Trzy lata później, wątła kobieta zataczała na ulicy z wyciągniętą, obszarpaną torbą plastikową. W tej torbie trzymała kilka dolarów i kartę identyfikacyjną.
Była blada i posiniaczona. Miała też trzycentymetrowy bliznę na twarzy.
Trzy lata minęły, a wszystko się zmieniło.
Usteczka na ustach Glorii nabrały delikatnego wyrazu. Tak, po trzech latach wiele się zmieniło. To nie dotyczyło tylko świata poza więzieniem dla wilkołaków.
Zmieniła się też ona sama.
Gdzie mogłaby się udać?
Nie należała do żadnej watahy i straciła swoją tożsamość w społeczeństwie ludzkim. Jako wyrzutek, była zbyt słaba, by przetrwać wśród innych wyrzutków.
Wtedy wpadło jej w oko ogłoszenie o pracy w pobliskim sklepie.
Stanęła przed ogłoszeniem o pracę. Przez chwilę na nie patrzyła, a jej wzrok w końcu zatrzymał się na słowach „Poszukiwani sprzątacze” i „Zapewnione zakwaterowanie i lunch”.
Gloria zacisnęła zęby i wszedł do klubu o nazwie Fittro. Jak tylko wszedł, przechodzący przez niego zimny powiew powietrza z centralnej klimatyzacji sprawił, że zadrżała.
„Nazwisko” - niecierpliwie powiedziała kobieta za ladą.
„Gloria” – odpowiedziała chrapliwym i nieprzyjemnym głosem, który wystraszył piękną kobietę, trzymającą w ręce długopis.
Kobieta prawie upuściła długopis. Zapytała Glorię nieprzyjemnym tonem: „Co jest nie tak z twoim głosem?”
Po trzech latach przeraźliwego życia więzienia, Gloria nauczyła się być posłuszną. Mimo że kobieta zadam jej tak ostry pytanie, udało jej się odpowiedzieć spokojnym tonem: „Spowodował to dym.”
Piękna kobieta była trochę zaskoczona i jej wyczulone oczy spoczęły na twarzy Glorii. „Mówisz o pożarze?”
„Tak, o pożarze.” Po tych słowach Gloria opuściła wzrok.
Ktoś podpalił ogień umyślnie.
Widząc, że Gloria nie powie nic więcej, ładna kobieta przestała się już przejmować. Zacisnęła brwi. „To nie jest dobre. Fittro to nie zwykły klub. Nasi goście to VIP-y.”
Ponownie spojrzała na Glorię, od góry do dołu, niezadowolona. Pogardzała Glorią, ponieważ jej ubranie wyglądało na worek.
Klub Fittro nie był miejscem dla zwykłych ludzi. Nawet kelnerki tutaj były atrakcyjne, dobrze wyglądające młode kobiety.
Jak to możliwe, żeby ktoś taki jak Gloria myślał o podjęciu pracy tam?
Piękna kobieta wstała, pomachała ręką do Glorii. „Nie możesz tu pracować. Nawet nie spełniasz wymagań, by być kelnerką.” Następnie odwróciła się i miała już odchodzić.
„Chcę tylko być sprzątaczką.”
Przytłumiony głos Glorii wypełnił biuro i zatrzymał kobietę.
Kobieta zatrzymała się, odwróciła się i uniosła brwi. Spojrzała na Glorię od stóp do głów. „Nigdy nie widziałam dziewczyny dwudziestoparoletniej, która chciałaby pracować jako sprzątaczka.”
Jednakże Gloria powiedziała spokojnie: „Chciałabym być dziewczyną do towarzystwa, gdybym miała odpowiednie kwalifikacje. Ale wiem, jak wyglądam. Przynajmniej, mogę jeszcze trochę posprzątać.”
Pomyślała: „Byłam osądzana jako morderczyni i skazana na więzienie. Teraz jestem na wolności i godność nie znaczy dla mnie już nic.”
Gloria śmiała się wewnętrznie.
Piękna kobieta była zdziwiona i ponownie spojrzała na Glorię od góry do dołu. Wróciła do swojego biurka, wzięła długopis i wypełniła formularz. „Dostałaś pracę.”
Zatrzymała się na chwilę. Następnie spojrzała w górę i ostrzegła Glorię. „Wiesz dlaczego zrobiłam wyjątek i zatrudniłam cię?”
Kobieta nie spodziewała się odpowiedzi od Glorii i dodała: „Gloria, zgadzam się z tobą. Zaakceptuj swoje przeznaczenie i rób to, na co cię stać. Wielu ludzi ma dwa razy tyle lat co ty, a nadal tego nie rozumie. Ty wybrałaś spojrzenie prawdziwości w oczy i widzisz, czego jesteś w stanie dokonać. Jestem pewna, że także wiesz, czego nie jesteś w stanie zrobić.”
Gloria nie odpowiedziała, tylko spokojnie patrzyła na kobietę.
Piękna kobieta spojrzała na Glorię i westchnęła: „Od teraz możesz mi mówić Christine. Gloria, muszę ci powiedzieć, że Fittro to niezwykły klub.”
Gloria mogła wyczuć, że Christine była wilkołakiem po zapachu, więc rozumiała, co Christine miała na myśli. Najwyraźniej, Christine myślała, że jest człowiekiem.
W każdym razie, Gloria miała teraz pracę.
Nie była już córką Alfy ze Stada Srebrnej Wiosny. Gloria była teraz sprzątaczką, która właśnie wyszła z więzienia.
***
Stopniowo Gloria przystosowywała się do nowego życia.
Przez ostatnie kilka miesięcy w klubie Fittro często było ją dręczona przez innych pracowników.
Tam przetrzymywane wilkołaki mówiły jej, że wszystko, co przeszła, było polecane przez Alfę Patricka.
Gloria przestała się bronić, ponieważ nie była już córką Alfy ze Stada Srebrnej Wiosny. Była tylko wyrzutkiem i nikt się nią nie przejął.
Potem, dzień po dniu, przerażające pobicie, tortury i obelgi ją ujarzmiły.
Wilkołak Glorii stał się słabszy, a połączenie między nimi stawało się coraz słabsze.
Pewnego dnia Gloria zauważyła, że nie jest w stanie przywołać swojego wilka. Jej wilk wydawało się, że odszedł.
Te przetrzymywane wilkołaki zaczęły się śmiać z Glorii, gdy odkryły, że nie ma aury wilka na Glorii.
Bez wilka nie była już wilkołakiem.
Ich głosy były jak zaklęcie, a ich twarze były poskręcane. Bez względu na to, jak bardzo Gloria próbowała ich wypędzić ze swojej głowy, nie mogła ich z niej wyrzucić.
„Gloria, w pokoju VIP jeden z gości rozlał wino. Idź i to posprzątaj” - powiedziała głos kelnerki. Gloria odwróciła się i spojrzała obojętnie. Widząc, że Gloria jest w zadumie, kelnerka narzekała: „Znowu leniuchujesz. Lepiej uważaj, bo powiem Christine!”
Gloria zawsze była cicha i robiła wszystko, co jej każą. Nie odzywała się nawet wtedy, gdy inni ją dręczyli. Każda osoba w Fittro Club wiedziała o tym. Jeśli ktoś był w złym nastroju, dręczył Glorię, by się wyżyć.
Dlatego Gloria przystanowiła się bez bronienia się.
Jej wygląd sprawił, że kelnerka zeszła na nią jeszcze bardziej z góry.
Gloria opuściła wzrok i poszła za kelnerką do windy, ale nagle została wypchnięta na zewnątrz.
Gloria była zakłopotana. Kelnerka patrzyła na nią z obrzydzeniem i powiedziała: „Śmierdzisz. Czy nie czujesz tego? Zepsujesz powietrze w windzie, a goście mogą to zgłosić. Idź i skorzystaj z wind towarowych.”
Chociaż Gloria była ubrana w obskurne ubrania, często je myła i z jej ciała nie unosił się dziwny zapach.
Kelnerka próbowała tylko dokuczyć Glorii. Gdyby to była ktokolwiek inny, wybuchłoby starcie. Ale nie w przypadku Glorii. Przez cierpliwie to znosiła.
Profurowe drzwi się otwarły. Gloria spojrzała w górę i zobaczyła dwie osoby wewnątrz.
Wysoki i silny mężczyzna obejmował kobietę o krągłych kształtach.
Obaj mocno się objęli i namiętnie się pocalowali.
Gloria była nagle skonsternowana. Byłoby to niezręczne, gdyby weszła, ale byłoby to dziwne, gdyby tego nie zrobiła.
Stała przed windą i się nie ruszała.
Kobieta w ramionach mężczyzny nadal delikatnie łapała oddech. Gloria pracowała w Fittro Club od kilku miesięcy i dobrze wiedziała, co oznaczał ten dźwięk.
Gloria mogła zobaczyć plecy kobiety oraz profil mężczyzny.
Gloria poczuła spojrzenie mężczyzny, a serce zaczęło jej gwałtownie bić.
Oglądała uważnie mężczyznę. Na względnie przestrzennej windzie towarowej widziała, że mężczyzna miał silną aurę Alfy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przygniatające od mężczyzny Alfa aura była silna, co sprawiło, że Gloria czuła się nieco nieswojo.
Mężczyzna zauważył spojrzenie Glorii i pocałował kobietę w jego ramionach jeszcze bardziej namiętnie. Jego złote oczy wydawały się jaśniejsze niż gwiazdy, a jego zabawne spojrzenie spoczęło na Glorii.
Gloria szybko schyliła głowę. Zrobiła krok naprzód i odwróciła się, by opuścić windę.
"Stój!" - usłyszała Gloria głos dochodzący zza siebie. Nie chciała robić problemów, zwłaszcza nie pragnęła przeszkadzać potężnemu Alfa i jego ludzkiemu towarzyszowi.
Nie potrafiła zgadnąć, po co tu przyszedł wilkołak.
Gloria przemyślała to przez chwilę i lekko ukłoniła się mężczyźnie.
Mówiąc z szacunkiem, powiedziała "Proszę wybaczyć mi, panie. Jestem tylko sprzątaczką i byłam w drodze do sprzątania prywatnego pokoju. Nie chciałam Ci przeszkadzać i mam nadzieję, że mi wybaczysz."
Głos Glorii był szorstki i ochrypły, ale mężczyzna nie był zdziwiony.
Spojrzał na Glorię z ciekawością i zapytał: "Sprzątaczka? Tak młoda?"
Gloria kiwnęła głową i nie odezwała się.
Nie martwiła się, że ten wilkołak zauważy jej wilka. Przecież pracowała w klubie Fittro przez tak długi czas i Christine tego nie odkryła.
Mężczyzna spojrzał na Glorię i powiedział: "Na którym piętrze? Wejdź."
Gloria dziwnie spojrzała na mężczyznę. Wahała się chwilę, zanim weszła do windy. Następnie nacisnęła przycisk.
Kobieta w jego ramionach odwróciła się, a Gloria zobaczyła jej twarz.
Była jedną z prostytutek w klubie Fittro, Yuna Carr.
To prawdopodobnie nie była jej prawdziwa nazwa.
Yuna znała Glorię. Gloria nie była niczym w porównaniu z Yuną, ponieważ była wysoką, z gorącą sylwetką. Dlatego Yuna nie uważała Glorii za rywalkę.
Kiedy drzwi miały się zamknąć, mężczyzna nagle nacisnął przycisk, aby je otworzyć.
Obrócił się do Yuny i powiedział: "Nie musisz iść za mną. Idź pierwsza."
Na twarzy Yuny pojawiła się nuta zakłopotania. Nie była wściekła. Zerwała się i zapytała: "Pan Fisher, chciałabym iść z Tobą. Miłośmy się tak dobrze. Dlaczego chcesz, żebym wyszła?"
Pan Fisher wyciągnął czarną kartę bankomatową zanim Yuna skończyła mówić.
Uśmiechnął się i powiedział: "Idź teraz na zakupy, wydawaj ile chcesz. Tylko podpisz moje nazwisko."
Twarz Yuny rozjaśniła się zaskoczeniem. Wzięła kartę bankomatową i szybko wyszła z windy.
Gloria stała z boku i obserwowała scenę milcząco. Widziała drw
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gloria pojawiła się w prywatnym pokoju. Jak tylko wszedła, poczuła, że powietrze jest dziwne.
W mroku kilku gości siedziało na sofie w towarzystwie kilku prostytutek.
Tylko Lillian stała pośrodku pokoju. Kiedy zobaczyła Glorię, natychmiast krzyknęła: "Gloria, pomóż mi!"
Goście siedzący na sofie nagle skierowali swoją uwagę na Glorię, która natychmiast się zdenerwowała.
Część z gości była wilkołakami.
Glorię przestraszyło to i jej ciało napięło się przez chwilę.
"Jestem tutaj, żeby posprzątać". Powiedziała, odsłaniając swoje nieprzyjemne głos.
Z tym zachrypniętym głosem goście stracili zainteresowanie nią i wrócili do Lillian.
Gloria pracowała w klubie Fittro od kilku miesięcy i wiedziała, jak utrzymać swoją pracę.
Nauczyła się nie wtrącać się w prywatne sprawy innych osób.
W związku z tym zignorowała błagalne spojrzenie Lillian na siebie.
Gloria była tylko sprzątaczką i ledwo utrzymywała się sama. Jak mogłaby pomagać innym?
Ponadto Lillian była tylko człowiekiem i miała rodziców, którzy dbali o jej bezpieczeństwo. Tak więc wilkołaki pośród gości nie zrobiłyby jej krzywdy.
...Gloria wyszła z mopem w jednej ręce i wiadrem wody w drugiej. Skierowała wzrok w dół i rozpoczęła sprzątanie.
"Wypij to szkło wina i możesz wyjść" - powiedział mężczyzna siedzący na sofie.
Lillian wyglądała na wściekłą.
Zacięcie zaciskała zęby, próbując coś powiedzieć. Jednak Gloria uderzyła mopem w wiadro, a woda z niego rozprysła się na sukience Lillian. Lillian spojrzała na Glorię.
"Przepraszam" - powiedziała Gloria cichym głosem.
"To nie ma znaczenia." Po czym Lillian spojrzała na gości w pokoju.
"Pracuję tutaj tylko jako dorywcza podczas przerwy letniej. Nie jestem prostytutką. Nie przyjmę waszych ohydnych próśb." - powiedziała Lillian.
Gloria pomyślała, że nie powinna była pomogła Lillian z powodu tego, co Lillian właśnie powiedziała.
Próbowała przypomnieć Lillian, żeby się nie wypowiadała.
Wielu z gości było wilkołakami, a niektórzy z nich byli bardzo bogaci lub o wysokim statusie społecznym. Pracownicy tutaj nie mogli sobie pozwolić na drażnienie ich.
Wyglądało na to, że Gloria pomogła Lillian bez powodu i nawet przyciągnęła uwagę gości.
Gloria planowała wyjść po skończonym sprzątaniu.
"Myślisz, że jesteś Paris Hilton?" Powiedział inny mężczyzna, "Skoro tu pracujesz, musisz robić, co nam się podoba."
Mężczyzna postawił kieliszek z winem na stole. Spojrzał na Lillian i powiedział: "Jeśli nie wypijesz, będę musiał porozmawiać z Christine."
Kiedy Lillian usłyszała imię Christine, zaczęła drżeć.
Choć Lillian tam pracowała, to jej sytuacja rodzinna była trudna. Ojciec był zadłużony, a ona chciała zarobić więcej pieniędzy, aby wspomóc rodzinę.
Jeżeli Christine dowiedziałaby się, co się stało, zwolniłaby Lillian.
Więc Lillian szybko zmieniła swoje podejście. "Wypiję" - powiedziała.
"Poczekaj chwilę." Z ciemności dobiegł cichy głos. Gloria miała oparte plecy o ciemny kąt. Kiedy usłyszała ten głos, jej ciało zaczęło drżeć niekontrolowanie.
Strach stopniowo wypełnił jej oczy, a zaczęła ciężko oddychać.
"Obróć się" - rozkazał mężczyzna.
Gloria czuła strach i udawała, że go nie widzi, ale potężna aura Alfę kontrolowała jej ciało. Zupełnie nie była w stanie się oprzeć temu naciskowi, więc musiała się odwrócić.
Jej oczy były pełne strachu, a ona chciała uciekać od razu!
Gloria była torturowana w więzieniu dla wilkołaków przez trzy lata. Jej wilk nie odpowiadał już na jej wezwanie, straciła wilkołaki.
Po tym wszystkim poczuła, że jako partnerka Patricka, straciła z nim więź.
"Podnieś głowę" - powoli rozkazał mężczyzna. Dopiero wtedy Gloria spojrzała w górę.
Patrick, dumnie jak cesarz, siedział w kącie sofy. Ramię spoczywało na wysokiej oparciu sofy, a podbródek był podparty na dłoni. Wyglądał jak elegancki dżentelmen, ale jego oczy, pod złotymi okularami, skupiły się na niej, jakby był głodnym wilkiem gotowym, by ją pożreć.
Patrick szyderczo uśmiechnął się i oświadczył zimno: "Dawno się nie widzieliśmy. Czy nie masz zamiaru przywitać się ze mną?"
Głos Glorii lekko drżał. Powiedziała: "Panu Hammondowi".
Patrick zmrużył oczy i ocenił Glorię... Gdyby nie fakt, że widział ją na własne oczy dzisiaj, prawie że zapomniał o niej.
Gloria bardzo się zmieniła. Gdyby kelnerka nie wezwała jej po imieniu, nie rozpoznałby jej.
Pokój był słabo oświetlony, i Patrick mógł tylko ledwo widzieć Glorię, ale mimo to musiał przyznać, że zmiana w Glorii przerosła jego oczekiwania.
"Kiedy wyszłaś?" - niefrasobliwie zapytał Patrick.
Gloria podniosła głowę i spojrzała na Patricka, mając nadzieję, że Patrick nie wspomni o jej wcześniejszym uwięzieniu.
Patrick był nieco zaskoczony. Nie mógł porozumiewać się z Glorią przez więź duchową, ale nadal potrafił odczytać Glorię z jej oczu.
Wskazał na butelkę wódki trzymaną przez Lillian i uśmiechnął się zimno do Glorii: "Wiem, o co ci chodzi. Co powiesz na to? Jeśli wypijesz tę butelkę wódki, zgodzę się na twoją prośbę."
Gloria spojrzała na butelkę wódki trzymaną przez Lillian z bladą twarzą.
Patrick niecierpliwie spoglądał na Glorię. "Moja cierpliwość jest ograniczona."
Jego głos był znajomy, a twarz Glorii straciła kolor.
"Proszę, Panie Hammond. Osobiście się modlę." Aby przeżyć, Gloria musiała zrezygnować ze swojego poczucia własnej wartości i czołgać się na ziemi, aby błagać o litość. "Proszę, niech mnie Pan wypuści. Zrobię wszystko oprócz picia wina."
Gloria chciała żyć, ponieważ była to jedyny sposób, aby dotrzymać swojej obietnicy.
Kiedyś złożyła obietnicę i chciała się jej trzymać.
Patrick powiedział z kamienną twarzą: "To tylko butelka wina, a Ty uklękłaś, by go nie wypić. Gloria, gdzie się podziała twoja duma i godność?"
Godność?
Gloria, która patrzyła tak uważnie na ziemię, wyraziła pewien zakręt drwiący i gorzki.
Czym jest godność? Czy godność pomoże jej przetrwać?
Uklękła, i to nie dlatego, że chciała uniknąć picia butelki, ale dlatego, że chciała żyć!
Gloria spojrzała na Patricka, a następnie potrząsnęła głową: "Panie Hammond, zrobię wszystko oprócz picia."
Patrick słabo się uśmiechnął i powiedział: "Cokolwiek?"
Była córką Alpha z Silver Spring Pack. Dla tak dumnej kobiety, czy naprawdę mogła zrezygnować ze swojej dumy?
Patrick zastanawiał się, czy Gloria już zmieniła się w inną osobę.
"Cokolwiek, ale nie picie."
"Dobrze!" Patrick trzepnął palcami. Wtedy z ciemnego kąta powoli wyszedł mężczyzna.
"Panie Hammond." Człowiek w czarnym stroju był prawdopodobnie ochroniarzem z watahy Patricka.
Następnie Patrick powiedział do Glorii, wskazując na mężczyznę: "Pocałuj go, wtedy nie powiem innym o Tobie."
Oczy Glorii rozszerzyły się.
"No? Nie potrafisz tego zrobić?" Zadrwił Patrick. "Pocałuj go albo wypij wino."
Przesuń w górę, aby kontynuować