passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Three Little Secrets from My King - Rozdział #5 - autor itsvlada

Three Little Secrets from My King

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Dwa tygodnie na posiadłości Morvaine i wreszcie mam dzień tylko dla siebie. Domnall zgodził się bez wahania, gdy poprosiłam — jeden dzień na dwa tygodnie na sprawy osobiste. Nie powiedziałam mu, że tą sprawą osobistą jest trójka dzieci, które ukrywam na widoku.

Miasteczko targowe jest głośne, jasne i chaotyczne w sposób, który po raz pierwszy od tygodni rozluźnia mi klatkę piersiową. Tavish i Lachlan biegną przodem między straganami, ich śmiech przebija się przez zgiełk. Fenella mocno ściska moją dłoń, jej małe palce zaciśnięte bezpiecznie.

"Możemy kupić ciastka?" Tavish zatrzymuje się z piskiem przed straganem piekarza, oczy szeroko otwarte.

"Prosimy?" dodaje Lachlan, już wyciągając rękę.

Nie powinnam. Każda moneta się liczy. Ale ich twarze są tak pełne nadziei, tak wolne od ciężaru kłamstw, które noszę, że nie mogę odmówić.

"Po jednym dla każdego." Wręczam monety i patrzę, jak pochłaniają ciastka oprószone cukrem z tą dziecięcą, niepodzielną uwagą tych, którzy nie pamiętają, kiedy ostatnio mieli coś tak pysznego.

Fenella szarpie moją spódnicę. "Ty też, mamo."

Odłamuję kawałek jej ciasteczka i pozwalam, by słodycz rozpuściła się na moim języku. Przez chwilę jestem tylko matką spacerującą po targu z dziećmi. Bez fałszywego imienia, bez pożyczonej tożsamości — tylko my.

Tavish i Lachlan rzucają się w stronę straganu z zabawkami. Pozwalam im odejść, pilnując ich wzrokiem, podczas gdy z Fenellą oglądamy wstążki na kolejnym stoisku.

Potem podnoszę wzrok i nagle Lachlana nie ma.

Żołądek mi się zaciska. Przeszukuję tłum — twarze, ciała, za dużo ludzi zbyt blisko siebie. Nigdzie nie ma ciemnowłosego chłopca w łacie na kurtce.

"Lachlan!" Moje gardło załamuje się na jego imieniu.

Tavish pojawia się przy moim łokciu. "Gdzie on poszedł?"

"Nie wiem." Ręce mi się trzęsą. Chwytam Tavisha i Fenellę, przyciągając ich do siebie. "Zostańcie ze mną. Nie ruszajcie się."

Przeciskam się przez tłum, z każdym krokiem coraz trudniej mi oddychać. Ludzie wpadają na mnie. Przepycham się obok nich. "Lachlan!"

Nic. Tylko hałas, obcy ludzie i dławiący ścisk ciał między mną a moim synem.

Widok mi się zawęża. Gardło się zaciska. Nie mogę oddychać jak należy. Ma sześć lat i jest drobny jak na swój wiek, a rynek pełen jest ludzi, którzy nie zawahaliby się nawet przez chwilę —

Skręcam za róg na plac i zatrzymuję się.

Domnall kuca przed Lachlanem. Ubrany jest zwyczajnie — gruba, wełniana kurtka, bez herbu, pospolite spodnie pozwalające mu wmieszać się w tłum.

Lachlan rozmawia z nim bez skrępowania, gestykulując żywo obiema rękami, podczas gdy Domnall słucha z tą samą cierpliwą uwagą, jaką obdarza Islę.

Wtedy Domnall podnosi wzrok, dostrzega mnie. Jego spojrzenie przesuwa się poza mnie na Tavisha, potem w dół na Fenellę — trójka dzieci o ciemnych włosach i niebieskich oczach stoi w rzędzie.

Jego wyraz twarzy się zmienia. Uważna uprzejmość znika, zastąpiona czymś, czego nie potrafię nazwać. Rozpoznanie. Zdezorientowanie. Coś ostrzejszego pod spodem.

Podnosi się powoli, wciąż trzymając dłoń na ramieniu Lachlana. "Myślę, że ten należy do ciebie."

Moje nogi zapomniały, jak się poruszać. Zmuszam się naprzód, klękam i przyciągam Lachlana do siebie. Moje dłonie przesuwają się po jego ramionach, plecach, sprawdzając, czy nie jest ranny. "Nigdy więcej tak nie rób. Rozumiesz?"

"Tylko patrzyłem na kukiełki…" Jego głos jest mały, niepewny.

Przyciskam czoło do jego czoła. "Wiem. Ale mnie przestraszyłeś."

Domnall wciąż tam stoi, gdy podnoszę wzrok. Jego spojrzenie przeskakuje między całą trójką — porównuje rysy, kataloguje podobieństwa, których tak bardzo bałam się, że zauważy.

"To są więc twoje dzieci." Jego głos jest cichy, ostrożny. To nie pytanie — oświadczenie obciążone czymś, czego nie potrafię zinterpretować.

Słowa więzną mi w gardle. "Tak."

"Tavish, Lachlan i Fenella." Teraz patrzy na moją twarz, szukając czegoś. "Wspomniałaś o nich podczas rozmowy, ale widzieć ich…"

Urwał. Cisza wypełnia się wszystkim tym, czego nie mówi.

"Powinniśmy już iść." Wstaję, nie puszczając ręki Lachlana.

Plac jest zbyt głośny, zbyt zatłoczony. Ludzie się gapią.

Domnall zdaje się to zrozumieć w tym samym momencie co ja. "Może moglibyśmy porozmawiać gdzieś na osobności?"

To nie jest pytanie, nie do końca. Kiwnęłam głową.

Idziemy w stronę ławki na skraju placu, z dala od straganów i hałasu. Dzieci biegną przed nami w kierunku ulicznego artysty żonglującego kolorowymi piłkami. Patrzę za nimi, potrzebując tej odległości między nami a tą rozmową.

Domnall siada. Siadam obok niego, zostawiając między nami dwie stopy przestrzeni, co wydaje się zarówno zbyt dużo, jak i zbyt mało.

"Ile one mają lat?" Jego głos jest wyważony, opanowany.

"Sześć."

Zastygł całkowicie. Widzę, jak liczy wstecz, widzę, jak stopniowo dociera do niego prawda.

"Sześć." Powtarza powoli. "Wszystka trójka."

"Tak."

Cisza się wydłuża. Słyszę własne serce, bijące zbyt szybko, zbyt głośno.

"Mairead." Odwraca się do mnie całkowicie. "Czy to moje dzieci?"

Pytanie jest tak bezpośrednie, tak starannie wypowiedziane, że przez chwilę nie mogę oddychać. Jego oczy szukają moich, próbując znaleźć prawdę, której nie mogę mu dać.

Myślę o Tavishu pytającym, gdzie jest jego ojciec. Lachlanie, który żąda odpowiedzi, czy jest rycerzem. Fenelli, która obserwuje moją twarz, szukając kłamstwa, którego jeszcze nie potrafi nazwać.

Myślę o głosie Lady Catriony zza drzwi gabinetu, nazywającym mnie "tą głupią pokojówką". Pogardzie w jej spojrzeniu. Zaręczynach ogłoszonych trzy dni po tym, jak Domnall pocałował mnie w ogrodzie.

Myślę o tym, co się stanie, jeśli powiem "tak". Co ona zrobi, by chronić reputację swojego syna. Jak szybko zamkną się drzwi. Jak skutecznie zniszczy każdą szansę, że moje dzieci będą miały coś lepszego.

Patrzę na Domnalla — na nadzieję i strach walczące na jego twarzy — i kłamię.

"Nie."

To słowo spada między nas. Ostateczne. Bezapelacyjne.

Z jego twarzy znika wszelki kolor. Odwraca wzrok, zaciska szczękę, chwyta kolana tak mocno, że bieleją mu kłykcie. "Nie?"

"Nie." Mój głos jest bardziej pewny, niż powinien. "Thomas był ich ojcem. Mój zmarły mąż."

"Thomas." Przetestował imię, obraca je w myślach. "Kowal, który zmarł dwa lata temu."

"Tak."

Milczy zbyt długo. Gdy odzywa się znowu, jego głos staje się ostrożny. "Wyglądają jak ja."

Serce mi się ściska. "Mają ciemne włosy i niebieskie oczy. Połowa dzieci w Aeldmoor ma ciemne włosy i niebieskie oczy."

Kiwnął powoli głową, jakby próbował siebie przekonać. "Oczywiście. Tak. Po prostu…" Zawiesza głos, potem zaczyna od nowa. "Tamtego ranka w Carvenmoor. Nie powinienem był tak odejść."

Zaciska mi się gardło. "Ale odszedłeś."

"Miałem sprawy do załatwienia. Myślałem, że znajdę cię, gdy wrócę, ale już cię nie było. Szukałem — pytałem w karczmie, sprawdzałem kwatery." Jego głos cichnie. "Zniknęłaś."

"Przeprowadziłam się. Znalazłam pracę w innym mieście."

"Ze swoim mężem." Obserwuje moją twarz. "Thomasem."

"Tak."

"Kowalem." Testuje każde słowo. "Który zmarł dwa lata temu."

"Tak."

Długa cisza. Potem: "Mają sześć lat."

Gardło ściska mi się jeszcze mocniej. "Tak."

"Mairead." Pochyla się lekko do przodu. "Nie próbuję… Nie chcę niczego zakładać. Ale jeśli jest coś, co powinnaś mi powiedzieć…"

"Nie ma." Słowa wychodzą zbyt szybko.

Zatrzymuje się, cofa. "Dobrze."

"Wyszłam za Thomasa krótko po Carvenmoor. Dzieci są jego."

Kiwnął głową, ale szczęka mu się napina. Nie wierzy mi, ale nie zamierza naciskać. "Rozumiem."

Wstaję, nogi mam jak z waty. "Powinnam iść."

"Oczywiście." On też wstaje. Jego ręka unosi się tak, jakby chciał mnie dotknąć, po czym opada. "Jeśli kiedykolwiek będziesz czegoś potrzebować…"

"Poradzimy sobie." Oddalam się, zanim zdąży dokończyć. "Dziękuję, że odnalazłeś Lachlana."

Odchodzę. Gardło ściska mi się coraz mocniej, obraz rozmazuje się przed oczami. Wołam dzieci, a one przybiegają, nieświadome tego, co właśnie się wydarzyło.

Lachlan chwyta mnie za rękę. "Możemy wrócić tu za tydzień?"

"Może." Słowo ledwo przechodzi mi przez gardło.

Tavish podskakuje z przodu. "Ten pan był miły."

"Tak." Mój głos brzmi pusto. "Był miły."

Fenella milczy, patrząc mi w twarz. Ściskam jej dłoń i idę dalej.

Nie oglądam się za siebie. Jeśli się odwrócę, zobaczę Domnalla wciąż siedzącego na tej ławce, wciąż patrzącego, jak odchodzę z jego dziećmi, wciąż wierzącego w kłamstwo, które mu właśnie powiedziałam.

W kłamstwo, które ochroni je przed jego matką. W kłamstwo, które zapewni im bezpieczeństwo.

W kłamstwo, które wypala mi dziurę w piersi z każdym krokiem, który stawiam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Sala szkolna jest cicha, poza szelestem mojego pióra na papierze i odległym dźwiękiem służby przemieszczającej się po korytarzach poniżej. Światło słoneczne przecina stół, przy którym siedzi Isla z otwartym podręcznikiem historii, opierając podbródek na dłoni.

Zerkam znad notatek, które sporządzam. Znów patrzy przez okno, jej strona nie przewróciła się od—liczę wstecz—co najmniej dziesięciu minut.

"Isla." Staram się, by mój głos był łagodny. "Możesz mi powiedzieć, w którym roku zjednoczyły się prowincje północne?"

"Nie wiem."

"Przecież właśnie o tym czytałyśmy. Dwie strony temu."

"Zapomniałam."

Zamykam książkę. Dźwięk sprawia, że mruga, jej spojrzenie natychmiast wraca do mnie. "Co się stało?"

"Nic." Słowo pada zbyt szybko, zbyt wyćwiczone.

"Cały ranek jesteś gdzie indziej myślami. Porozmawiaj ze mną."

Jej szczęka zaciska się w tym upartym geście, który przypomina mi jej ojca. "Nic mi nie jest."

"Isla."

Patrzy na swoje dłonie. Palce splatają się ze sobą, bieleją jej kostki. "Wczoraj słyszałam babcię. Rozmawiała z Lady Ruthven."

"Co usłyszałaś?"

"Rozmawiały o Tacie. Lady Ruthven ma córkę—Elspeth. Babcia powiedziała, że byłaby odpowiednią żoną. Kogoś, kto mógłby dać Tacie synów." Jej głos robi się cichy, cienki. "Kogoś użytecznego."

Przesuwam krzesło bliżej. "Isla, spójrz na mnie."

Nie patrzy. Jej oczy utkwione są w stole, mruga zbyt szybko.

"Twoja babcia się myli." Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam. "Bycie córką nie czyni cię gorszą. Nie czyni cię porażką. Twoja mama…"

"Mama umarła przeze mnie." Słowa wybuchają. "Babcia powiedziała, że to wstyd, że nie byłam chłopcem. Że wtedy śmierć mamy miałaby jakiś sens."

Czuję, jak ściska mi się serce. Przekładam ręce przez stół i chwytam jej dłonie. "Twoja babcia jest okrutna i się myli. Twoja mama byłaby dumna z tego, kim jesteś. Nie kim ktokolwiek chciałby, żebyś była. Tobą."

Twarz Isli rozpada się na kawałki. "Skąd wiesz?"

"Bo jestem matką. I gdybym miała córkę taką jak ty—bystrą, upartą i na tyle odważną, by wspinać się na drzewa, których twoja babcia nienawidziłaby—byłabym tak dumna, że nie mogłabym tego znieść."

Patrzy na mnie, jakbym mówiła w języku, którego nigdy wcześniej nie słyszała. Jej gardło porusza się. "Naprawdę?"

"Naprawdę." Ściskam jej dłonie. "Jesteś ważna, Isla. Nie dlatego, co możesz komuś dać albo kim mogłabyś być. Ważna, bo jesteś sobą."

Ściany pękają. Zaczyna płakać—nie tym ładnym, cichym płaczem, ale brzydkimi, szlochającymi łkaniem dziecka, które zbyt długo coś w sobie dusiło. Obchodzę stół i przytulam ją do siebie. Kurczowo trzyma się mojej sukni, cała jej sylwetka się trzęsie.

"W porządku." Głaszczę ją po włosach. "Wypłacz się."

Robi to. Przez długie minuty płacze, a ja ją obejmuję. W końcu szlochy cichną. Odsuwa się, wycierając twarz rękawem.

"Przepraszam." Jej głos jest ochrypły.

"Nie przepraszaj. Potrzebowałaś tego."

"Babcia powiedziałaby, że jestem przewrażliwiona."

"Babci tu nie ma." Zgarnęłam kosmyk włosów za jej ucho. "A nawet gdyby była, i tak bym to powiedziała."

Na jej twarzy pojawia się cień uśmiechu. "Naprawdę?"

"Oczywiście. Jestem przerażająca, gdy ktoś zagraża moim uczniom."

Śmieje się. Dźwięk jest mokry, ale prawdziwy. "Wcale nie jesteś straszna."

"Daj mi trochę czasu. Pracuję nad tym."

Ktoś odchrząkuje w drzwiach. Podnoszę wzrok. Domnall stoi oparty o framugę. Jak długo nas obserwował?

"Nie chciałem przeszkadzać." Jego głos jest ostrożny. "Ale chyba lekcja skorzystałaby na zmianie otoczenia."

Isla prostuje się, znów wyciera twarz. "W porządku, Tato."

"Wiem, że tak." Wchodzi do pokoju. "Ale świeże powietrze jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Może spędzisz resztę godziny na dworze? Na przykład w ogrodzie."

Isla patrzy na mnie. Kiwam głową. W sekundę jest już na nogach, pędzi do drzwi z nagłą energią dzieci, które dostały pozwolenie na ucieczkę.

"Nie zbliżaj się sama do jeziora!" Domnall woła za nią.

"Wiem!" Jej głos unosi się w powietrzu, gdy jej kroki znikają w korytarzu.

Odwraca się do mnie. "Dobrze się z nią obchodzisz."

Wstaję, otrzepuję niewidzialny kurz z sukni, unikając jego wzroku. "To dobre dziecko, potrzebuje tylko kogoś, kto ją wysłucha."

"Większość dzieci tego potrzebuje." Podchodzi bliżej, ale nie za blisko. Ostrożnie. "Ale nie każdy wie, jak ich słuchać. Ty potrafisz."

"Mam trójkę własnych." Mój ton brzmi obronnie. "To nic wyjątkowego."

"Jest, jednak." Jego głos łagodnieje. "To, jak przed chwilą do niej mówiłaś—to miało znaczenie."

Gardło mi się zaciska. Potrzebuję dystansu od tej rozmowy, od ciężaru jego głosu, od tego, co widzi we mnie, gdy na mnie patrzy. "Powinniśmy pójść za Islą. Upewnić się, że nie wspina się na coś, czego twoja matka by nie pochwalała."

Kącik jego ust drga. "Za późno, pewnie już jest na dębie przy południowym murze."

Idziemy. Ogrody toną w późnopopołudniowym słońcu, powietrze jest na tyle ciepłe, że czuję je na gołych ramionach. Isla istotnie jest na drzewie, siedzi na gałęzi pięć metrów nad ziemią i macha do nas.

"Powinniśmy kazać jej zejść?" pytam.

"Wspina się na to drzewo od czwartego roku życia. Poradzi sobie."

Podążamy ścieżką w stronę jeziora. Domnall idzie obok mnie, tak blisko, że z każdym krokiem nasze ramiona niemal się stykają.

"Jak to robisz?" Przerywa ciszę. "Nawiązujesz kontakt z trudnymi uczniami."

"Isla nie jest trudna, ona przeżywa żałobę."

"Miała cztery lata, gdy zmarła jej matka. Nie pamięta jej."

"To nie znaczy, że nie opłakuje." Zerkam na niego. "Opłakuje matkę, której nie znała: nieobecność, pustkę po kimś, kto powinien być."

Milczy przez kilka kroków. "Brzmisz, jakbyś to rozumiała."

"Rozumiem." Przyznaję, zanim zdołam się powstrzymać.

"Twoja matka?"

"Nigdy jej nie znałam." Idę dalej, wzrok mam utkwiony przed siebie. "Ojciec uznał mnie tylko po nazwisku. Nieślubna córka. Dorastałam, doskonale wiedząc, czym jest brak."

"Przykro mi."

"Nie musi być. Przetrwałam."

"Przetrwanie to nie to samo co życie."

To spostrzeżenie boli bardziej, niż powinno. Nie odpowiadam.

Docieramy do wąskiego mostku przecinającego jezioro. Drewno jest stare, poszarzałe, nierówne w miejscach, gdzie deski się powyginały. Isla pobiegła przodem, już jest po drugiej stronie i ogląda coś w trzcinach.

Wchodzę na mostek. Noga zahacza o wystającą deskę. Kostka się wykręca. Lecę—

Dłoń Domnalla chwyta mnie w talii—mocno, pewnie. Podtrzymuje mnie, przyciągając do siebie. Przez chwilę jesteśmy przytuleni, jego klatka piersiowa przy moim ramieniu, dłoń płonie przez cienki materiał sukni.

Zastygam, wstrzymuję oddech. Czuję bicie jego serca—szybkie, zbyt szybkie.

Jego dłoń nie puszcza. Palce wbijają się w krągłość mojej talii, jakby zapomniał, jak się odsuwa.

Patrzę w górę. Jego twarz jest o kilka centymetrów od mojej, oczy ciemne, źrenice szerokie. Szczęka napięta, usta rozchylone, jakby miał zaraz powiedzieć coś, czego nie powinien.

Między nami powietrza jest za mało. Nie mogę oddychać normalnie. Puls dudni mi w gardle. Jego wzrok ześlizguje się na moje usta i wszystko we mnie robi się miękkie i niebezpieczne.

"Pani Farren!" Głos Isli dociera z drugiego końca mostu. "Chodź zobaczyć!"

Odsuwamy się zbyt gwałtownie, jego ręka opada, cofam się—nogi mam jak z waty, policzki płoną.

"Ostrożnie." Jego głos jest szorstki. "Deski są nierówne."

"Zauważyłam." Nie patrzę na niego. Nie mogę. "Dziękuję."

Przechodzę most, nie mówiąc już ani słowa, kurczowo trzymając się poręczy, aż drzazgi wbijają mi się w dłoń. Isla kuca przy brzegu, wskazując coś w trzcinach.

Przysiada się obok niej, wdzięczna za odwrócenie uwagi, za cokolwiek, co nie jest uczuciem jego dłoni wciąż gorącej na mojej talii.

Za sobą słyszę jego kroki na moście—powolne, wyważone.

Nie odwracam się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Płacz budzi mnie po północy—najpierw cichy, potem przeradzający się w szlochanie z czkawką dziecka wyrwanego z koszmaru do jeszcze gorszej rzeczywistości. Świadomość, że pocieszenie nie nadejdzie.

Wychodzę z łóżka, zanim jeszcze zdążę podjąć decyzję o ruchu, moje bose stopy są zimne od kamiennej podłogi. Korytarz jest ciemny, tylko przez uchylone drzwi od pokoju Isli pada smuga światła lampy.

Dochodzi do nich i zatrzymuję się.

Domnall już tam jest. Siedzi na brzegu łóżka Isli, wciąż ubrany, koszula pognieciona, jakby w ogóle nie dotarł do swojego pokoju. Isla wtulona jest w niego, twarz ma wciśniętą w jego ramię, cała się trzęsie.

"Wszystko w porządku." Jego głos jest cichy, spokojny. "Jestem tu. Jestem tu dla ciebie."

"Ona mnie wołała." Słowa Isli są stłumione, złamane. "Ale nie mogłam jej znaleźć. Biegłam i biegłam..."

"To był tylko sen." Przytula ją mocniej. "Twoja mama nie jest zagubiona. Odeszła, ale nie jest zagubiona."

"Skąd wiesz?"

Nie odpowiada. Przełyka ślinę, całuje ją w czubek głowy, oczy zamyka.

Trwają tak przez długie minuty. W końcu oddech Isli się uspokaja, jej uścisk na jego koszuli słabnie. Delikatnie przesuwa ją z powrotem na poduszkę, naciąga koc na jej ramiona.

Jego dłonie się trzęsą—niewiele, ale zauważam to.

Starannie, ostrożnie poprawia koc. Gdy wstaje, wygląda na wyczerpanego. Wypalonego.

Powinnam odejść, wrócić do swojego pokoju, udawać, że tego nie widziałam.

Nie ruszam się.

Odwraca się w stronę drzwi i widzi mnie stojącą. Zastyga na pół sekundy, potem gestem zaprasza mnie na korytarz. Cofam się. Wychodzi, niemal całkiem zamykając drzwi za sobą, zostawiając szparę, by usłyszeć, gdyby Isla się obudziła.

"Nie chciałem ci przeszkadzać." Jego głos jest chropowaty, zdarty.

"Nie przeszkodziłeś. Usłyszałam jej płacz."

"Miewa koszmary. O mamie." Przesuwa dłonią po włosach. "Zaczęły się kilka miesięcy temu. Nie wiem czemu."

"Ma sześć lat. Wystarczająco dużo, by rozumieć stratę, nawet jeśli nie pamięta, co straciła."

Kiwa głową, nie odpowiada. Zaczyna iść, ale nie w stronę swojego pokoju—w stronę schodów.

Idę za nim bez zaproszenia.

Kończymy w saloniku, w którym wcześniej nie byłam. Mniejszy niż główne salony, wyraźnie jego przestrzeń—książki ułożone na stolikach, papiery porozrzucane na biurku, w kominku żarzą się już tylko resztki ognia.

Podchodzi do kredensu, wyciąga butelkę whisky, nalewa dwie kreski do szklanki. Potem tylko stoi, wpatrując się w nią.

"Chcesz o tym porozmawiać?" Pytanie brzmi ciszej, niż zamierzałam.

"O czym?" Nie patrzy na mnie.

"O jej matce."

Szczęka mu się zaciska. Odstawia nietkniętą szklankę i podchodzi do okna. Księżyc świeci tak jasno, że widzę jego odbicie w szybie—ramiona napięte, dłonie zaciskające się na ramie okna.

"Sorcha była dobrą kobietą." Słowa wypowiada ostrożnie, z namysłem. "Czuła, cierpliwa. Zasługiwała na więcej, niż jej dałem."

"Co jej dałeś?"

"Szacunek. Bezpieczeństwo. Małżeństwo, które z zewnątrz wyglądało na prawdziwe." Wypuszcza powoli powietrze. "Wszystko, oprócz tego, co najważniejsze."

Podchodzę bliżej, ale nie za blisko. "Ona wiedziała?"

"Nie." Głos załamuje mu się na tym słowie. "To właśnie najgorsze. Wierzyła, że to było prawdziwe, że ją kochałem. Że budujemy coś razem." Odwraca się do mnie. "Mama zaaranżowała to małżeństwo. Miałem dwadzieścia cztery lata, Sorcha dziewiętnaście. Ledwie ją znałem."

"Próbowałeś to poukładać."

"Grałem." Gorycz w jego głosie jest ostra jak nóż. "Mówiłem to, co trzeba, robiłem to, co trzeba, próbowałem być mężem, na którego zasługiwała. Ale jej nie kochałem. Nie potrafiłem jej kochać. A kiedy zmarła..."

Milknie, dłonie zaciska w pięści.

"Kiedy umarła rodząc Islę, czułem tylko winę." Wyznanie wybrzmiewa surowo. "Nie żal, nie rozpacz, jaką powinien czuć mężczyzna po stracie żony. Tylko winę, że ją zawiodłem. Że umarła w małżeństwie, w którym odgrywałem rolę, podczas gdy ona wierzyła, że wszystko jest prawdziwe."

"Domnall..."

"Zasługiwała na kogoś lepszego niż ja." Jego głos się łamie. "Zasługiwała na kogoś, kto kochałby ją tak, jak ona kochała mnie, na kogoś, kto nie udaje."

Skracam dystans między nami. "Nie zawiodłeś jej, bo jesteś zepsuty."

"Nie?" Patrzy na mnie. Oczy ma zaczerwienione. "Jaki mężczyzna żeni się z kobietą i nawet nie potrafi—"

"Zawiodłeś ją, bo nie była tą właściwą osobą." Słowa są ostre. "Nie dlatego, że nie umiesz kochać. Tylko dlatego, że zostałeś zmuszony do czegoś, czego żadne z was nie wybrało."

"Mogłem się bardziej postarać."

"Nie można wymusić miłości. To tak nie działa." Stoję już za blisko. Widzę, jak jego klatka piersiowa unosi się zbyt szybko. "Dałeś jej życzliwość, szacunek, bezpieczeństwo. Dałeś jej dziecko, którego pragnęła. To nie jest nic."

"To było za mało."

"Może tak. Ale to nie znaczy, że jesteś zepsuty." Moje ręce się trzęsą. Dociskam je do ud. "To znaczy, że ożeniłeś się z niewłaściwą osobą."

Patrzy na mnie. Coś w jego wyrazie twarzy się zmienia, pęka.

"Wmówiłem sobie, że nie jestem do tego zdolny." Jego głos cichnie. "Do miłości. Prawdziwej miłości. Że czegoś mi brakuje..." Milknie. "Że ta jedna sytuacja, kiedy poczułem coś naprawdę, była błędem, wyjątkiem."

Nie mówi Carvenmoor, nie musi.

Powietrza między nami jest za mało. Puls mi dudni w gardle.

"To nie był błąd." Słowa wyślizgują się, zanim zdołam je powstrzymać.

"Nie?" Robi krok bliżej. "Zostawiłem cię tam. Obudziłem się przed świtem, miałem sprawy, których nie mogłem zignorować, powiedziałem sobie, że cię znajdę, gdy wrócę. Gdy wróciłem, już cię nie było. Zniknęłaś. Szukałem, pytałem wszędzie, ale przepadłaś."

Milknie. Szczęka mu się napina. "A potem, siedem lat później, stoisz w moim salonie i ja—" Głos mu się łamie. "Byłaś prawdziwa. Jesteś prawdziwa."

Stoimy za blisko, jego klatka piersiowa jest o cal od mojej. Czuję bijące od niego ciepło. Powinnam się cofnąć, zwiększyć dystans, przypomnieć sobie, kim jestem i co ukrywam.

Jego dłoń unosi się powoli, jakby dawał mi czas, by się odsunąć. Opuszki palców muskają mój policzek, ledwie zauważalnie, niepewnie.

Zapominam, jak się oddycha.

"Mairead." Moje imię w jego ustach brzmi jak modlitwa i pytanie. Kciuk wodzi po mojej linii żuchwy. "Jeśli to jest złe—powiedz mi tylko. Powiedz, a się odsunę."

Nie mogę. Usta mam suche, skóra płonie wszędzie tam, gdzie mnie dotyka. Każda racjonalna myśl tonie pod ciężarem pragnienia tego, jego, chęci, by wtulić się w ten dotyk i przestać nieść kłamstwa samotnie.

Jego druga ręka unosi się, ujmuje moją twarz. Jego oczy są ciemne, szukają w moich pozwolenia.

Na korytarzu rozlegają się kroki—ostre, zdecydowane, zbliżają się.

Natychmiast się rozdzielamy. Jego ręce opadają, ja cofam się, aż plecami dotykam regału.

Drzwi się otwierają. Służąca—ta sama siwowłosa kobieta z mojego pierwszego dnia—pojawia się w progu. Patrzy to na mnie, to na niego, zachowując obojętny wyraz twarzy.

"Przepraszam, panie. Usłyszałam głosy i chciałam się upewnić, że wszystko w porządku."

"Wszystko w porządku, pani Kerr." Głos Domnalla jest spokojny, opanowany. "Pani Farren usłyszała, jak Isla płacze. Rozmawialiśmy o jej koszmarach."

Pani Kerr kiwa głową powoli. Jej spojrzenie zatrzymuje się na mnie o ułamek sekundy za długo. "Oczywiście. Czy potrzeba czegoś jeszcze?"

"Nie. Dziękuję."

Odchodzi, drzwi się za nią zamykają.

Cisza się przeciąga. Wciąż czuję na twarzy cień jego dotyku.

"Powinnam iść." Słowa ledwo przechodzą przez gardło. "Jest późno."

"Mairead—"

"Dobranoc." Ruszam w stronę drzwi, zanim skończy, zanim zmienię zdanie. Zanim zrobię coś, co zniszczy wszystko.

Nie oglądam się, ale czuję jego wzrok na sobie przez cały korytarz i ciężar tego, co niemal się wydarzyło, wypala mi dziurę w piersi z każdym kolejnym krokiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Three Little Secrets from My King

Three Little Secrets from My King

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa