęte fronty szuflad, panel baterii z laptopa leżący otwarty na biurku. „Przeszukujesz to miejsce jak policjantka. Jak ktoś, kto już to robił.”

Jej głos jest ostrożny, ale pod spodem czai się coś ostrego. Coś, co narastało przez lata.

Wstaję, strzepując kurz z kolan. „Obejrzałam mnóstwo seriali kryminalnych.”

„Nie rób tego. Nie okłamuj mnie, nie teraz. Jesteś mi winna coś więcej niż seriale kryminalne.”

Zmęczenie w jej głosie boli bardziej niż gniew. To nie chodzi tylko o dzisiaj. To lata niewyjaśnionych pytań. Lata płynnych uników i tematów zmienianych tak zręcznie, że prawie tego nie zauważyła.

Prawie.

„Nigdy nie pozwoliłaś mi poznać Dantego”, mówi, a jego imię w jej ustach brzmi obco. „Dwa lata razem, a nigdy nie widziałam jego twarzy. Nie znałam nawet jego nazwiska. Przedstawiłaś mnie każdej osobie w swoim życiu poza tym, z którym spałaś obok.”

Krzyżuje ramiona, a ja nie lubię wyrazu na jej pięknej, sercowatej twarzy.

„Trzymałaś go całkowicie z dala ode mnie, od wszystkich, jakby był jakimś... nie wiem. Sekretem.”

Nie myli się.

„A teraz twój narzeczony zaginął, a ty przewracasz jego mieszkanie do góry nogami. Więc pytam cię — jako twoja najlepsza przyjaciółka, kobieta, która podpięła ci sukienkę i trzymała cię po tamtym rozstaniu — czego mi nie mówisz?”

Opieram się o biurko Ethana, rozważając odpowiedź.

Mogłabym zbyć, nauczyłam się tego od mistrza. Mogłabym podać Sofii okruch udający posiłek, a ona by go przyjęła, bo tak robią ludzie, którzy cię kochają — akceptują niepełne odpowiedzi zamiast stracić cię całkowicie.

Ale mam już dość niepełnych odpowiedzi. Dość noszenia tego ciężaru w samotności.

„Trzymałam cię z dala od Dantego, żebyś była bezpieczna”, mówię w końcu. „To nie był facet, którego przedstawiasz znajomym.”

„Bezpieczna przed czym?” Jej głos się kurczy.

„Przed jego światem. Przed wszystkim, co z nim przyszło.” Patrzę na swoje dłonie, blizna na mojej lewej dłoni łapie popołudniowe światło. „Spędziłam osiemnaście miesięcy w życiu, gdzie miejsca zbrodni były tłem. Kontekstem. Wtorkiem.”

Sofia opada na skraj kanapy Ethana, jakby grawitacja nagle się podwoiła. „Ari. Czy on…” Przełyka ślinę z trudem. „Czy Dante był… w mafii?”

To słowo zawisa w powietrzu. Tak zwyczajne, tak kompletnie niewystarczające, by opisać, kim naprawdę jest Dante Serratore. Nie odpowiadam wprost, ale cisza potwierdza wszystko.

„Jezu Chryste.” Ręka Sofii zakrywa jej usta. „Chodziłaś z gangsterem. Przez dwa lata. I nigdy…” Przerywa, szukając słów. Potem, jakby testowała, jak absurdalnie to brzmi: „To co, myślisz, że porwał Ethana? Jak jakiś zazdrosny były chłopak?”

Mówi to jak żart, jakby to było tak niedorzeczne, że nie może być prawdą. Ale gdy tylko słowa opuszczają jej usta, coś we mnie się zacina.

A jeśli to wcale nie jest takie niedorzeczne?

„Ari?” Sofia obserwuje moją twarz. „Żartowałam. Chyba nie myślisz naprawdę…”

„Nie wiem.” Szczerość zatrzymuje nas obie. „Nie sądzę i nie chcę.”

Moja bliznowata dłoń przyciska się płasko do biurka, w głowie już przewijam możliwości, których próbowałam unikać.

„Ale nie wiem. Kiedy odeszłam od Dantego, to nie było… gładkie.”

„Co to znaczy?”

„To znaczy, że on nie chciał, żebym odeszła.” To wyznanie smakuje jak miedź. „To znaczy, że przez sześć miesięcy po rozstaniu budziłam się o trzeciej nad ranem przekonana, że stoi w moim pokoju.”

Oczy Sofii rozszerzają się. „Ari…”

Wspomnienia wracają—te, które tak bardzo starałam się zakopać.

Dłoń Dantego na mojej szyi podczas balów charytatywnych, zaborcza i czuła, i nie do ruszenia. To, jak patrzył na mnie przez całe pomieszczenie, jakbym była jedyną osobą na świecie. To, jak wymawiał moje imię, jakby było jednocześnie groźbą i obietnicą.

„Nie był brutalny,” kontynuuję, a brwi Sofii unoszą się. „Nigdy mnie nie skrzywdził, ale był… pochłaniający. Być przez niego kochaną znaczyło być połkniętą w całości.”

„To brzmi…”

„Obsesyjnie,” kończę. „Tak, było. Z obu stron.” To wyznanie coś mnie kosztuje. „Byłam od niego uzależniona, Sof. Od tej intensywności, niebezpieczeństwa, od tego, jak patrzył na mnie, jakby nic innego się nie liczyło. Kłóciliśmy się, aż coś pękało, potem kochaliśmy się, aż zapominaliśmy, o co się złościliśmy. I wszystko zaczynało się od nowa.”

Sofia siedzi bardzo nieruchomo, przetwarzając to. „To nie brzmi zdrowo.”

„Nie było.” Przyciskam dłonie do twarzy. „Ale Boże, to było żywe. Każda chwila z nim była albo ekstazą, albo udręką, i nie było nic pomiędzy. Żadnej ciszy, żadnego spokoju, tylko… on.”

Patrzy na mnie, jakbym była kimś obcym. Może jestem. Może kobieta, którą myślała, że zna, zawsze była tylko przedstawieniem.

„Dlaczego mi nie powiedziałaś?” pyta cicho.

„Bo im mniej wiedziałaś, tym byłaś bezpieczniejsza. Bo…” Mój głos się łamie. „Bo się wstydziłam.”

To wyznanie zawisa między nami. Sofia otwiera usta. Zamykają się. Otwierają ponownie. „Musimy iść na policję. Jeśli myślisz, że mógłby być zamieszany…”

„I powiedzieć co? Że mój były może być powiązany z mafią i mógł porwać mojego narzeczonego z zazdrości? I tak już myślą, że histeryzuję. To tylko to potwierdzi.”

„Ale jeśli jest niebezpieczny—”

„On jest czymś więcej niż niebezpieczny, Sof. On jest nie do ruszenia.”

Jeszcze raz przechodzę przez mieszkanie, sprawdzając miejsca, które już sprawdzałam, bo alternatywa to przyznać, że tu nic nie ma.

Żadnych ukrytych listów. Żadnego drugiego telefonu. Żadnych tropów.

Mieszkanie Ethana Cole’a jest dokładnie takie, jak powinno być—dom spokojnego człowieka, bez wrogów i bez tajemnic wartych zabijania.

Poczucie porażki osiada na moich ramionach jak obciążony koc.

Zamykam za nami drzwi i idę korytarzem w stronę windy, Sofia idzie za mną w oszołomionej ciszy. W połowie drogi zatrzymuję się. Nad windami, na suficie, zamontowana jest niewielka czarna kopuła.

Kamera monitoringu, czerwona dioda mruga wolno, cierpliwym rytmem.

Serce zaczyna bić w innym tempie.

„Co?” pyta Sofia.

Już ruszam z powrotem w stronę mieszkania Ethana, w stronę kamery, kalkulując kąty i pole widzenia. „Jeśli ten budynek ma kamery…”

Na twarzy Sofii pojawia się zrozumienie. „Hotel ma kamery.”

„Hotel ma kamery,” powtarzam i po raz pierwszy od trzydziestu sześciu godzin coś ostrego i jasnego przebija rozpacz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Thirty Days of Sin

Thirty Days of Sin

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa