Patrick odszedł, gdy skończył mówić.
Zemścił się na Glorii. Gloria wyglądała blado i nie mogła wypowiedzieć słowa.
Wkrótce wilkołak strażnik zabrał ją i zamknął w więzieniu podziemnym.
Życie w więzieniu nie było łatwe. Pierwszej nocy Gloria została wyciągnięta gdy spała.
"Czego chcesz?" Gloria spojrzała podejrzliwie na wilkołaki, które otoczyły ją złośliwymi uśmiechami.
Z przerażeniem powiedziała: "Nie zbliżajcie się, bo zawołam strażników!"
Wilkołaki wcale się nie bały. Spojrzały na siebie i śmiały się.
Ich lider wskazał twarz Glorii i powiedział: "Co powiedziałaś? Zawołaj strażników? Duże słowa. Chcesz zawołać strażników?" Gdy mówiła, uderzyła Glorię w twarz i wykrzyknęła: "Dawaj, wprowadź swój plan w życie!"
Gloria straciła równowagę, a w jej uszach dzwoniło.
Podeszła do ściany i zdołała się podnieść. Następnie, zrobiła nagły ruch.
Uderzyła lidera.
Na chwilę panowała cisza w celi. Nikt nie spodziewał się, że Gloria, wydająca się słaba wilkołaczka, ma odwagę, żeby się odezwać.
Ogromna wilkołaczka oszalała po tym uderzeniu. Jej oczy były czerwone, gdy wrzeszczała: "Do diabła! Ty suko! Pobić ją! Uczłowieczę cię! Alfa Patrick powiedział, że nie mamy okazywać litości. Oszczędzić jej życie, możemy ją bić tak długo, jak chcemy!"
Gloria była zszokowana. Czuła dotkliwy ból, który rozchodził się od serca do kończyn.
Wrzuciła w siebie: "Patrick! Patrick im kazał!"
Gloria drżała, jej serce zamarło.
To właśnie dlatego strażnicy nie przyszli sprawdzić, co się dzieje, pomimo takiego hałasu, i dlatego wilkołaki nie bali się niczego.
Gloria spojrzała na wilkołaki. Wstała i pobiegła do bramy.
Chwyciła żelazne kraty na drzwiach i krzyknęła: "Pomoc! Pomoc! Pobili mnie!" Chociaż zdawała sobie sprawę, że żaden strażnik nie przyjdzie, wciąż błagała o pomoc. Jej działania były daremne.
Gloria myślała, że może Patrick nie pozwoli, by wilkołaki ją dręczyły.
Wciąż miała wiarę w Patricka, że nie będzie taki okrutny dla niej.
Nagle Gloria zakrzyczała. Ktoś szarpał jej włosy. Potknęła się i przewróciła na ziemię.
Nigdy nie była w takim żenującym stanie.
Następnie, ktoś podniósł Glorię. Wilkołaki nadal ją biły i kopły. Ona z jękiem leżała na ziemi.
Chciała się przemienić, ale nie mogła.
Po tym jak została odrzucona przez swego partnera, wilk Glorii był smutny i słaby i nie był w stanie jej pomóc.
Strażnik nie przyszedł. Więc zrozumiała, że Patrick rzeczywiście kazał ich bić.
Przestała krzyczeć, zrezygnowana ze stawiania oporu wilkołakom. Śmiech odbijał się w jej uszach.
Gloria błagała o pomoc, nie dlatego, że bała się być pobitą, ale dlatego, że nadal wierzyła w Patricka.
Po tym jak się nacieszyli biciem jej, poszli spać.
Gloria leżała na ziemi w bólu, łzy płynęły z jej oczu.
Nigdy nie była tak poniżana.
Zakochała się w Patricku, swoim partnerze, wybranym przez Boginię Księżyca.
Ale dlaczego musiała ponosić gniew i nienawiść Patricka po tym, jak Gabrielle została zabita?
Po tym zdarzeniu Gloria mówiła wszystkim dookoła: "Ja nie zraniłam Gabrielle."
Nie ważne jak bardzo się starała, nikt jej nie wierzył.
Mówiła ludziom, że to nie ona poprosiła Gabrielle, aby poszła na drugą stronę Lasu Cienia. To Gabrielle była ciekawa miejsca, gdzie grasują wyrzutki, i sama poprosiła Glorię o przygodę.
W oczach innych Gloria była córką Alfy, dumna i odważna, podczas gdy Gabrielle była słodka, posłuszna i płochliwa. Jak mogła Gabrielle zdecydować się pójść w tak niebezpieczne miejsce?
Tego dnia samochód Glorii się zepsuł, gdy właśnie miała spotkać się z Gabrielle, więc spóźniła się na umówione spotkanie.
Ale nikt jej nie wierzył. Wszyscy myśleli, że ona kłamie. Myśleli, że podstępnie namówiła Gabrielle, aby poszła do Lasu Cienia i zapłaciła wyrzutkom, żeby ją poniżyli i zgwałcili.
Glorii nie było takiego powodu, bo Gabrielle często mówiła: "Gloria, nie mam uczuć do Patricka. On nie jest moim partnerem."
Jeżeli Gabrielle była partnerem Patricka, Gloria trzymałaby się z daleka od Patricka. Ale Gabrielle była partnerką Patricka.
Wyrzutki pewnie zdawały sobie sprawę, że wpadli w tarapaty i uciekli bez zostawiania śladu. Nikt nie wiedział, gdzie poszli.
Kraj jest rozległy. Mogli ukrywać się w dowolnym miejscu.
Gloria chciała schwytać tych wyrzutków bardziej niż ktokolwiek inny.
Zamilkła w ciszy. Po tym zdarzeniu została wysłana do więzienia wilkołaków. Ale uparcie twierdziła, że jest niewinna i nie popełniła żadnego przestępstwa.
Ale teraz zrozumiała, że zasłużyła na śmierć, o ile Patrick uważał ją za winną.
To, co stało się dzisiaj, było planem Patricka.
Gloria nie wiedziała, że w jej nadchodzącym więziennym życiu czekały na nią kolejne "rozkazy Alfy Patricka".
Patrick wymazał wszystkie ślady życia Glorii, w tym jej związki z Zawieszonymi Wilkami i jej wykształcenie...
Bieżąca Gloria była tylko przestępcą zamkniętym w więzieniu wilkołaków.
Po przemyśleniu wszystkiego Gloria objęła ramionami swoje kolana i się skuliła.
Patrick wymazał wszystkie ślady z jej życia.
Następnego ranka ktoś niegrzecznie pchnął Glorię.
"Hej, obudź się. Idź umyć toaletę..." Krzyknęła kobieca więźniarka ze strachem. "Ona umarła!"
O wiele odważniejsza więźniarka podeszła i położyła palec pod nosem Glorii. Po chwili poczuła słaby oddech Glorii. "Cicho! Ona jeszcze żyje! Zawołaj strażników!"
Gloria była wciąż przy życiu.
Mimo to może to nie było dobre. Czekało na nią więcej upokorzeń i tortur, które doprowadzą ją do szaleństwa i sprawią, że stanie się inną osobą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy lata później, wątła kobieta zataczała na ulicy z wyciągniętą, obszarpaną torbą plastikową. W tej torbie trzymała kilka dolarów i kartę identyfikacyjną.
Była blada i posiniaczona. Miała też trzycentymetrowy bliznę na twarzy.
Trzy lata minęły, a wszystko się zmieniło.
Usteczka na ustach Glorii nabrały delikatnego wyrazu. Tak, po trzech latach wiele się zmieniło. To nie dotyczyło tylko świata poza więzieniem dla wilkołaków.
Zmieniła się też ona sama.
Gdzie mogłaby się udać?
Nie należała do żadnej watahy i straciła swoją tożsamość w społeczeństwie ludzkim. Jako wyrzutek, była zbyt słaba, by przetrwać wśród innych wyrzutków.
Wtedy wpadło jej w oko ogłoszenie o pracy w pobliskim sklepie.
Stanęła przed ogłoszeniem o pracę. Przez chwilę na nie patrzyła, a jej wzrok w końcu zatrzymał się na słowach „Poszukiwani sprzątacze” i „Zapewnione zakwaterowanie i lunch”.
Gloria zacisnęła zęby i wszedł do klubu o nazwie Fittro. Jak tylko wszedł, przechodzący przez niego zimny powiew powietrza z centralnej klimatyzacji sprawił, że zadrżała.
„Nazwisko” - niecierpliwie powiedziała kobieta za ladą.
„Gloria” – odpowiedziała chrapliwym i nieprzyjemnym głosem, który wystraszył piękną kobietę, trzymającą w ręce długopis.
Kobieta prawie upuściła długopis. Zapytała Glorię nieprzyjemnym tonem: „Co jest nie tak z twoim głosem?”
Po trzech latach przeraźliwego życia więzienia, Gloria nauczyła się być posłuszną. Mimo że kobieta zadam jej tak ostry pytanie, udało jej się odpowiedzieć spokojnym tonem: „Spowodował to dym.”
Piękna kobieta była trochę zaskoczona i jej wyczulone oczy spoczęły na twarzy Glorii. „Mówisz o pożarze?”
„Tak, o pożarze.” Po tych słowach Gloria opuściła wzrok.
Ktoś podpalił ogień umyślnie.
Widząc, że Gloria nie powie nic więcej, ładna kobieta przestała się już przejmować. Zacisnęła brwi. „To nie jest dobre. Fittro to nie zwykły klub. Nasi goście to VIP-y.”
Ponownie spojrzała na Glorię, od góry do dołu, niezadowolona. Pogardzała Glorią, ponieważ jej ubranie wyglądało na worek.
Klub Fittro nie był miejscem dla zwykłych ludzi. Nawet kelnerki tutaj były atrakcyjne, dobrze wyglądające młode kobiety.
Jak to możliwe, żeby ktoś taki jak Gloria myślał o podjęciu pracy tam?
Piękna kobieta wstała, pomachała ręką do Glorii. „Nie możesz tu pracować. Nawet nie spełniasz wymagań, by być kelnerką.” Następnie odwróciła się i miała już odchodzić.
„Chcę tylko być sprzątaczką.”
Przytłumiony głos Glorii wypełnił biuro i zatrzymał kobietę.
Kobieta zatrzymała się, odwróciła się i uniosła brwi. Spojrzała na Glorię od stóp do głów. „Nigdy nie widziałam dziewczyny dwudziestoparoletniej, która chciałaby pracować jako sprzątaczka.”
Jednakże Gloria powiedziała spokojnie: „Chciałabym być dziewczyną do towarzystwa, gdybym miała odpowiednie kwalifikacje. Ale wiem, jak wyglądam. Przynajmniej, mogę jeszcze trochę posprzątać.”
Pomyślała: „Byłam osądzana jako morderczyni i skazana na więzienie. Teraz jestem na wolności i godność nie znaczy dla mnie już nic.”
Gloria śmiała się wewnętrznie.
Piękna kobieta była zdziwiona i ponownie spojrzała na Glorię od góry do dołu. Wróciła do swojego biurka, wzięła długopis i wypełniła formularz. „Dostałaś pracę.”
Zatrzymała się na chwilę. Następnie spojrzała w górę i ostrzegła Glorię. „Wiesz dlaczego zrobiłam wyjątek i zatrudniłam cię?”
Kobieta nie spodziewała się odpowiedzi od Glorii i dodała: „Gloria, zgadzam się z tobą. Zaakceptuj swoje przeznaczenie i rób to, na co cię stać. Wielu ludzi ma dwa razy tyle lat co ty, a nadal tego nie rozumie. Ty wybrałaś spojrzenie prawdziwości w oczy i widzisz, czego jesteś w stanie dokonać. Jestem pewna, że także wiesz, czego nie jesteś w stanie zrobić.”
Gloria nie odpowiedziała, tylko spokojnie patrzyła na kobietę.
Piękna kobieta spojrzała na Glorię i westchnęła: „Od teraz możesz mi mówić Christine. Gloria, muszę ci powiedzieć, że Fittro to niezwykły klub.”
Gloria mogła wyczuć, że Christine była wilkołakiem po zapachu, więc rozumiała, co Christine miała na myśli. Najwyraźniej, Christine myślała, że jest człowiekiem.
W każdym razie, Gloria miała teraz pracę.
Nie była już córką Alfy ze Stada Srebrnej Wiosny. Gloria była teraz sprzątaczką, która właśnie wyszła z więzienia.
***
Stopniowo Gloria przystosowywała się do nowego życia.
Przez ostatnie kilka miesięcy w klubie Fittro często było ją dręczona przez innych pracowników.
Tam przetrzymywane wilkołaki mówiły jej, że wszystko, co przeszła, było polecane przez Alfę Patricka.
Gloria przestała się bronić, ponieważ nie była już córką Alfy ze Stada Srebrnej Wiosny. Była tylko wyrzutkiem i nikt się nią nie przejął.
Potem, dzień po dniu, przerażające pobicie, tortury i obelgi ją ujarzmiły.
Wilkołak Glorii stał się słabszy, a połączenie między nimi stawało się coraz słabsze.
Pewnego dnia Gloria zauważyła, że nie jest w stanie przywołać swojego wilka. Jej wilk wydawało się, że odszedł.
Te przetrzymywane wilkołaki zaczęły się śmiać z Glorii, gdy odkryły, że nie ma aury wilka na Glorii.
Bez wilka nie była już wilkołakiem.
Ich głosy były jak zaklęcie, a ich twarze były poskręcane. Bez względu na to, jak bardzo Gloria próbowała ich wypędzić ze swojej głowy, nie mogła ich z niej wyrzucić.
„Gloria, w pokoju VIP jeden z gości rozlał wino. Idź i to posprzątaj” - powiedziała głos kelnerki. Gloria odwróciła się i spojrzała obojętnie. Widząc, że Gloria jest w zadumie, kelnerka narzekała: „Znowu leniuchujesz. Lepiej uważaj, bo powiem Christine!”
Gloria zawsze była cicha i robiła wszystko, co jej każą. Nie odzywała się nawet wtedy, gdy inni ją dręczyli. Każda osoba w Fittro Club wiedziała o tym. Jeśli ktoś był w złym nastroju, dręczył Glorię, by się wyżyć.
Dlatego Gloria przystanowiła się bez bronienia się.
Jej wygląd sprawił, że kelnerka zeszła na nią jeszcze bardziej z góry.
Gloria opuściła wzrok i poszła za kelnerką do windy, ale nagle została wypchnięta na zewnątrz.
Gloria była zakłopotana. Kelnerka patrzyła na nią z obrzydzeniem i powiedziała: „Śmierdzisz. Czy nie czujesz tego? Zepsujesz powietrze w windzie, a goście mogą to zgłosić. Idź i skorzystaj z wind towarowych.”
Chociaż Gloria była ubrana w obskurne ubrania, często je myła i z jej ciała nie unosił się dziwny zapach.
Kelnerka próbowała tylko dokuczyć Glorii. Gdyby to była ktokolwiek inny, wybuchłoby starcie. Ale nie w przypadku Glorii. Przez cierpliwie to znosiła.
Profurowe drzwi się otwarły. Gloria spojrzała w górę i zobaczyła dwie osoby wewnątrz.
Wysoki i silny mężczyzna obejmował kobietę o krągłych kształtach.
Obaj mocno się objęli i namiętnie się pocalowali.
Gloria była nagle skonsternowana. Byłoby to niezręczne, gdyby weszła, ale byłoby to dziwne, gdyby tego nie zrobiła.
Stała przed windą i się nie ruszała.
Kobieta w ramionach mężczyzny nadal delikatnie łapała oddech. Gloria pracowała w Fittro Club od kilku miesięcy i dobrze wiedziała, co oznaczał ten dźwięk.
Gloria mogła zobaczyć plecy kobiety oraz profil mężczyzny.
Gloria poczuła spojrzenie mężczyzny, a serce zaczęło jej gwałtownie bić.
Oglądała uważnie mężczyznę. Na względnie przestrzennej windzie towarowej widziała, że mężczyzna miał silną aurę Alfy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przygniatające od mężczyzny Alfa aura była silna, co sprawiło, że Gloria czuła się nieco nieswojo.
Mężczyzna zauważył spojrzenie Glorii i pocałował kobietę w jego ramionach jeszcze bardziej namiętnie. Jego złote oczy wydawały się jaśniejsze niż gwiazdy, a jego zabawne spojrzenie spoczęło na Glorii.
Gloria szybko schyliła głowę. Zrobiła krok naprzód i odwróciła się, by opuścić windę.
"Stój!" - usłyszała Gloria głos dochodzący zza siebie. Nie chciała robić problemów, zwłaszcza nie pragnęła przeszkadzać potężnemu Alfa i jego ludzkiemu towarzyszowi.
Nie potrafiła zgadnąć, po co tu przyszedł wilkołak.
Gloria przemyślała to przez chwilę i lekko ukłoniła się mężczyźnie.
Mówiąc z szacunkiem, powiedziała "Proszę wybaczyć mi, panie. Jestem tylko sprzątaczką i byłam w drodze do sprzątania prywatnego pokoju. Nie chciałam Ci przeszkadzać i mam nadzieję, że mi wybaczysz."
Głos Glorii był szorstki i ochrypły, ale mężczyzna nie był zdziwiony.
Spojrzał na Glorię z ciekawością i zapytał: "Sprzątaczka? Tak młoda?"
Gloria kiwnęła głową i nie odezwała się.
Nie martwiła się, że ten wilkołak zauważy jej wilka. Przecież pracowała w klubie Fittro przez tak długi czas i Christine tego nie odkryła.
Mężczyzna spojrzał na Glorię i powiedział: "Na którym piętrze? Wejdź."
Gloria dziwnie spojrzała na mężczyznę. Wahała się chwilę, zanim weszła do windy. Następnie nacisnęła przycisk.
Kobieta w jego ramionach odwróciła się, a Gloria zobaczyła jej twarz.
Była jedną z prostytutek w klubie Fittro, Yuna Carr.
To prawdopodobnie nie była jej prawdziwa nazwa.
Yuna znała Glorię. Gloria nie była niczym w porównaniu z Yuną, ponieważ była wysoką, z gorącą sylwetką. Dlatego Yuna nie uważała Glorii za rywalkę.
Kiedy drzwi miały się zamknąć, mężczyzna nagle nacisnął przycisk, aby je otworzyć.
Obrócił się do Yuny i powiedział: "Nie musisz iść za mną. Idź pierwsza."
Na twarzy Yuny pojawiła się nuta zakłopotania. Nie była wściekła. Zerwała się i zapytała: "Pan Fisher, chciałabym iść z Tobą. Miłośmy się tak dobrze. Dlaczego chcesz, żebym wyszła?"
Pan Fisher wyciągnął czarną kartę bankomatową zanim Yuna skończyła mówić.
Uśmiechnął się i powiedział: "Idź teraz na zakupy, wydawaj ile chcesz. Tylko podpisz moje nazwisko."
Twarz Yuny rozjaśniła się zaskoczeniem. Wzięła kartę bankomatową i szybko wyszła z windy.
Gloria stała z boku i obserwowała scenę milcząco. Widziała drw
Przesuń w górę, aby kontynuować