passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Three Little Secrets from My King - Rozdział #6 - autor itsvlada

Three Little Secrets from My King

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Sala szkolna jest cicha, poza szelestem mojego pióra na papierze i odległym dźwiękiem służby przemieszczającej się po korytarzach poniżej. Światło słoneczne przecina stół, przy którym siedzi Isla z otwartym podręcznikiem historii, opierając podbródek na dłoni.

Zerkam znad notatek, które sporządzam. Znów patrzy przez okno, jej strona nie przewróciła się od—liczę wstecz—co najmniej dziesięciu minut.

"Isla." Staram się, by mój głos był łagodny. "Możesz mi powiedzieć, w którym roku zjednoczyły się prowincje północne?"

"Nie wiem."

"Przecież właśnie o tym czytałyśmy. Dwie strony temu."

"Zapomniałam."

Zamykam książkę. Dźwięk sprawia, że mruga, jej spojrzenie natychmiast wraca do mnie. "Co się stało?"

"Nic." Słowo pada zbyt szybko, zbyt wyćwiczone.

"Cały ranek jesteś gdzie indziej myślami. Porozmawiaj ze mną."

Jej szczęka zaciska się w tym upartym geście, który przypomina mi jej ojca. "Nic mi nie jest."

"Isla."

Patrzy na swoje dłonie. Palce splatają się ze sobą, bieleją jej kostki. "Wczoraj słyszałam babcię. Rozmawiała z Lady Ruthven."

"Co usłyszałaś?"

"Rozmawiały o Tacie. Lady Ruthven ma córkę—Elspeth. Babcia powiedziała, że byłaby odpowiednią żoną. Kogoś, kto mógłby dać Tacie synów." Jej głos robi się cichy, cienki. "Kogoś użytecznego."

Przesuwam krzesło bliżej. "Isla, spójrz na mnie."

Nie patrzy. Jej oczy utkwione są w stole, mruga zbyt szybko.

"Twoja babcia się myli." Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam. "Bycie córką nie czyni cię gorszą. Nie czyni cię porażką. Twoja mama…"

"Mama umarła przeze mnie." Słowa wybuchają. "Babcia powiedziała, że to wstyd, że nie byłam chłopcem. Że wtedy śmierć mamy miałaby jakiś sens."

Czuję, jak ściska mi się serce. Przekładam ręce przez stół i chwytam jej dłonie. "Twoja babcia jest okrutna i się myli. Twoja mama byłaby dumna z tego, kim jesteś. Nie kim ktokolwiek chciałby, żebyś była. Tobą."

Twarz Isli rozpada się na kawałki. "Skąd wiesz?"

"Bo jestem matką. I gdybym miała córkę taką jak ty—bystrą, upartą i na tyle odważną, by wspinać się na drzewa, których twoja babcia nienawidziłaby—byłabym tak dumna, że nie mogłabym tego znieść."

Patrzy na mnie, jakbym mówiła w języku, którego nigdy wcześniej nie słyszała. Jej gardło porusza się. "Naprawdę?"

"Naprawdę." Ściskam jej dłonie. "Jesteś ważna, Isla. Nie dlatego, co możesz komuś dać albo kim mogłabyś być. Ważna, bo jesteś sobą."

Ściany pękają. Zaczyna płakać—nie tym ładnym, cichym płaczem, ale brzydkimi, szlochającymi łkaniem dziecka, które zbyt długo coś w sobie dusiło. Obchodzę stół i przytulam ją do siebie. Kurczowo trzyma się mojej sukni, cała jej sylwetka się trzęsie.

"W porządku." Głaszczę ją po włosach. "Wypłacz się."

Robi to. Przez długie minuty płacze, a ja ją obejmuję. W końcu szlochy cichną. Odsuwa się, wycierając twarz rękawem.

"Przepraszam." Jej głos jest ochrypły.

"Nie przepraszaj. Potrzebowałaś tego."

"Babcia powiedziałaby, że jestem przewrażliwiona."

"Babci tu nie ma." Zgarnęłam kosmyk włosów za jej ucho. "A nawet gdyby była, i tak bym to powiedziała."

Na jej twarzy pojawia się cień uśmiechu. "Naprawdę?"

"Oczywiście. Jestem przerażająca, gdy ktoś zagraża moim uczniom."

Śmieje się. Dźwięk jest mokry, ale prawdziwy. "Wcale nie jesteś straszna."

"Daj mi trochę czasu. Pracuję nad tym."

Ktoś odchrząkuje w drzwiach. Podnoszę wzrok. Domnall stoi oparty o framugę. Jak długo nas obserwował?

"Nie chciałem przeszkadzać." Jego głos jest ostrożny. "Ale chyba lekcja skorzystałaby na zmianie otoczenia."

Isla prostuje się, znów wyciera twarz. "W porządku, Tato."

"Wiem, że tak." Wchodzi do pokoju. "Ale świeże powietrze jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Może spędzisz resztę godziny na dworze? Na przykład w ogrodzie."

Isla patrzy na mnie. Kiwam głową. W sekundę jest już na nogach, pędzi do drzwi z nagłą energią dzieci, które dostały pozwolenie na ucieczkę.

"Nie zbliżaj się sama do jeziora!" Domnall woła za nią.

"Wiem!" Jej głos unosi się w powietrzu, gdy jej kroki znikają w korytarzu.

Odwraca się do mnie. "Dobrze się z nią obchodzisz."

Wstaję, otrzepuję niewidzialny kurz z sukni, unikając jego wzroku. "To dobre dziecko, potrzebuje tylko kogoś, kto ją wysłucha."

"Większość dzieci tego potrzebuje." Podchodzi bliżej, ale nie za blisko. Ostrożnie. "Ale nie każdy wie, jak ich słuchać. Ty potrafisz."

"Mam trójkę własnych." Mój ton brzmi obronnie. "To nic wyjątkowego."

"Jest, jednak." Jego głos łagodnieje. "To, jak przed chwilą do niej mówiłaś—to miało znaczenie."

Gardło mi się zaciska. Potrzebuję dystansu od tej rozmowy, od ciężaru jego głosu, od tego, co widzi we mnie, gdy na mnie patrzy. "Powinniśmy pójść za Islą. Upewnić się, że nie wspina się na coś, czego twoja matka by nie pochwalała."

Kącik jego ust drga. "Za późno, pewnie już jest na dębie przy południowym murze."

Idziemy. Ogrody toną w późnopopołudniowym słońcu, powietrze jest na tyle ciepłe, że czuję je na gołych ramionach. Isla istotnie jest na drzewie, siedzi na gałęzi pięć metrów nad ziemią i macha do nas.

"Powinniśmy kazać jej zejść?" pytam.

"Wspina się na to drzewo od czwartego roku życia. Poradzi sobie."

Podążamy ścieżką w stronę jeziora. Domnall idzie obok mnie, tak blisko, że z każdym krokiem nasze ramiona niemal się stykają.

"Jak to robisz?" Przerywa ciszę. "Nawiązujesz kontakt z trudnymi uczniami."

"Isla nie jest trudna, ona przeżywa żałobę."

"Miała cztery lata, gdy zmarła jej matka. Nie pamięta jej."

"To nie znaczy, że nie opłakuje." Zerkam na niego. "Opłakuje matkę, której nie znała: nieobecność, pustkę po kimś, kto powinien być."

Milczy przez kilka kroków. "Brzmisz, jakbyś to rozumiała."

"Rozumiem." Przyznaję, zanim zdołam się powstrzymać.

"Twoja matka?"

"Nigdy jej nie znałam." Idę dalej, wzrok mam utkwiony przed siebie. "Ojciec uznał mnie tylko po nazwisku. Nieślubna córka. Dorastałam, doskonale wiedząc, czym jest brak."

"Przykro mi."

"Nie musi być. Przetrwałam."

"Przetrwanie to nie to samo co życie."

To spostrzeżenie boli bardziej, niż powinno. Nie odpowiadam.

Docieramy do wąskiego mostku przecinającego jezioro. Drewno jest stare, poszarzałe, nierówne w miejscach, gdzie deski się powyginały. Isla pobiegła przodem, już jest po drugiej stronie i ogląda coś w trzcinach.

Wchodzę na mostek. Noga zahacza o wystającą deskę. Kostka się wykręca. Lecę—

Dłoń Domnalla chwyta mnie w talii—mocno, pewnie. Podtrzymuje mnie, przyciągając do siebie. Przez chwilę jesteśmy przytuleni, jego klatka piersiowa przy moim ramieniu, dłoń płonie przez cienki materiał sukni.

Zastygam, wstrzymuję oddech. Czuję bicie jego serca—szybkie, zbyt szybkie.

Jego dłoń nie puszcza. Palce wbijają się w krągłość mojej talii, jakby zapomniał, jak się odsuwa.

Patrzę w górę. Jego twarz jest o kilka centymetrów od mojej, oczy ciemne, źrenice szerokie. Szczęka napięta, usta rozchylone, jakby miał zaraz powiedzieć coś, czego nie powinien.

Między nami powietrza jest za mało. Nie mogę oddychać normalnie. Puls dudni mi w gardle. Jego wzrok ześlizguje się na moje usta i wszystko we mnie robi się miękkie i niebezpieczne.

"Pani Farren!" Głos Isli dociera z drugiego końca mostu. "Chodź zobaczyć!"

Odsuwamy się zbyt gwałtownie, jego ręka opada, cofam się—nogi mam jak z waty, policzki płoną.

"Ostrożnie." Jego głos jest szorstki. "Deski są nierówne."

"Zauważyłam." Nie patrzę na niego. Nie mogę. "Dziękuję."

Przechodzę most, nie mówiąc już ani słowa, kurczowo trzymając się poręczy, aż drzazgi wbijają mi się w dłoń. Isla kuca przy brzegu, wskazując coś w trzcinach.

Przysiada się obok niej, wdzięczna za odwrócenie uwagi, za cokolwiek, co nie jest uczuciem jego dłoni wciąż gorącej na mojej talii.

Za sobą słyszę jego kroki na moście—powolne, wyważone.

Nie odwracam się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Płacz budzi mnie po północy—najpierw cichy, potem przeradzający się w szlochanie z czkawką dziecka wyrwanego z koszmaru do jeszcze gorszej rzeczywistości. Świadomość, że pocieszenie nie nadejdzie.

Wychodzę z łóżka, zanim jeszcze zdążę podjąć decyzję o ruchu, moje bose stopy są zimne od kamiennej podłogi. Korytarz jest ciemny, tylko przez uchylone drzwi od pokoju Isli pada smuga światła lampy.

Dochodzi do nich i zatrzymuję się.

Domnall już tam jest. Siedzi na brzegu łóżka Isli, wciąż ubrany, koszula pognieciona, jakby w ogóle nie dotarł do swojego pokoju. Isla wtulona jest w niego, twarz ma wciśniętą w jego ramię, cała się trzęsie.

"Wszystko w porządku." Jego głos jest cichy, spokojny. "Jestem tu. Jestem tu dla ciebie."

"Ona mnie wołała." Słowa Isli są stłumione, złamane. "Ale nie mogłam jej znaleźć. Biegłam i biegłam..."

"To był tylko sen." Przytula ją mocniej. "Twoja mama nie jest zagubiona. Odeszła, ale nie jest zagubiona."

"Skąd wiesz?"

Nie odpowiada. Przełyka ślinę, całuje ją w czubek głowy, oczy zamyka.

Trwają tak przez długie minuty. W końcu oddech Isli się uspokaja, jej uścisk na jego koszuli słabnie. Delikatnie przesuwa ją z powrotem na poduszkę, naciąga koc na jej ramiona.

Jego dłonie się trzęsą—niewiele, ale zauważam to.

Starannie, ostrożnie poprawia koc. Gdy wstaje, wygląda na wyczerpanego. Wypalonego.

Powinnam odejść, wrócić do swojego pokoju, udawać, że tego nie widziałam.

Nie ruszam się.

Odwraca się w stronę drzwi i widzi mnie stojącą. Zastyga na pół sekundy, potem gestem zaprasza mnie na korytarz. Cofam się. Wychodzi, niemal całkiem zamykając drzwi za sobą, zostawiając szparę, by usłyszeć, gdyby Isla się obudziła.

"Nie chciałem ci przeszkadzać." Jego głos jest chropowaty, zdarty.

"Nie przeszkodziłeś. Usłyszałam jej płacz."

"Miewa koszmary. O mamie." Przesuwa dłonią po włosach. "Zaczęły się kilka miesięcy temu. Nie wiem czemu."

"Ma sześć lat. Wystarczająco dużo, by rozumieć stratę, nawet jeśli nie pamięta, co straciła."

Kiwa głową, nie odpowiada. Zaczyna iść, ale nie w stronę swojego pokoju—w stronę schodów.

Idę za nim bez zaproszenia.

Kończymy w saloniku, w którym wcześniej nie byłam. Mniejszy niż główne salony, wyraźnie jego przestrzeń—książki ułożone na stolikach, papiery porozrzucane na biurku, w kominku żarzą się już tylko resztki ognia.

Podchodzi do kredensu, wyciąga butelkę whisky, nalewa dwie kreski do szklanki. Potem tylko stoi, wpatrując się w nią.

"Chcesz o tym porozmawiać?" Pytanie brzmi ciszej, niż zamierzałam.

"O czym?" Nie patrzy na mnie.

"O jej matce."

Szczęka mu się zaciska. Odstawia nietkniętą szklankę i podchodzi do okna. Księżyc świeci tak jasno, że widzę jego odbicie w szybie—ramiona napięte, dłonie zaciskające się na ramie okna.

"Sorcha była dobrą kobietą." Słowa wypowiada ostrożnie, z namysłem. "Czuła, cierpliwa. Zasługiwała na więcej, niż jej dałem."

"Co jej dałeś?"

"Szacunek. Bezpieczeństwo. Małżeństwo, które z zewnątrz wyglądało na prawdziwe." Wypuszcza powoli powietrze. "Wszystko, oprócz tego, co najważniejsze."

Podchodzę bliżej, ale nie za blisko. "Ona wiedziała?"

"Nie." Głos załamuje mu się na tym słowie. "To właśnie najgorsze. Wierzyła, że to było prawdziwe, że ją kochałem. Że budujemy coś razem." Odwraca się do mnie. "Mama zaaranżowała to małżeństwo. Miałem dwadzieścia cztery lata, Sorcha dziewiętnaście. Ledwie ją znałem."

"Próbowałeś to poukładać."

"Grałem." Gorycz w jego głosie jest ostra jak nóż. "Mówiłem to, co trzeba, robiłem to, co trzeba, próbowałem być mężem, na którego zasługiwała. Ale jej nie kochałem. Nie potrafiłem jej kochać. A kiedy zmarła..."

Milknie, dłonie zaciska w pięści.

"Kiedy umarła rodząc Islę, czułem tylko winę." Wyznanie wybrzmiewa surowo. "Nie żal, nie rozpacz, jaką powinien czuć mężczyzna po stracie żony. Tylko winę, że ją zawiodłem. Że umarła w małżeństwie, w którym odgrywałem rolę, podczas gdy ona wierzyła, że wszystko jest prawdziwe."

"Domnall..."

"Zasługiwała na kogoś lepszego niż ja." Jego głos się łamie. "Zasługiwała na kogoś, kto kochałby ją tak, jak ona kochała mnie, na kogoś, kto nie udaje."

Skracam dystans między nami. "Nie zawiodłeś jej, bo jesteś zepsuty."

"Nie?" Patrzy na mnie. Oczy ma zaczerwienione. "Jaki mężczyzna żeni się z kobietą i nawet nie potrafi—"

"Zawiodłeś ją, bo nie była tą właściwą osobą." Słowa są ostre. "Nie dlatego, że nie umiesz kochać. Tylko dlatego, że zostałeś zmuszony do czegoś, czego żadne z was nie wybrało."

"Mogłem się bardziej postarać."

"Nie można wymusić miłości. To tak nie działa." Stoję już za blisko. Widzę, jak jego klatka piersiowa unosi się zbyt szybko. "Dałeś jej życzliwość, szacunek, bezpieczeństwo. Dałeś jej dziecko, którego pragnęła. To nie jest nic."

"To było za mało."

"Może tak. Ale to nie znaczy, że jesteś zepsuty." Moje ręce się trzęsą. Dociskam je do ud. "To znaczy, że ożeniłeś się z niewłaściwą osobą."

Patrzy na mnie. Coś w jego wyrazie twarzy się zmienia, pęka.

"Wmówiłem sobie, że nie jestem do tego zdolny." Jego głos cichnie. "Do miłości. Prawdziwej miłości. Że czegoś mi brakuje..." Milknie. "Że ta jedna sytuacja, kiedy poczułem coś naprawdę, była błędem, wyjątkiem."

Nie mówi Carvenmoor, nie musi.

Powietrza między nami jest za mało. Puls mi dudni w gardle.

"To nie był błąd." Słowa wyślizgują się, zanim zdołam je powstrzymać.

"Nie?" Robi krok bliżej. "Zostawiłem cię tam. Obudziłem się przed świtem, miałem sprawy, których nie mogłem zignorować, powiedziałem sobie, że cię znajdę, gdy wrócę. Gdy wróciłem, już cię nie było. Zniknęłaś. Szukałem, pytałem wszędzie, ale przepadłaś."

Milknie. Szczęka mu się napina. "A potem, siedem lat później, stoisz w moim salonie i ja—" Głos mu się łamie. "Byłaś prawdziwa. Jesteś prawdziwa."

Stoimy za blisko, jego klatka piersiowa jest o cal od mojej. Czuję bijące od niego ciepło. Powinnam się cofnąć, zwiększyć dystans, przypomnieć sobie, kim jestem i co ukrywam.

Jego dłoń unosi się powoli, jakby dawał mi czas, by się odsunąć. Opuszki palców muskają mój policzek, ledwie zauważalnie, niepewnie.

Zapominam, jak się oddycha.

"Mairead." Moje imię w jego ustach brzmi jak modlitwa i pytanie. Kciuk wodzi po mojej linii żuchwy. "Jeśli to jest złe—powiedz mi tylko. Powiedz, a się odsunę."

Nie mogę. Usta mam suche, skóra płonie wszędzie tam, gdzie mnie dotyka. Każda racjonalna myśl tonie pod ciężarem pragnienia tego, jego, chęci, by wtulić się w ten dotyk i przestać nieść kłamstwa samotnie.

Jego druga ręka unosi się, ujmuje moją twarz. Jego oczy są ciemne, szukają w moich pozwolenia.

Na korytarzu rozlegają się kroki—ostre, zdecydowane, zbliżają się.

Natychmiast się rozdzielamy. Jego ręce opadają, ja cofam się, aż plecami dotykam regału.

Drzwi się otwierają. Służąca—ta sama siwowłosa kobieta z mojego pierwszego dnia—pojawia się w progu. Patrzy to na mnie, to na niego, zachowując obojętny wyraz twarzy.

"Przepraszam, panie. Usłyszałam głosy i chciałam się upewnić, że wszystko w porządku."

"Wszystko w porządku, pani Kerr." Głos Domnalla jest spokojny, opanowany. "Pani Farren usłyszała, jak Isla płacze. Rozmawialiśmy o jej koszmarach."

Pani Kerr kiwa głową powoli. Jej spojrzenie zatrzymuje się na mnie o ułamek sekundy za długo. "Oczywiście. Czy potrzeba czegoś jeszcze?"

"Nie. Dziękuję."

Odchodzi, drzwi się za nią zamykają.

Cisza się przeciąga. Wciąż czuję na twarzy cień jego dotyku.

"Powinnam iść." Słowa ledwo przechodzą przez gardło. "Jest późno."

"Mairead—"

"Dobranoc." Ruszam w stronę drzwi, zanim skończy, zanim zmienię zdanie. Zanim zrobię coś, co zniszczy wszystko.

Nie oglądam się, ale czuję jego wzrok na sobie przez cały korytarz i ciężar tego, co niemal się wydarzyło, wypala mi dziurę w piersi z każdym kolejnym krokiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Niedzielne popołudnie. Prowadzę Tavisha, Lachlana i Fenellę przez bramę posiadłości. Od śniadania podskakują z podekscytowania, pytając co dziesięć minut, czy to już czas.

"Możemy zobaczyć fontannę?" Tavish już wyrywa się do przodu.

"Zostań tam, gdzie cię widzę." Zaciskam mocniej dłoń Fenelli. "I nie dotykajcie niczego drogiego."

Ogrody rozciągają się przed nami—idealnie przystrzyżone żywopłoty, kamienne ścieżki, rabaty kwiatowe ułożone z matematyczną precyzją. Zupełnie nie tak, jak moje dzieci.

Lachlan zauważa posąg konia i rusza w jego stronę. "To prawdziwy kamień?!"

"Tak, i nie będziesz na niego wchodził."

"Wcale nie miałem zamiaru się wspinać." Oczywiście, że miał.

Przez żywopłoty przebija się głos: "Kim jesteście?"

Moi synowie zamarzają. Fenella przyciska się bliżej mojej nogi.

Isla wychodzi zza rzędu różanych krzewów, ręce opiera na biodrach. Ma na sobie bladoniebieską sukienkę, która pewnie kosztowała więcej, niż zarabiam przez trzy miesiące.

Jej ciemne włosy są starannie splecione w warkocze. Nie przypomina w niczym płaczącej dziewczynki z klasy—teraz wygląda jak córka szlachcica, oceniająca potencjalnych intruzów.

"Jestem Tavish." Najstarszy pierwszy znajduje głos. "To Lachlan, a to Fenella."

"Czekaj, wiem kim jesteście..." Isla podchodzi bliżej, studiując ich z niepokojącą intensywnością. "Dzieci pani Farren, prawda? Jesteście w odwiedzinach."

"Tak." Tavish przestępuje z nogi na nogę. "To... dozwolone?"

"Tata powiedział, że możecie przyjść." Jej spojrzenie przeskakuje po całej trójce, katalogując ich. "Nie wyglądacie jak rodzeństwo."

"Jesteśmy trojaczkami," odpowiada Lachlan z nutą obrony.

"Cała wasza trójka? Naraz?" Oczy Isli robią się wielkie. "To... Jak to w ogóle możliwe?"

"Nie wiem. Tak po prostu jest."

Fenella nadal chowa się za mną. Isla to zauważa i przykuca lekko. "Bojesz się?"

Fenella kręci głową, ale nie odsuwa się.

"Ona jest nieśmiała," tłumaczy Tavish. "Nie rozmawia dużo z nowymi ludźmi."

"To w porządku." Isla prostuje się. "Ja też nie lubię większości ludzi." Przygląda się im jeszcze przez chwilę, po czym jej wyraz twarzy się zmienia—z córki szlachcica staje się kimś dzikszym. "Chcecie zagrać w grę?"

Tavish i Lachlan wymieniają spojrzenia. "W jaką grę?"

"Wymyśliłam ją. Nazywa się Smocza Strażnica. Ja jestem smokiem, a wy rycerzami próbującymi ukraść mój skarb."

"A co to za skarb?" pyta Lachlan.

"To, co ja powiem. Teraz to ta ławka." Wskazuje kamienną ławkę przy fontannie. "Jeśli jej dotkniecie, wygrywacie. Ale jeśli was złapię, zamieniacie się w kamień."

"To nie fair," protestuje Tavish. "Jesteś szybsza od nas. Znasz już wszystko w tym ogrodzie."

"Smoki zawsze są szybsze, dlatego są smokami." Isla już cofa się w stronę ławki, ramiona rozpostarte szeroko. "Start!"

Rozbiegają się. Fenella piszczy i chowa się za mną. Isla goni Lachlana wokół fontanny, a Tavish próbuje skradać się wzdłuż żywopłotu.

Powinnam to przerwać, powiedzieć im, żeby byli ciszej, uważniej, bardziej świadomi, że to szlachecka posiadłość, a nie wiejska łąka.

Nie robię tego.

"Jest bardzo stanowcza." Głos Domnalla dochodzi zza moich pleców.

Odwracam się. Stoi kilka kroków dalej, bez marynarki, z podwiniętymi rękawami. "Ma to po babci."

"Przerażające." Ale się uśmiecha, patrząc jak Isla powala Lachlana na trawę. "Powinienem zareagować?"

"Pewnie."

Żadne z nas się nie rusza.

Tavish dociera do ławki. "Wygrałem!"

"Nieprawda!" Isla podrywa się. "Musisz dotknąć trzy razy!"

"Nie mówiłaś o trzech razach!"

"Mówię teraz!"

Lachlan dołącza. "To oszustwo!"

"Smoki mogą zmieniać zasady. Jesteśmy magiczne." Isla krzyżuje ramiona. "Nowa zasada: musicie mnie minąć, kiedy jej pilnuję."

Staje przed ławką. Tavish i Lachlan wymieniają spojrzenia. Jakaś niema braterska komunikacja przelatuje między nimi.

Ruszają jednocześnie z przeciwnych stron.

Isla piszczy i rzuca się na Tavisha, Lachlan przemyka i klepie ławkę. "Mam ją!"

"Nie fair! Dwóch na jednego!"

"Powiedziałaś, że jesteśmy rycerzami," zauważa Tavish, zdyszany. "Rycerze współpracują."

Isla się nad tym zastanawia. "Dobra. Nowa gra. Teraz wszyscy jesteśmy rycerzami walczącymi ze smokiem." Wskazuje na Domnalla. "Tato, ty jesteś smokiem."

"Nie jestem—"

"Proszę?" Składa ręce błagalnie. Tavish i Lachlan dołączają, cała trójka patrzy na niego identycznym proszącym wzrokiem. Fenella tylko patrzy, wciąż ściskając moją spódnicę.

Domnall patrzy na mnie. "Pomóż."

"Słyszałeś ich. Jesteś smokiem."

Jego oczy zwężają się. "Zdrajczyni." Wzdycha i rusza w stronę ławki. "Dobrze. Jestem smokiem. Macie dokładnie dziesięć sekund zanim ja…"

Nie czekają, aż skończy—wszyscy troje ruszają do ataku. Łapie Islę w pasie i podnosi ją do góry, podczas gdy ona piszczy ze śmiechu. Tavish chwyta go za nogę, Lachlan łapie drugą.

—Atakują mnie! — Domnall chwieje się teatralnie, wciąż trzymając Islę. — Rycerze są zbyt potężni!

Pada na trawę, pozwalając im się na siebie rzucić. Isla śmieje się tak mocno, że ledwo może oddychać. Tavish jakimś cudem wylądował na jego plecach. Lachlan próbuje go przewrócić, jakby ścinał drzewo.

Fenella ciągnie mnie za spódnicę. — Mogę się bawić?

— Idź śmiało.

Biegnie, by do nich dołączyć. Domnall udaje, że próbuje wstać, podczas gdy czworo dzieci zwisa z niego, wszyscy piszczą i śmieją się do rozpuku.

— Pani Farren! — woła. — Proszę o pomoc!

— Chyba sobie radzisz.

— Pokonują mnie osoby mające połowę mojego wzrostu!

Teraz i ja się śmieję. Nie potrafię się powstrzymać. Jest cały w plamach od trawy, włosy sterczą tam, gdzie Isla je chwyciła, a on uśmiecha się szerzej niż kiedykolwiek go widziałam.

W końcu pada na trawę na plecy, dzieci wiwatują. Isla kładzie zabłoconą dłoń na jego piersi. — Wygraliśmy!

— Oszukiwaliście — sapie, wciąż się uśmiechając. — Cztery na jednego, to nie fair.

— Jesteś smokiem, masz być niepokonany. — Tavish leży obok niego na trawie, równie zdyszany.

Lachlan zauważa fontannę. — Możemy wejść do wody?

— Absolutnie nie — mówimy jednocześnie z Domnallem.

Dzieci jęczą. Lachlan nas ignoruje i zanurza rękę mimo to. Błoto z jego palców mąci wodę. — Ups.

— Lachlan! — mój głos staje się ostry.

— To był przypadek!

Isla pochyla się nad brzegiem. — Patrzcie, na dnie są monety.

— Nawet o tym nie myśl — ostrzega Domnall.

Za późno — Isla już sięga do środka. Jej rękaw przemaka. Wyciąga miedzianą monetę, triumfując. — Mam jedną!

Tavish i Lachlan od razu do niej dołączają, cała trójka pochyla się nad brzegiem fontanny, podczas gdy próbuję ich odciągnąć, a Domnall śmieje się tak, że nie może pomóc.

— To jest chaos — mówię.

— Totalny chaos — zgadza się, nie zamierzając niczego powstrzymać.

W końcu udaje mi się odciągnąć całą trójkę od fontanny. Są mokrzy, ubłoceni, a Fenella jakimś cudem ma liść we włosach. Domnall siedzi na trawie, ciężko oddychając, koszula wyciągnięta ze spodni i poplamiona trawą.

Opadam obok niego, poddana. — Twoja matka mnie zabije.

— Pewnie tak. — Nadal się uśmiecha. — Ale było warto.

Tavish pada po drugiej stronie Domnalla. — Możemy wrócić za tydzień?

— Tak. — Odpowiedź pada bez wahania.

Fenella siada mi na kolanach, opierając się o mnie plecami. — Jesteś zabawny.

Domnall patrzy na nią. — Zabawny?

— Przewróciłeś się. — Chichocze. — Tak. — Demonstruje, dramatycznie opadając na bok.

— Pokonały mnie siły przeważające — mówi poważnie. — To była strategia.

Isla rzuca się przez jego nogi, jeszcze łapie oddech. — Wolę ich niż gości babci.

— Goście twojej babci raczej nie kończą w fontannie — zauważa.

— Dlatego są nudni.

Wszyscy się śmiejemy. Przez chwilę jesteśmy tylko dwojgiem ludzi, siedzących na trawie i patrzących, jak czwórka dzieci jest cudownie, bałaganiarsko sobą.

Wtedy temperatura spada.

Czuję to zanim ją zobaczę, a dzieci również to wyczuwają—milkną, nieruchomieją.

Lady Catriona stoi przy wejściu do ogrodu, patrzy, jej suknia to nieskazitelny szary jedwab. Postawa nienaganna, wyraz twarzy kamienny.

Isla zsuwa się z nóg ojca, nagle świadoma zniszczonej sukienki, ubłoconych rąk i rozczochranych włosów. Staje prosto, ręce wzdłuż ciała.

Głos Catriony jest spokojny, gdy w końcu przemawia, opanowany. Lód owinięty w jedwab. — Isla. Do środka. Natychmiast.

— Babciu, ja…

— Do środka. Umyj się, potem idź do swojego pokoju i zastanów się nad zachowaniem godnym twojej pozycji.

Twarz Isli marszczy się, ale słucha. Idzie w stronę domu, zgarbiona, nie ogląda się za siebie. Catriona patrzy za nią, potem kieruje wzrok na Domnalla.

— Słowo, jeśli łaska. — Jej głos wciąż spokojny, wciąż opanowany, ale pod spodem stal. To „jeśli łaska” nie jest prośbą.

Domnall powoli wstaje, strzepuje trawę ze spodni.

— Na osobności. — Dodaje i nie czeka na odpowiedź. Rusza w stronę domu, jej postawa idealna, każdy krok odmierzony.

Patrzy na mnie z przeprosinami w oczach. Potem idzie za nią do domu.

Zostaję na trawie z Tavishiem, Lachlanem i Fenellą przytulonymi do mnie. Słońce wciąż jest ciepłe, ale ogród wydaje się chłodniejszy.

Głos Tavisha jest cichy. — Czy wpędziliśmy Islę w kłopoty?

— Nie. — Przyciągam go do siebie. — Nic złego nie zrobiliście.

Ale kłamię. Wszyscy zrobiliśmy coś złego. Pozwoliliśmy sobie być szczęśliwi i zapomnieliśmy o naszym miejscu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Three Little Secrets from My King

Three Little Secrets from My King

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa