passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Thirty Days of Sin - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

Thirty Days of Sin

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Ciało pamięta drogi, które umysł przysięga, że zapomniał.

Jadę przez wieś poza Neapolem, zaciskając białe kłykcie na kierownicy, a każdy kilometr zdziera kolejną warstwę kłamstwa, które sobie powtarzam: że to miejsce, ten mężczyzna, nie mają już nade mną żadnej władzy.

Kiedyś jeździłam tą trasą z opuszczonymi szybami i dłonią Dantego na udzie. Jego kciuk kreślił leniwe okręgi, przez co nie mogłam się skupić, podczas gdy on załatwiał interesy przez telefon tym swoim niskim, niebezpiecznym głosem, który kochałam.

Posiadłość Serratore wyrasta z wzgórz niczym coś wyjętego z gorączkowego snu—pełna żelaznych bram i starego kamienia. Bramy otwierają się bez słowa z mojej strony.

On wie, że tu jestem.

Oczywiście, że wie. Dante wie wszystko.

Żwir chrzęści pod moimi oponami, kiedy moje ręce drżą na kierownicy, a serce zaciska się w pięść pod żebrami.

To dla Ethana. Tylko dla Ethana.

Wysiadam z samochodu, a drzwi frontowe się otwierają. Nie strażnik. Nie służący.

On.

Dante Serratore stoi w progu, jakby czekał na mnie. Jakby czekał od dwóch lat.

Jego metr dziewięćdziesiąt i dwa centymetry to zwinięta przemoc w grafitowym garniturze, tak perfekcyjnie skrojonym, że wygląda na zbroję. Ostra szczęka, która mogłaby przecinać szkło. Kości policzkowe jak u rzeźby w katedrze i oczy tak ciemne, że nie odbijają światła—pochłaniają je.

Bez słowa prowadzi mnie do swojego gabinetu, który wciąż tak dobrze pamiętam. Znane skórzane fotele, okno wychodzące na ogród. Biurko, przy którym pracował, gdy zawijałam się w kąt z książką, albo przy którym pochylał mnie i…

Nie, nie pójdę tam.

"Napijesz się?" Przechodzi do barku, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi nadrabiającymi zaległości.

"Nie."

I tak nalewa dwa, stawia jeden przede mną na biurku. Nie dotykam go.

"Mam nagranie z monitoringu," mówię, a mój głos jest bardziej stabilny, niż się spodziewałam. "Z korytarza hotelowego przed pokojem Ethana. Był tam Ermanno."

"Wiem." Nie drgnie. Nawet nie mrugnie. Po prostu siada za biurkiem, splatając palce i z wyrazem twarzy wykutym z marmuru. "To ja go wysłałem."

To wyznanie pada bez ceremonii. Bez dramatycznej pauzy, bez spuszczonego wzroku, bez śladu winy łagodzącej krawędzie jego głosu—tak, jakby potwierdzał rezerwację na kolację.

"Ty go wysłałeś." Powtarzam to powoli, bo mój umysł wciąż to przetwarza. "Kazałeś porwać mojego narzeczonego."

"Kazałem go usunąć." To rozróżnienie wyraźnie ma dla niego znaczenie. "To nie to samo."

"Jasne, kurwa, że nie…"

"Nie zamierzałem patrzeć, jak wychodzisz za mąż za człowieka, który nie wie nic o tym, kim naprawdę jesteś." Jego głos jest zimny. Kliniczny. "Za człowieka, który patrzy na ciebie i widzi jakąś wyczyszczoną wersję, którą dla niego odgrywasz. Grzeczną żonkę do grzecznego, bezpiecznego życia."

"Nie ty o tym decydujesz."

"A jednak tu jesteśmy."

Przechyla głowę, studiując mnie z tą samą uwagą, którą pamiętam z nocy, gdy czytał moje nastroje, zanim zdążyłam je sama rozpoznać.

"Przyjechałaś tu, spodziewając się, że zaprzeczę. A teraz, gdy dałem ci potwierdzenie, którego chciałaś, nie wiesz, co z nim zrobić, bo furia, którą przyniosłaś przez te drzwi, wcale nie dotyczy twojego narzeczonego."

"To jest o Ethanie." Mój głos twardnieje wokół jego imienia i trzymam go tam celowo—tarcza między nami, przypomnienie życia, które zbudowałam bez niego. "Ethan, który zaginął przez ciebie. Ethan, który nie zasłużył na—"

"Powiedz jego imię jeszcze raz." Dante wstaje od biurka. Nie szybko. Wolno. Celowo. Chód człowieka, który nigdy nie musiał niczego gonić. "Śmiało. Powtarzaj tyle razy, ile potrzebujesz. Opowiedz mi o człowieku, którego wybrałaś zamiast mnie."

Wstaję. "Ethan jest…"

"Nie ma go." Zatrzymuje się stopę ode mnie. Wystarczająco blisko, by ciepło jego ciała docierało do mojej skóry. "I nie zadzwoniłaś po prawnika. Przyszłaś do mnie, więc przestańmy udawać, że chodzi o niego."

"To chodzi o niego."

"To czemu się trzęsiesz?"

Nie trzęsę się. Absolutnie.

Spoglądam na swoje ręce. Drżę. Cholera.

Wstaję i podchodzę bliżej. "Myślisz, że przyszłam tu, bo za tobą tęskniłam? Myślisz, że przez dwa lata odbudowywałam swoje życie z ruin, które po sobie zostawiłeś…"

"Ruiny, które ja stworzyłem." Jego szczęka się zaciska. "Odeszłaś w środku nocy z jedną torbą i bez słowa. Odeszłaś, a ja ci na to pozwoliłem, i każdy dzień od tamtej pory był…"

Przerywa, cofając zdanie za zaciśnięte zęby.

„Każdy kolejny dzień był czym?” Jego wzrok opada na moje usta, a głód w jego oczach jest tak odsłonięty, że czuję, jak osiada nisko, u podstawy mojego kręgosłupa. „Dokończ to cholerne zdanie, Dante.”

„Każdy dzień od tamtej pory to była negocjacja” — mówi, ledwie szeptem — „pomiędzy tą częścią mnie, która rządzi tą rodziną, a tą, która spaliłaby całe to imperium do fundamentów, bylebyś znowu przeszła przez te drzwi.”

Powietrze się zagęszcza, aż staje się uciskiem pod moimi żebrami. Jego oddech i mój zsynchronizowały się, wpadając w dawny rytm, ten, który kiedyś nie pozwalał mi zasnąć, sprawiając, że czułam, jakby moje serce należało do kogoś innego.

„Zdejmij jego pierścionek” — mówi.

„Nie.”

Sięga po moją dłoń i pozwalam mu na to. Unosi ją między nami, a jego kciuk wciska się w moją dłoń, w bliznę z tamtej nocy, której oboje nie chcemy nazwać. Ten kontakt przeszywa mnie tak gwałtownie, że aż brak mi tchu.

„Czujesz to” — mówi. Jego druga dłoń odnajduje moją talię, przyciąga mnie na brakujący centymetr, a pełny kontakt jego ciała z moim, po tylu latach, jest tak niszczycielski, że świat bieleje mi na krawędziach wzroku. „Czujesz wszystko, zawsze czułaś… Dlatego uciekłaś.”

„Nie uciekłam.” Moje dłonie są na jego piersi—kiedy się tam znalazły? „Uciekłam.”

„Uciekłaś tak dokładnie…” Jego usta są przy moim uchu, głos drży na mojej skórze, „że jesteś tutaj, w moim gabinecie. Drżysz pod moimi dłońmi jakbyś nigdy nie odeszła.”

„Nienawidzę cię.”

„Wiem.” Jego wargi muskają muszlę mojego ucha. „A jednak wciąż mnie pragniesz.”

To nie jest pytanie, to fakt. I nie mogę temu zaprzeczyć, bo moje ciało już mnie zdradza—wygina się ku niemu, dłonie zaciskają się na jego koszuli, oddech urywa się krótkimi westchnięciami, które brzmią zbyt podobnie do potrzeby. „Dante…”

„Powiedz to jeszcze raz.” Jego usta przesuwają się na moją szczękę. Na moją szyję. Na miejsce pod uchem, które zna—Boże, on wciąż wie—że tam zupełnie mnie rozbije. „Powiedz moje imię tak jeszcze raz.”

Nie powinnam. To jest złe, Ethan zaginął, a ja pozwalam, by człowiek, który go zabrał, dotykał mnie jakby miał do tego prawo. Ale kiedy jego usta trafiają w to miejsce na mojej szyi, wydobywa się ze mnie dźwięk czystego poddania.

„Co za zwycięstwo, Arianna.” Uśmiecha się przy mojej skórze. „Co za świadectwo tego, jak całkowicie poszłaś dalej.”

„Zamknij się.”

„Zmuś mnie.”

Całuję go. Albo on całuje mnie—ta różnica się rozmywa, bo to nie jest wybór, to detonacja. Dwa lata milczenia zapadają się w jeden niszczący punkt kontaktu. Dźwięk, który z siebie wydaję, jest niski, surowy, wydobyty z miejsca, które myślałam, że na zawsze zamknęłam.

Chwytam jego koszulę obiema pięściami i wciągam go w siebie. On jednym płynnym ruchem sadza mnie na biurku—papiery i długopisy rozsypują się—a ja oplatam go nogami, przyciągając między swoje uda.

Jego usta odnajdują moje i ten pocałunek nie ma w sobie nic łagodności. To zęby, desperacja i wymuszony dystans eksplodujący w jednym punkcie kontaktu.

Czuję smak whisky, gniewu i czegoś pod spodem, co jest po prostu nim—smak, o którym próbowałam zapomnieć, próbowałam go zastąpić, próbowałam udawać, że nie zrujnował każdego pocałunku przez resztę mojego życia.

Jego dłonie są wszędzie. Moja talia. Moje żebra. Jego ręka zsuwa się niżej—pod materiał, pod koronkę—i gdy jego palce odnajdują mnie już wilgotną…

Budzę się z gwałtownym westchnieniem i przez trzy dezorientujące sekundy nie wiem, gdzie jestem.

Przyciskam dłonie do oczu i zmuszam płuca do pracy, jakby zapomniały, jak się oddycha.

Moja skóra jest wilgotna. Moje tętno to chaos. A między nogami ból tak ostry i konkretny, że potrzebuję kilku upokarzających sekund, by zrozumieć, że nic z tego nie było prawdziwe.

Nie gabinet. Nie jego dłonie. Nie biurko pod moimi plecami, ani jego ciężar, ani dźwięk, który z siebie wydałam, gdy jego usta znalazły moją szyję.

Siadam na brzegu łóżka i ściskam materac, aż zawroty głowy mijają.

Tego właśnie się bałam. Nie gniewu Dantego, nie jego okrucieństwa, nie imperium, którym rządzi ciszą bardziej przerażającą niż jakikolwiek podniesiony głos. Tego—tego pragnienia.

Potrzeby, która żyła w mojej krwi przez lata i najwyraźniej nigdy nie odeszła, tylko wryła się głębiej, hibernując pod zwyczajnym życiem, które na niej zbudowałam, jak dom na uskoku.

Decyzja, którą odłożyłam zeszłej nocy, podjęła się sama przez sen, który rozmontował każdy mur, który zbudowałam.

Muszę do niego pójść. Nie dlatego, że jestem gotowa. Bo nigdy nie będę gotowa, a Ethan nie ma czasu, żebym udawała, że jest inaczej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Podróż zajmuje trzy godziny. Sen ciągle wraca — jego głos, jego dłonie, miażdżący ciężar jego ciała — aż w końcu podkręcam radio tak głośno, że zagłuszam go szumem i hałasem.

Bramy wyłaniają się zza korytarza cyprysów, a strażnicy są nowi. Dwóch mężczyzn, których nigdy nie widziałam, stoją z wyprostowaną, żołnierską postawą, jakby traktowali swoją służbę całkiem poważnie.

Żaden nie sięga po sterowanie bramą.

"Teren prywatny," mówi wyższy z nich, opierając dłoń o poręcz bramy z wyćwiczoną obojętnością. "Zawróć."

Patrzę na niego przez otwarte okno i przez chwilę znów jestem tą kobietą, którą byłam — katererką z Neapolu, która mówi 'proszę' i 'dziękuję', i nie stawia żądań mężczyznom z bronią pod marynarką.

Tamta kobieta by przeprosiła. Tamta kobieta by się tłumaczyła.

Tamta kobieta nie przejdzie przez tę bramę.

Wyłączam silnik. Pozwalam, by cisza opadła. Gdy się odzywam, mój głos obniża się do rejestru, którego nie używałam od czasu, gdy chodziłam po tych ziemiach — niski, niespieszny, pozbawiony wszystkich 'proszę', których nauczyłam się w cywilnym świecie.

"Połączcie mnie z Dantem Serratore. Powiedzcie mu, że Arianna Ferretti stoi pod jego bramą. I jeśli każecie mi to powtarzać, obiecuję, że nie spodoba wam się, jak on traktuje ludzi, którzy marnują mój czas."

Patrzy na mnie długo, zanim jego dłoń sięga po radio.

Trzydzieści sekund później bramy otwierają się szeroko, a żwir chrzęści pod moimi oponami.

Foyer wygląda tak samo. Marmurowe podłogi, obraz wybrzeża Amalfi, o którym kiedyś powiedziałam Dantemu, że go kocham, świeże kwiaty na stoliku w wejściu, które ktoś wciąż codziennie układa. Wszystko zachowane, jakby czas zatrzymał się, kiedy odeszłam.

Albo jakby moja nieobecność nie miała znaczenia na tyle, by zmienić choćby jedną wazę.

Kobieta, której nigdy nie widziałam — około czterdziestki, ciemne włosy spięte z tyłu — wychodzi z korytarza ze splecionymi dłońmi. "Pani Ferretti, jeśli pójdzie pani za mną, zaprowadzę panią do..."

"Wiem, gdzie jest jego gabinet."

Słowa wypływają ze mnie z rozkazującym tonem, który nie należy do mnie. Należy do kobiety, którą byłam w tych murach, tej, która rządziła tymi korytarzami. Gospodyni cofa się bez słowa sprzeciwu, a ja nienawidzę, jak naturalnie wraca mi ta stara postawa.

Drzwi do gabinetu są otwarte, Dante siedzi za biurkiem. Ciemny garnitur, ciemne oczy, napięta cisza, która sprawia, że powietrze wydaje się rzadsze.

Nie wstaje, gdy wchodzę.

"Kawa?" pyta, a ta swoboda — ta bezczelność — sprawia, że zaciskam zęby tak mocno, że aż boli mnie szczęka.

"Nie."

"W czym więc mogę pomóc, Arianno?"

"Zabrałeś go." Kładę to na stole, bez wstępu. "Ethan. Mój narzeczony. Mam nagranie z korytarza hotelowego — dwóch mężczyzn, z pierścieniami Serratore. Twój herb, twoi ludzie. Więc nie siedź tu i nie proponuj mi kawy. Zabrałeś go."

Jego wyraz twarzy nie zmienia się, gdy odchyla się w fotelu, splatając dłonie, i patrzy na mnie z cierpliwością człowieka, którego oskarża się o coś, co uważa za poniżej swojego poziomu.

"Nie zabrałem twojego narzeczonego."

"Bzdura."

"Nie interesuje mnie żaden Ethan Cole." Każde słowo wypowiedziane z precyzją chirurga nastawiającego kość. "Nie znam go, nie obchodzi mnie."

"To wytłumacz pierścień. Wytłumacz, dlaczego mężczyzna z twoim pieprzonym herbem rodzinnym ciągnął Ethana przez hotelowy korytarz o trzeciej nad ranem."

"Każdy może kupić pierścień, Arianno."

"Nie ten pierścień." Pochylam się do przodu, a gniew, który tłumiłam przez trzy dni, wyostrza mój głos. "Mieszkałam w tym domu osiemnaście miesięcy, wiem, jak wygląda ten herb, wiem, jak twoi ludzie się zachowują. To byli Serratore."

Przygląda mi się, a ja wbrew woli rejestruję, jak bardzo się nie zmienił.

Wyraźna linia szczęki, oczy tak ciemne, że pochłaniają światło lampy. Sposób, w jaki jego dłonie spoczywają na biurku z napiętą ciszą. Dwa lata rozłąki nie złagodziły go. Jeśli już, to wyostrzyły wszystko to, co sprawia, że Dante sprawia, iż pokój zaczyna się kurczyć.

"Przejechałaś trzy godziny, by mnie oskarżyć," mówi cicho. "Mogłaś zadzwonić."

Nie odpowiadam. Powinnam była zadzwonić. Telefon to dystans, kontrola, możliwość rozłączenia się, gdy jego głos robi to, co zawsze robi z podstawą mojego kręgosłupa.

Przejechałam trzy godziny, bo telefon byłby mądrzejszy, a ta część mnie, która podejmuje mądre decyzje dotyczące Dantego, umarła gdzieś na trasie między Neapolem a tą bramą.

Chciałam go zobaczyć.

To przyznanie tli się we mnie jak żar, którego nie chcę rozdmuchiwać, ale jest tam, żarzy się, a sen wciąż pulsuje pod moją skórą.

"Policja jest bezużyteczna, a ty nie," mówię zamiast tego, omijając jego pytanie, jakby nigdy nie padło. "To nie znaczy, że ci ufam. To znaczy, że nie mam już żadnych opcji."

Patrzy na mnie przez dłuższą chwilę. W końcu wstaje, a jego ruch jest tak płynny, że ledwo porusza powietrzem — okrąża biurko, powoli, z pewnością kogoś, kto nigdy niczego nie musiał gonić.

Jakby słyszał myśl, której nie wypowiedziałam.

Jakby to pragnienie, które ukrywam za zaciśniętymi zębami, miało własną częstotliwość, a on był na nią wyczulony, jak zawsze.

Jakby czytał sygnały, które wysyła moje ciało, podczas gdy usta mówią coś przeciwnego.

Zatrzymuje się tuż przed moim krzesłem, tak blisko, że muszę unieść głowę w górę, a ten kąt sprawia, że w peryferyjnym widzeniu widzę jego biurko.

To samo biurko, ta sama powierzchnia, a sen uderza we mnie z taką siłą, że czuję na plecach jego wyimaginowaną krawędź. Czuję jego ciężar, czuję własne nogi oplecione wokół niego, jego dłonie…

Gardło mi się zaciska. On nie może wiedzieć, co mi się śniło.

Ale sposób, w jaki na mnie patrzy — jak jego wzrok przesuwa się po mojej twarzy z powolnym, rozmyślnym głodem — mówi mi, że nie musi wiedzieć. On pamięta swoją wersję.

Jego dłoń unosi się powoli, dając mi czas, szansę, by się odsunąć, z której nie korzystam.

"Tęskniłem za tobą," mówi.

Jego palce muskają moją szczękę i unoszą twarz ku jego. Ten dotyk jest lekki jak piórko i niszczący — jego kciuk kreśli łuk mojej kości policzkowej z ostrożną czcią człowieka, który dotyka rzeczy, którą zepsuł i nigdy nie nauczył się naprawiać.

Powietrze gęstnieje, gdy jego wzrok spada na moje usta, a ja czuję, jak pochylam się ku niemu z siłą grawitacji, której mój umysł każe mi się oprzeć.

Gdy drzwi do gabinetu otwierają się, w progu staje kobieta — kasztanowe włosy upięte w nieskazitelny kok, jedwabna bluzka, szyte na miarę spodnie, zielone oczy przesuwające się między nami z kliniczną precyzją kobiety katalogującej dowody, których kiedyś użyje.

Vittoria. Jego żona.

Jej spojrzenie zatrzymuje się na dłoni Dantego, wciąż dotykającej mojej twarzy, i na jej ustach pojawia się uśmiech.

Nie ciepły. Nie gniewny. Wyważony, jak u szachistki, która widzi, że szachownica potwierdza jej przypuszczenia.

"Kochanie," mówi, zwracając się do Dantego, nie odrywając ode mnie wzroku. "Nie wiedziałam, że mamy gości."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Vittoria Santoro jest jeszcze bardziej druzgocąca na żywo niż na zdjęciach, a ja studiowałam te zdjęcia z oddaniem kobiety dokonującej własnej autopsji.

Dłoń Dantego opada z mojej twarzy. Nie szybko — celowo, jakby poczucie winy było przedstawieniem, którego nie zamierza ofiarować żadnemu z nas. Ale chwila i tak się rozpada, a ja stoję w jej ruinach z płonącą twarzą i pulsującym w gardle sercem.

— Vittoria. — W głosie Dantego nie ma zaskoczenia ani przeprosin. Wypowiada imię żony tak, jakby komentował zmianę pogody. — Z Arianną omawialiśmy pewną sprawę.

— Najwyraźniej. — Wchodzi do gabinetu, a pokój układa się na nowo wokół niej.

Zielone oczy przesuwają się między mną a Dantem z niewzruszoną precyzją kobiety katalogującej dowody. Każda linia jej sylwetki kontrolowana. Kobieta, która wie, że wygląd to pierwszy język władzy.

— A jaka sprawa wymaga twojej ręki na twarzy innej kobiety, kochanie?

Jej uśmiech jest cienki jak brzytwa i cierpliwy — to nie zazdrość, a ostrzeżenie. To jej dom, jej mąż, jej terytorium, a ja właśnie zostałam przyłapana z wyrazem twarzy kobiety, której brakowało dwóch sekund do pocałunku.

— To nie tak, jak wygląda — mówię, a słowa smakują jak popiół, bo to dokładnie tak wyglądało, jak również dla każdej osoby w tym pokoju.

— Nie spytałam, jak to wyglądało.

Wzrok Vittorii przesuwa się po mojej pogniecionej bluzce, pogniecionych od podróży dżinsach, kurzu wciąż tkwiącym na butach. Ocena jest gruntowna i niszcząca — kontrast między jej jedwabiem a moją wymiętą bawełną mówi wszystko, czego nie wypowiada jej usta.

— Miałaś pewnie długą jazdę. Chciałabyś się odświeżyć? Mamy pokoje gościnne w sam raz dla kobiet, które przyjeżdżają bez zapowiedzi.

Uprzejmość jest doskonała. Każde słowo owinięte w grzeczność i podszyte jadem.

Miesiące spędziłam, studiując tę kobietę przez ekran. Późne noce, scrollując Instagram Vittorii z obsesyjnym skupieniem detektywa budującego sprawę przeciwko samej sobie.

Vittoria na galach charytatywnych w szmaragdowym jedwabiu. Vittoria w ogrodzie Serratore — moim ogrodzie — ścinająca róże w złotej godzinie. Vittoria obok Dantego na oficjalnych kolacjach, jego dłoń na jej plecach z nonszalancką pewnością człowieka, który nie musi trzymać tego, co już do niego należy.

Najgorsze było odkryć, że nie jest taka, jak chciałam, żeby była. Nie pusta. Nie dekoracyjna. Jej profil jest prowadzony ze strategiczną inteligencją kobiety, która włada wizerunkiem tak, jak jej mąż włada milczeniem.

Wydawało mi się to absurdalne — królowa mafii z publicznym Instagramem — a potem spędzałam godziny, rozbierając każde podpisane zdjęcie. Absurd należał wyłącznie do mnie.

— Nie potrzebuję pokoju gościnnego — mówię jej. — Wychodzę.

— Co za ulga — mówi Vittoria ciepło.

Wychodzę z gabinetu wyprostowana, z zaciśniętymi dłońmi.

Powinnam odejść całkiem. Samochód stoi na podjeździe, a każda racjonalna myśl kieruje mnie ku frontowym drzwiom. Ale stopy niosą mnie bocznym wejściem do ogrodu, zanim umysł nadąży.

Jest zadbany. Każda roślina, którą wybrałam, każda kompozycja, którą zaprojektowałam — ktoś to utrzymał przy życiu. Ta myśl ściska mi gardło, bo znaczy, że Dante wydał rozkaz.

Pozwolił mi odejść, nigdy nie zadzwonił, nie poszedł za mną, a mój ogród oddychał, jakby miałam wrócić.

Stoję pod glicynią, palcami dotykam pędu, który pamiętam jako sadzonkę, gdy słyszę kroki. Nie Dantego — znam jego chód, powolny i przemyślany. Te są lżejsze, szybsze, towarzyszy im ciche, bezmelodyjne pogwizdywanie, które milknie w chwili, gdy się odwracam.

Nico wychodzi zza rogu i zamiera. Brat-bliźniak Dantego.

Zaskoczenie na jego twarzy przeradza się w radość — prawdziwą, ciepłą, zaraźliwą. Wygląda dokładnie jak Dante, a równocześnie wcale nie jak Dante. Te same ciemne oczy, ta sama ostra szczęka, ta sama sylwetka zbudowana z kątów.

Ale tam, gdzie Dante to absolutna nieruchomość, Nico to energia ledwo powstrzymywana — ciemne włosy odgarniane niedbałymi palcami, koszula rozpięta pod szyją, rękawy podwinięte do przedramion, a uśmiech pojawia się na twarzy, która u jego brata nigdy by tak nie zmiękła.

— Arianna Ferretti. — Mówi moje imię jak toast. — Stoisz w moim ogrodzie.

— To był najpierw mój ogród — odpowiadam i ta swoboda mnie zaskakuje.

Jakby czas się nie przesunął, jakbym wciąż była kobietą, która znajdowała go tu w wiosenne poranki i mogła godzinami rozmawiać o wszystkim, byle nie o rodzinnych interesach.

— Słuszna uwaga, ja tylko czasem go podlewam. — Wkłada ręce do kieszeni. — Dobrze wyglądasz, Ari. Wykończona i wściekła, ale dobrze.

— Pochlebstwa nie sprawią, że zapomnę, że masz twarz swojego brata.

Śmieje się — otwarcie, szczerze. Gdy tu mieszkałam, Nico był zaworem bezpieczeństwa, o którym nie wiedziałam, że go potrzebuję. Nigdy nie trzeba było z nim grać w szachy, nigdy negocjować.

— Więc co sprowadza Ariannę Ferretti z powrotem do jaskini lwa? — Przechyla głowę, bada mnie z wnikliwością, którą jego uśmiech usiłuje ukryć.

— Mój narzeczony został porwany. — Słowa wychodzą mi pewniej, niż się spodziewałam, wygładzone przez powtarzanie w ciągu ostatnich trzech dni. — Z jego pokoju hotelowego, na noc przed naszym ślubem. Mam nagranie z kamer, na którym widać mężczyzn z pierścieniami Serratore.

Uśmiech Nico gaśnie. Nie od razu — znika etapami, ciepło stygnie stopniowo, aż na twarzy zostaje powaga, którą rzadko u niego widywałam. — I przyszłaś tu, myśląc, że to Dante.

— Przyszłam tutaj, widząc herb Dantego na dłoni człowieka, który ciągnął Ethana przez korytarz serwisowy o trzeciej nad ranem.

— A co powiedział mój brat?

— Zaprzeczył. Siedział za biurkiem i powiedział, że nie interesuje go żaden Ethan Cole. — Gorycz wciąż smakuje świeżo, ilekroć to powtarzam. — Bardzo przekonująco. Bardzo po Dante'mu.

Nico milknie na moment, palcami nieświadomie gładzi liść winorośli przy pergoli. Zwykle tryskająca z niego energia teraz zamiera i ta cisza jest niepokojąca — zbyt bliska tej, którą widziałam u jego brata, zbyt bliska twarzy, którą przed chwilą zostawiłam w tamtym gabinecie.

— Wierzysz mu? — pyta.

— Nie wiem, w co wierzę. Nagranie jest prawdziwe. Pierścień jest prawdziwy. Jego zaprzeczenie jest... — dociskam bliznę na dłoni do uda. — Jego zaprzeczenie jest typowe dla Dantego. A Dante nigdy nie miał problemu, żeby kłamać mi w twarz, kiedy mu to pasowało.

— Zostań na kolacji — mówi, i ta zmiana jest tak nagła, że potrzebuję chwili, by ją przetworzyć. Opiera się o słup pergoli, a uśmiech wraca — teraz przygaszony, ale wyraźnie zamierzony. — Tylko ty i ja, wschodnie skrzydło, butelka tego Barolo, które podkradałaś z szafki Dantego. Pogadamy na spokojnie.

Ta propozycja to tlen po duszącej presji gabinetu Dantego i uśmiechu Vittorii. Ale jestem wyczerpana i rozbita, sen wciąż pulsuje pod moją skórą, i nie mogę usiąść naprzeciw tej samej twarzy noszonej przez innego mężczyznę i zaufać sobie, że utrzymam granice, które przez trzy dni udawałam, że wciąż mam.

— Nie mogę, Nico. Muszę wymyślić, co dalej, i nie mogę tego zrobić w tych murach.

— Zawsze lepiej myślałaś poza posiadłością. — Kiwa głową powoli, uśmiech przygasa do cichego grymasu. — Tego o tobie nie zapomniałem.

Odwracam się w stronę ścieżki prowadzącej na podjazd, a jego głos mnie dogania.

— Arianna.

Zatrzymuję się. Uśmiech nie schodzi z jego twarzy, ale za oczami pojawia się zmiana — kalkulacja, decyzja, karta, którą miał zagrać przy winie i świecach, a teraz wykłada ją pod otwartym niebem.

— Wiem, gdzie jest Ethan.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Thirty Days of Sin

Thirty Days of Sin

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa