passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Tied to My Ex - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Tied to My Ex

/

Rozdział 3

Rozdział 2

* Teraz *

Żyję swoim snem. Jeśli przez "sen" rozumiesz taki, w którym pojawiasz się w swojej trzeciej dziś pracy, nie czując już nóg, bo dwie poprzednie wyssały z ciebie wszystko.

I dokładnie tak wygląda każdy dzień.

Jestem na nogach od dziewięciu godzin, a moje buty właśnie wszczynają bunt. Każdy krok to jak chodzenie po pinezkach zanurzonych w rozczarowaniu. Dolna część pleców wysyła do zarządu oficjalne skargi—czyli do mnie, niestety.

Stolik szósty potrzebuje ketchupu. Stolik ósmy chce, żeby jajka zostały zrobione jeszcze raz, bo najwyraźniej pierwsza porcja nie była "dość jajowata". Stolik dwunasty właśnie pstryknął na mnie palcami, jakbym była wyjątkowo wolno reagującym asystentem głosowym.

Naklejam na twarz uśmiech obsługi klienta—ten, który mówi "Cieszę się, że tu jestem", podczas gdy moje oczy krzyczą "Jestem martwa w środku"—i z zapałem osoby, która opanowała sztukę udawania, donoszę ketchup.

"Valentina!" Głos mojej menadżerki rozcina hałas w barze jak nóż masło.

Odwracam się do niej, nadal się uśmiechając, bo zatrzymanie się wymagałoby energii, której już nie mam. "Tak, Sharon?"

Ma ten wyraz twarzy. Taki, który mówi, że ktoś się poskarżył i zaraz zrobi z tego mój problem. Ramiona skrzyżowane, mina gdzieś pomiędzy zirytowaną a cierpiącą na zaparcie.

"Klient przy stoliku dziewiątym mówi, że jesteś za wolna."

Stolik dziewiąty. Facet, który siedzi tam już od czterdziestu pięciu minut, sącząc jedną kawę i zajmując miejsce, które mogło zamienić się w napiwki. Ale oczywiście, to ja jestem problemem.

"Przepraszam. Będę się ruszać szybciej."

"Musisz." Ton Sharon mógłby zamrozić piekło. "To jest nie do przyjęcia, Valentina. Nie mogę mieć kelnerów, którzy się wleką."

Przełykam dumę. Smakuje jak miedziaki i desperacja. "Właśnie, Sharon, chciałam zapytać—czy mogłabym wziąć dodatkową zmianę jutro? Naprawdę przydałyby mi się godziny."

Jej brwi unoszą się tak szybko, że prawie osiągają orbitę. "Żartujesz? Właśnie powiedziałam ci, że jesteś za wolna. Klient się poskarżył. A ty chcesz więcej zmian?"

"Potrzebuję pieniędzy." Słowa wychodzą ciszej, niż zamierzałam, pozbawione zwykłej obronnej zbroi.

Sharon długo mi się przygląda i widzę, jak w oczach liczy. Jak bardzo zdesperowana jest ta dziewczyna? Ile można z tego wycisnąć?

To jak patrzenie, jak ktoś kartkuje katalog ludzkiego cierpienia, by znaleźć najlepszą okazję.

W końcu wzdycha. "Dobrze. Jutro na szóstą rano. Ale jeśli nie nadążysz, znajdę kogoś innego. Jest kolejka ludzi, którzy chcą twojej pracy, Valentina. Pamiętaj o tym."

"Dziękuję." Wypycham te słowa przez zaciśnięte zęby. Smakują jak popiół. "Bardzo to doceniam."

Odchodzi, a ja wracam do stolików, poruszając się szybciej, bo najwyraźniej strach to świetny motywator. Kto by pomyślał?

Gdy odbijam kartę na wyjście, moje stopy już dawno złożyły pozew o rozwód, a plecy poważnie rozważają odszkodowanie pracownicze. Liczę napiwki w pokoju socjalnym—dwadzieścia trzy dolary i trochę drobnych.

Gdybym była postacią z kreskówki, właśnie w tym momencie rozbrzmiałby smutny puzon. Pewnie zaraz potem spadłby mi na głowę fortepian, bo czemu poprzestać na jednej katastrofie, skoro można mieć dwie?

Apteka jest trzy ulice dalej i idę pieszo, bo autobus kosztuje pieniądze, których nie mam. Wieczorne powietrze jest chłodne, prawie przyjemne, co sprawia wrażenie, jakby wszechświat się ze mnie nabijał.

‘Patrz,’ mówi, ‘pogoda jest ładna. Szkoda, że cała reszta twojego życia to śmietnik.’

W środku światła jarzeniówek są tak jasne, że aż bolą oceniająco. Biorę generyczną wersję leków Mamy, tę w nudnych białych butelkach, i podchodzę do kasy.

Farmaceutka sumuje rachunek. "Trzydzieści osiem pięćdziesiąt."

Odliczam banknoty. Jedynki i piątki, pogniecione, miękkie od zbyt częstego używania. Niektóre są podarte. Jedna ma plamy, które mogą być od kawy albo od łez. Trudno powiedzieć.

Dokładnie trzydzieści osiem dolarów i pięćdziesiąt centów.

Farmaceutka podaje mi torbę bez słowa, za co jestem wdzięczna. Litość w tym momencie by mnie złamała.

Powrót do domu zajmuje mi piętnaście minut. Nasz blok wygląda, jakby poddał się życiu mniej więcej w tym samym czasie, co ja.

Odpadająca farba. Zepsuty domofon. Schody skrzypiące jak na casting do horroru. Właściciel przestał udawać, że dba o naprawy gdzieś na początku lat dwutysięcznych.

Otwieram drzwi i wchodzę do środka. Mieszkanie jest małe, ciasne, wypełnione meblami, które mamy od mojego dzieciństwa. Wszystko jest zużyte, ale czyste, bo Mama zawsze nalegała na czystość, nawet kiedy nie było nas stać na nowe rzeczy.

Leży na kanapie pod cienkim kocem, który widział lepsze dekady. Jej twarz jest blada, niemal szara, a gdy kaszle, brzmi to, jakby coś pękało w jej klatce piersiowej. Każdy kaszel sprawia, że się wzdrygam.

"Hej, Mamo." Wkładam w głos sztuczną wesołość, ten sam blask obsługi klienta, co w barze. "Zobacz, co przyniosłam."

Unoszę torbę z apteki jak nagrodę. Jakby te generyczne tabletki miały naprawić wszystko, choć obie wiemy, że to nieprawda.

Machnęła ręką z lekką niechęcią. "Valentina, nie. To strata pieniędzy."

"To nie jest strata—"

"Jest." Podnosi się nieco i łapie oddech. "Obie wiemy, czego potrzebuję. Chemii. Prawdziwego leczenia. Na które nas nie stać."

"Znajdę sposób." Siadam obok niej, kładąc tabletki na stoliku między nami jak dowód mojej racji. "Wzięłam dodatkową zmianę. Wezmę jeszcze więcej. Ja—"

"Zajeździsz się na śmierć?" Jej oczy, mimo wszystko wciąż bystre, przygważdżają mnie spojrzeniem. "To twój plan? Zabić się powoli, żebym ja mogła umierać wolniej?"

"Nie mów tak." Wzdrygam się, boli mnie klatka piersiowa, ale wiem, że jej boli bardziej.

"Dlaczego nie?" Chwyta moją dłoń, jej uścisk słabszy niż dawniej, ale wciąż stanowczy. "Ja już przeżyłam swoje życie, figlia . Wyszłam za twojego ojca. Wychowałam cię. Byłam szczęśliwa. Teraz ty powinnaś ratować siebie. Żyć swoim życiem. Nie wydawać ostatniego grosza na umierającą starą kobietę."

Te słowa bolą jak ciosy. "Nie umierasz. Nie, jeśli ja mogę coś na to poradzić."

"Valentina..."

"Nie." Wpycham jej butelkę z tabletkami w dłoń, zamykając jej palce wokół niej. "Weź te leki, odpocznij, a ja coś wymyślę. Zawsze coś wymyślam."

To kłamstwo i obie o tym wiemy. Od pięciu lat niczego nie wymyśliłam, ledwo przetrwałam. Ale nadzieja jest tańsza niż leki, więc sprzedaję ją najlepiej, jak potrafię.

Mama patrzy na mnie i widzę to w jej oczach. Rozpoznanie. Smutek.

"Jesteś taka jak twój ojciec..." szepcze. "Uparta i niemożliwa i zbyt dumna, by wiedzieć, kiedy walczysz w przegranej sprawie."

Ściska moją dłoń, jej skóra cieniutka i zimna. Przez chwilę siedzimy w milczeniu, dwie kobiety, które straciły za dużo, trzymając się siebie, bo to wszystko, co nam zostało.

Nie kłóci się więcej. Po prostu trzyma mnie za rękę.

A ja udaję, że nie zauważam, że obie płaczemy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Pokój socjalny jest mniejszy niż więzienna cela. Świetlówki bzyczą nad głową jak wściekłe osy. Mam dziesięć minut przed powrotem na salę, jem kanapkę, która leżała w mojej torbie od rana.

Chleb jest czerstwy, a indyk podejrzany, ale i tak ją jem, bo marnowanie jedzenia to luksus, na który mnie nie stać.

Karen i Mia tulą się przy ekspresie do kawy, szepcząc teatralnie – ich szepty są jakoś głośniejsze niż zwyczajna rozmowa. Chcą być podsłuchane, ale też chcą dostać uznanie za dyskrecję.

– Wierzysz, że ona naprawdę to zrobiła? – głos Karen opada do tonu, który uważa za subtelny. Nie jest.

Mia pochyla się bliżej, oczy ma szeroko otwarte. – Słyszałam, że zarobiła tyle, że spłaciła całą hipotekę. Całą! W rok.

– To obrzydliwe. – Karen teatralnie się wzdryga. – Sprzedać się takim ludziom? Nigdy bym nie mogła.

Mimo lepszego rozsądku zaciekawienie bierze nade mną górę. Powinnam zająć się swoimi sprawami. Ale najwyraźniej nie teraz, bo usta wypowiadają słowa bez udziału mózgu.

– O czym mówicie?

Obie podskakują, jakbym je przyłapała na kradzieży. Karen i Mia wymieniają spojrzenie, to jedno z tych znaczących, które dziewczyny opanowują mniej więcej w wieku dwunastu lat.

– Nic – mówi szybko Karen. – Po prostu… plotki.

– Przydałaby mi się odskocznia. – Biorę kolejny kęs mojej żałosnej kanapki. – Niech będzie coś wartego uwagi.

Karen waha się, spogląda na Mię, która wzrusza ramionami w sposób, który przekazuje całą rozmowę. W końcu Karen wzdycha. – Dobrze. Ale to nie wychodzi poza ten pokój.

– Przysięgam. – Wykonuję gest. – Na krzyż. Na śmierć. Igłą w oko. Wszystkie te dziecięce przysięgi.

– Okej, więc najwyraźniej moja kuzynka była na czymś takim w zeszłym roku. Aukcja Ombra. – Karen ścisza głos jeszcze bardziej, co wydawało mi się niemożliwe. – To podziemna impreza, gdzie faceci z mafii licytują kobiety na eskorty. Towarzyszki. Jak to tam nazwą.

Kanapka nagle smakuje jak karton. – Faceci z mafii.

– Tak. Niebezpieczni ludzie. – Mia oplata się ramionami. – Kontrakty trwają rok, a pieniądze są chore. Ale mnie to nie obchodzi, nigdy bym nie pozwoliła, żeby tacy przestępcy mnie dotknęli.

Karen wzrusza ramionami. – Moja kuzynka spłaciła wszystkie długi i wyjechała do Kalifornii. Teraz ma nowe życie. Jest jej super.

– Jak to działa? – Pytanie pada zanim zdążę się powstrzymać. – Ta aukcja, znaczy.

Karen patrzy na mnie. – Czemu chcesz wiedzieć?

– Po prostu jestem ciekawa. – Wymuszam swobodny ton. – To wy zaczęłyście. Słucham.

– Znalazła to w internecie, na jakiejś zaszyfrowanej stronie. Składasz podanie, sprawdzają cię, czy jesteś legitna. Potem dostajesz lokalizację. – Karen zerka na zegarek. – A propos, powinnyśmy wracać.

Mia z zapałem przytakuje, najwyraźniej gotowa zakończyć temat. – Tak. Sharon dzisiaj jest nie do zniesienia.

Wychodzą, zostawiając mnie samą z czerstwą kanapką i myślami, które zaczynają niebezpiecznie błądzić. Kończę jeść w ciszy, ale myślami jestem tysiąc mil stąd.

Zaszyfrowane strony. Faceci z mafii. Jeden rok.

Wystarczająco pieniędzy, żeby spłacić hipotekę. Wystarczająco, by uratować życie.

* * *

Kiedy wchodzę do mieszkania, zastaję Mamę na podłodze.

Leży w wąskiej przestrzeni między kanapą a stolikiem kawowym, jedną ręką ściska koc, po który musiała sięgać. Twarz ma szarą, oddycha płytko i chrapliwie.

– Mamo! – Upuszczam torbę i padam na kolana obok niej. – Mamo, słyszysz mnie?

Otwiera oczy, powieki drgają. – Valentina…

– Nie mów. Oszczędzaj siły. – Ręce mi się trzęsą, chwytam telefon i wybieram 112. Głos dyspozytora spokojny i profesjonalny, gdy ja się rozsypuję. – Moja mama zemdlała. Ma raka i teraz prawie nieprzytomna. Proszę, potrzebujemy karetki natychmiast!

Podaję adres przez zgrzytające zęby. Dyspozytor zostaje na linii, zadaje pytania, na które odpowiadam automatycznie.

Czy oddycha? Tak.

Czy reaguje? Ledwo.

Czy ma puls? Tak, dzięki Bogu, tak.

Karetka przyjeżdża po siedmiu minutach, które wydają się wiecznością. Ratownicy wpadają do środka z rutynową sprawnością, zadają pytania, sprawdzają parametry, ładują Mamę na nosze.

Schodzę za nimi po schodach jak we śnie, patrzę jak wsuwają ją do ambulansu. Jadę z nią, trzymam jej zimną rękę, podczas gdy maszyny pikają, a monitory pokazują liczby, których nie rozumiem.

W szpitalu zostawiają mnie w poczekalni z niewygodnym plastikowym krzesłem, patrzę jak lekarze i pielęgniarki przemykają obok, jakbym była niewidzialna.

W końcu podchodzi młody lekarz. Wygląda na zmęczonego, fartuch ma za sobą niejedną zmianę. – Pani Moretti?

Wstaję tak szybko, że świat wiruje. – Czy z nią wszystko w porządku? Mogę ją zobaczyć?

– Jest teraz stabilna. Ale jej stan jest krytyczny. – Spogląda na kartę i wiem, co za chwilę powie. – Musimy rozpocząć chemioterapię w ciągu tygodnia. Im szybciej, tym lepiej.

– Dobrze. Tak. Cokolwiek trzeba.

– Ma pani ubezpieczenie? – Ton ma łagodny, ale stanowczy.

Ton kogoś, kto przeprowadzał tę rozmowę zbyt wiele razy, a ja patrzę na niego i nie mogę wydusić słowa. Westchnie, moja cisza wystarcza za odpowiedź.

– Możemy porozmawiać o planach spłaty. Ale leczenie tej skali... – Urywa. – To będzie bardzo drogie.

– Jak bardzo drogie?

Podaje kwotę, która równie dobrze mogłaby być miliardem dolarów – to bez znaczenia. Nie mam tych pieniędzy. Nigdy ich nie będę mieć. Nie pracując w barze. Nie pracując na trzech etatach. Nie na czas, by ją uratować.

– Rozumiem... – Słowa smakują jak popiół. – Mogę już ją zobaczyć?

– Oczywiście. Pokój 302.

Idę do jej pokoju jak lunatyczka, ale nie wchodzę. Jeszcze nie. Bo jeśli wejdę i spojrzę jej w twarz, stracę odwagę. A jeśli ją stracę, ona umrze, a to jest rezultat życia nie do przyjęcia.

Zamiast tego staję na korytarzu, gdzie tchórzostwo i desperacja mogą pogadać na osobności. Ręce mi się trzęsą, gdy wyciągam telefon – trochę ze strachu, trochę z wiedzy, że zamierzam zrobić coś tak niewiarygodnie głupiego, że pewnie się po tym nie pozbieram.

Zaszyfrowane fora, szeptane wzmianki, ślepe zaułki. Godzina poszukiwań kończy się fiaskiem. Bateria spada do piętnastu procent, co wydaje się symbolem mojej zdolności decyzyjnej – wtedy w końcu znajduję to.

Strona, która nie powinna istnieć. Prosta. Profesjonalna. Przerażająca. Takie miejsce, gdzie albo znajdziesz pomoc, albo zostaniesz przestrogą.

Jest formularz zgłoszeniowy. Gapię się w ekran, kciuk zawisa nad linkiem, jakbym może, jeśli poczekam wystarczająco długo, pojawi się lepsza opcja. Nie pojawia się.

Klikam.

Formularz pyta o rzeczy, których nie chcę ujawniać. Wiek. Zdjęcia. Dlaczego potrzebuję pieniędzy. Każde pole to mała zdrada osoby, za którą się miałam – tej, która znalazłaby inną drogę, nie zniżyłaby się do tego.

Ale tamta osoba miała wybór. Ja mam umierającą mamę i moralny kompas, który nie wytrzymuje presji.

Mój mózg krzyczy co ty robisz , ale palce dalej piszą. Ciemne włosy. Brązowe oczy. Dwadzieścia pięć lat. Mama ma raka. Nie stać mnie na leczenie. Słowa na ekranie wyglądają sucho, jakby opisywały cudzą tragedię.

Dodaję swoje zdjęcia i przez trzydzieści sekund zawisam nad 'wyślij', próbując nie decydować, czy to odwaga, czy po prostu nieuleczalna głupota. Odpowiedź to pewnie jedno i drugie.

Wysyłam zanim zdążę się rozmyślić.

Potwierdzenie przychodzi natychmiast. "Wniosek przyjęty. Szczegóły lokalizacji wkrótce. Aukcja jutro wieczorem."

No to załatwione. Właśnie sprzedałam się mafii, bo widocznie tu doszłam w życiu. Wszystko w porządku. Jest super.

Wracam do pokoju mamy na nogach, które jakby nie należały do mojego ciała. Śpi, jej twarz jest szara i niepokojąca. Przysuwam krzesło do jej łóżka i biorę ją za rękę.

Jest zimna. Za zimna.

Trzymam ją mimo to, ogrzewając dłońmi, i patrzę jak oddycha. Każdy wdech to dowód, że leczenie może pomóc. Każdy wydech przypomina, co musiałam zrobić, żeby dać jej szansę.

Albo ją uratuję, albo zniszczę siebie.

Może oba.

Dowiem się jutro wieczorem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Email z adresem i godziną przychodzi o trzeciej nad ranem. Bez uprzejmości, bez pustych słów, tylko współrzędne mojej osobistej apokalipsy i przypomnienie, bym założyła coś ładnego.

Stoję przed magazynem punktualnie o ósmej wieczorem, w jedynej sukience, którą mam i która nie krzyczy: "kelnerka na wolnym". Czarna, prosta, kupiona na wyprzedaży cztery lata temu.

Budynek wygląda, jakby kiedyś produkował marzenia, a teraz produkuje koszmary. Elegancki, ale zimny, z odsłoniętą cegłą i przemysłowym szykiem. W środku temperatura spada o jakieś dziesięć stopni. A może to tylko moja dusza zamarza.

Kobiety gromadzą się za kulisami w sukniach wieczorowych, które kosztują więcej niż mój czynsz. Cekiny. Jedwab. Desperacja ubrana w pewność siebie.

Wszystkie jesteśmy tu z tego samego powodu, ale niektóre z nas lepiej udają, że to nasz wybór. Wtedy podchodzi kobieta z clipboardem.

Ma tę korporacyjną skuteczność—ostry garnitur, jeszcze ostrzejszy wzrok, zero ciepła. Mogłaby prowadzić firmę z listy Fortune 500 albo siatkę handlu ludźmi. Najwyraźniej dziś robi jedno i drugie. „Nazwisko?”

„Valentina Moretti.”

Przegląda swoją listę zadbanym paznokciem. „A, numer czternaście.”

Wręcza mi kartę z numerem wydrukowanym eleganckim pismem.

„Zasady są proste. Kiedy wywołają twój numer, wychodzisz na scenę. Stoisz. Nic nie mówisz. Uczestnicy licytują, a zwycięzca oferuje ci kontrakt na rok.”

„A jeśli nikt nie zalicytuje?” Pytanie wychodzi ciszej, niż zamierzałam.

Jej uśmiech mógłby zamrozić piekło. „To się nie zdarzy. Jesteś dokładnie tym, czego ci mężczyźni chcą. Młoda. Piękna. Desperacko gotowa tu być.”

Ocenia mnie wzrokiem jak bydło przed odejściem.

Obserwuję zza kulis, jak inne kobiety wychodzą na scenę. Sala aukcyjna jest ogromna, dramatyczne światło oświetla podwyższoną platformę, podczas gdy resztę pochłaniają cienie. Oferty padają z zaciemnionych balkonów. Tylko głosy, zimne i obojętne.

Liczby rosną. Pięćdziesiąt tysięcy. Siedemdziesiąt pięć. Sto. Kobiety są odprowadzane przez mężczyzn w garniturach. Niektóre wyglądają na ulżone, inne przerażone.

„Numer czternaście.”

Nogi ruszają zanim mózg nadąży i wchodzę na scenę, gdzie światła uderzają mnie jak fizyczna siła. Oślepiająca biel i gorąco, przez co nie widzę nic poza krawędzią podestu. Tylko ciemność i ciężar niewidzialnych spojrzeń.

Cisza. A potem chaos.

„Pięćdziesiąt tysięcy.” Głos z lewego balkonu.

„Siedemdziesiąt pięć.” Prawa strona.

Liczby rosną. Sto pięćdziesiąt. Dwieście. Dwieście pięćdziesiąt. Głos aukcjonera podnosi się z każdą kolejną ofertą, żywiąc się szaleństwem. Stoję sparaliżowana, próbując pojąć, że ludzie licytują mnie jak limitowaną edycję kolekcjonerską.

„Trzysta tysięcy.”

„Trzysta pięćdziesiąt.”

„Czterysta.”

Czterysta tysięcy dolarów. Za rok mojego życia. To dziesięć lat chemioterapii dla mamy.

„Pół miliona.” Nowy głos. Głębszy. Ostateczny.

Cisza. Pozostali licytujący milkną. Nikt nie podbija stawki.

„Sprzedane.” Uderzenie młotka. „Domowi Falcone.”

Krew w moich żyłach zamarza, gdy słyszę to nazwisko. Falcone.

Ta rodzina. Ci sami ludzie, którzy zniszczyli mnie pięć lat temu. Spośród wszystkich rodzin mafijnych w tym mieście, musieli to być oni.

Światła są zbyt jasne, gdy przy moim boku pojawia się mężczyzna w czarnym garniturze. „Tędy, panno Moretti.”

Odprowadza mnie za kulisy, gdzie czekają inne kobiety. Dwie z nich, blondynka w czerwieni i brunetka w szmaragdowym jedwabiu, odwracają się do mnie. Ich twarze przybierają wyraz czegoś, co może być współczuciem.

„Falcone?” szepcze blondynka. „Dostałaś Falconego?”

Kiwnęłam głową, bo głos na chwilę mnie opuścił.

Brunetka chwyta mnie za ramię. „Powiedz nie. Serio. Cokolwiek ci zapłacą, nie warto.”

„Don Falcone jest najgorszy. Słynie z okrucieństwa.” Głos blondynki staje się jeszcze cichszy. „Plotka głosi, że zabił własnego ojca, by przejąć władzę. Ludzie znikają wokół niego.” Ściska moją dłoń. „Żadne pieniądze nie są warte bycia z tym człowiekiem.”

Przez chwilę myślę o Dantem i natychmiast się za to karcę. Czy był tam, kiedy to się stało? Czy w ogóle przeżył tę zmianę władzy? Nie powinnam o nim myśleć, a jednak nie potrafię przestać.

Brunetka kiwa głową. „Odejdź. Pozwolą ci. Po prostu powiedz nie.”

Zanim zdążę odpowiedzieć, podchodzą dwaj mężczyźni w ciemnych garniturach. Jeden z nich—starszy, z siwizną na skroniach—zwraca się do mnie bezpośrednio: „Panno Moretti. Czy akceptuje pani warunki kontraktu z Domem Falcone?”

Obie kobiety obok mnie sztywnieją, a blondynka mocniej ściska moją dłoń.

Myślę o mamie na szpitalnym łóżku. Jej szarej twarzy. Słabej dłoni w mojej. Współczujących oczach lekarza, gdy podawał kwoty, na które mnie nie stać. Leczeniu, które może ją uratować, zaczynającym się już w tym tygodniu.

Nie mam wyboru. Podjęłam decyzję.

„Tak.” Słowo wychodzi pewniej, niż się czuję. „Akceptuję.” Blondynka puszcza moją dłoń, jakbym ją poparzyła. Obie kobiety cofanią się, na twarzach mają mieszankę szoku i rezygnacji. Jakby właśnie patrzyły, jak podpisuję na siebie wyrok śmierci.

Mężczyźni prowadzą mnie do czarnego auta i jedziemy przez nieznane ulice przez coś, co wydaje się godzinami, potem przez żelazną bramę, która zamyka się za nami jak wyrok więzienia.

Rezydencja jest obsceniczna—ogromna, z dawnymi pieniędzmi, taki rodzaj miejsca, które ma skrzydła i salony. Moje mieszkanie przy tym wygląda jak karton rzucony na śmietnik.

Przy drzwiach czeka mężczyzna w dopasowanym garniturze, z siwiejącymi skroniami. „Señorita Moretti. Jestem Enzo, szef personelu.” Wskazuje do środka. „Proszę, niech pani wejdzie.”

Sam przedsionek jest większy niż całe moje mieszkanie. Marmurowa podłoga, kryształowy żyrandol i pewnie jakiś sekretny pokój na ukrywanie ciał.

Enzo prowadzi mnie przez korytarze, w których można by urządzać maratony. „Do pani obowiązków będzie należeć lekkie sprzątanie—ścieranie kurzu, organizowanie prywatnych przestrzeni Dona. Sporadyczne przygotowywanie posiłków, gdy szefa kuchni nie będzie.”

„Zaraz.” Zatrzymuję się. „Zapłaciliście pół miliona dolarów za drogą sprzątaczkę?”

Coś miga w jego wyrazie twarzy. „Pani główną rolą, Señorita, jest bycie towarzyszką Dona. Towarzyszenie mu na wydarzeniach. Kolacjach. Spotkaniach. Cokolwiek zechce.”

Zawiesza głos, dobierając słowa ostrożnie.

„Prace domowe są drugorzędne. To sposób na zajęcie czasu między... spotkaniami.”

Sposób, w jaki mówi „spotkaniami”, sprawia, że żołądek mi się zaciska. „Rozumiem.”

„Don zdecyduje, kiedy będzie chciał się z panią spotkać. To jego przywilej, nie pani.” Ton Enza pozostaje uprzejmy, ale stanowczy. „Jeśli ten układ pani nie odpowiada, radzę się wycofać teraz. Samochód może panią odwieźć do miasta. Bez konsekwencji.”

Myślę o tamtych kobietach za kulisami i ich ostrzeżeniach, o strachu w ich oczach. Potem myślę o mamie, która już jutro może rozpocząć leczenie, jeśli będę grzeczna. O lekarzach, którzy powiedzieli, że ma szansę, jeśli zaczniemy natychmiast.

„Gdzie jest mój uniform?” pytam.

Enzo patrzy na mnie długo i cokolwiek widzi, sprawia, że jego wyraz twarzy lekko łagodnieje. „Tędy, proszę.”

Kończymy w wschodnim skrzydle, w pokoju—większym niż całe moje mieszkanie, wydaje się, i ładniejszym niż cokolwiek, gdzie kiedykolwiek mieszkałam. Łóżko typu queen size. Komoda z ciemnego drewna. Okno z widokiem na ogrody. Na łóżku leży złożony mundurek pokojówki, czarno-biały.

„Don wezwie panią, gdy będzie gotów. Do tego czasu proszę się zapoznać z domem. Personel pokaże, co trzeba robić.” Enzo cofa się do korytarza. „Ale proszę pamiętać, Señorita—kiedy Don wzywa, odpowiada pani. Natychmiast.”

Drzwi zamykają się za Enzem i zostaję zupełnie sama.

Opadam na łóżko, wciąż w sukience z wyprzedaży, patrząc na mundurek, który symbolizuje wszystko, na co właśnie się zgodziłam.

Rok mojego życia. Rok dla rodziny człowieka, który mnie złamał. Rok służby Donowi tak okrutnemu, że kobiety ostrzegały mnie, bym uciekła.

Sprzedałam się ludziom, którzy mnie zniszczyli. A najgorsze? Zrobiłabym to znowu.

Dla mamy zrobiłabym to tysiąc razy.

Mam tylko nadzieję, że to mnie naprawdę nie zabije.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Tied to My Ex

Tied to My Ex

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa