7 lat temu
Karczma Carvenmoor tętni dziś życiem. Ciała napierają na siebie, głosy ścierają się z głośnym śmiechem, kłótniami i hukiem kufli spadających na podłogę.
Poruszam się instynktownie, z oczami spuszczonymi w dół, bo spojrzenie w górę przyciąga uwagę, na którą nie mogę sobie pozwolić. Taca w moich rękach jest ciężka—sześć kufli piwa, wszystkie niebezpiecznie rozchlupane. Lawiruję między stołami w stronę mężczyzny siedzącego samotnie w rogu.
Mój chwyt się ślizga. Taca się przechyla. Piwo rozlewa się po jego rękawie.
Czas staje w miejscu. Gardło mi się zaciska. Odkładam tacę zbyt gwałtownie i kufle brzęczą. „Przepraszam, proszę pana. Zaraz to wyczyszczę, ja—”
On podnosi wzrok. Przeprosiny zamierają mi na ustach.
Ciemne włosy opadają mu na czoło, trochę za długie. Niebieskie oczy—nie blade i wodniste, lecz głębokie, w kolorze nieba tuż przed całkowitym zmrokiem. Mocna szczęka pokryta kilkudniowym zarostem, który sprawia, że wygląda, jakby właśnie wstał z czyjegoś łóżka, co wywołuje we mnie niepokojące przyspieszenie pulsu. Około dwudziestu pięciu lat, wyprostowany i pewny siebie, jak ktoś, kogo ludzie słuchają, gdy mówi.
Potem się śmieje. Tym śmiechem, który dociera do oczu i marszczy ich kąciki, zamieniając całą jego twarz w coś ciepłego i niebezpiecznego.
„To tylko piwo.” Jego głos jest niski, bardziej szorstki, niż się spodziewałam, północny, ale wykształcony. Spogląda na zniszczony rękaw. „Wylewano na mnie gorsze rzeczy.”
Zastygam, niepewna, czy powinnam się śmiać, czy znów przepraszać.
Przygląda mi się, przekrzywiając głowę. „Wyglądasz na wykończoną.”
„Wszystko w porządku.” Kłamstwo przychodzi odruchowo.
„Chwiejesz się na nogach. Ręce ci drżą. Kiedy zaczęłaś zmianę?”
To, że to zauważył, sprawia, że żołądek robi mi się skomplikowany. „O świcie.”
Unosi brwi. „Teraz już po północy. Piętnaście godzin.”
„Miała się skończyć o zachodzie słońca. Dziewczyna, która miała mnie zmienić, nie przyszła.”
Sięga po tacę, zabiera ją z moich rąk i odkłada z delikatnością sugerującą, że potrafi obchodzić się z kruchymi rzeczami.
„Usiądź.” Zaproszenie w tym niskim głosie prostuje mi kręgosłup. „Chociaż na chwilę, zanim zemdlejesz na moich butach.”
Kącik jego ust unosi się. Przyznaje, że to nieregularne, że powinnam odejść.
Właściciel patrzy. Mam jeszcze trzy stoliki. Nogi mi płoną. Siadam mimo wszystko, kolana się pode mną uginają.
„Lepiej?” W jego spojrzeniu jest coś, co sprawia, że mam ciarki na skórze—nie pożądanie, tylko szczere zainteresowanie.
„Lepiej.”
Odsuwa się i światło świecy łapie jego gardło pod luźnym kołnierzem. Nie powinnam zauważać jego szyi, ani tego, jak koszula opina mu ramiona, ani zgrubień na jego dłoniach.
„Jak masz na imię?”
Zaschło mi w ustach. „Mairead.”
„Domnall.” Wyciąga rękę. Gapię się na nią, zanim ją podaję. Jego uścisk jest ciepły, pewny, a ten dotyk przesyła ciepło wzdłuż mojej ręki w sposób, który uświadamia mi boleśnie, jak długo nikt mnie nie dotykał—tak naprawdę, skóra do skóry, z zamiarem—od niepamiętnych czasów.
Zbyt szybko cofam dłoń. On to zauważa. Znów ten prawie-uśmiech.
„A więc, Mairead.” Osadza się wygodnie, jakby miał cały czas świata. „Co czytasz?”
Pytanie jest tak niespodziewane, że zapominam oddychać. „Słucham?”
„Słyszałaś mnie. Co czytasz?”
„Ja nie…” Zaczynam się wymigiwać. Ale coś w jego wyrazie twarzy mnie powstrzymuje. Naprawdę czeka.
„Eseje. Montaigne’a. Z biblioteki z wypożyczalnią.”
Unosi brwi. „Co o nim sądzisz?”
Nikt nigdy nie pytał mnie, co myślę. Ani o książkach, ani o ideach, ani o czymkolwiek, co się liczy.
„Sądzę, że jest szczery wobec niepewności w sposób, na który większość ludzi nie ma odwagi.” Słowa wypadają nieoszlifowane. „Przyznaje, że czegoś nie wie, przeczy sam sobie, zmienia zdanie.”
Domnall kiwa powoli głową. „I to ci się podoba.”
„To wydaje się prawdziwe.” Kurczowo trzymam się krawędzi stołu, pochylam do przodu. „Większość tego, co czytałam, brzmi, jakby ktoś udawał, że zna wszystkie odpowiedzi. On po prostu… się zastanawia.”
„Co jeszcze czytałaś?” Pyta tak, jakby moja odpowiedź była ważna.
Opowiadam mu. Słucha, zadając pytania, które zmuszają mnie do tłumaczenia się, do uświadomienia sobie, że mam opinie, o których wcześniej nie wiedziałam.
Godziny się zlewają. Karczma pustoszeje. Zapominam, że jestem wyczerpana. Zapominam o supełku w plecach. Zapominam, że powinnam być niewidzialna.
Właściciel krzyczy: ostatnie zamówienie. Dźwięk rozbija czar, pod którym byliśmy. Wstaję zbyt gwałtownie i pokój się przechyla. Ręka Domnalla błyskawicznie mnie podtrzymuje.
"Gdzie się zatrzymujesz?" Jego głos stał się cichszy.
"Dom noclegowy trzy ulice stąd. Wspólny pokój."
"Mam pokój na górze." Patrzy mi w twarz. "Możemy jeszcze porozmawiać."
Wiem, o co pyta. Wiem, co znaczy "porozmawiać dalej", kiedy mężczyzna mówi to po północy. Powinnam wyjść i zapomnieć, że to się wydarzyło.
"Tak."
Jego pokój jest mały, ale czysty – łóżko, krzesło, umywalka. Drzwi się zamykają i nagle stoimy zbyt blisko siebie. Serce wali mi w piersi.
"Nie musimy..." zaczyna.
Całuję go pierwsza. Całuję go, bo tego chcę, bo przez jedną noc chcę być kimś, kto wybiera, a nie kimś wybranym.
Wydobywa z gardła niski dźwięk i oddaje pocałunek. Jego dłonie ujmują moją twarz, kciuki muskają kości policzkowe, a ta delikatność niemal mnie rozbraja.
Dotykano mnie już wcześniej – łapano mnie, obmacywano, traktowano jak rzecz do wykorzystania – ale to jest inne. To zamierzone i ostrożne.
"Mairead." Opiera czoło o moje, nasze oddechy się mieszają. "Jesteś pewna?"
"Tak." Słowo wychodzi szorstko. Sięgam po guziki jego koszuli.
Chwyta moje dłonie. "Poczekaj chwilę." Jego oczy są ciemne, źrenice szeroko rozszerzone. "Musisz być pewna. Nie dlatego, że myślisz, że coś mi jesteś winna—"
"Jestem pewna." Dociskam dłoń do jego klatki piersiowej, czując, jak mocno bije mu serce. "Tego chcę."
Całuje mnie ponownie, głębiej, a jego dłonie zjeżdżają na moją talię.
Moje plecy uderzają o ścianę, a on jest przyciśnięty do mnie, twardy i ciepły. Jego usta przesuwają się po mojej szczęce, gardle, po wrażliwym miejscu za uchem, które sprawia, że kolana odmawiają mi posłuszeństwa.
W końcu rozpięłam jego guziki. Koszula opada, a ja wsuwam pod nią dłonie, odkrywając płaszczyzny jego torsu, mięśnie pleców. Jest cieplejszy, niż się spodziewałam, skóra gładka, przerywana bliznami. Drży, gdy go dotykam, i czuję się silna.
"Teraz ty." Jego głos stał się ochrypły. Jego palce odnajdują sznurowanie mojej sukni, a ja kiwam głową.
Rozbiera mnie powoli. Każdy zdejmowany element ubrania wydaje się ceremonialny, nabiera wagi intencji.
Kiedy na mnie patrzy – wzrokiem błądzącym po mojej skórze – powinnam czuć się odsłonięta. Zamiast tego czuję się dostrzeżona. Wybrana. Jakbym była czymś wartym uwagi.
"Jesteś piękna." Mówi to cicho, z szacunkiem. "Nawet nie zdajesz sobie sprawy, prawda?"
Nie wiem, jak odpowiedzieć. Całuję go zamiast tego, przyciągając go ku łóżku. Upadamy na materac, zaplątani w kończyny.
Podtrzymuje się nade mną, ostrożny, by nie oprzeć całego ciężaru.
"Powiedz mi, jeśli będziesz chciała przestać." Jego dłoń kreśli wzory na moich żebrach, lekka jak piórko, doprowadzając mnie do szału. "W każdej chwili."
"Obiecuję." Moje dłonie wplatają się w jego włosy, przyciągając go. "Ale nie chcę przestawać."
To, co dzieje się potem, jest zarazem przytłaczające i czułe. Dotyka mnie jak czegoś cennego, jakby każda moja reakcja się liczyła, jakby moje rozkosz było równie ważne jak jego. Pyta dłońmi, ustami, czyta odpowiedzi mojego ciała z taką uwagą, że czuję się adorowana.
Kiedy w końcu we mnie wchodzi, wzdycham z powodu rozciągnięcia, wypełnienia, dziwnej doskonałości bycia połączonym w ten sposób. Zastyga w bezruchu.
"W porządku?" Słowo brzmi napięcie, całe jego ciało spięte w wysiłku powstrzymania ruchu.
"W porządku." Oplatam nogami jego biodra, przyciągając go głębiej.
On się porusza, a ja poruszam się razem z nim, odnajdując rytm, który wydaje się i pradawny, i nowy. Jego usta odnajdują moje. Nasze dłonie splatają się na poduszce.
Przyjemność narasta powoli, nieubłaganie, aż zaczynam drżeć, moje paznokcie wbijają się w jego ramiona, gdy wszystko we mnie napina się, a potem pęka.
On dochodzi chwilę później, z moim imieniem na ustach, z twarzą wtuloną w zagłębienie mojej szyi. Jego ciężar opada na mnie i przytulam go, oboje ciężko oddychamy, serca biją szybko.
Zmęczenie, które odsuwałam przez piętnaście godzin, zalewa mnie nagle. W końcu zasypiam, czując jego miarowy puls przy moich plecach.
Kiedy się budzę, prześcieradło obok mnie jest zimne. Łóżko jest puste. Obudziłam się sama.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Teraźniejszość
Cisza trwa zbyt długo. Gardło mam zaciśnięte wokół powietrza, które nie chce się poruszyć. Dłoń Domnalla nadal jest w pół drogi do powitania, zastygła w geście, jakby ktoś go zatrzymał w połowie ruchu.
Bridei odchrząkuje. Dźwięk jest delikatny, a jednak stanowczy – przypomnienie, że stoimy w formalnym salonie, a nie w izbie tawerny z moją suknią na podłodze.
Domnall opuszcza rękę, jego szczęka pracuje, zanim wypowiedzą się słowa.
„Proszę, usiądźcie.” Wskazuje na krzesła ustawione przy kominku, jego ruchy są sztywne, wyćwiczone.
Siadamy. Składam dłonie na kolanach i ściskam je tak mocno, że kłykcie bieleją pod tkaniną rękawiczek. Bridei siada obok mnie, wyprostowana jak struna, w każdym calu księżna ręcząca za swoją protegowaną.
Domnall zajmuje przeciwległe krzesło, pochyla się do przodu z łokciami opartymi o kolana. Patrzy na mnie o trzy sekundy za długo, zanim się odezwie.
„Jak się masz?” Pytanie jest proste, ale jego głos już nie. Jest w nim ciężar, którego nie potrafię zinterpretować – troska, może poczucie winy albo coś zupełnie innego.
Usta mam suche. „Dobrze. Radzę sobie.”
„Radzisz sobie.” Powtarza to, jakby sprawdzał, czy słowo jest prawdziwe. „To... dobrze.”
Cisza znów się wydłuża. Bridei porusza się obok mnie, drobny gest, który aż krzyczy niewygodą.
Wymuszam kolejne słowa. „Jestem wdzięczna za tę szansę. Za rozmowę.”
Kiwnął powoli głową, jego wzrok przesuwa się po mojej twarzy, jakby ją zapamiętywał. „Oczywiście. Tak. Stanowisko.” Prostuje się, przybierając bardziej oficjalny ton. „Moja matka bardzo przeprasza. Dziś nie mogła się stawić.”
Bridei odzywa się po raz pierwszy od chwili, gdy usiadłyśmy. „Mam nadzieję, że nic poważnego.”
„Ból głowy. Czasami je miewa.” Odpowiada Bridei, ale wzroku nie odrywa ode mnie. „Poprosiła mnie, żebym przeprowadził rozmowę w jej imieniu.”
Niezręczność jest dusząca. Ale pod nią jest coś jeszcze. Gdy na mnie patrzy, jego wyraz twarzy łagodnieje na brzegach. To nie litość, lecz coś cieplejszego. Widzi mnie tutaj: żywą, zatrudnioną, nie szorującą podłóg – to ma dla niego znaczenie.
Chrząka i poprawia się w fotelu. „Opowiedz mi o swoim doświadczeniu z dziećmi.”
Pytanie jest standardowe, zawodowe. Z tym sobie poradzę. „Mam trójkę własnych. Sześcioletnie.”
Unosi brwi. „Trojaczki?”
„Tak.” Odpowiedź wychodzi mi pewnie. „Tavish, Lachlan i Fenella.”
„To musi być... wymagające.” W jego głosie jest ostrożność, jakby stąpał po cienkim lodzie.
„Jest. Ale nauczyło mnie to cierpliwości. Jak radzić sobie z chaosem. Jak wyjaśniać rzeczy tak, by dzieci naprawdę rozumiały.”
Kiwa głową, lekko się odchylając. „A formalna edukacja? Czytanie, pisanie, rachunki?”
„Nauczyłam się czytać z pożyczonych książek. Bridei – księżna,” poprawiam się szybko, „uczyła mnie, gdy byłam towarzyszką jej najstarszej córki. Od dziewiątego do piętnastego roku życia. Umiem czytać, pisać, prowadzić rachunki.”
Bridei wtrąca płynnie: „Mairead przez lata była częścią mojego domu. Osobiście mogę poświadczyć jej wykształcenie i charakter.”
Domnall zerka na Bridei przez ułamek sekundy, po czym wraca wzrokiem do mnie. „A twój zmarły mąż?”
Kłamstwo mam gotowe na języku, wyćwiczone. „Thomas Farren. Kowal z majątku księżnej. Dobry człowiek. Zmarł dwa lata temu.”
„Przykro mi.” Mówi to cicho, szczerze, i muszę odwrócić wzrok, bo inaczej powiem coś, co zburzy całą tę starannie zbudowaną konstrukcję.
„Dziękuję.” Ręce drżą mi na kolanach. Ściskam je mocniej.
Znów pochyla się do przodu. „Moja córka, Isla – ma sześć lat. Jest bystra, ale uparta. Przez ostatnie osiemnaście miesięcy miała trzech nauczycieli.”
„Dlaczego?” Pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać.
Nie wydaje się urażony moją bezpośredniością. „Jest wybredna. Odmawia słuchania wykładów. Nie usiedzi na lekcjach, które ją nudzą. Ostatni nauczyciel nazwał ją bezczelną.”
„Była?”
„Prawdopodobnie.” Kącik jego ust unosi się. „Ale była też znudzona, a żałoba nie sprawia, że dziećmi łatwiej się opiekować.”
W piersi robi mi się ciasno. „Jej matka.”
„Zmarła przy porodzie sześć lat temu.” Jego głos znów staje się płaski, ostrożny. „Isla jej nie pamięta, ale myślę, że czuje pustkę.”
Wiem, jak wygląda pustka. Jak wpływa na dzieci, które dorastają z dziurą w kształcie rodzica, której nie umieją nazwać. „Co lubi? Twoja córka.”
Mruga zaskoczony pytaniem. "Opowieści. Zwierzęta. Wspinanie się na drzewa, na które babcia uważa, że są zbyt niebezpieczne. Lubi wiedzieć, dlaczego rzeczy działają tak, jak działają."
"Tavish jest taki sam – zadaje pytania, aż skończą mi się odpowiedzi." Słowa wymykają mi się, zanim zdążę je powstrzymać. "W zeszłym miesiącu rzucił podręcznikiem do geografii przez pokój, bo autor nie wyjaśnił, dlaczego rzeki się wyginają."
Domnall się śmieje. Dźwięk jest nagły, nieskrywany. Dociera do jego oczu i odmienia całą jego twarz, czyniąc ją młodszą, lżejszą.
Też się śmieję. Nie mogę się powstrzymać. Absurd tej chwili – siedzę naprzeciwko ojca moich dzieci, kłamię o ich zmarłym ojcu, zbliżamy się do siebie, rozmawiając o buntowniczych sześciolatkach.
"Co mu powiedziałaś?" Wciąż się uśmiecha.
"Że rzeki są leniwe. Wybierają najłatwiejszą ścieżkę. Proste linie wymagają więcej wysiłku niż zakręty." Ja też się uśmiecham, a w klatce piersiowej czuję coś dziwnego, jakby coś się luzowało w środku.
"To go zadowoliło?"
"Przez jakieś trzy dni. Potem zaczął pytać o góry."
Kręci głową, uśmiechając się szerzej. "Isla by go polubiła."
To zdanie zawisa w powietrzu. Moje tętno przyspiesza. Powinnam zbyć, zmienić temat, ale tego nie robię.
Przez chwilę czuję się jak w tawernie Carvenmoor. Dwoje ludzi rozmawia bez zbroi, bez scenariusza, po prostu prawdziwie, rozmowa płynie aż zbyt łatwo.
Chrząka, stopniowo wraca formalność. "Jesteś przyjęta. Jeśli chcesz tę posadę."
Zatrzymuję oddech. "Tak po prostu?"
"Tak po prostu." Wstaje, ja wstaję razem z nim, a Bridei podnosi się obok mnie. "Możesz zacząć, kiedy będziesz gotowa. Jutro, jeśli ci to odpowiada. Główna służąca pokaże ci pokój, klasę, wszystko, czego będziesz potrzebować."
"Dziękuję." Słowa wydają się niewystarczające. "Nie zawiodę cię."
"Wiem." Mówi to z pewnością, jakby to był fakt, który już sprawdził.
Bridei wyciąga rękę. "Dziękuję za poświęcony czas, panie Morvaine."
Chwyta ją na chwilę, mruczy coś uprzejmego. Potem Bridei rusza w stronę drzwi, zakładając, że pójdę za nią.
Ale Domnall się nie rusza. Po prostu stoi trzy stopy ode mnie, patrząc na mnie. Jego wzrok wędruje po mojej twarzy – moich oczach, ustach, piegach rozsianych na nosie. Jakby próbował zapamiętać coś, co sądził, że już utracił.
Cisza się wydłuża, a moja skóra cierpnie pod tym spojrzeniem. Przenoszę ciężar z nogi na nogę, moje dłonie kręcą się nerwowo przede mną.
"Czy jest coś jeszcze?" Pytanie wypada ciszej, niż zamierzałam. "Wyglądasz, jakbyś na coś czekał."
Czar pryska. Jego wyraz twarzy zamyka się. "Nie. Nic. Przepraszam." Słowa padają zbyt szybko, potykają się o siebie. "Rano przyjdzie do ciebie pani Kerr, główna służąca."
Kieruje się do drugich drzwi, tych prowadzących głębiej w dom. Kładzie dłoń na klamce, gdy nagle się zatrzymuje i spogląda wstecz.
Otwiera usta, potem zamyka. Cokolwiek miał powiedzieć, połyka to.
Odchodzi.
Stoję tam, wpatrując się w puste miejsce, gdzie stał, serce wali mi w żebra tak mocno, że aż boli.
Bridei dotyka mojego łokcia. "Powinnyśmy iść."
Idę za nią przez korytarz z portretami, obok służącego, który nas wprowadzał. Powóz czeka.
Wsiadamy do środka. Drzwi się zamykają, koła zaczynają się toczyć.
Bridei patrzy na mnie spojrzeniem, którego nie potrafię odczytać. "To było... interesujące."
"To była rozmowa kwalifikacyjna." Mój głos brzmi źle, zbyt wysoko.
"To nie była tylko rozmowa." Opiera się o poduszki. "Prawie na mnie nie spojrzał. Przyjął cię w dziesięć minut. I to patrzenie – Mairead, co to było?"
Moje ręce drżą mi na kolanach. "Nie wiem."
"Znasz go." To nie jest pytanie.
Gardło mi się zaciska. Nie mogę odpowiedzieć, nie mogę potwierdzić, nie mogę skłamać kobiecie, która ryzykowała swoją reputację, by ocalić moją.
"Mairead." Jej głos staje się ostry. "Proszę, powiedz mi, że on nie jest—"
"On nie wie." Słowa wybuchają ze mnie. "O dzieciach. Nie wie, że są jego."
Zupełnie nieruchomieje, kolor odpływa jej z twarzy. "To był on?! Mężczyzna z Carvenmoor?"
Kiwnęłam głową raz, obraz mi się zamazuje.
"Matko Boska..." Przyciska palce do skroni. "Właśnie zgodziłaś się wychowywać jego dzieci pod jego dachem, a on nie wie, że istnieją."
"Nie wiedziałam, że tam będzie." Mój głos się łamie. "Myślałam, że rozmowę prowadzi jego matka."
"Czy cię rozpoznał?"
"Tak."
"Ale nie wie o..."
"Nie."
Wydycha powoli, dźwięk się trzęsie. "To gorsze, niż myślałam. O wiele gorsze."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwa tygodnie na posiadłości Morvaine i wreszcie mam dzień tylko dla siebie. Domnall zgodził się bez wahania, gdy poprosiłam — jeden dzień na dwa tygodnie na sprawy osobiste. Nie powiedziałam mu, że tą sprawą osobistą jest trójka dzieci, które ukrywam na widoku.
Miasteczko targowe jest głośne, jasne i chaotyczne w sposób, który po raz pierwszy od tygodni rozluźnia mi klatkę piersiową. Tavish i Lachlan biegną przodem między straganami, ich śmiech przebija się przez zgiełk. Fenella mocno ściska moją dłoń, jej małe palce zaciśnięte bezpiecznie.
"Możemy kupić ciastka?" Tavish zatrzymuje się z piskiem przed straganem piekarza, oczy szeroko otwarte.
"Prosimy?" dodaje Lachlan, już wyciągając rękę.
Nie powinnam. Każda moneta się liczy. Ale ich twarze są tak pełne nadziei, tak wolne od ciężaru kłamstw, które noszę, że nie mogę odmówić.
"Po jednym dla każdego." Wręczam monety i patrzę, jak pochłaniają ciastka oprószone cukrem z tą dziecięcą, niepodzielną uwagą tych, którzy nie pamiętają, kiedy ostatnio mieli coś tak pysznego.
Fenella szarpie moją spódnicę. "Ty też, mamo."
Odłamuję kawałek jej ciasteczka i pozwalam, by słodycz rozpuściła się na moim języku. Przez chwilę jestem tylko matką spacerującą po targu z dziećmi. Bez fałszywego imienia, bez pożyczonej tożsamości — tylko my.
Tavish i Lachlan rzucają się w stronę straganu z zabawkami. Pozwalam im odejść, pilnując ich wzrokiem, podczas gdy z Fenellą oglądamy wstążki na kolejnym stoisku.
Potem podnoszę wzrok i nagle Lachlana nie ma.
Żołądek mi się zaciska. Przeszukuję tłum — twarze, ciała, za dużo ludzi zbyt blisko siebie. Nigdzie nie ma ciemnowłosego chłopca w łacie na kurtce.
"Lachlan!" Moje gardło załamuje się na jego imieniu.
Tavish pojawia się przy moim łokciu. "Gdzie on poszedł?"
"Nie wiem." Ręce mi się trzęsą. Chwytam Tavisha i Fenellę, przyciągając ich do siebie. "Zostańcie ze mną. Nie ruszajcie się."
Przeciskam się przez tłum, z każdym krokiem coraz trudniej mi oddychać. Ludzie wpadają na mnie. Przepycham się obok nich. "Lachlan!"
Nic. Tylko hałas, obcy ludzie i dławiący ścisk ciał między mną a moim synem.
Widok mi się zawęża. Gardło się zaciska. Nie mogę oddychać jak należy. Ma sześć lat i jest drobny jak na swój wiek, a rynek pełen jest ludzi, którzy nie zawahaliby się nawet przez chwilę —
Skręcam za róg na plac i zatrzymuję się.
Domnall kuca przed Lachlanem. Ubrany jest zwyczajnie — gruba, wełniana kurtka, bez herbu, pospolite spodnie pozwalające mu wmieszać się w tłum.
Lachlan rozmawia z nim bez skrępowania, gestykulując żywo obiema rękami, podczas gdy Domnall słucha z tą samą cierpliwą uwagą, jaką obdarza Islę.
Wtedy Domnall podnosi wzrok, dostrzega mnie. Jego spojrzenie przesuwa się poza mnie na Tavisha, potem w dół na Fenellę — trójka dzieci o ciemnych włosach i niebieskich oczach stoi w rzędzie.
Jego wyraz twarzy się zmienia. Uważna uprzejmość znika, zastąpiona czymś, czego nie potrafię nazwać. Rozpoznanie. Zdezorientowanie. Coś ostrzejszego pod spodem.
Podnosi się powoli, wciąż trzymając dłoń na ramieniu Lachlana. "Myślę, że ten należy do ciebie."
Moje nogi zapomniały, jak się poruszać. Zmuszam się naprzód, klękam i przyciągam Lachlana do siebie. Moje dłonie przesuwają się po jego ramionach, plecach, sprawdzając, czy nie jest ranny. "Nigdy więcej tak nie rób. Rozumiesz?"
"Tylko patrzyłem na kukiełki…" Jego głos jest mały, niepewny.
Przyciskam czoło do jego czoła. "Wiem. Ale mnie przestraszyłeś."
Domnall wciąż tam stoi, gdy podnoszę wzrok. Jego spojrzenie przeskakuje między całą trójką — porównuje rysy, kataloguje podobieństwa, których tak bardzo bałam się, że zauważy.
"To są więc twoje dzieci." Jego głos jest cichy, ostrożny. To nie pytanie — oświadczenie obciążone czymś, czego nie potrafię zinterpretować.
Słowa więzną mi w gardle. "Tak."
"Tavish, Lachlan i Fenella." Teraz patrzy na moją twarz, szukając czegoś. "Wspomniałaś o nich podczas rozmowy, ale widzieć ich…"
Urwał. Cisza wypełnia się wszystkim tym, czego nie mówi.
"Powinniśmy już iść." Wstaję, nie puszczając ręki Lachlana.
Plac jest zbyt głośny, zbyt zatłoczony. Ludzie się gapią.
Domnall zdaje się to zrozumieć w tym samym momencie co ja. "Może moglibyśmy porozmawiać gdzieś na osobności?"
To nie jest pytanie, nie do końca. Kiwnęłam głową.
Idziemy w stronę ławki na skraju placu, z dala od straganów i hałasu. Dzieci biegną przed nami w kierunku ulicznego artysty żonglującego kolorowymi piłkami. Patrzę za nimi, potrzebując tej odległości między nami a tą rozmową.
Domnall siada. Siadam obok niego, zostawiając między nami dwie stopy przestrzeni, co wydaje się zarówno zbyt dużo, jak i zbyt mało.
"Ile one mają lat?" Jego głos jest wyważony, opanowany.
"Sześć."
Zastygł całkowicie. Widzę, jak liczy wstecz, widzę, jak stopniowo dociera do niego prawda.
"Sześć." Powtarza powoli. "Wszystka trójka."
"Tak."
Cisza się wydłuża. Słyszę własne serce, bijące zbyt szybko, zbyt głośno.
"Mairead." Odwraca się do mnie całkowicie. "Czy to moje dzieci?"
Pytanie jest tak bezpośrednie, tak starannie wypowiedziane, że przez chwilę nie mogę oddychać. Jego oczy szukają moich, próbując znaleźć prawdę, której nie mogę mu dać.
Myślę o Tavishu pytającym, gdzie jest jego ojciec. Lachlanie, który żąda odpowiedzi, czy jest rycerzem. Fenelli, która obserwuje moją twarz, szukając kłamstwa, którego jeszcze nie potrafi nazwać.
Myślę o głosie Lady Catriony zza drzwi gabinetu, nazywającym mnie "tą głupią pokojówką". Pogardzie w jej spojrzeniu. Zaręczynach ogłoszonych trzy dni po tym, jak Domnall pocałował mnie w ogrodzie.
Myślę o tym, co się stanie, jeśli powiem "tak". Co ona zrobi, by chronić reputację swojego syna. Jak szybko zamkną się drzwi. Jak skutecznie zniszczy każdą szansę, że moje dzieci będą miały coś lepszego.
Patrzę na Domnalla — na nadzieję i strach walczące na jego twarzy — i kłamię.
"Nie."
To słowo spada między nas. Ostateczne. Bezapelacyjne.
Z jego twarzy znika wszelki kolor. Odwraca wzrok, zaciska szczękę, chwyta kolana tak mocno, że bieleją mu kłykcie. "Nie?"
"Nie." Mój głos jest bardziej pewny, niż powinien. "Thomas był ich ojcem. Mój zmarły mąż."
"Thomas." Przetestował imię, obraca je w myślach. "Kowal, który zmarł dwa lata temu."
"Tak."
Milczy zbyt długo. Gdy odzywa się znowu, jego głos staje się ostrożny. "Wyglądają jak ja."
Serce mi się ściska. "Mają ciemne włosy i niebieskie oczy. Połowa dzieci w Aeldmoor ma ciemne włosy i niebieskie oczy."
Kiwnął powoli głową, jakby próbował siebie przekonać. "Oczywiście. Tak. Po prostu…" Zawiesza głos, potem zaczyna od nowa. "Tamtego ranka w Carvenmoor. Nie powinienem był tak odejść."
Zaciska mi się gardło. "Ale odszedłeś."
"Miałem sprawy do załatwienia. Myślałem, że znajdę cię, gdy wrócę, ale już cię nie było. Szukałem — pytałem w karczmie, sprawdzałem kwatery." Jego głos cichnie. "Zniknęłaś."
"Przeprowadziłam się. Znalazłam pracę w innym mieście."
"Ze swoim mężem." Obserwuje moją twarz. "Thomasem."
"Tak."
"Kowalem." Testuje każde słowo. "Który zmarł dwa lata temu."
"Tak."
Długa cisza. Potem: "Mają sześć lat."
Gardło ściska mi się jeszcze mocniej. "Tak."
"Mairead." Pochyla się lekko do przodu. "Nie próbuję… Nie chcę niczego zakładać. Ale jeśli jest coś, co powinnaś mi powiedzieć…"
"Nie ma." Słowa wychodzą zbyt szybko.
Zatrzymuje się, cofa. "Dobrze."
"Wyszłam za Thomasa krótko po Carvenmoor. Dzieci są jego."
Kiwnął głową, ale szczęka mu się napina. Nie wierzy mi, ale nie zamierza naciskać. "Rozumiem."
Wstaję, nogi mam jak z waty. "Powinnam iść."
"Oczywiście." On też wstaje. Jego ręka unosi się tak, jakby chciał mnie dotknąć, po czym opada. "Jeśli kiedykolwiek będziesz czegoś potrzebować…"
"Poradzimy sobie." Oddalam się, zanim zdąży dokończyć. "Dziękuję, że odnalazłeś Lachlana."
Odchodzę. Gardło ściska mi się coraz mocniej, obraz rozmazuje się przed oczami. Wołam dzieci, a one przybiegają, nieświadome tego, co właśnie się wydarzyło.
Lachlan chwyta mnie za rękę. "Możemy wrócić tu za tydzień?"
"Może." Słowo ledwo przechodzi mi przez gardło.
Tavish podskakuje z przodu. "Ten pan był miły."
"Tak." Mój głos brzmi pusto. "Był miły."
Fenella milczy, patrząc mi w twarz. Ściskam jej dłoń i idę dalej.
Nie oglądam się za siebie. Jeśli się odwrócę, zobaczę Domnalla wciąż siedzącego na tej ławce, wciąż patrzącego, jak odchodzę z jego dziećmi, wciąż wierzącego w kłamstwo, które mu właśnie powiedziałam.
W kłamstwo, które ochroni je przed jego matką. W kłamstwo, które zapewni im bezpieczeństwo.
W kłamstwo, które wypala mi dziurę w piersi z każdym krokiem, który stawiam.
Przesuń w górę, aby kontynuować