passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Three Little Secrets from My King - Rozdział #7 - autor itsvlada

Three Little Secrets from My King

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Płacz budzi mnie po północy—najpierw cichy, potem przeradzający się w szlochanie z czkawką dziecka wyrwanego z koszmaru do jeszcze gorszej rzeczywistości. Świadomość, że pocieszenie nie nadejdzie.

Wychodzę z łóżka, zanim jeszcze zdążę podjąć decyzję o ruchu, moje bose stopy są zimne od kamiennej podłogi. Korytarz jest ciemny, tylko przez uchylone drzwi od pokoju Isli pada smuga światła lampy.

Dochodzi do nich i zatrzymuję się.

Domnall już tam jest. Siedzi na brzegu łóżka Isli, wciąż ubrany, koszula pognieciona, jakby w ogóle nie dotarł do swojego pokoju. Isla wtulona jest w niego, twarz ma wciśniętą w jego ramię, cała się trzęsie.

"Wszystko w porządku." Jego głos jest cichy, spokojny. "Jestem tu. Jestem tu dla ciebie."

"Ona mnie wołała." Słowa Isli są stłumione, złamane. "Ale nie mogłam jej znaleźć. Biegłam i biegłam..."

"To był tylko sen." Przytula ją mocniej. "Twoja mama nie jest zagubiona. Odeszła, ale nie jest zagubiona."

"Skąd wiesz?"

Nie odpowiada. Przełyka ślinę, całuje ją w czubek głowy, oczy zamyka.

Trwają tak przez długie minuty. W końcu oddech Isli się uspokaja, jej uścisk na jego koszuli słabnie. Delikatnie przesuwa ją z powrotem na poduszkę, naciąga koc na jej ramiona.

Jego dłonie się trzęsą—niewiele, ale zauważam to.

Starannie, ostrożnie poprawia koc. Gdy wstaje, wygląda na wyczerpanego. Wypalonego.

Powinnam odejść, wrócić do swojego pokoju, udawać, że tego nie widziałam.

Nie ruszam się.

Odwraca się w stronę drzwi i widzi mnie stojącą. Zastyga na pół sekundy, potem gestem zaprasza mnie na korytarz. Cofam się. Wychodzi, niemal całkiem zamykając drzwi za sobą, zostawiając szparę, by usłyszeć, gdyby Isla się obudziła.

"Nie chciałem ci przeszkadzać." Jego głos jest chropowaty, zdarty.

"Nie przeszkodziłeś. Usłyszałam jej płacz."

"Miewa koszmary. O mamie." Przesuwa dłonią po włosach. "Zaczęły się kilka miesięcy temu. Nie wiem czemu."

"Ma sześć lat. Wystarczająco dużo, by rozumieć stratę, nawet jeśli nie pamięta, co straciła."

Kiwa głową, nie odpowiada. Zaczyna iść, ale nie w stronę swojego pokoju—w stronę schodów.

Idę za nim bez zaproszenia.

Kończymy w saloniku, w którym wcześniej nie byłam. Mniejszy niż główne salony, wyraźnie jego przestrzeń—książki ułożone na stolikach, papiery porozrzucane na biurku, w kominku żarzą się już tylko resztki ognia.

Podchodzi do kredensu, wyciąga butelkę whisky, nalewa dwie kreski do szklanki. Potem tylko stoi, wpatrując się w nią.

"Chcesz o tym porozmawiać?" Pytanie brzmi ciszej, niż zamierzałam.

"O czym?" Nie patrzy na mnie.

"O jej matce."

Szczęka mu się zaciska. Odstawia nietkniętą szklankę i podchodzi do okna. Księżyc świeci tak jasno, że widzę jego odbicie w szybie—ramiona napięte, dłonie zaciskające się na ramie okna.

"Sorcha była dobrą kobietą." Słowa wypowiada ostrożnie, z namysłem. "Czuła, cierpliwa. Zasługiwała na więcej, niż jej dałem."

"Co jej dałeś?"

"Szacunek. Bezpieczeństwo. Małżeństwo, które z zewnątrz wyglądało na prawdziwe." Wypuszcza powoli powietrze. "Wszystko, oprócz tego, co najważniejsze."

Podchodzę bliżej, ale nie za blisko. "Ona wiedziała?"

"Nie." Głos załamuje mu się na tym słowie. "To właśnie najgorsze. Wierzyła, że to było prawdziwe, że ją kochałem. Że budujemy coś razem." Odwraca się do mnie. "Mama zaaranżowała to małżeństwo. Miałem dwadzieścia cztery lata, Sorcha dziewiętnaście. Ledwie ją znałem."

"Próbowałeś to poukładać."

"Grałem." Gorycz w jego głosie jest ostra jak nóż. "Mówiłem to, co trzeba, robiłem to, co trzeba, próbowałem być mężem, na którego zasługiwała. Ale jej nie kochałem. Nie potrafiłem jej kochać. A kiedy zmarła..."

Milknie, dłonie zaciska w pięści.

"Kiedy umarła rodząc Islę, czułem tylko winę." Wyznanie wybrzmiewa surowo. "Nie żal, nie rozpacz, jaką powinien czuć mężczyzna po stracie żony. Tylko winę, że ją zawiodłem. Że umarła w małżeństwie, w którym odgrywałem rolę, podczas gdy ona wierzyła, że wszystko jest prawdziwe."

"Domnall..."

"Zasługiwała na kogoś lepszego niż ja." Jego głos się łamie. "Zasługiwała na kogoś, kto kochałby ją tak, jak ona kochała mnie, na kogoś, kto nie udaje."

Skracam dystans między nami. "Nie zawiodłeś jej, bo jesteś zepsuty."

"Nie?" Patrzy na mnie. Oczy ma zaczerwienione. "Jaki mężczyzna żeni się z kobietą i nawet nie potrafi—"

"Zawiodłeś ją, bo nie była tą właściwą osobą." Słowa są ostre. "Nie dlatego, że nie umiesz kochać. Tylko dlatego, że zostałeś zmuszony do czegoś, czego żadne z was nie wybrało."

"Mogłem się bardziej postarać."

"Nie można wymusić miłości. To tak nie działa." Stoję już za blisko. Widzę, jak jego klatka piersiowa unosi się zbyt szybko. "Dałeś jej życzliwość, szacunek, bezpieczeństwo. Dałeś jej dziecko, którego pragnęła. To nie jest nic."

"To było za mało."

"Może tak. Ale to nie znaczy, że jesteś zepsuty." Moje ręce się trzęsą. Dociskam je do ud. "To znaczy, że ożeniłeś się z niewłaściwą osobą."

Patrzy na mnie. Coś w jego wyrazie twarzy się zmienia, pęka.

"Wmówiłem sobie, że nie jestem do tego zdolny." Jego głos cichnie. "Do miłości. Prawdziwej miłości. Że czegoś mi brakuje..." Milknie. "Że ta jedna sytuacja, kiedy poczułem coś naprawdę, była błędem, wyjątkiem."

Nie mówi Carvenmoor, nie musi.

Powietrza między nami jest za mało. Puls mi dudni w gardle.

"To nie był błąd." Słowa wyślizgują się, zanim zdołam je powstrzymać.

"Nie?" Robi krok bliżej. "Zostawiłem cię tam. Obudziłem się przed świtem, miałem sprawy, których nie mogłem zignorować, powiedziałem sobie, że cię znajdę, gdy wrócę. Gdy wróciłem, już cię nie było. Zniknęłaś. Szukałem, pytałem wszędzie, ale przepadłaś."

Milknie. Szczęka mu się napina. "A potem, siedem lat później, stoisz w moim salonie i ja—" Głos mu się łamie. "Byłaś prawdziwa. Jesteś prawdziwa."

Stoimy za blisko, jego klatka piersiowa jest o cal od mojej. Czuję bijące od niego ciepło. Powinnam się cofnąć, zwiększyć dystans, przypomnieć sobie, kim jestem i co ukrywam.

Jego dłoń unosi się powoli, jakby dawał mi czas, by się odsunąć. Opuszki palców muskają mój policzek, ledwie zauważalnie, niepewnie.

Zapominam, jak się oddycha.

"Mairead." Moje imię w jego ustach brzmi jak modlitwa i pytanie. Kciuk wodzi po mojej linii żuchwy. "Jeśli to jest złe—powiedz mi tylko. Powiedz, a się odsunę."

Nie mogę. Usta mam suche, skóra płonie wszędzie tam, gdzie mnie dotyka. Każda racjonalna myśl tonie pod ciężarem pragnienia tego, jego, chęci, by wtulić się w ten dotyk i przestać nieść kłamstwa samotnie.

Jego druga ręka unosi się, ujmuje moją twarz. Jego oczy są ciemne, szukają w moich pozwolenia.

Na korytarzu rozlegają się kroki—ostre, zdecydowane, zbliżają się.

Natychmiast się rozdzielamy. Jego ręce opadają, ja cofam się, aż plecami dotykam regału.

Drzwi się otwierają. Służąca—ta sama siwowłosa kobieta z mojego pierwszego dnia—pojawia się w progu. Patrzy to na mnie, to na niego, zachowując obojętny wyraz twarzy.

"Przepraszam, panie. Usłyszałam głosy i chciałam się upewnić, że wszystko w porządku."

"Wszystko w porządku, pani Kerr." Głos Domnalla jest spokojny, opanowany. "Pani Farren usłyszała, jak Isla płacze. Rozmawialiśmy o jej koszmarach."

Pani Kerr kiwa głową powoli. Jej spojrzenie zatrzymuje się na mnie o ułamek sekundy za długo. "Oczywiście. Czy potrzeba czegoś jeszcze?"

"Nie. Dziękuję."

Odchodzi, drzwi się za nią zamykają.

Cisza się przeciąga. Wciąż czuję na twarzy cień jego dotyku.

"Powinnam iść." Słowa ledwo przechodzą przez gardło. "Jest późno."

"Mairead—"

"Dobranoc." Ruszam w stronę drzwi, zanim skończy, zanim zmienię zdanie. Zanim zrobię coś, co zniszczy wszystko.

Nie oglądam się, ale czuję jego wzrok na sobie przez cały korytarz i ciężar tego, co niemal się wydarzyło, wypala mi dziurę w piersi z każdym kolejnym krokiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Niedzielne popołudnie. Prowadzę Tavisha, Lachlana i Fenellę przez bramę posiadłości. Od śniadania podskakują z podekscytowania, pytając co dziesięć minut, czy to już czas.

"Możemy zobaczyć fontannę?" Tavish już wyrywa się do przodu.

"Zostań tam, gdzie cię widzę." Zaciskam mocniej dłoń Fenelli. "I nie dotykajcie niczego drogiego."

Ogrody rozciągają się przed nami—idealnie przystrzyżone żywopłoty, kamienne ścieżki, rabaty kwiatowe ułożone z matematyczną precyzją. Zupełnie nie tak, jak moje dzieci.

Lachlan zauważa posąg konia i rusza w jego stronę. "To prawdziwy kamień?!"

"Tak, i nie będziesz na niego wchodził."

"Wcale nie miałem zamiaru się wspinać." Oczywiście, że miał.

Przez żywopłoty przebija się głos: "Kim jesteście?"

Moi synowie zamarzają. Fenella przyciska się bliżej mojej nogi.

Isla wychodzi zza rzędu różanych krzewów, ręce opiera na biodrach. Ma na sobie bladoniebieską sukienkę, która pewnie kosztowała więcej, niż zarabiam przez trzy miesiące.

Jej ciemne włosy są starannie splecione w warkocze. Nie przypomina w niczym płaczącej dziewczynki z klasy—teraz wygląda jak córka szlachcica, oceniająca potencjalnych intruzów.

"Jestem Tavish." Najstarszy pierwszy znajduje głos. "To Lachlan, a to Fenella."

"Czekaj, wiem kim jesteście..." Isla podchodzi bliżej, studiując ich z niepokojącą intensywnością. "Dzieci pani Farren, prawda? Jesteście w odwiedzinach."

"Tak." Tavish przestępuje z nogi na nogę. "To... dozwolone?"

"Tata powiedział, że możecie przyjść." Jej spojrzenie przeskakuje po całej trójce, katalogując ich. "Nie wyglądacie jak rodzeństwo."

"Jesteśmy trojaczkami," odpowiada Lachlan z nutą obrony.

"Cała wasza trójka? Naraz?" Oczy Isli robią się wielkie. "To... Jak to w ogóle możliwe?"

"Nie wiem. Tak po prostu jest."

Fenella nadal chowa się za mną. Isla to zauważa i przykuca lekko. "Bojesz się?"

Fenella kręci głową, ale nie odsuwa się.

"Ona jest nieśmiała," tłumaczy Tavish. "Nie rozmawia dużo z nowymi ludźmi."

"To w porządku." Isla prostuje się. "Ja też nie lubię większości ludzi." Przygląda się im jeszcze przez chwilę, po czym jej wyraz twarzy się zmienia—z córki szlachcica staje się kimś dzikszym. "Chcecie zagrać w grę?"

Tavish i Lachlan wymieniają spojrzenia. "W jaką grę?"

"Wymyśliłam ją. Nazywa się Smocza Strażnica. Ja jestem smokiem, a wy rycerzami próbującymi ukraść mój skarb."

"A co to za skarb?" pyta Lachlan.

"To, co ja powiem. Teraz to ta ławka." Wskazuje kamienną ławkę przy fontannie. "Jeśli jej dotkniecie, wygrywacie. Ale jeśli was złapię, zamieniacie się w kamień."

"To nie fair," protestuje Tavish. "Jesteś szybsza od nas. Znasz już wszystko w tym ogrodzie."

"Smoki zawsze są szybsze, dlatego są smokami." Isla już cofa się w stronę ławki, ramiona rozpostarte szeroko. "Start!"

Rozbiegają się. Fenella piszczy i chowa się za mną. Isla goni Lachlana wokół fontanny, a Tavish próbuje skradać się wzdłuż żywopłotu.

Powinnam to przerwać, powiedzieć im, żeby byli ciszej, uważniej, bardziej świadomi, że to szlachecka posiadłość, a nie wiejska łąka.

Nie robię tego.

"Jest bardzo stanowcza." Głos Domnalla dochodzi zza moich pleców.

Odwracam się. Stoi kilka kroków dalej, bez marynarki, z podwiniętymi rękawami. "Ma to po babci."

"Przerażające." Ale się uśmiecha, patrząc jak Isla powala Lachlana na trawę. "Powinienem zareagować?"

"Pewnie."

Żadne z nas się nie rusza.

Tavish dociera do ławki. "Wygrałem!"

"Nieprawda!" Isla podrywa się. "Musisz dotknąć trzy razy!"

"Nie mówiłaś o trzech razach!"

"Mówię teraz!"

Lachlan dołącza. "To oszustwo!"

"Smoki mogą zmieniać zasady. Jesteśmy magiczne." Isla krzyżuje ramiona. "Nowa zasada: musicie mnie minąć, kiedy jej pilnuję."

Staje przed ławką. Tavish i Lachlan wymieniają spojrzenia. Jakaś niema braterska komunikacja przelatuje między nimi.

Ruszają jednocześnie z przeciwnych stron.

Isla piszczy i rzuca się na Tavisha, Lachlan przemyka i klepie ławkę. "Mam ją!"

"Nie fair! Dwóch na jednego!"

"Powiedziałaś, że jesteśmy rycerzami," zauważa Tavish, zdyszany. "Rycerze współpracują."

Isla się nad tym zastanawia. "Dobra. Nowa gra. Teraz wszyscy jesteśmy rycerzami walczącymi ze smokiem." Wskazuje na Domnalla. "Tato, ty jesteś smokiem."

"Nie jestem—"

"Proszę?" Składa ręce błagalnie. Tavish i Lachlan dołączają, cała trójka patrzy na niego identycznym proszącym wzrokiem. Fenella tylko patrzy, wciąż ściskając moją spódnicę.

Domnall patrzy na mnie. "Pomóż."

"Słyszałeś ich. Jesteś smokiem."

Jego oczy zwężają się. "Zdrajczyni." Wzdycha i rusza w stronę ławki. "Dobrze. Jestem smokiem. Macie dokładnie dziesięć sekund zanim ja…"

Nie czekają, aż skończy—wszyscy troje ruszają do ataku. Łapie Islę w pasie i podnosi ją do góry, podczas gdy ona piszczy ze śmiechu. Tavish chwyta go za nogę, Lachlan łapie drugą.

—Atakują mnie! — Domnall chwieje się teatralnie, wciąż trzymając Islę. — Rycerze są zbyt potężni!

Pada na trawę, pozwalając im się na siebie rzucić. Isla śmieje się tak mocno, że ledwo może oddychać. Tavish jakimś cudem wylądował na jego plecach. Lachlan próbuje go przewrócić, jakby ścinał drzewo.

Fenella ciągnie mnie za spódnicę. — Mogę się bawić?

— Idź śmiało.

Biegnie, by do nich dołączyć. Domnall udaje, że próbuje wstać, podczas gdy czworo dzieci zwisa z niego, wszyscy piszczą i śmieją się do rozpuku.

— Pani Farren! — woła. — Proszę o pomoc!

— Chyba sobie radzisz.

— Pokonują mnie osoby mające połowę mojego wzrostu!

Teraz i ja się śmieję. Nie potrafię się powstrzymać. Jest cały w plamach od trawy, włosy sterczą tam, gdzie Isla je chwyciła, a on uśmiecha się szerzej niż kiedykolwiek go widziałam.

W końcu pada na trawę na plecy, dzieci wiwatują. Isla kładzie zabłoconą dłoń na jego piersi. — Wygraliśmy!

— Oszukiwaliście — sapie, wciąż się uśmiechając. — Cztery na jednego, to nie fair.

— Jesteś smokiem, masz być niepokonany. — Tavish leży obok niego na trawie, równie zdyszany.

Lachlan zauważa fontannę. — Możemy wejść do wody?

— Absolutnie nie — mówimy jednocześnie z Domnallem.

Dzieci jęczą. Lachlan nas ignoruje i zanurza rękę mimo to. Błoto z jego palców mąci wodę. — Ups.

— Lachlan! — mój głos staje się ostry.

— To był przypadek!

Isla pochyla się nad brzegiem. — Patrzcie, na dnie są monety.

— Nawet o tym nie myśl — ostrzega Domnall.

Za późno — Isla już sięga do środka. Jej rękaw przemaka. Wyciąga miedzianą monetę, triumfując. — Mam jedną!

Tavish i Lachlan od razu do niej dołączają, cała trójka pochyla się nad brzegiem fontanny, podczas gdy próbuję ich odciągnąć, a Domnall śmieje się tak, że nie może pomóc.

— To jest chaos — mówię.

— Totalny chaos — zgadza się, nie zamierzając niczego powstrzymać.

W końcu udaje mi się odciągnąć całą trójkę od fontanny. Są mokrzy, ubłoceni, a Fenella jakimś cudem ma liść we włosach. Domnall siedzi na trawie, ciężko oddychając, koszula wyciągnięta ze spodni i poplamiona trawą.

Opadam obok niego, poddana. — Twoja matka mnie zabije.

— Pewnie tak. — Nadal się uśmiecha. — Ale było warto.

Tavish pada po drugiej stronie Domnalla. — Możemy wrócić za tydzień?

— Tak. — Odpowiedź pada bez wahania.

Fenella siada mi na kolanach, opierając się o mnie plecami. — Jesteś zabawny.

Domnall patrzy na nią. — Zabawny?

— Przewróciłeś się. — Chichocze. — Tak. — Demonstruje, dramatycznie opadając na bok.

— Pokonały mnie siły przeważające — mówi poważnie. — To była strategia.

Isla rzuca się przez jego nogi, jeszcze łapie oddech. — Wolę ich niż gości babci.

— Goście twojej babci raczej nie kończą w fontannie — zauważa.

— Dlatego są nudni.

Wszyscy się śmiejemy. Przez chwilę jesteśmy tylko dwojgiem ludzi, siedzących na trawie i patrzących, jak czwórka dzieci jest cudownie, bałaganiarsko sobą.

Wtedy temperatura spada.

Czuję to zanim ją zobaczę, a dzieci również to wyczuwają—milkną, nieruchomieją.

Lady Catriona stoi przy wejściu do ogrodu, patrzy, jej suknia to nieskazitelny szary jedwab. Postawa nienaganna, wyraz twarzy kamienny.

Isla zsuwa się z nóg ojca, nagle świadoma zniszczonej sukienki, ubłoconych rąk i rozczochranych włosów. Staje prosto, ręce wzdłuż ciała.

Głos Catriony jest spokojny, gdy w końcu przemawia, opanowany. Lód owinięty w jedwab. — Isla. Do środka. Natychmiast.

— Babciu, ja…

— Do środka. Umyj się, potem idź do swojego pokoju i zastanów się nad zachowaniem godnym twojej pozycji.

Twarz Isli marszczy się, ale słucha. Idzie w stronę domu, zgarbiona, nie ogląda się za siebie. Catriona patrzy za nią, potem kieruje wzrok na Domnalla.

— Słowo, jeśli łaska. — Jej głos wciąż spokojny, wciąż opanowany, ale pod spodem stal. To „jeśli łaska” nie jest prośbą.

Domnall powoli wstaje, strzepuje trawę ze spodni.

— Na osobności. — Dodaje i nie czeka na odpowiedź. Rusza w stronę domu, jej postawa idealna, każdy krok odmierzony.

Patrzy na mnie z przeprosinami w oczach. Potem idzie za nią do domu.

Zostaję na trawie z Tavishiem, Lachlanem i Fenellą przytulonymi do mnie. Słońce wciąż jest ciepłe, ale ogród wydaje się chłodniejszy.

Głos Tavisha jest cichy. — Czy wpędziliśmy Islę w kłopoty?

— Nie. — Przyciągam go do siebie. — Nic złego nie zrobiliście.

Ale kłamię. Wszyscy zrobiliśmy coś złego. Pozwoliliśmy sobie być szczęśliwi i zapomnieliśmy o naszym miejscu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Poranne korytarze są ciche, poza odgłosem moich kroków na kamieniu. Niosę pościel do szkolnej sali, ale myślami jestem gdzie indziej. Na moście trzy dni temu, gdy jego dłoń chwyciła mnie w talii i trwała tam, jego palce wciskające się w mój bok, jakby zapomniał, jak puścić.

W salonie dwa wieczory temu, gdy jego dłoń uniosła się w stronę mojej twarzy, drżąca, jego oczy ciemne i szukające moich. Wczoraj w ogrodzie, gdy śmiał się tak bardzo, że ledwo mógł oddychać, cały w trawie i błocie, patrząc na mnie tak, jakby…

Jakby co?

Jakbym się liczyła. Jakby to miało znaczenie.

Nie powiedział tego, ale czułam to w każdym spojrzeniu, w każdym dotyku, który trwał zbyt długo, w każdej chwili, gdy wybierał moją obecność, choć nie musiał.

Uśmiecham się. Czuję to na twarzy, nieproszony i niebezpieczny. Po raz pierwszy od miesięcy—może lat—pozwalam sobie wierzyć, że mogę być wybrana.

Mijam korytarz prowadzący do gabinetu Domnalla, kiedy słyszę głosy. Podniesione głosy. Głos jego matki, ostry jak nóż.

„—ta twoja głupia służąca.”

Zastygam w pół kroku. Serce spada mi do żołądka.

„Mamo, wystarczy.” Głos Domnalla jest cichszy, ale napięty.

„Wystarczy?” Głos Catriony się podnosi. „Myślisz, że nie zauważyłam, jak na nią patrzysz? Wczoraj w ogrodach, tarzając się w błocie jak zwykły—”

„Jest nauczycielką Isli.”

„Jest rozpraszaczem, kompromitacją! A ty robisz z siebie głupca.” Pogarda w jej głosie jest tak gęsta, że aż dławi. „Tolerowałam to wystarczająco długo. To się kończy teraz.”

Powinnam odejść, odejść, udawać, że nic nie słyszałam. Zamiast tego przyciskam się bliżej do ściany drżącymi rękami.

„Nie ty o tym decydujesz.” W głosie Domnalla pojawia się krawędź.

„Nie ja?” Pauza. „Myślisz, że nie wiem, co robisz? Obnoszenie się z jej dziećmi po ogrodach, spędzanie z nią wieczorów sam na sam. Służba gada, Domnallu, wszyscy to widzą. Poniżasz tę rodzinę.”

„Nie—”

„Robisz to.” Jej głos staje się lodowaty. „I nie pozwolę ci zniszczyć wszystkiego, co dla ciebie zbudowałam, przez jakieś zauroczenie kobietą, która…”

„Uważaj.” Słowo ostre jak cięcie.

Cisza. Potem: „Lady Elspeth przyjeżdża w przyszłym tygodniu. Zaręczyny zostaną ogłoszone podczas kolacji. Weźmiesz w niej udział, będziesz się uśmiechał i skończysz z tym nonsensem, zanim zniszczysz zarówno swoją reputację, jak i jej.”

Moja klatka piersiowa zapada się w sobie. Nie mogę oddychać normalnie.

Drzwi się otwierają.

Nie mam czasu się ruszyć. Catriona wychodzi na korytarz i widzi mnie stojącą tam. Trzy kroki dalej, na tyle blisko, by wiedziała, że słyszałam wszystko.

Patrzy na mnie bez złości, ale z czymś zimniejszym. Jej wzrok przesuwa się po mojej twarzy, prostym stroju, pościeli w ramionach. Ocena, kalkulacja, jakby mierzyła, jak bardzo mogę zaszkodzić i decydowała, jak to ograniczyć.

Nie mówi ani słowa. Mija mnie, jakbym była meblem, jakbym była nikim.

Gardło mam ściśnięte, dłonie zaciskają pościel tak mocno, że kostki bieleją.

Zmuszam nogi, by weszły do gabinetu. Domnall stoi przy oknie, tyłem do mnie, ręce opierają się o framugę.

„Domnallu…”

„Nie teraz.” Jego głos jest płaski, pusty.

„Proszę, ja tylko potrzebuję—”

„Nie mogę teraz z tobą rozmawiać.” Nie odwraca się, nie patrzy na mnie. „Wyjdź.”

Słowo uderza jak policzek. „Ale…”

„Wyjdź, Mairead.”

Podchodzi do innych drzwi—tych prowadzących dalej w głąb domu—i wychodzi bez spojrzenia wstecz. Bez wyjaśnienia.

Stoję z pościelą w pustym gabinecie, patrząc w miejsce, gdzie stał.

Tego wieczoru przydzielają mi pomoc przy kolacji. Uroczysty wieczór. Goście przyjeżdżają powozami, jedwabne suknie i szyje ozdobione klejnotami, służba przemyka po pokojach jak duchy.

Dostaję tacę i staję przy ścianie. Niewidzialna w mojej szarej sukni. Ręce mam pewne, gdy nalewam wino i sprzątam talerze, ale w piersi czuję pustkę.

Jadalnia rozświetlona świecami i kryształem. Dwadzieścia osób przy stole, który pomieściłby trzydzieści. Rozpoznaję kilka twarzy z poprzednich kolacji—pomniejsza szlachta, właściciele ziem, osoby, których nazwiska słyszałam, ale nigdy nie musiałam zapamiętywać.

Lady Catriona siedzi na czele stołu, nieskazitelna w głębokim, niebieskim jedwabiu. Domnall trzy miejsca dalej, z zaciśniętą szczęką, ledwo dotyka jedzenia.

Obok niego siedzi kobieta—młoda, blondynka, piękna w ten sposób, w jaki bywają ludzie, którzy nigdy nie martwili się o następny posiłek. Lady Elspeth, uświadamiam sobie. Widziałam jej portret w galerii.

Ona rozmawia z nim, pochylając się lekko, jej dłoń spoczywa na stole blisko jego. On przytakuje, odpowiada, ale jego postawa jest sztywna.

Wtedy jego spojrzenie podnosi się, odnajduje mnie po drugiej stronie sali.

Zatrzymujemy na sobie wzrok.

Wszystko inne się rozmywa: światło świec, rozmowa, kobieta obok niego, która wciąż mówi, nieświadoma.

Jego wyraz twarzy się zmienia, coś surowego przebija przez ostrożną maskę, którą nosił przez cały wieczór. Pragnienie. Czyste, nieukrywane pragnienie. Jego oczy wędrują po mojej twarzy, jakby próbował ją zapamiętać, jakby tonął, a ja byłam powietrzem.

Kącik jego ust unosi się minimalnie. To nie całkiem uśmiech—bardziej jak cień uśmiechu. Ale jest, ciche potwierdzenie wszystkiego, czego nie wypowiedzieliśmy.

Przez chwilę widzę to na jego twarzy—chęć, by wstać. Odejść od tego stołu pełnego jedwabiu i kłamstw. Przejść przez salę, chwycić mnie za rękę i po prostu odejść. Uciec. Zniknąć tam, gdzie głos jego matki nie dosięga i tytuły nie mają znaczenia, a my jesteśmy tylko dwojgiem ludzi, którzy wybrali siebie nawzajem.

Moja klatka piersiowa się zaciska. Bo ja też tego chcę, chcę jego. Nie ostrożnie, nie rozsądnie. Noszę to pragnienie od dni, powtarzając sobie, że to niemożliwe, że jego matka nigdy się na to nie zgodzi, że jestem bękarcim nauczycielem z trójką ukrytych dzieci, a on…

On patrzy na mnie tak, jakby to wszystko nie miało znaczenia. Jakby—być może—mogło z tego coś być.

Lady Elspeth dotyka jego ramienia. On mruga, chwila pęka. Odwraca wzrok, z powrotem na talerz, z zaciśniętą szczęką.

Ale widziałam to—ten błysk czegoś prawdziwego pod wystudiowaną fasadą.

Catriona wstaje, a przy stole natychmiast zapada cisza, wszystkie oczy kierują się na nią.

"Dziękuję wszystkim za przybycie tego wieczoru." Jej głos niesie się bez wysiłku. "Mam ogłoszenie, które sprawia mi wielką radość."

Moje ręce przestają się ruszać. Taca wydaje się cięższa, niż powinna.

"Jak wielu z was wie, poświęciłam wiele czasu, by zapewnić mojemu synowi bezpieczną przyszłość. Dziś wieczorem z przyjemnością oznajmiam, że osiągnięto porozumienie."

Robi pauzę dla efektu. "Domnall poślubi Lady Elspeth z rodu Ruthven."

Stoję przy ścianie, taca drży w moich rękach. Jedna chwila i wypada, szkło rozbija się. Wino rozlewa się na podłogę ciemną plamą, która rozprzestrzenia się jak krew.

Przy stole zapada cisza—głowy się odwracają, oczy odnajdują mnie.

Moja twarz płonie. "Przepraszam. Ja..."

Catriona nawet na mnie nie patrzy. Jej wzrok pozostaje utkwiony w gościach, a głos przecina zamieszanie, jakby nic się nie wydarzyło. "Jak wielu z was wie, poświęciłam wiele czasu, by zapewnić mojemu synowi bezpieczną przyszłość."

Obok mnie pojawia się służący, już zaczyna sprzątać bałagan. Stoję tam nieruchomo, u stóp kawałki szkła.

"Ślub odbędzie się tej wiosny," mówi Catriona. "Związek ten wzmocni oba nasze rody i zapewni dziedzictwo Morvaine na pokolenia."

Przy stole wybuchają oklaski, okrzyki gratulacji. Ktoś wznosi kieliszek.

Oczy Domnalla odnajdują moje po drugiej stronie sali. Nie patrzy na rozbite szkło ani na wino barwiące podłogę. Patrzy na mnie, z zaciśniętą szczęką, jego dłonie ściskają krawędź stołu.

W jego spojrzeniu jest coś desperackiego. Jakby chciał wstać, przejść przez salę i…

Co? Naprawić to? Wyjaśnić? Powiedzieć mi, że to nie jest to, na co wygląda?

Jego usta lekko się rozchylają, jakby zaraz miał coś powiedzieć, choć jestem za daleko, by usłyszeć.

Lady Elspeth pochyla się ku Domnallowi, jej dłoń przykrywa jego na stole. Ten dotyk przerywa cienką nić, która nas łączyła. On mruga, zwraca się ku niej. Uśmiecha się, mówi coś, czego nie słyszę. Przytakuje.

Wciąż stoję tam—wino wsiąka w rąbek mojej sukni, szkło błyszczy mi pod nogami.

Niewidzialna.

W sali jest za gorąco, za jasno. Światło świec wypala mi się w oczach.

Gość wstaje, by wznieść toast. Nie słyszę słów, w uszach mi dzwoni.

Patrzę na Domnalla, tylko raz. Błagam go wzrokiem, by się odwrócił, spojrzał mi w oczy, dał mi cokolwiek— cokolwiek —co to wyjaśni.

On się nie porusza, jego wzrok pozostaje utkwiony w stole.

Toast się kończy, kieliszki stukają, rozmowy wracają.

Podnoszę tacę i wychodzę z sali, zanim ktokolwiek zauważy, że się trzęsę.

Na korytarzu opieram plecy o ścianę. Obraz mi się rozmazuje, gardło zaciska.

Trzy dni temu jego dłoń była na mojej talii na moście. Dwie noce temu prawie mnie pocałował w swoim gabinecie. Wczoraj śmiał się z moimi dziećmi w ogrodzie.

Dziś wieczorem jest zaręczony z kimś innym.

I nawet na mnie nie patrzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Three Little Secrets from My King

Three Little Secrets from My King

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa