passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Three Little Secrets from My King - Rozdział #2 - autor itsvlada

Three Little Secrets from My King

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Perspektywa Mairead

Kiedy siedem lat temu wpadłam do łóżka z nieznajomym w tawernie w Carvenmoor, nie miałam pojęcia, że skończy się to trzema małymi tornadami, które wierzą, że pora snu to jedynie sugestia, którą powtarzam z przyzwyczajenia.

"Tavish, odłóż but! Lachlan, zejdź z siostry." Mój głos ochrypł od powtarzania tych samych słów w tej samej kolejności, chyba setny raz tej nocy.

Tavish upuszcza but i chwyta drewnianego konika, wymachując nim łukiem, który niemal strąca świecę. Lachlan rzuca się przez pokój, zderzając się ze ścianą. Deski podłogi drżą.

Fenella wspina się na oparcie jedynego krzesła, jakie posiadam, jej bose stopy odnajdują oparcie na drewnie, na którego wymianę mnie nie stać. Uśmiecha się do mnie szczerbatą zuchwałością, która byłaby urocza, gdybym nie była tak wyczerpana.

Wyciągam moją najpewniejszą broń, tę, która nigdy nie zawodzi. "Jeśli się nie uspokoicie, nie będzie dziś bajki."

Trzy ciała rzucają się do wspólnego łóżka, łokcie zderzają się w pośpiechu. Układają się w plątaninę kończyn i wyczekujących twarzy. Osuwam się na podłogę obok nich, plecami opieram się o ramę łóżka i zaczynam wymyślać.

"Dawno, dawno temu był rycerz, który kochał księżniczkę zza morza."

Tavish pochyla się do przodu, oczy szeroko otwarte. "Czy był odważny?"

"Najodważniejszy. Przepłynął oceany i walczył ze smokami, tylko po to, by udowodnić, że jego miłość jest prawdziwa." Czerpię ze skrawków opowieści, które czytałam, zszywając je w coś, co może sprawi, że uwierzą.

"Czy smoki ziały ogniem?" przerywa Lachlan, podskakując na materacu tak mocno, że Fenella piszczy z protestu.

"Największym ogniem, jaki widzieliście. Ale rycerz miał magiczną tarczę, która zamieniała płomienie w róże." Mała dłoń Fenelli chwyta garść mojej spódnicy, trzymając się bez słów, i zastanawiam się, co ona rozumie, a czego jej bracia nie pojmują.

Opowiadam dalej, malując świat, w którym miłość pokonuje odległość i każdy zostaje wybrany na końcu. Mój głos łagodnieje, wpadając w rytm, od którego powieki stają się ciężkie. Głowa Tavisha opada na poduszkę, jego oddech już zwalnia.

Wtedy pada to pytanie, cichym, niepewnym głosem. "Gdzie jest nasz ojciec?"

Gardło zaciska mi się wokół powietrza, które nie chce przejść.

Lachlan siada. "Czy on jest rycerzem? Czy przynosi nam róże?"

Fenella patrzy mi w twarz, czytając ciszę lepiej niż słowa.

Przećwiczyłam tę odpowiedź, aż stała się gładka. "Wasz ojciec to odważny człowiek, robi ważne rzeczy. Wróci pewnego dnia."

"Kiedy?" dopytuje Lachlan, jego szczęka zaciska się w ten uparty sposób, na który patrzył siedem lat temu jego ojciec, gdy próbowałam wyjść, zanim się obudzi.

"Kiedy nadejdzie odpowiedni czas." Pochylam się i całuję Tavisha w czoło, potem Lachlana, potem Fenellę. Moje usta dotykają ich ciepłej skóry. "A teraz śpijcie. Jutro jest ważny dzień."

"Dlaczego nie możemy iść?" pytanie Tavisha jest przytłumione przez poduszkę, jego głos już rozmywa się ze zmęczenia.

"Bo potrzebuję, żebyście byli tu dzielni. Zrobicie to dla mnie?" Trzy powolne, senne skinienia głową. Nakrywam ich cienkim kocem i wstaję.

Zdmuchuję świecę i zostawiam uchylone drzwi, wsłuchując się w ich oddechy, które zwalniają i układają się w rytm snu. Jutro wszystko się zmieni. Jutro wejdę do szlacheckiego domu pod pożyczonym nazwiskiem i będę udawać, że tam należę.

Powóz przyjeżdża tuż po świcie, gdy niebo jest jeszcze szare i niezdecydowane. Ubrałam się w to, co mam najlepszego — szarą suknię, którą Bridei dała mi w zeszłym miesiącu, dwa razy cerowaną, prostą, lecz czystą. Dzieci kurczowo trzymają się moich spódnic, dopóki gospodyni Bridei nie odciąga ich siłą.

Twarz Fenelli wykrzywia się od płaczu. Nie oglądam się. Jeśli się obejrzę, zostanę.

Bridei siedzi naprzeciwko mnie, jej postawa jest nieskazitelna nawet na wyboistej drodze. Jest ode mnie starsza o dziesięć lat, księżna, wdowa, jedyny powód, dla którego nie szoruję już podłóg.

Powóz rusza gwałtownie.

"Powiedz mi, jak się nazywasz." Jej głos ma ten sprawdzający ton, którego używa przy odmianach łacińskich.

"Mairead Dunmore." Odpowiedź pada automatycznie.

"Źle. Spróbuj jeszcze raz."

Wypuszczam powietrze, zmuszając kłamstwo przez zaciśnięte zęby. "Mairead Farren." Imię brzmi w moich ustach obco.

"Lepiej. Kim był twój mąż?" Jest nieustępliwa, ćwiczy mnie jak dowódca żołnierzy przed bitwą.

"Thomas Farren, kowal z twojego majątku. Dobry człowiek. Zmarł dwa lata temu." Słowa płyną teraz szybciej, wyćwiczone.

"Jak?" Jej spojrzenie nie drga.

"Gorączka." Kłamstwo jest proste.

"Dzieci?"

"Troje. Tavish, Lachlan, Fenella. Sześć lat."

"Wykształcenie?"

"To ty mnie wykształciłaś. Byłam towarzyszką twojej najstarszej córki od dziewiątego do piętnastego roku życia. Umiem czytać, pisać, prowadzić rachunki."

"Dlaczego starasz się o to stanowisko?"

"Potrzebuję pracy. Troje dzieci do wykarmienia." Prosto, bezpośrednio, z taką desperacją, jaką mogłaby mieć każda wdowa.

"Dobrze. Nie rozwijaj, jeśli nie zostaniesz przyciśnięta do muru." Odsuwa się do tyłu, powóz kołysze się pod nami. "Lady Catriona otrzymała moje polecenie dwa dni temu. Księżna ręcząca za damę ze swojego własnego domu—nie zakwestionuje tego od razu, ale w końcu zacznie się interesować."

Jej spojrzenie twardnieje i widzę kalkulację pod pozorną hojnością. "Jeśli się pomylisz, jeśli wspomnisz o swoim prawdziwym ojcu albo prawdziwych okolicznościach, wszystko się wali. Nie tylko dla ciebie—dla mnie też." Groźba wisi między nami, ostra i wyraźna.

Moje dłonie złożone są w moich kolanach, ściskają się wzajemnie tak mocno, że kostki bieleją.

"Rozumiem." Słowa wychodzą równo, ale dłonie mam spocone.

"To powtórz. Wszystko." Osiada wygodnie z założonymi rękoma, czekając, aż udowodnię, że nie będę tą, która zburzy tę misternie budowaną historię.

Powtarzam. Powtarzam, aż słowa przestają więznąć mi w gardle, aż osiadają w moich ustach bez walki o wydostanie się na zewnątrz.

Majątek Morvaine wyrasta przede mną za oknem powozu—sam kamień i symetria, większy niż cokolwiek, w czym mieszkałam, większy niż cokolwiek, do czego wchodziłam bez mopa w ręku. Żołądek ściska mnie tak mocno, że aż boli.

Bridei sięga przez przestrzeń między nami i dotyka mojego nadgarstka. "Tu jest twoje miejsce. Uwierz w to." Jej głos zmiękł odrobinę.

Nie wierzę, ale kiwam głową, bo czasem udawanie jest tym samym co przetrwanie, a ja udaję od siedmiu lat.

Przy drzwiach wita nas służąca—starsza kobieta z żelaznoszarą fryzurą ściągniętą tak mocno, że twarz wydaje się surowa, choć oczy nie są nieżyczliwe.

"Księżna Farren i pani Farren?" Jej głos jest neutralny, profesjonalnie uprzejmy.

"Mamy umówione spotkanie z Lady Catrioną." Ton Bridei przechodzi w arystokratyczny rejestr, jakiego używa w interesach, cała serdeczność wyparowuje w formalizm.

"Lady Catriona jest niedysponowana. Jej syn przeprowadzi rozmowę w jej imieniu." Coś mignęło na twarzy służącej—może litość, a może ostrzeżenie. Puls przyspiesza.

Dłoń Bridei zaciska się na jej woreczku, skóra trzeszczy pod uściskiem. Nie lubi niespodzianek, zwłaszcza takich, które zmieniają zasady, gdy już się zaangażowała. Ja też nie.

Idziemy za służącą przez korytarze wyłożone portretami—pokolenia Morvainów spoglądają na nas ze złoconych ram.

Salon znajduje się na końcu korytarza, w którym unosi się delikatny zapach wosku pszczelego i starego bogactwa. Służąca otwiera drzwi, jej dłoń pewnie spoczywa na mosiężnej klamce.

"Pani Farren i księżna Farren." Odsuwa się, byśmy mogły wejść.

Mężczyzna wstaje z fotela przy kominku. Wysoki, barczysty, ciemne włosy opadają lekko na czoło. Niebieskie oczy, które ostatni raz widziałam w blasku świec, gdy moja sukienka leżała jeszcze na podłodze tawerny w Carvenmoor. Moje płuca zapominają, jak się oddycha.

Bridei coś mówi obok mnie, przedstawia się z wprawną łatwością kogoś, kto robił to tysiące razy. Ale dźwięk jest odległy, zagłuszony przez szum w uszach.

Wzrok zwęża mi się na jego twarzy—linii szczęki, którą głaskałam palcami, ustach, które wypowiadały moje imię w sposób, jakiego nikt inny nie potrafił, ani przedtem, ani potem.

Domnall Morvaine. Ojciec moich dzieci. Człowiek, o którym kłamię od siedmiu lat, duch, którego noszę w piersi za każdym razem, gdy Tavish pyta, gdzie jest jego ojciec.

Podnosi wzrok znad uprzejmej odpowiedzi, którą właśnie formułował dla Bridei, jego spojrzenie pada na mnie. Zastyga w pół ruchu, dłoń wciąż półwyciągnięta na powitanie. Usta rozchylają się, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie wydobywa się żaden dźwięk.

Cisza trwa zbyt długo—na tyle, by Bridei zerknęła między nami, marszcząc brwi zdezorientowana, na tyle, by służąca niespokojnie przesunęła się w drzwiach.

W końcu mówi jedno słowo, szorstko i z niedowierzaniem.

"Ty?.."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

7 lat temu

Karczma Carvenmoor tętni dziś życiem. Ciała napierają na siebie, głosy ścierają się z głośnym śmiechem, kłótniami i hukiem kufli spadających na podłogę.

Poruszam się instynktownie, z oczami spuszczonymi w dół, bo spojrzenie w górę przyciąga uwagę, na którą nie mogę sobie pozwolić. Taca w moich rękach jest ciężka—sześć kufli piwa, wszystkie niebezpiecznie rozchlupane. Lawiruję między stołami w stronę mężczyzny siedzącego samotnie w rogu.

Mój chwyt się ślizga. Taca się przechyla. Piwo rozlewa się po jego rękawie.

Czas staje w miejscu. Gardło mi się zaciska. Odkładam tacę zbyt gwałtownie i kufle brzęczą. „Przepraszam, proszę pana. Zaraz to wyczyszczę, ja—”

On podnosi wzrok. Przeprosiny zamierają mi na ustach.

Ciemne włosy opadają mu na czoło, trochę za długie. Niebieskie oczy—nie blade i wodniste, lecz głębokie, w kolorze nieba tuż przed całkowitym zmrokiem. Mocna szczęka pokryta kilkudniowym zarostem, który sprawia, że wygląda, jakby właśnie wstał z czyjegoś łóżka, co wywołuje we mnie niepokojące przyspieszenie pulsu. Około dwudziestu pięciu lat, wyprostowany i pewny siebie, jak ktoś, kogo ludzie słuchają, gdy mówi.

Potem się śmieje. Tym śmiechem, który dociera do oczu i marszczy ich kąciki, zamieniając całą jego twarz w coś ciepłego i niebezpiecznego.

„To tylko piwo.” Jego głos jest niski, bardziej szorstki, niż się spodziewałam, północny, ale wykształcony. Spogląda na zniszczony rękaw. „Wylewano na mnie gorsze rzeczy.”

Zastygam, niepewna, czy powinnam się śmiać, czy znów przepraszać.

Przygląda mi się, przekrzywiając głowę. „Wyglądasz na wykończoną.”

„Wszystko w porządku.” Kłamstwo przychodzi odruchowo.

„Chwiejesz się na nogach. Ręce ci drżą. Kiedy zaczęłaś zmianę?”

To, że to zauważył, sprawia, że żołądek robi mi się skomplikowany. „O świcie.”

Unosi brwi. „Teraz już po północy. Piętnaście godzin.”

„Miała się skończyć o zachodzie słońca. Dziewczyna, która miała mnie zmienić, nie przyszła.”

Sięga po tacę, zabiera ją z moich rąk i odkłada z delikatnością sugerującą, że potrafi obchodzić się z kruchymi rzeczami.

„Usiądź.” Zaproszenie w tym niskim głosie prostuje mi kręgosłup. „Chociaż na chwilę, zanim zemdlejesz na moich butach.”

Kącik jego ust unosi się. Przyznaje, że to nieregularne, że powinnam odejść.

Właściciel patrzy. Mam jeszcze trzy stoliki. Nogi mi płoną. Siadam mimo wszystko, kolana się pode mną uginają.

„Lepiej?” W jego spojrzeniu jest coś, co sprawia, że mam ciarki na skórze—nie pożądanie, tylko szczere zainteresowanie.

„Lepiej.”

Odsuwa się i światło świecy łapie jego gardło pod luźnym kołnierzem. Nie powinnam zauważać jego szyi, ani tego, jak koszula opina mu ramiona, ani zgrubień na jego dłoniach.

„Jak masz na imię?”

Zaschło mi w ustach. „Mairead.”

„Domnall.” Wyciąga rękę. Gapię się na nią, zanim ją podaję. Jego uścisk jest ciepły, pewny, a ten dotyk przesyła ciepło wzdłuż mojej ręki w sposób, który uświadamia mi boleśnie, jak długo nikt mnie nie dotykał—tak naprawdę, skóra do skóry, z zamiarem—od niepamiętnych czasów.

Zbyt szybko cofam dłoń. On to zauważa. Znów ten prawie-uśmiech.

„A więc, Mairead.” Osadza się wygodnie, jakby miał cały czas świata. „Co czytasz?”

Pytanie jest tak niespodziewane, że zapominam oddychać. „Słucham?”

„Słyszałaś mnie. Co czytasz?”

„Ja nie…” Zaczynam się wymigiwać. Ale coś w jego wyrazie twarzy mnie powstrzymuje. Naprawdę czeka.

„Eseje. Montaigne’a. Z biblioteki z wypożyczalnią.”

Unosi brwi. „Co o nim sądzisz?”

Nikt nigdy nie pytał mnie, co myślę. Ani o książkach, ani o ideach, ani o czymkolwiek, co się liczy.

„Sądzę, że jest szczery wobec niepewności w sposób, na który większość ludzi nie ma odwagi.” Słowa wypadają nieoszlifowane. „Przyznaje, że czegoś nie wie, przeczy sam sobie, zmienia zdanie.”

Domnall kiwa powoli głową. „I to ci się podoba.”

„To wydaje się prawdziwe.” Kurczowo trzymam się krawędzi stołu, pochylam do przodu. „Większość tego, co czytałam, brzmi, jakby ktoś udawał, że zna wszystkie odpowiedzi. On po prostu… się zastanawia.”

„Co jeszcze czytałaś?” Pyta tak, jakby moja odpowiedź była ważna.

Opowiadam mu. Słucha, zadając pytania, które zmuszają mnie do tłumaczenia się, do uświadomienia sobie, że mam opinie, o których wcześniej nie wiedziałam.

Godziny się zlewają. Karczma pustoszeje. Zapominam, że jestem wyczerpana. Zapominam o supełku w plecach. Zapominam, że powinnam być niewidzialna.

Właściciel krzyczy: ostatnie zamówienie. Dźwięk rozbija czar, pod którym byliśmy. Wstaję zbyt gwałtownie i pokój się przechyla. Ręka Domnalla błyskawicznie mnie podtrzymuje.

"Gdzie się zatrzymujesz?" Jego głos stał się cichszy.

"Dom noclegowy trzy ulice stąd. Wspólny pokój."

"Mam pokój na górze." Patrzy mi w twarz. "Możemy jeszcze porozmawiać."

Wiem, o co pyta. Wiem, co znaczy "porozmawiać dalej", kiedy mężczyzna mówi to po północy. Powinnam wyjść i zapomnieć, że to się wydarzyło.

"Tak."

Jego pokój jest mały, ale czysty – łóżko, krzesło, umywalka. Drzwi się zamykają i nagle stoimy zbyt blisko siebie. Serce wali mi w piersi.

"Nie musimy..." zaczyna.

Całuję go pierwsza. Całuję go, bo tego chcę, bo przez jedną noc chcę być kimś, kto wybiera, a nie kimś wybranym.

Wydobywa z gardła niski dźwięk i oddaje pocałunek. Jego dłonie ujmują moją twarz, kciuki muskają kości policzkowe, a ta delikatność niemal mnie rozbraja.

Dotykano mnie już wcześniej – łapano mnie, obmacywano, traktowano jak rzecz do wykorzystania – ale to jest inne. To zamierzone i ostrożne.

"Mairead." Opiera czoło o moje, nasze oddechy się mieszają. "Jesteś pewna?"

"Tak." Słowo wychodzi szorstko. Sięgam po guziki jego koszuli.

Chwyta moje dłonie. "Poczekaj chwilę." Jego oczy są ciemne, źrenice szeroko rozszerzone. "Musisz być pewna. Nie dlatego, że myślisz, że coś mi jesteś winna—"

"Jestem pewna." Dociskam dłoń do jego klatki piersiowej, czując, jak mocno bije mu serce. "Tego chcę."

Całuje mnie ponownie, głębiej, a jego dłonie zjeżdżają na moją talię.

Moje plecy uderzają o ścianę, a on jest przyciśnięty do mnie, twardy i ciepły. Jego usta przesuwają się po mojej szczęce, gardle, po wrażliwym miejscu za uchem, które sprawia, że kolana odmawiają mi posłuszeństwa.

W końcu rozpięłam jego guziki. Koszula opada, a ja wsuwam pod nią dłonie, odkrywając płaszczyzny jego torsu, mięśnie pleców. Jest cieplejszy, niż się spodziewałam, skóra gładka, przerywana bliznami. Drży, gdy go dotykam, i czuję się silna.

"Teraz ty." Jego głos stał się ochrypły. Jego palce odnajdują sznurowanie mojej sukni, a ja kiwam głową.

Rozbiera mnie powoli. Każdy zdejmowany element ubrania wydaje się ceremonialny, nabiera wagi intencji.

Kiedy na mnie patrzy – wzrokiem błądzącym po mojej skórze – powinnam czuć się odsłonięta. Zamiast tego czuję się dostrzeżona. Wybrana. Jakbym była czymś wartym uwagi.

"Jesteś piękna." Mówi to cicho, z szacunkiem. "Nawet nie zdajesz sobie sprawy, prawda?"

Nie wiem, jak odpowiedzieć. Całuję go zamiast tego, przyciągając go ku łóżku. Upadamy na materac, zaplątani w kończyny.

Podtrzymuje się nade mną, ostrożny, by nie oprzeć całego ciężaru.

"Powiedz mi, jeśli będziesz chciała przestać." Jego dłoń kreśli wzory na moich żebrach, lekka jak piórko, doprowadzając mnie do szału. "W każdej chwili."

"Obiecuję." Moje dłonie wplatają się w jego włosy, przyciągając go. "Ale nie chcę przestawać."

To, co dzieje się potem, jest zarazem przytłaczające i czułe. Dotyka mnie jak czegoś cennego, jakby każda moja reakcja się liczyła, jakby moje rozkosz było równie ważne jak jego. Pyta dłońmi, ustami, czyta odpowiedzi mojego ciała z taką uwagą, że czuję się adorowana.

Kiedy w końcu we mnie wchodzi, wzdycham z powodu rozciągnięcia, wypełnienia, dziwnej doskonałości bycia połączonym w ten sposób. Zastyga w bezruchu.

"W porządku?" Słowo brzmi napięcie, całe jego ciało spięte w wysiłku powstrzymania ruchu.

"W porządku." Oplatam nogami jego biodra, przyciągając go głębiej.

On się porusza, a ja poruszam się razem z nim, odnajdując rytm, który wydaje się i pradawny, i nowy. Jego usta odnajdują moje. Nasze dłonie splatają się na poduszce.

Przyjemność narasta powoli, nieubłaganie, aż zaczynam drżeć, moje paznokcie wbijają się w jego ramiona, gdy wszystko we mnie napina się, a potem pęka.

On dochodzi chwilę później, z moim imieniem na ustach, z twarzą wtuloną w zagłębienie mojej szyi. Jego ciężar opada na mnie i przytulam go, oboje ciężko oddychamy, serca biją szybko.

Zmęczenie, które odsuwałam przez piętnaście godzin, zalewa mnie nagle. W końcu zasypiam, czując jego miarowy puls przy moich plecach.

Kiedy się budzę, prześcieradło obok mnie jest zimne. Łóżko jest puste. Obudziłam się sama.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Teraźniejszość

Cisza trwa zbyt długo. Gardło mam zaciśnięte wokół powietrza, które nie chce się poruszyć. Dłoń Domnalla nadal jest w pół drogi do powitania, zastygła w geście, jakby ktoś go zatrzymał w połowie ruchu.

Bridei odchrząkuje. Dźwięk jest delikatny, a jednak stanowczy – przypomnienie, że stoimy w formalnym salonie, a nie w izbie tawerny z moją suknią na podłodze.

Domnall opuszcza rękę, jego szczęka pracuje, zanim wypowiedzą się słowa.

„Proszę, usiądźcie.” Wskazuje na krzesła ustawione przy kominku, jego ruchy są sztywne, wyćwiczone.

Siadamy. Składam dłonie na kolanach i ściskam je tak mocno, że kłykcie bieleją pod tkaniną rękawiczek. Bridei siada obok mnie, wyprostowana jak struna, w każdym calu księżna ręcząca za swoją protegowaną.

Domnall zajmuje przeciwległe krzesło, pochyla się do przodu z łokciami opartymi o kolana. Patrzy na mnie o trzy sekundy za długo, zanim się odezwie.

„Jak się masz?” Pytanie jest proste, ale jego głos już nie. Jest w nim ciężar, którego nie potrafię zinterpretować – troska, może poczucie winy albo coś zupełnie innego.

Usta mam suche. „Dobrze. Radzę sobie.”

„Radzisz sobie.” Powtarza to, jakby sprawdzał, czy słowo jest prawdziwe. „To... dobrze.”

Cisza znów się wydłuża. Bridei porusza się obok mnie, drobny gest, który aż krzyczy niewygodą.

Wymuszam kolejne słowa. „Jestem wdzięczna za tę szansę. Za rozmowę.”

Kiwnął powoli głową, jego wzrok przesuwa się po mojej twarzy, jakby ją zapamiętywał. „Oczywiście. Tak. Stanowisko.” Prostuje się, przybierając bardziej oficjalny ton. „Moja matka bardzo przeprasza. Dziś nie mogła się stawić.”

Bridei odzywa się po raz pierwszy od chwili, gdy usiadłyśmy. „Mam nadzieję, że nic poważnego.”

„Ból głowy. Czasami je miewa.” Odpowiada Bridei, ale wzroku nie odrywa ode mnie. „Poprosiła mnie, żebym przeprowadził rozmowę w jej imieniu.”

Niezręczność jest dusząca. Ale pod nią jest coś jeszcze. Gdy na mnie patrzy, jego wyraz twarzy łagodnieje na brzegach. To nie litość, lecz coś cieplejszego. Widzi mnie tutaj: żywą, zatrudnioną, nie szorującą podłóg – to ma dla niego znaczenie.

Chrząka i poprawia się w fotelu. „Opowiedz mi o swoim doświadczeniu z dziećmi.”

Pytanie jest standardowe, zawodowe. Z tym sobie poradzę. „Mam trójkę własnych. Sześcioletnie.”

Unosi brwi. „Trojaczki?”

„Tak.” Odpowiedź wychodzi mi pewnie. „Tavish, Lachlan i Fenella.”

„To musi być... wymagające.” W jego głosie jest ostrożność, jakby stąpał po cienkim lodzie.

„Jest. Ale nauczyło mnie to cierpliwości. Jak radzić sobie z chaosem. Jak wyjaśniać rzeczy tak, by dzieci naprawdę rozumiały.”

Kiwa głową, lekko się odchylając. „A formalna edukacja? Czytanie, pisanie, rachunki?”

„Nauczyłam się czytać z pożyczonych książek. Bridei – księżna,” poprawiam się szybko, „uczyła mnie, gdy byłam towarzyszką jej najstarszej córki. Od dziewiątego do piętnastego roku życia. Umiem czytać, pisać, prowadzić rachunki.”

Bridei wtrąca płynnie: „Mairead przez lata była częścią mojego domu. Osobiście mogę poświadczyć jej wykształcenie i charakter.”

Domnall zerka na Bridei przez ułamek sekundy, po czym wraca wzrokiem do mnie. „A twój zmarły mąż?”

Kłamstwo mam gotowe na języku, wyćwiczone. „Thomas Farren. Kowal z majątku księżnej. Dobry człowiek. Zmarł dwa lata temu.”

„Przykro mi.” Mówi to cicho, szczerze, i muszę odwrócić wzrok, bo inaczej powiem coś, co zburzy całą tę starannie zbudowaną konstrukcję.

„Dziękuję.” Ręce drżą mi na kolanach. Ściskam je mocniej.

Znów pochyla się do przodu. „Moja córka, Isla – ma sześć lat. Jest bystra, ale uparta. Przez ostatnie osiemnaście miesięcy miała trzech nauczycieli.”

„Dlaczego?” Pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać.

Nie wydaje się urażony moją bezpośredniością. „Jest wybredna. Odmawia słuchania wykładów. Nie usiedzi na lekcjach, które ją nudzą. Ostatni nauczyciel nazwał ją bezczelną.”

„Była?”

„Prawdopodobnie.” Kącik jego ust unosi się. „Ale była też znudzona, a żałoba nie sprawia, że dziećmi łatwiej się opiekować.”

W piersi robi mi się ciasno. „Jej matka.”

„Zmarła przy porodzie sześć lat temu.” Jego głos znów staje się płaski, ostrożny. „Isla jej nie pamięta, ale myślę, że czuje pustkę.”

Wiem, jak wygląda pustka. Jak wpływa na dzieci, które dorastają z dziurą w kształcie rodzica, której nie umieją nazwać. „Co lubi? Twoja córka.”

Mruga zaskoczony pytaniem. "Opowieści. Zwierzęta. Wspinanie się na drzewa, na które babcia uważa, że są zbyt niebezpieczne. Lubi wiedzieć, dlaczego rzeczy działają tak, jak działają."

"Tavish jest taki sam – zadaje pytania, aż skończą mi się odpowiedzi." Słowa wymykają mi się, zanim zdążę je powstrzymać. "W zeszłym miesiącu rzucił podręcznikiem do geografii przez pokój, bo autor nie wyjaśnił, dlaczego rzeki się wyginają."

Domnall się śmieje. Dźwięk jest nagły, nieskrywany. Dociera do jego oczu i odmienia całą jego twarz, czyniąc ją młodszą, lżejszą.

Też się śmieję. Nie mogę się powstrzymać. Absurd tej chwili – siedzę naprzeciwko ojca moich dzieci, kłamię o ich zmarłym ojcu, zbliżamy się do siebie, rozmawiając o buntowniczych sześciolatkach.

"Co mu powiedziałaś?" Wciąż się uśmiecha.

"Że rzeki są leniwe. Wybierają najłatwiejszą ścieżkę. Proste linie wymagają więcej wysiłku niż zakręty." Ja też się uśmiecham, a w klatce piersiowej czuję coś dziwnego, jakby coś się luzowało w środku.

"To go zadowoliło?"

"Przez jakieś trzy dni. Potem zaczął pytać o góry."

Kręci głową, uśmiechając się szerzej. "Isla by go polubiła."

To zdanie zawisa w powietrzu. Moje tętno przyspiesza. Powinnam zbyć, zmienić temat, ale tego nie robię.

Przez chwilę czuję się jak w tawernie Carvenmoor. Dwoje ludzi rozmawia bez zbroi, bez scenariusza, po prostu prawdziwie, rozmowa płynie aż zbyt łatwo.

Chrząka, stopniowo wraca formalność. "Jesteś przyjęta. Jeśli chcesz tę posadę."

Zatrzymuję oddech. "Tak po prostu?"

"Tak po prostu." Wstaje, ja wstaję razem z nim, a Bridei podnosi się obok mnie. "Możesz zacząć, kiedy będziesz gotowa. Jutro, jeśli ci to odpowiada. Główna służąca pokaże ci pokój, klasę, wszystko, czego będziesz potrzebować."

"Dziękuję." Słowa wydają się niewystarczające. "Nie zawiodę cię."

"Wiem." Mówi to z pewnością, jakby to był fakt, który już sprawdził.

Bridei wyciąga rękę. "Dziękuję za poświęcony czas, panie Morvaine."

Chwyta ją na chwilę, mruczy coś uprzejmego. Potem Bridei rusza w stronę drzwi, zakładając, że pójdę za nią.

Ale Domnall się nie rusza. Po prostu stoi trzy stopy ode mnie, patrząc na mnie. Jego wzrok wędruje po mojej twarzy – moich oczach, ustach, piegach rozsianych na nosie. Jakby próbował zapamiętać coś, co sądził, że już utracił.

Cisza się wydłuża, a moja skóra cierpnie pod tym spojrzeniem. Przenoszę ciężar z nogi na nogę, moje dłonie kręcą się nerwowo przede mną.

"Czy jest coś jeszcze?" Pytanie wypada ciszej, niż zamierzałam. "Wyglądasz, jakbyś na coś czekał."

Czar pryska. Jego wyraz twarzy zamyka się. "Nie. Nic. Przepraszam." Słowa padają zbyt szybko, potykają się o siebie. "Rano przyjdzie do ciebie pani Kerr, główna służąca."

Kieruje się do drugich drzwi, tych prowadzących głębiej w dom. Kładzie dłoń na klamce, gdy nagle się zatrzymuje i spogląda wstecz.

Otwiera usta, potem zamyka. Cokolwiek miał powiedzieć, połyka to.

Odchodzi.

Stoję tam, wpatrując się w puste miejsce, gdzie stał, serce wali mi w żebra tak mocno, że aż boli.

Bridei dotyka mojego łokcia. "Powinnyśmy iść."

Idę za nią przez korytarz z portretami, obok służącego, który nas wprowadzał. Powóz czeka.

Wsiadamy do środka. Drzwi się zamykają, koła zaczynają się toczyć.

Bridei patrzy na mnie spojrzeniem, którego nie potrafię odczytać. "To było... interesujące."

"To była rozmowa kwalifikacyjna." Mój głos brzmi źle, zbyt wysoko.

"To nie była tylko rozmowa." Opiera się o poduszki. "Prawie na mnie nie spojrzał. Przyjął cię w dziesięć minut. I to patrzenie – Mairead, co to było?"

Moje ręce drżą mi na kolanach. "Nie wiem."

"Znasz go." To nie jest pytanie.

Gardło mi się zaciska. Nie mogę odpowiedzieć, nie mogę potwierdzić, nie mogę skłamać kobiecie, która ryzykowała swoją reputację, by ocalić moją.

"Mairead." Jej głos staje się ostry. "Proszę, powiedz mi, że on nie jest—"

"On nie wie." Słowa wybuchają ze mnie. "O dzieciach. Nie wie, że są jego."

Zupełnie nieruchomieje, kolor odpływa jej z twarzy. "To był on?! Mężczyzna z Carvenmoor?"

Kiwnęłam głową raz, obraz mi się zamazuje.

"Matko Boska..." Przyciska palce do skroni. "Właśnie zgodziłaś się wychowywać jego dzieci pod jego dachem, a on nie wie, że istnieją."

"Nie wiedziałam, że tam będzie." Mój głos się łamie. "Myślałam, że rozmowę prowadzi jego matka."

"Czy cię rozpoznał?"

"Tak."

"Ale nie wie o..."

"Nie."

Wydycha powoli, dźwięk się trzęsie. "To gorsze, niż myślałam. O wiele gorsze."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Three Little Secrets from My King

Three Little Secrets from My King

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa