Podróż zajmuje trzy godziny. Sen ciągle wraca — jego głos, jego dłonie, miażdżący ciężar jego ciała — aż w końcu podkręcam radio tak głośno, że zagłuszam go szumem i hałasem.
Bramy wyłaniają się zza korytarza cyprysów, a strażnicy są nowi. Dwóch mężczyzn, których nigdy nie widziałam, stoją z wyprostowaną, żołnierską postawą, jakby traktowali swoją służbę całkiem poważnie.
Żaden nie sięga po sterowanie bramą.
"Teren prywatny," mówi wyższy z nich, opierając dłoń o poręcz bramy z wyćwiczoną obojętnością. "Zawróć."
Patrzę na niego przez otwarte okno i przez chwilę znów jestem tą kobietą, którą byłam — katererką z Neapolu, która mówi 'proszę' i 'dziękuję', i nie stawia żądań mężczyznom z bronią pod marynarką.
Tamta kobieta by przeprosiła. Tamta kobieta by się tłumaczyła.
Tamta kobieta nie przejdzie przez tę bramę.
Wyłączam silnik. Pozwalam, by cisza opadła. Gdy się odzywam, mój głos obniża się do rejestru, którego nie używałam od czasu, gdy chodziłam po tych ziemiach — niski, niespieszny, pozbawiony wszystkich 'proszę', których nauczyłam się w cywilnym świecie.
"Połączcie mnie z Dantem Serratore. Powiedzcie mu, że Arianna Ferretti stoi pod jego bramą. I jeśli każecie mi to powtarzać, obiecuję, że nie spodoba wam się, jak on traktuje ludzi, którzy marnują mój czas."
Patrzy na mnie długo, zanim jego dłoń sięga po radio.
Trzydzieści sekund później bramy otwierają się szeroko, a żwir chrzęści pod moimi oponami.
Foyer wygląda tak samo. Marmurowe podłogi, obraz wybrzeża Amalfi, o którym kiedyś powiedziałam Dantemu, że go kocham, świeże kwiaty na stoliku w wejściu, które ktoś wciąż codziennie układa. Wszystko zachowane, jakby czas zatrzymał się, kiedy odeszłam.
Albo jakby moja nieobecność nie miała znaczenia na tyle, by zmienić choćby jedną wazę.
Kobieta, której nigdy nie widziałam — około czterdziestki, ciemne włosy spięte z tyłu — wychodzi z korytarza ze splecionymi dłońmi. "Pani Ferretti, jeśli pójdzie pani za mną, zaprowadzę panią do..."
"Wiem, gdzie jest jego gabinet."
Słowa wypływają ze mnie z rozkazującym tonem, który nie należy do mnie. Należy do kobiety, którą byłam w tych murach, tej, która rządziła tymi korytarzami. Gospodyni cofa się bez słowa sprzeciwu, a ja nienawidzę, jak naturalnie wraca mi ta stara postawa.
Drzwi do gabinetu są otwarte, Dante siedzi za biurkiem. Ciemny garnitur, ciemne oczy, napięta cisza, która sprawia, że powietrze wydaje się rzadsze.
Nie wstaje, gdy wchodzę.
"Kawa?" pyta, a ta swoboda — ta bezczelność — sprawia, że zaciskam zęby tak mocno, że aż boli mnie szczęka.
"Nie."
"W czym więc mogę pomóc, Arianno?"
"Zabrałeś go." Kładę to na stole, bez wstępu. "Ethan. Mój narzeczony. Mam nagranie z korytarza hotelowego — dwóch mężczyzn, z pierścieniami Serratore. Twój herb, twoi ludzie. Więc nie siedź tu i nie proponuj mi kawy. Zabrałeś go."
Jego wyraz twarzy nie zmienia się, gdy odchyla się w fotelu, splatając dłonie, i patrzy na mnie z cierpliwością człowieka, którego oskarża się o coś, co uważa za poniżej swojego poziomu.
"Nie zabrałem twojego narzeczonego."
"Bzdura."
"Nie interesuje mnie żaden Ethan Cole." Każde słowo wypowiedziane z precyzją chirurga nastawiającego kość. "Nie znam go, nie obchodzi mnie."
"To wytłumacz pierścień. Wytłumacz, dlaczego mężczyzna z twoim pieprzonym herbem rodzinnym ciągnął Ethana przez hotelowy korytarz o trzeciej nad ranem."
"Każdy może kupić pierścień, Arianno."
"Nie ten pierścień." Pochylam się do przodu, a gniew, który tłumiłam przez trzy dni, wyostrza mój głos. "Mieszkałam w tym domu osiemnaście miesięcy, wiem, jak wygląda ten herb, wiem, jak twoi ludzie się zachowują. To byli Serratore."
Przygląda mi się, a ja wbrew woli rejestruję, jak bardzo się nie zmienił.
Wyraźna linia szczęki, oczy tak ciemne, że pochłaniają światło lampy. Sposób, w jaki jego dłonie spoczywają na biurku z napiętą ciszą. Dwa lata rozłąki nie złagodziły go. Jeśli już, to wyostrzyły wszystko to, co sprawia, że Dante sprawia, iż pokój zaczyna się kurczyć.
"Przejechałaś trzy godziny, by mnie oskarżyć," mówi cicho. "Mogłaś zadzwonić."
Nie odpowiadam. Powinnam była zadzwonić. Telefon to dystans, kontrola, możliwość rozłączenia się, gdy jego głos robi to, co zawsze robi z podstawą mojego kręgosłupa.
Przejechałam trzy godziny, bo telefon byłby mądrzejszy, a ta część mnie, która podejmuje mądre decyzje dotyczące Dantego, umarła gdzieś na trasie między Neapolem a tą bramą.
Chciałam go zobaczyć.
To przyznanie tli się we mnie jak żar, którego nie chcę rozdmuchiwać, ale jest tam, żarzy się, a sen wciąż pulsuje pod moją skórą.
"Policja jest bezużyteczna, a ty nie," mówię zamiast tego, omijając jego pytanie, jakby nigdy nie padło. "To nie znaczy, że ci ufam. To znaczy, że nie mam już żadnych opcji."
Patrzy na mnie przez dłuższą chwilę. W końcu wstaje, a jego ruch jest tak płynny, że ledwo porusza powietrzem — okrąża biurko, powoli, z pewnością kogoś, kto nigdy niczego nie musiał gonić.
Jakby słyszał myśl, której nie wypowiedziałam.
Jakby to pragnienie, które ukrywam za zaciśniętymi zębami, miało własną częstotliwość, a on był na nią wyczulony, jak zawsze.
Jakby czytał sygnały, które wysyła moje ciało, podczas gdy usta mówią coś przeciwnego.
Zatrzymuje się tuż przed moim krzesłem, tak blisko, że muszę unieść głowę w górę, a ten kąt sprawia, że w peryferyjnym widzeniu widzę jego biurko.
To samo biurko, ta sama powierzchnia, a sen uderza we mnie z taką siłą, że czuję na plecach jego wyimaginowaną krawędź. Czuję jego ciężar, czuję własne nogi oplecione wokół niego, jego dłonie…
Gardło mi się zaciska. On nie może wiedzieć, co mi się śniło.
Ale sposób, w jaki na mnie patrzy — jak jego wzrok przesuwa się po mojej twarzy z powolnym, rozmyślnym głodem — mówi mi, że nie musi wiedzieć. On pamięta swoją wersję.
Jego dłoń unosi się powoli, dając mi czas, szansę, by się odsunąć, z której nie korzystam.
"Tęskniłem za tobą," mówi.
Jego palce muskają moją szczękę i unoszą twarz ku jego. Ten dotyk jest lekki jak piórko i niszczący — jego kciuk kreśli łuk mojej kości policzkowej z ostrożną czcią człowieka, który dotyka rzeczy, którą zepsuł i nigdy nie nauczył się naprawiać.
Powietrze gęstnieje, gdy jego wzrok spada na moje usta, a ja czuję, jak pochylam się ku niemu z siłą grawitacji, której mój umysł każe mi się oprzeć.
Gdy drzwi do gabinetu otwierają się, w progu staje kobieta — kasztanowe włosy upięte w nieskazitelny kok, jedwabna bluzka, szyte na miarę spodnie, zielone oczy przesuwające się między nami z kliniczną precyzją kobiety katalogującej dowody, których kiedyś użyje.
Vittoria. Jego żona.
Jej spojrzenie zatrzymuje się na dłoni Dantego, wciąż dotykającej mojej twarzy, i na jej ustach pojawia się uśmiech.
Nie ciepły. Nie gniewny. Wyważony, jak u szachistki, która widzi, że szachownica potwierdza jej przypuszczenia.
"Kochanie," mówi, zwracając się do Dantego, nie odrywając ode mnie wzroku. "Nie wiedziałam, że mamy gości."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Vittoria Santoro jest jeszcze bardziej druzgocąca na żywo niż na zdjęciach, a ja studiowałam te zdjęcia z oddaniem kobiety dokonującej własnej autopsji.
Dłoń Dantego opada z mojej twarzy. Nie szybko — celowo, jakby poczucie winy było przedstawieniem, którego nie zamierza ofiarować żadnemu z nas. Ale chwila i tak się rozpada, a ja stoję w jej ruinach z płonącą twarzą i pulsującym w gardle sercem.
— Vittoria. — W głosie Dantego nie ma zaskoczenia ani przeprosin. Wypowiada imię żony tak, jakby komentował zmianę pogody. — Z Arianną omawialiśmy pewną sprawę.
— Najwyraźniej. — Wchodzi do gabinetu, a pokój układa się na nowo wokół niej.
Zielone oczy przesuwają się między mną a Dantem z niewzruszoną precyzją kobiety katalogującej dowody. Każda linia jej sylwetki kontrolowana. Kobieta, która wie, że wygląd to pierwszy język władzy.
— A jaka sprawa wymaga twojej ręki na twarzy innej kobiety, kochanie?
Jej uśmiech jest cienki jak brzytwa i cierpliwy — to nie zazdrość, a ostrzeżenie. To jej dom, jej mąż, jej terytorium, a ja właśnie zostałam przyłapana z wyrazem twarzy kobiety, której brakowało dwóch sekund do pocałunku.
— To nie tak, jak wygląda — mówię, a słowa smakują jak popiół, bo to dokładnie tak wyglądało, jak również dla każdej osoby w tym pokoju.
— Nie spytałam, jak to wyglądało.
Wzrok Vittorii przesuwa się po mojej pogniecionej bluzce, pogniecionych od podróży dżinsach, kurzu wciąż tkwiącym na butach. Ocena jest gruntowna i niszcząca — kontrast między jej jedwabiem a moją wymiętą bawełną mówi wszystko, czego nie wypowiada jej usta.
— Miałaś pewnie długą jazdę. Chciałabyś się odświeżyć? Mamy pokoje gościnne w sam raz dla kobiet, które przyjeżdżają bez zapowiedzi.
Uprzejmość jest doskonała. Każde słowo owinięte w grzeczność i podszyte jadem.
Miesiące spędziłam, studiując tę kobietę przez ekran. Późne noce, scrollując Instagram Vittorii z obsesyjnym skupieniem detektywa budującego sprawę przeciwko samej sobie.
Vittoria na galach charytatywnych w szmaragdowym jedwabiu. Vittoria w ogrodzie Serratore — moim ogrodzie — ścinająca róże w złotej godzinie. Vittoria obok Dantego na oficjalnych kolacjach, jego dłoń na jej plecach z nonszalancką pewnością człowieka, który nie musi trzymać tego, co już do niego należy.
Najgorsze było odkryć, że nie jest taka, jak chciałam, żeby była. Nie pusta. Nie dekoracyjna. Jej profil jest prowadzony ze strategiczną inteligencją kobiety, która włada wizerunkiem tak, jak jej mąż włada milczeniem.
Wydawało mi się to absurdalne — królowa mafii z publicznym Instagramem — a potem spędzałam godziny, rozbierając każde podpisane zdjęcie. Absurd należał wyłącznie do mnie.
— Nie potrzebuję pokoju gościnnego — mówię jej. — Wychodzę.
— Co za ulga — mówi Vittoria ciepło.
Wychodzę z gabinetu wyprostowana, z zaciśniętymi dłońmi.
Powinnam odejść całkiem. Samochód stoi na podjeździe, a każda racjonalna myśl kieruje mnie ku frontowym drzwiom. Ale stopy niosą mnie bocznym wejściem do ogrodu, zanim umysł nadąży.
Jest zadbany. Każda roślina, którą wybrałam, każda kompozycja, którą zaprojektowałam — ktoś to utrzymał przy życiu. Ta myśl ściska mi gardło, bo znaczy, że Dante wydał rozkaz.
Pozwolił mi odejść, nigdy nie zadzwonił, nie poszedł za mną, a mój ogród oddychał, jakby miałam wrócić.
Stoję pod glicynią, palcami dotykam pędu, który pamiętam jako sadzonkę, gdy słyszę kroki. Nie Dantego — znam jego chód, powolny i przemyślany. Te są lżejsze, szybsze, towarzyszy im ciche, bezmelodyjne pogwizdywanie, które milknie w chwili, gdy się odwracam.
Nico wychodzi zza rogu i zamiera. Brat-bliźniak Dantego.
Zaskoczenie na jego twarzy przeradza się w radość — prawdziwą, ciepłą, zaraźliwą. Wygląda dokładnie jak Dante, a równocześnie wcale nie jak Dante. Te same ciemne oczy, ta sama ostra szczęka, ta sama sylwetka zbudowana z kątów.
Ale tam, gdzie Dante to absolutna nieruchomość, Nico to energia ledwo powstrzymywana — ciemne włosy odgarniane niedbałymi palcami, koszula rozpięta pod szyją, rękawy podwinięte do przedramion, a uśmiech pojawia się na twarzy, która u jego brata nigdy by tak nie zmiękła.
— Arianna Ferretti. — Mówi moje imię jak toast. — Stoisz w moim ogrodzie.
— To był najpierw mój ogród — odpowiadam i ta swoboda mnie zaskakuje.
Jakby czas się nie przesunął, jakbym wciąż była kobietą, która znajdowała go tu w wiosenne poranki i mogła godzinami rozmawiać o wszystkim, byle nie o rodzinnych interesach.
— Słuszna uwaga, ja tylko czasem go podlewam. — Wkłada ręce do kieszeni. — Dobrze wyglądasz, Ari. Wykończona i wściekła, ale dobrze.
— Pochlebstwa nie sprawią, że zapomnę, że masz twarz swojego brata.
Śmieje się — otwarcie, szczerze. Gdy tu mieszkałam, Nico był zaworem bezpieczeństwa, o którym nie wiedziałam, że go potrzebuję. Nigdy nie trzeba było z nim grać w szachy, nigdy negocjować.
— Więc co sprowadza Ariannę Ferretti z powrotem do jaskini lwa? — Przechyla głowę, bada mnie z wnikliwością, którą jego uśmiech usiłuje ukryć.
— Mój narzeczony został porwany. — Słowa wychodzą mi pewniej, niż się spodziewałam, wygładzone przez powtarzanie w ciągu ostatnich trzech dni. — Z jego pokoju hotelowego, na noc przed naszym ślubem. Mam nagranie z kamer, na którym widać mężczyzn z pierścieniami Serratore.
Uśmiech Nico gaśnie. Nie od razu — znika etapami, ciepło stygnie stopniowo, aż na twarzy zostaje powaga, którą rzadko u niego widywałam. — I przyszłaś tu, myśląc, że to Dante.
— Przyszłam tutaj, widząc herb Dantego na dłoni człowieka, który ciągnął Ethana przez korytarz serwisowy o trzeciej nad ranem.
— A co powiedział mój brat?
— Zaprzeczył. Siedział za biurkiem i powiedział, że nie interesuje go żaden Ethan Cole. — Gorycz wciąż smakuje świeżo, ilekroć to powtarzam. — Bardzo przekonująco. Bardzo po Dante'mu.
Nico milknie na moment, palcami nieświadomie gładzi liść winorośli przy pergoli. Zwykle tryskająca z niego energia teraz zamiera i ta cisza jest niepokojąca — zbyt bliska tej, którą widziałam u jego brata, zbyt bliska twarzy, którą przed chwilą zostawiłam w tamtym gabinecie.
— Wierzysz mu? — pyta.
— Nie wiem, w co wierzę. Nagranie jest prawdziwe. Pierścień jest prawdziwy. Jego zaprzeczenie jest... — dociskam bliznę na dłoni do uda. — Jego zaprzeczenie jest typowe dla Dantego. A Dante nigdy nie miał problemu, żeby kłamać mi w twarz, kiedy mu to pasowało.
— Zostań na kolacji — mówi, i ta zmiana jest tak nagła, że potrzebuję chwili, by ją przetworzyć. Opiera się o słup pergoli, a uśmiech wraca — teraz przygaszony, ale wyraźnie zamierzony. — Tylko ty i ja, wschodnie skrzydło, butelka tego Barolo, które podkradałaś z szafki Dantego. Pogadamy na spokojnie.
Ta propozycja to tlen po duszącej presji gabinetu Dantego i uśmiechu Vittorii. Ale jestem wyczerpana i rozbita, sen wciąż pulsuje pod moją skórą, i nie mogę usiąść naprzeciw tej samej twarzy noszonej przez innego mężczyznę i zaufać sobie, że utrzymam granice, które przez trzy dni udawałam, że wciąż mam.
— Nie mogę, Nico. Muszę wymyślić, co dalej, i nie mogę tego zrobić w tych murach.
— Zawsze lepiej myślałaś poza posiadłością. — Kiwa głową powoli, uśmiech przygasa do cichego grymasu. — Tego o tobie nie zapomniałem.
Odwracam się w stronę ścieżki prowadzącej na podjazd, a jego głos mnie dogania.
— Arianna.
Zatrzymuję się. Uśmiech nie schodzi z jego twarzy, ale za oczami pojawia się zmiana — kalkulacja, decyzja, karta, którą miał zagrać przy winie i świecach, a teraz wykłada ją pod otwartym niebem.
— Wiem, gdzie jest Ethan.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Każda pułapka, w którą kiedykolwiek wpadłam, pachniała jak dobry pomysł w tamtej chwili.
Jadalnia jest mi zupełnie obca — schowana w wschodnim skrzydle jak sekret, który posiadłość ukrywa nawet przed własnymi korytarzami. Mała, oświetlona świecami, stół nakryty dla dwóch osób z tą starannością, która bardziej pasuje do uwodzenia niż rozmowy.
Nico wysuwa moje krzesło z przesadnym gestem, który irytuje mnie bardziej, niż powinien, bo nie zgodziłam się na kolację, zgodziłam się na informacje. I fakt, że przychodzą opakowane w lniane serwetki i butelkę Barolo z prywatnej kolekcji Dantego, sprawia, że aż zgrzytam zębami, by nie powiedzieć tego na głos.
— Jesteś zirytowana — zauważa Nico, siadając naprzeciwko i napełniając mój kieliszek z wprawą człowieka, który zamienił urok osobisty w swój drugi język.
— Czekam — poprawiam go.
— To właściwie to samo. Przynajmniej z tobą.
Odsuwa się do tyłu, kieliszek trzyma lekko w palcach, a światło świecy wydobywa kąty jego twarzy — twarzy Dantego, przearanżowanej w miny, na które jego brat nigdy by sobie nie pozwolił.
— Irytacja i niecierpliwość zawsze u ciebie brzmiały tak samo. Doprowadzałaś Dantego do szału.
— Nie przyszłam tu rozmawiać o Dantem.
— Nie. Ale tam ta historia się zaczyna. — Upija powoli łyk, a figlarność ustępuje miejsca ciężarowi, którego jeszcze u niego nie widziałam. — Tamtej nocy, gdy cię przyprowadził do domu... Pamiętasz, co miałaś na sobie?
Pytanie trafia mnie z zaskoczenia. — Co to ma wspólnego z Ethanem?
— Zielona sukienka — mówi, jakbym nic nie powiedziała. — Chyba jedwab. Śmiałaś się z żartu Dantego — a Dante nie żartuje, więc cokolwiek powiedział, byłaś po prostu uprzejma.
Jego głos staje się cięższy od tego, co próbuje z siebie wydobyć.
— Stałem w kuchennych drzwiach i poczułem, jak całe moje wnętrze układa się na nowo wokół kobiety, z którą nie zamieniłem ani słowa.
Odstawiam kieliszek, nie pijąc. — Nico.
— Pozwól mi skończyć. — Unosi dłoń, łagodny, ale stanowczy. — Musisz to usłyszeć, a ja muszę to powiedzieć. I żadne z nas nie będzie z tego zadowolone.
Opowiada o porankach. Jak widywał mnie w ogrodzie i wymyślał powody, żeby przejść obok — narzędzie, którego nie potrzebował, pytanie do ogrodnika, którego nie było. Jak zwalniał kroku, by móc dłużej usłyszeć mój głos.
— Rozmawiałaś z jaśminem — mówi, a czułość jest prawdziwa i nie chcę, żeby taka była. — Całe rozmowy, zachęcałaś go, by się piął. Myślałem, że oszalałaś, dopóki ta roślina faktycznie nie dotarła na szczyt muru.
Każdy szczegół wbija się z precyzją ostrza między żebra — nie dlatego, że wspomnienia bolą, ale dlatego, że są moje. A on trzymał je w sobie, nie pytając mnie o zgodę, nawet o wiedzę.
Ogród, który miał być moim azylem. On był tam przez cały ten czas, katalogował, budował sobie w sercu wersję mnie, w której nigdy nie chciałam zamieszkać.
— Tej nocy, kiedy odeszłaś — kontynuuje, już bez uroku. — Spojrzałem przez okno i zobaczyłem cię, jak przechodzisz przez dziedziniec z jedną torbą. I tak bardzo chciałem za tobą pobiec, że aż ściskałem parapet, póki nie popękały mi kostki.
— Dlaczego nie pobiegłeś?
— Bo nie odchodziłaś ode mnie, tylko od niego. I nie miałem prawa zamieniać twojego odejścia w to, czego ja chcę. — Patrzy mi w oczy. — To jedyna szlachetna rzecz, jaką w życiu zrobiłem. I prawie mnie zabiła.
Ciepło tego, co mieliśmy — łatwa przyjaźń, śmiech, popołudnia, gdy sprawiał, że czułam się człowiekiem, a nie przedmiotem — kwaśnieje, gdy prawda nadaje temu nowy kształt.
Każdy żart, każde wyreżyserowane spotkanie przy żywopłocie było mężczyzną krążącym wokół tego, czego pragnął, z cierpliwością drapieżnika, który wie, że pośpiech wszystko zniszczy.
— Dość. — Słowo przecina powietrze między nami jak nóż. — Nie obchodzi mnie zielona sukienka, ogród ani miesiące, które spędziłeś, zapamiętując mój rozkład dnia. Muszę wiedzieć, gdzie jest Ethan. Teraz. Nie po tym, jak skończysz opowiadać tragedię braci Serratore.
Figlarność znika z jego twarzy. Zastępuje ją coś surowszego, twardszego — rusztowanie pod urokiem, za którym chował się odkąd go znam.
— To nie Dante go zabrał, naprawdę. — mówi Nico. — Ja to zrobiłem.
Mój kieliszek zatrzymuje się w połowie drogi do ust. Światło świec nagle staje się zbyt ciepłe, ściany za bliskie.
— Co powiedziałeś?
— To ja zabrałem Ethana. — Nie waha się.
To wyznanie przychodzi z okrutną klarownością słów, które powtarzał tak długo, aż straciły ostrość.
— Patrzyłem, jak budujesz życie z człowiekiem, który nigdy nie zrozumie o tobie nic prawdziwego, i myśl, że go poślubisz, doprowadziła mnie do czynu, za który nie będę przepraszał.
Najpierw przychodzi furia, biała, paląca, zalewająca mi pierś. Potem niedowierzanie.
A pod tym wszystkim — zdrada, głęboka i konkretna, bo przyjechałam na ten majątek przekonana, że Dante jest złoczyńcą, a odpowiedź siedziała naprzeciwko mnie, nalewając moje ulubione wino i wyznając miłość.
— Wypuść go. — Mój głos to kontrolowane zburzenie. — Dziś w nocy. Bierzesz telefon i Ethan wychodzi wolny.
— To nie takie proste.
— Spraw, żeby było proste.
Odkłada kieliszek i splata dłonie na stole. Mężczyzna, który na mnie patrzy, nie jest ani czarującym bliźniakiem, ani zranionym romantykiem — to Serratore, a rodzinne nazwisko pasuje do niego z precyzją, której nigdy nie chciałam zobaczyć.
— Jeden miesiąc — mówi. — Trzydzieści dni na tym majątku. W moim łóżku.
Słowa lądują między nami jak granat z wyciągniętą zawleczką. — Jesteś szalony.
— Wiem, że ty też to czujesz, Ari. Nie proszę o miłość. Nie jestem na tyle naiwny, żeby myśleć, że da się ją stworzyć w miesiąc. — Patrzy mi w oczy z taką pewnością, że serce zaczyna mi walić. — Proszę o czas. Trzydzieści dni, żeby udowodnić, że to, co oferuję, jest więcej warte niż wszystko, co dał ci mój brat.
Pochyla się, a światło świec zmienia jego oczy w oczy Dantego, a ja ściskam krawędź stołu tak mocno, aż bieleją mi kostki.
— Po trzydziestu dniach Ethan odzyska wolność. Cały i zdrowy. Masz moje słowo.
Przesuń w górę, aby kontynuować