passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Tied to My Ex - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Tied to My Ex

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Pokój socjalny jest mniejszy niż więzienna cela. Świetlówki bzyczą nad głową jak wściekłe osy. Mam dziesięć minut przed powrotem na salę, jem kanapkę, która leżała w mojej torbie od rana.

Chleb jest czerstwy, a indyk podejrzany, ale i tak ją jem, bo marnowanie jedzenia to luksus, na który mnie nie stać.

Karen i Mia tulą się przy ekspresie do kawy, szepcząc teatralnie – ich szepty są jakoś głośniejsze niż zwyczajna rozmowa. Chcą być podsłuchane, ale też chcą dostać uznanie za dyskrecję.

– Wierzysz, że ona naprawdę to zrobiła? – głos Karen opada do tonu, który uważa za subtelny. Nie jest.

Mia pochyla się bliżej, oczy ma szeroko otwarte. – Słyszałam, że zarobiła tyle, że spłaciła całą hipotekę. Całą! W rok.

– To obrzydliwe. – Karen teatralnie się wzdryga. – Sprzedać się takim ludziom? Nigdy bym nie mogła.

Mimo lepszego rozsądku zaciekawienie bierze nade mną górę. Powinnam zająć się swoimi sprawami. Ale najwyraźniej nie teraz, bo usta wypowiadają słowa bez udziału mózgu.

– O czym mówicie?

Obie podskakują, jakbym je przyłapała na kradzieży. Karen i Mia wymieniają spojrzenie, to jedno z tych znaczących, które dziewczyny opanowują mniej więcej w wieku dwunastu lat.

– Nic – mówi szybko Karen. – Po prostu… plotki.

– Przydałaby mi się odskocznia. – Biorę kolejny kęs mojej żałosnej kanapki. – Niech będzie coś wartego uwagi.

Karen waha się, spogląda na Mię, która wzrusza ramionami w sposób, który przekazuje całą rozmowę. W końcu Karen wzdycha. – Dobrze. Ale to nie wychodzi poza ten pokój.

– Przysięgam. – Wykonuję gest. – Na krzyż. Na śmierć. Igłą w oko. Wszystkie te dziecięce przysięgi.

– Okej, więc najwyraźniej moja kuzynka była na czymś takim w zeszłym roku. Aukcja Ombra. – Karen ścisza głos jeszcze bardziej, co wydawało mi się niemożliwe. – To podziemna impreza, gdzie faceci z mafii licytują kobiety na eskorty. Towarzyszki. Jak to tam nazwą.

Kanapka nagle smakuje jak karton. – Faceci z mafii.

– Tak. Niebezpieczni ludzie. – Mia oplata się ramionami. – Kontrakty trwają rok, a pieniądze są chore. Ale mnie to nie obchodzi, nigdy bym nie pozwoliła, żeby tacy przestępcy mnie dotknęli.

Karen wzrusza ramionami. – Moja kuzynka spłaciła wszystkie długi i wyjechała do Kalifornii. Teraz ma nowe życie. Jest jej super.

– Jak to działa? – Pytanie pada zanim zdążę się powstrzymać. – Ta aukcja, znaczy.

Karen patrzy na mnie. – Czemu chcesz wiedzieć?

– Po prostu jestem ciekawa. – Wymuszam swobodny ton. – To wy zaczęłyście. Słucham.

– Znalazła to w internecie, na jakiejś zaszyfrowanej stronie. Składasz podanie, sprawdzają cię, czy jesteś legitna. Potem dostajesz lokalizację. – Karen zerka na zegarek. – A propos, powinnyśmy wracać.

Mia z zapałem przytakuje, najwyraźniej gotowa zakończyć temat. – Tak. Sharon dzisiaj jest nie do zniesienia.

Wychodzą, zostawiając mnie samą z czerstwą kanapką i myślami, które zaczynają niebezpiecznie błądzić. Kończę jeść w ciszy, ale myślami jestem tysiąc mil stąd.

Zaszyfrowane strony. Faceci z mafii. Jeden rok.

Wystarczająco pieniędzy, żeby spłacić hipotekę. Wystarczająco, by uratować życie.

* * *

Kiedy wchodzę do mieszkania, zastaję Mamę na podłodze.

Leży w wąskiej przestrzeni między kanapą a stolikiem kawowym, jedną ręką ściska koc, po który musiała sięgać. Twarz ma szarą, oddycha płytko i chrapliwie.

– Mamo! – Upuszczam torbę i padam na kolana obok niej. – Mamo, słyszysz mnie?

Otwiera oczy, powieki drgają. – Valentina…

– Nie mów. Oszczędzaj siły. – Ręce mi się trzęsą, chwytam telefon i wybieram 112. Głos dyspozytora spokojny i profesjonalny, gdy ja się rozsypuję. – Moja mama zemdlała. Ma raka i teraz prawie nieprzytomna. Proszę, potrzebujemy karetki natychmiast!

Podaję adres przez zgrzytające zęby. Dyspozytor zostaje na linii, zadaje pytania, na które odpowiadam automatycznie.

Czy oddycha? Tak.

Czy reaguje? Ledwo.

Czy ma puls? Tak, dzięki Bogu, tak.

Karetka przyjeżdża po siedmiu minutach, które wydają się wiecznością. Ratownicy wpadają do środka z rutynową sprawnością, zadają pytania, sprawdzają parametry, ładują Mamę na nosze.

Schodzę za nimi po schodach jak we śnie, patrzę jak wsuwają ją do ambulansu. Jadę z nią, trzymam jej zimną rękę, podczas gdy maszyny pikają, a monitory pokazują liczby, których nie rozumiem.

W szpitalu zostawiają mnie w poczekalni z niewygodnym plastikowym krzesłem, patrzę jak lekarze i pielęgniarki przemykają obok, jakbym była niewidzialna.

W końcu podchodzi młody lekarz. Wygląda na zmęczonego, fartuch ma za sobą niejedną zmianę. – Pani Moretti?

Wstaję tak szybko, że świat wiruje. – Czy z nią wszystko w porządku? Mogę ją zobaczyć?

– Jest teraz stabilna. Ale jej stan jest krytyczny. – Spogląda na kartę i wiem, co za chwilę powie. – Musimy rozpocząć chemioterapię w ciągu tygodnia. Im szybciej, tym lepiej.

– Dobrze. Tak. Cokolwiek trzeba.

– Ma pani ubezpieczenie? – Ton ma łagodny, ale stanowczy.

Ton kogoś, kto przeprowadzał tę rozmowę zbyt wiele razy, a ja patrzę na niego i nie mogę wydusić słowa. Westchnie, moja cisza wystarcza za odpowiedź.

– Możemy porozmawiać o planach spłaty. Ale leczenie tej skali... – Urywa. – To będzie bardzo drogie.

– Jak bardzo drogie?

Podaje kwotę, która równie dobrze mogłaby być miliardem dolarów – to bez znaczenia. Nie mam tych pieniędzy. Nigdy ich nie będę mieć. Nie pracując w barze. Nie pracując na trzech etatach. Nie na czas, by ją uratować.

– Rozumiem... – Słowa smakują jak popiół. – Mogę już ją zobaczyć?

– Oczywiście. Pokój 302.

Idę do jej pokoju jak lunatyczka, ale nie wchodzę. Jeszcze nie. Bo jeśli wejdę i spojrzę jej w twarz, stracę odwagę. A jeśli ją stracę, ona umrze, a to jest rezultat życia nie do przyjęcia.

Zamiast tego staję na korytarzu, gdzie tchórzostwo i desperacja mogą pogadać na osobności. Ręce mi się trzęsą, gdy wyciągam telefon – trochę ze strachu, trochę z wiedzy, że zamierzam zrobić coś tak niewiarygodnie głupiego, że pewnie się po tym nie pozbieram.

Zaszyfrowane fora, szeptane wzmianki, ślepe zaułki. Godzina poszukiwań kończy się fiaskiem. Bateria spada do piętnastu procent, co wydaje się symbolem mojej zdolności decyzyjnej – wtedy w końcu znajduję to.

Strona, która nie powinna istnieć. Prosta. Profesjonalna. Przerażająca. Takie miejsce, gdzie albo znajdziesz pomoc, albo zostaniesz przestrogą.

Jest formularz zgłoszeniowy. Gapię się w ekran, kciuk zawisa nad linkiem, jakbym może, jeśli poczekam wystarczająco długo, pojawi się lepsza opcja. Nie pojawia się.

Klikam.

Formularz pyta o rzeczy, których nie chcę ujawniać. Wiek. Zdjęcia. Dlaczego potrzebuję pieniędzy. Każde pole to mała zdrada osoby, za którą się miałam – tej, która znalazłaby inną drogę, nie zniżyłaby się do tego.

Ale tamta osoba miała wybór. Ja mam umierającą mamę i moralny kompas, który nie wytrzymuje presji.

Mój mózg krzyczy co ty robisz , ale palce dalej piszą. Ciemne włosy. Brązowe oczy. Dwadzieścia pięć lat. Mama ma raka. Nie stać mnie na leczenie. Słowa na ekranie wyglądają sucho, jakby opisywały cudzą tragedię.

Dodaję swoje zdjęcia i przez trzydzieści sekund zawisam nad 'wyślij', próbując nie decydować, czy to odwaga, czy po prostu nieuleczalna głupota. Odpowiedź to pewnie jedno i drugie.

Wysyłam zanim zdążę się rozmyślić.

Potwierdzenie przychodzi natychmiast. "Wniosek przyjęty. Szczegóły lokalizacji wkrótce. Aukcja jutro wieczorem."

No to załatwione. Właśnie sprzedałam się mafii, bo widocznie tu doszłam w życiu. Wszystko w porządku. Jest super.

Wracam do pokoju mamy na nogach, które jakby nie należały do mojego ciała. Śpi, jej twarz jest szara i niepokojąca. Przysuwam krzesło do jej łóżka i biorę ją za rękę.

Jest zimna. Za zimna.

Trzymam ją mimo to, ogrzewając dłońmi, i patrzę jak oddycha. Każdy wdech to dowód, że leczenie może pomóc. Każdy wydech przypomina, co musiałam zrobić, żeby dać jej szansę.

Albo ją uratuję, albo zniszczę siebie.

Może oba.

Dowiem się jutro wieczorem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Email z adresem i godziną przychodzi o trzeciej nad ranem. Bez uprzejmości, bez pustych słów, tylko współrzędne mojej osobistej apokalipsy i przypomnienie, bym założyła coś ładnego.

Stoję przed magazynem punktualnie o ósmej wieczorem, w jedynej sukience, którą mam i która nie krzyczy: "kelnerka na wolnym". Czarna, prosta, kupiona na wyprzedaży cztery lata temu.

Budynek wygląda, jakby kiedyś produkował marzenia, a teraz produkuje koszmary. Elegancki, ale zimny, z odsłoniętą cegłą i przemysłowym szykiem. W środku temperatura spada o jakieś dziesięć stopni. A może to tylko moja dusza zamarza.

Kobiety gromadzą się za kulisami w sukniach wieczorowych, które kosztują więcej niż mój czynsz. Cekiny. Jedwab. Desperacja ubrana w pewność siebie.

Wszystkie jesteśmy tu z tego samego powodu, ale niektóre z nas lepiej udają, że to nasz wybór. Wtedy podchodzi kobieta z clipboardem.

Ma tę korporacyjną skuteczność—ostry garnitur, jeszcze ostrzejszy wzrok, zero ciepła. Mogłaby prowadzić firmę z listy Fortune 500 albo siatkę handlu ludźmi. Najwyraźniej dziś robi jedno i drugie. „Nazwisko?”

„Valentina Moretti.”

Przegląda swoją listę zadbanym paznokciem. „A, numer czternaście.”

Wręcza mi kartę z numerem wydrukowanym eleganckim pismem.

„Zasady są proste. Kiedy wywołają twój numer, wychodzisz na scenę. Stoisz. Nic nie mówisz. Uczestnicy licytują, a zwycięzca oferuje ci kontrakt na rok.”

„A jeśli nikt nie zalicytuje?” Pytanie wychodzi ciszej, niż zamierzałam.

Jej uśmiech mógłby zamrozić piekło. „To się nie zdarzy. Jesteś dokładnie tym, czego ci mężczyźni chcą. Młoda. Piękna. Desperacko gotowa tu być.”

Ocenia mnie wzrokiem jak bydło przed odejściem.

Obserwuję zza kulis, jak inne kobiety wychodzą na scenę. Sala aukcyjna jest ogromna, dramatyczne światło oświetla podwyższoną platformę, podczas gdy resztę pochłaniają cienie. Oferty padają z zaciemnionych balkonów. Tylko głosy, zimne i obojętne.

Liczby rosną. Pięćdziesiąt tysięcy. Siedemdziesiąt pięć. Sto. Kobiety są odprowadzane przez mężczyzn w garniturach. Niektóre wyglądają na ulżone, inne przerażone.

„Numer czternaście.”

Nogi ruszają zanim mózg nadąży i wchodzę na scenę, gdzie światła uderzają mnie jak fizyczna siła. Oślepiająca biel i gorąco, przez co nie widzę nic poza krawędzią podestu. Tylko ciemność i ciężar niewidzialnych spojrzeń.

Cisza. A potem chaos.

„Pięćdziesiąt tysięcy.” Głos z lewego balkonu.

„Siedemdziesiąt pięć.” Prawa strona.

Liczby rosną. Sto pięćdziesiąt. Dwieście. Dwieście pięćdziesiąt. Głos aukcjonera podnosi się z każdą kolejną ofertą, żywiąc się szaleństwem. Stoję sparaliżowana, próbując pojąć, że ludzie licytują mnie jak limitowaną edycję kolekcjonerską.

„Trzysta tysięcy.”

„Trzysta pięćdziesiąt.”

„Czterysta.”

Czterysta tysięcy dolarów. Za rok mojego życia. To dziesięć lat chemioterapii dla mamy.

„Pół miliona.” Nowy głos. Głębszy. Ostateczny.

Cisza. Pozostali licytujący milkną. Nikt nie podbija stawki.

„Sprzedane.” Uderzenie młotka. „Domowi Falcone.”

Krew w moich żyłach zamarza, gdy słyszę to nazwisko. Falcone.

Ta rodzina. Ci sami ludzie, którzy zniszczyli mnie pięć lat temu. Spośród wszystkich rodzin mafijnych w tym mieście, musieli to być oni.

Światła są zbyt jasne, gdy przy moim boku pojawia się mężczyzna w czarnym garniturze. „Tędy, panno Moretti.”

Odprowadza mnie za kulisy, gdzie czekają inne kobiety. Dwie z nich, blondynka w czerwieni i brunetka w szmaragdowym jedwabiu, odwracają się do mnie. Ich twarze przybierają wyraz czegoś, co może być współczuciem.

„Falcone?” szepcze blondynka. „Dostałaś Falconego?”

Kiwnęłam głową, bo głos na chwilę mnie opuścił.

Brunetka chwyta mnie za ramię. „Powiedz nie. Serio. Cokolwiek ci zapłacą, nie warto.”

„Don Falcone jest najgorszy. Słynie z okrucieństwa.” Głos blondynki staje się jeszcze cichszy. „Plotka głosi, że zabił własnego ojca, by przejąć władzę. Ludzie znikają wokół niego.” Ściska moją dłoń. „Żadne pieniądze nie są warte bycia z tym człowiekiem.”

Przez chwilę myślę o Dantem i natychmiast się za to karcę. Czy był tam, kiedy to się stało? Czy w ogóle przeżył tę zmianę władzy? Nie powinnam o nim myśleć, a jednak nie potrafię przestać.

Brunetka kiwa głową. „Odejdź. Pozwolą ci. Po prostu powiedz nie.”

Zanim zdążę odpowiedzieć, podchodzą dwaj mężczyźni w ciemnych garniturach. Jeden z nich—starszy, z siwizną na skroniach—zwraca się do mnie bezpośrednio: „Panno Moretti. Czy akceptuje pani warunki kontraktu z Domem Falcone?”

Obie kobiety obok mnie sztywnieją, a blondynka mocniej ściska moją dłoń.

Myślę o mamie na szpitalnym łóżku. Jej szarej twarzy. Słabej dłoni w mojej. Współczujących oczach lekarza, gdy podawał kwoty, na które mnie nie stać. Leczeniu, które może ją uratować, zaczynającym się już w tym tygodniu.

Nie mam wyboru. Podjęłam decyzję.

„Tak.” Słowo wychodzi pewniej, niż się czuję. „Akceptuję.” Blondynka puszcza moją dłoń, jakbym ją poparzyła. Obie kobiety cofanią się, na twarzach mają mieszankę szoku i rezygnacji. Jakby właśnie patrzyły, jak podpisuję na siebie wyrok śmierci.

Mężczyźni prowadzą mnie do czarnego auta i jedziemy przez nieznane ulice przez coś, co wydaje się godzinami, potem przez żelazną bramę, która zamyka się za nami jak wyrok więzienia.

Rezydencja jest obsceniczna—ogromna, z dawnymi pieniędzmi, taki rodzaj miejsca, które ma skrzydła i salony. Moje mieszkanie przy tym wygląda jak karton rzucony na śmietnik.

Przy drzwiach czeka mężczyzna w dopasowanym garniturze, z siwiejącymi skroniami. „Señorita Moretti. Jestem Enzo, szef personelu.” Wskazuje do środka. „Proszę, niech pani wejdzie.”

Sam przedsionek jest większy niż całe moje mieszkanie. Marmurowa podłoga, kryształowy żyrandol i pewnie jakiś sekretny pokój na ukrywanie ciał.

Enzo prowadzi mnie przez korytarze, w których można by urządzać maratony. „Do pani obowiązków będzie należeć lekkie sprzątanie—ścieranie kurzu, organizowanie prywatnych przestrzeni Dona. Sporadyczne przygotowywanie posiłków, gdy szefa kuchni nie będzie.”

„Zaraz.” Zatrzymuję się. „Zapłaciliście pół miliona dolarów za drogą sprzątaczkę?”

Coś miga w jego wyrazie twarzy. „Pani główną rolą, Señorita, jest bycie towarzyszką Dona. Towarzyszenie mu na wydarzeniach. Kolacjach. Spotkaniach. Cokolwiek zechce.”

Zawiesza głos, dobierając słowa ostrożnie.

„Prace domowe są drugorzędne. To sposób na zajęcie czasu między... spotkaniami.”

Sposób, w jaki mówi „spotkaniami”, sprawia, że żołądek mi się zaciska. „Rozumiem.”

„Don zdecyduje, kiedy będzie chciał się z panią spotkać. To jego przywilej, nie pani.” Ton Enza pozostaje uprzejmy, ale stanowczy. „Jeśli ten układ pani nie odpowiada, radzę się wycofać teraz. Samochód może panią odwieźć do miasta. Bez konsekwencji.”

Myślę o tamtych kobietach za kulisami i ich ostrzeżeniach, o strachu w ich oczach. Potem myślę o mamie, która już jutro może rozpocząć leczenie, jeśli będę grzeczna. O lekarzach, którzy powiedzieli, że ma szansę, jeśli zaczniemy natychmiast.

„Gdzie jest mój uniform?” pytam.

Enzo patrzy na mnie długo i cokolwiek widzi, sprawia, że jego wyraz twarzy lekko łagodnieje. „Tędy, proszę.”

Kończymy w wschodnim skrzydle, w pokoju—większym niż całe moje mieszkanie, wydaje się, i ładniejszym niż cokolwiek, gdzie kiedykolwiek mieszkałam. Łóżko typu queen size. Komoda z ciemnego drewna. Okno z widokiem na ogrody. Na łóżku leży złożony mundurek pokojówki, czarno-biały.

„Don wezwie panią, gdy będzie gotów. Do tego czasu proszę się zapoznać z domem. Personel pokaże, co trzeba robić.” Enzo cofa się do korytarza. „Ale proszę pamiętać, Señorita—kiedy Don wzywa, odpowiada pani. Natychmiast.”

Drzwi zamykają się za Enzem i zostaję zupełnie sama.

Opadam na łóżko, wciąż w sukience z wyprzedaży, patrząc na mundurek, który symbolizuje wszystko, na co właśnie się zgodziłam.

Rok mojego życia. Rok dla rodziny człowieka, który mnie złamał. Rok służby Donowi tak okrutnemu, że kobiety ostrzegały mnie, bym uciekła.

Sprzedałam się ludziom, którzy mnie zniszczyli. A najgorsze? Zrobiłabym to znowu.

Dla mamy zrobiłabym to tysiąc razy.

Mam tylko nadzieję, że to mnie naprawdę nie zabije.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Świt przychodzi stanowczo za wcześnie, co wydaje się osobistym atakiem ze strony samego czasu.

Budzę się przed wschodem słońca, bo najwyraźniej moja nerwica ma budzik nastawiony na „jesteś w dupie”. Mundur patrzy na mnie z krzesła — czarny, biały i osądzający.

Wygląda jak „kostium francuskiej pokojówki z katalogu, którego nikt nie chciał”.

Zakładam go mimo wszystko, bo godność to luksus, który zastawiłam gdzieś przy trzeciej pracy.

Rezydencja o tej porze jest cichsza, mniej onieśmielająca. Tylko drogie meble oceniają mnie w ciszy zamiast drogich ludzi robiących to głośno. Postęp.

Znajduję Enzo w czymś, co chyba jest spiżarnią dla lokaja, o której nie wiedziałam, że istnieje poza kryminałami.

Przegląda dokumenty w okularach do czytania, wyglądając bardzo „wybitny zarządca domu”, a zero procent „pracownik mafii”.

— Panie Enzo? — Mój głos brzmi ciszej, niż zamierzałam. Odrzucam gardło i próbuję jeszcze raz. — Muszę o coś zapytać.

Podnosi wzrok, zdejmując okulary z tą powolnością, która sugeruje, że zyskuje czas, by ocenić sytuację. — Señorita Moretti. Wstałaś wcześnie.

— Nie mogłam spać. — Podchodzę bliżej. — Moja mama… jest chora. Rak. Dlatego tu jestem. Pieniądze z aukcji, muszę je wysłać do szpitala teraz. Dziś. Czy mogę dostać zaliczkę, żeby rozpocząć jej leczenie?

Wyraz twarzy Enzo się zmienia — coś łagodniejszego przebija się przez zawodową maskę. Zrozumienie, być może. Albo litość. — Rozumiem. To trudna sytuacja.

— Niedopowiedzenie stulecia, ale tak.

— Zobaczę, co da się zrobić. — Odkłada dokumenty. — Takie sprawy wymagają zgody Dona, ale biorąc pod uwagę okoliczności, zajmę się tym osobiście. Na razie zacznij swoje obowiązki. Poczekaj, aż wszystko załatwię.

Ulga zalewa mnie falą, której się nie spodziewałam. To nie rozwiązanie, ale drzwi też nie zatrzaśnięto mi przed nosem. — Dziękuję. Naprawdę.

— Kuchnia jest tamtędy. — Wskazuje korytarz. — Lucia przydzieli ci zadania. Jest wymagająca, ale sprawiedliwa.

Kieruję się w stronę kuchni, podążając za zapachem kawy i czymś, co może być świeżym chlebem. Najwyraźniej bogaci kryminaliści dobrze jedzą. Kto by pomyślał?

Kuchnia jest olbrzymia — sama stal nierdzewna i marmurowe blaty, przestrzeń, w której można by nagrywać program kulinarny albo pozbywać się dowodów. Pewnie oba naraz.

Lucia stoi przy wyspie kuchennej i sieka warzywa z precyzją kogoś, kto albo jest zawodowym kucharzem, albo ma duże doświadczenie z ostrymi przedmiotami.

Jest starsza, może sześćdziesiąt lat, z żelaznoszarą fryzurą w surowym koku. Jej wyraz twarzy sugeruje, że życie ogólnie, a ja szczególnie, nie robią na niej wrażenia.

— Musisz być tą nową. — Nie podnosi wzroku znad siekania. — Valentina, tak?

— Tak, to ja. Gotowa do pracy. — Staram się zabrzmieć entuzjastycznie. Wychodzi coś między „zakładnicze nagranie” a „kiepska reklama”.

— Dobrze. Zacznij od podłóg. Szoruj porządnie — na kolanach, nie mopem. Potem naczynia z wczoraj. Potem podlej kwiaty we wschodnim skrzydle. Nie wchodź do żadnego pokoju z zamkniętymi drzwiami. Rozumiesz?

— Jasne jak słońce. — Łapię wiadro i szczotkę, na które wskazuje. — Coś jeszcze powinnam omijać? Sekretne przejścia? Zapadnie? Pokoje, w których na pewno nie trzymają ciał?

Prawie się uśmiecha. Prawie. — Tylko zamknięte drzwi, dziewczyno.

Kolejne godziny spędzam na kolanach, szorując marmur, który pewnie i tak jest czystszy niż całe moje mieszkanie. Plecy bolą. Kolana protestują. Za to podłogi lśnią tak, że widzę w nich swoje odbicie.

Pozostali pracownicy przemykają od czasu do czasu. Pokojówki. Kelnerzy. Ludzie, których opis stanowiska na pewno nie obejmuje „współudział w przestępczości zorganizowanej”.

Wszyscy unikają kontaktu wzrokowego, jakbym była radioaktywna albo szczególnie zaraźliwa. Próbuję przedstawić się jednej pokojówce w moim wieku, gdy przechodzi. — Hej, jestem Valentina —

Kręci głową i szybko odchodzi. Nie do końca nieuprzejma. Przerażona.

Lucia zauważa to z drugiego końca kuchni. — Chodź tu, dziewczyno.

Odstawiam wiadro i podchodzę. — Zrobiłam coś nie tak?

— Reszta personelu nie odezwie się do ciebie. Don kupił cię osobiście, to cię wyróżnia. Jesteś niebezpieczna, żeby cię znać.

— Nie rozumiem. Nawet go nie widziałam.

— To nie ma znaczenia. Bo kiedy się z tobą zobaczy, kiedy zdecyduje cię wezwać — a stanie się to wkrótce — nikt nie będzie chciał mieć z tobą nic wspólnego. Mówiłam. Niebezpieczna.

Żołądek mi się zaciska. — Dlaczego?

— Spotkałaś Dona?

— Nie. Nie widziałam go, odkąd tu przyjechałam.

Jej wyraz twarzy twardnieje. — Każdy prędzej czy później poznaje Dona.

Odchodzi, zanim mogę zapytać więcej, zostawiając mnie z większą liczbą pytań niż odpowiedzi. Wracam do swoich obowiązków. Kilka godzin później podlewam kwiaty w patio, gdy słyszę zbliżające się kroki.

Z ciemnego korytarza wyłania się mężczyzna w garniturze — ciemne włosy, ostre rysy. Jest w nim coś znajomego.

— Señorita Moretti. — Jego głos jest profesjonalny, ale nie nieżyczliwy. — Mam cię odprowadzić do szpitala. Masz dziesięć minut na przygotowanie się.

Serce podchodzi mi do gardła. — Do szpitala? Moja mama… wszystko w porządku?

— Tak, wszystko dobrze. To by zapłacić za jej leczenie. — Spogląda na zegarek. — Dziesięć minut.

Pędzę do pokoju i przebieram się w dżinsy i prostą koszulkę.

Jeśli mama będzie pytać, skąd mam pieniądze, przynajmniej nie będę wyglądać jak pokojówka.

Samochód jest czarny i elegancki. Wsiadam na tył, on rusza. Sytuacja wydaje się znajoma — cisza, drogi samochód, mężczyzna w garniturze.

Rzuca na mnie spojrzenie w lusterku wstecznym. — Choroba twojej matki — jak długo jest chora?

Pytanie mnie zaskakuje. — Osiem miesięcy. Może dłużej, zanim się dowiedzieliśmy.

— To trudne. Przykro mi.

Coś kliknęło. Głos. Oczy. — Marco?

Spotyka mój wzrok w odbiciu. — Pamiętasz.

— To ty wiozłeś mnie na ślub. Pięć lat temu. Byłeś uprzejmy. Przepraszałeś, gdy… — Przerywam. Nie musimy wracać do tej katastrofy.

— Pamiętam. — Jego szczęka się napina. — I przepraszam za to.

— To nie twoja wina. Wykonywałeś rozkazy. — Spoglądam przez okno. — Dlaczego pomagasz mi teraz?

— Bo mogę. — Wyciąga kopertę z marynarki i podaje mi ją do tyłu. — Pieniądze. Na leczenie twojej matki. Szef się zgodził.

Koperta jest gruba. Ciężka. — Dziękuję.

Dojeżdżamy do szpitala, parkuje przy wejściu. — Nie spiesz się. Poczekam tu.

Odszukuję lekarza mamy na oddziale onkologicznym. — Panna Moretti.

— Mam pieniądze. — Wręczam mu kopertę. — Na leczenie mojej mamy. Zacznijcie chemioterapię. Cokolwiek potrzebuje.

Otwiera ją, a jego brwi unoszą się wysoko. — To więcej niż wystarczy…

— Proszę, niech ma wszystko, czego potrzebuje. — Cofam się. — Nadal jest w pokoju 302?

— Tak, ale…

— Dziękuję. — Idę w stronę jej pokoju, ale zatrzymuję się przed drzwiami.

Przez okno widzę, jak coś czyta, wygląda na mniejszą i bardziej kruchą, niż ją zapamiętałam.

Chcę wejść. Chcę wziąć ją za rękę. Ale… nie mogę. Nie, jeśli miałabym skłamać, skąd są te pieniądze.

Kaszel mamy odwraca mnie w stronę korytarza, wracam więc do samochodu z bólem w piersi.

Marco nie zadaje pytań, gdy wsiadam. Po prostu rusza.

— Dziękuję — mówię cicho.

— Nie masz za co dziękować. — Spotyka moje oczy w lusterku. — Samo przetrwanie w tym świecie to więcej, niż większość potrafiłaby zrobić.

Wracamy w zgodnym milczeniu. Za oknem miasto rozmywa się w pędzie, ale w mojej głowie próbuję zrozumieć, jak tu trafiłam.

Ale moja mama będzie żyć, a to już wszystko warte.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Tied to My Ex

Tied to My Ex

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa