Przygniatające od mężczyzny Alfa aura była silna, co sprawiło, że Gloria czuła się nieco nieswojo.
Mężczyzna zauważył spojrzenie Glorii i pocałował kobietę w jego ramionach jeszcze bardziej namiętnie. Jego złote oczy wydawały się jaśniejsze niż gwiazdy, a jego zabawne spojrzenie spoczęło na Glorii.
Gloria szybko schyliła głowę. Zrobiła krok naprzód i odwróciła się, by opuścić windę.
"Stój!" - usłyszała Gloria głos dochodzący zza siebie. Nie chciała robić problemów, zwłaszcza nie pragnęła przeszkadzać potężnemu Alfa i jego ludzkiemu towarzyszowi.
Nie potrafiła zgadnąć, po co tu przyszedł wilkołak.
Gloria przemyślała to przez chwilę i lekko ukłoniła się mężczyźnie.
Mówiąc z szacunkiem, powiedziała "Proszę wybaczyć mi, panie. Jestem tylko sprzątaczką i byłam w drodze do sprzątania prywatnego pokoju. Nie chciałam Ci przeszkadzać i mam nadzieję, że mi wybaczysz."
Głos Glorii był szorstki i ochrypły, ale mężczyzna nie był zdziwiony.
Spojrzał na Glorię z ciekawością i zapytał: "Sprzątaczka? Tak młoda?"
Gloria kiwnęła głową i nie odezwała się.
Nie martwiła się, że ten wilkołak zauważy jej wilka. Przecież pracowała w klubie Fittro przez tak długi czas i Christine tego nie odkryła.
Mężczyzna spojrzał na Glorię i powiedział: "Na którym piętrze? Wejdź."
Gloria dziwnie spojrzała na mężczyznę. Wahała się chwilę, zanim weszła do windy. Następnie nacisnęła przycisk.
Kobieta w jego ramionach odwróciła się, a Gloria zobaczyła jej twarz.
Była jedną z prostytutek w klubie Fittro, Yuna Carr.
To prawdopodobnie nie była jej prawdziwa nazwa.
Yuna znała Glorię. Gloria nie była niczym w porównaniu z Yuną, ponieważ była wysoką, z gorącą sylwetką. Dlatego Yuna nie uważała Glorii za rywalkę.
Kiedy drzwi miały się zamknąć, mężczyzna nagle nacisnął przycisk, aby je otworzyć.
Obrócił się do Yuny i powiedział: "Nie musisz iść za mną. Idź pierwsza."
Na twarzy Yuny pojawiła się nuta zakłopotania. Nie była wściekła. Zerwała się i zapytała: "Pan Fisher, chciałabym iść z Tobą. Miłośmy się tak dobrze. Dlaczego chcesz, żebym wyszła?"
Pan Fisher wyciągnął czarną kartę bankomatową zanim Yuna skończyła mówić.
Uśmiechnął się i powiedział: "Idź teraz na zakupy, wydawaj ile chcesz. Tylko podpisz moje nazwisko."
Twarz Yuny rozjaśniła się zaskoczeniem. Wzięła kartę bankomatową i szybko wyszła z windy.
Gloria stała z boku i obserwowała scenę milcząco. Widziała drw
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gloria pojawiła się w prywatnym pokoju. Jak tylko wszedła, poczuła, że powietrze jest dziwne.
W mroku kilku gości siedziało na sofie w towarzystwie kilku prostytutek.
Tylko Lillian stała pośrodku pokoju. Kiedy zobaczyła Glorię, natychmiast krzyknęła: "Gloria, pomóż mi!"
Goście siedzący na sofie nagle skierowali swoją uwagę na Glorię, która natychmiast się zdenerwowała.
Część z gości była wilkołakami.
Glorię przestraszyło to i jej ciało napięło się przez chwilę.
"Jestem tutaj, żeby posprzątać". Powiedziała, odsłaniając swoje nieprzyjemne głos.
Z tym zachrypniętym głosem goście stracili zainteresowanie nią i wrócili do Lillian.
Gloria pracowała w klubie Fittro od kilku miesięcy i wiedziała, jak utrzymać swoją pracę.
Nauczyła się nie wtrącać się w prywatne sprawy innych osób.
W związku z tym zignorowała błagalne spojrzenie Lillian na siebie.
Gloria była tylko sprzątaczką i ledwo utrzymywała się sama. Jak mogłaby pomagać innym?
Ponadto Lillian była tylko człowiekiem i miała rodziców, którzy dbali o jej bezpieczeństwo. Tak więc wilkołaki pośród gości nie zrobiłyby jej krzywdy.
...Gloria wyszła z mopem w jednej ręce i wiadrem wody w drugiej. Skierowała wzrok w dół i rozpoczęła sprzątanie.
"Wypij to szkło wina i możesz wyjść" - powiedział mężczyzna siedzący na sofie.
Lillian wyglądała na wściekłą.
Zacięcie zaciskała zęby, próbując coś powiedzieć. Jednak Gloria uderzyła mopem w wiadro, a woda z niego rozprysła się na sukience Lillian. Lillian spojrzała na Glorię.
"Przepraszam" - powiedziała Gloria cichym głosem.
"To nie ma znaczenia." Po czym Lillian spojrzała na gości w pokoju.
"Pracuję tutaj tylko jako dorywcza podczas przerwy letniej. Nie jestem prostytutką. Nie przyjmę waszych ohydnych próśb." - powiedziała Lillian.
Gloria pomyślała, że nie powinna była pomogła Lillian z powodu tego, co Lillian właśnie powiedziała.
Próbowała przypomnieć Lillian, żeby się nie wypowiadała.
Wielu z gości było wilkołakami, a niektórzy z nich byli bardzo bogaci lub o wysokim statusie społecznym. Pracownicy tutaj nie mogli sobie pozwolić na drażnienie ich.
Wyglądało na to, że Gloria pomogła Lillian bez powodu i nawet przyciągnęła uwagę gości.
Gloria planowała wyjść po skończonym sprzątaniu.
"Myślisz, że jesteś Paris Hilton?" Powiedział inny mężczyzna, "Skoro tu pracujesz, musisz robić, co nam się podoba."
Mężczyzna postawił kieliszek z winem na stole. Spojrzał na Lillian i powiedział: "Jeśli nie wypijesz, będę musiał porozmawiać z Christine."
Kiedy Lillian usłyszała imię Christine, zaczęła drżeć.
Choć Lillian tam pracowała, to jej sytuacja rodzinna była trudna. Ojciec był zadłużony, a ona chciała zarobić więcej pieniędzy, aby wspomóc rodzinę.
Jeżeli Christine dowiedziałaby się, co się stało, zwolniłaby Lillian.
Więc Lillian szybko zmieniła swoje podejście. "Wypiję" - powiedziała.
"Poczekaj chwilę." Z ciemności dobiegł cichy głos. Gloria miała oparte plecy o ciemny kąt. Kiedy usłyszała ten głos, jej ciało zaczęło drżeć niekontrolowanie.
Strach stopniowo wypełnił jej oczy, a zaczęła ciężko oddychać.
"Obróć się" - rozkazał mężczyzna.
Gloria czuła strach i udawała, że go nie widzi, ale potężna aura Alfę kontrolowała jej ciało. Zupełnie nie była w stanie się oprzeć temu naciskowi, więc musiała się odwrócić.
Jej oczy były pełne strachu, a ona chciała uciekać od razu!
Gloria była torturowana w więzieniu dla wilkołaków przez trzy lata. Jej wilk nie odpowiadał już na jej wezwanie, straciła wilkołaki.
Po tym wszystkim poczuła, że jako partnerka Patricka, straciła z nim więź.
"Podnieś głowę" - powoli rozkazał mężczyzna. Dopiero wtedy Gloria spojrzała w górę.
Patrick, dumnie jak cesarz, siedział w kącie sofy. Ramię spoczywało na wysokiej oparciu sofy, a podbródek był podparty na dłoni. Wyglądał jak elegancki dżentelmen, ale jego oczy, pod złotymi okularami, skupiły się na niej, jakby był głodnym wilkiem gotowym, by ją pożreć.
Patrick szyderczo uśmiechnął się i oświadczył zimno: "Dawno się nie widzieliśmy. Czy nie masz zamiaru przywitać się ze mną?"
Głos Glorii lekko drżał. Powiedziała: "Panu Hammondowi".
Patrick zmrużył oczy i ocenił Glorię... Gdyby nie fakt, że widział ją na własne oczy dzisiaj, prawie że zapomniał o niej.
Gloria bardzo się zmieniła. Gdyby kelnerka nie wezwała jej po imieniu, nie rozpoznałby jej.
Pokój był słabo oświetlony, i Patrick mógł tylko ledwo widzieć Glorię, ale mimo to musiał przyznać, że zmiana w Glorii przerosła jego oczekiwania.
"Kiedy wyszłaś?" - niefrasobliwie zapytał Patrick.
Gloria podniosła głowę i spojrzała na Patricka, mając nadzieję, że Patrick nie wspomni o jej wcześniejszym uwięzieniu.
Patrick był nieco zaskoczony. Nie mógł porozumiewać się z Glorią przez więź duchową, ale nadal potrafił odczytać Glorię z jej oczu.
Wskazał na butelkę wódki trzymaną przez Lillian i uśmiechnął się zimno do Glorii: "Wiem, o co ci chodzi. Co powiesz na to? Jeśli wypijesz tę butelkę wódki, zgodzę się na twoją prośbę."
Gloria spojrzała na butelkę wódki trzymaną przez Lillian z bladą twarzą.
Patrick niecierpliwie spoglądał na Glorię. "Moja cierpliwość jest ograniczona."
Jego głos był znajomy, a twarz Glorii straciła kolor.
"Proszę, Panie Hammond. Osobiście się modlę." Aby przeżyć, Gloria musiała zrezygnować ze swojego poczucia własnej wartości i czołgać się na ziemi, aby błagać o litość. "Proszę, niech mnie Pan wypuści. Zrobię wszystko oprócz picia wina."
Gloria chciała żyć, ponieważ była to jedyny sposób, aby dotrzymać swojej obietnicy.
Kiedyś złożyła obietnicę i chciała się jej trzymać.
Patrick powiedział z kamienną twarzą: "To tylko butelka wina, a Ty uklękłaś, by go nie wypić. Gloria, gdzie się podziała twoja duma i godność?"
Godność?
Gloria, która patrzyła tak uważnie na ziemię, wyraziła pewien zakręt drwiący i gorzki.
Czym jest godność? Czy godność pomoże jej przetrwać?
Uklękła, i to nie dlatego, że chciała uniknąć picia butelki, ale dlatego, że chciała żyć!
Gloria spojrzała na Patricka, a następnie potrząsnęła głową: "Panie Hammond, zrobię wszystko oprócz picia."
Patrick słabo się uśmiechnął i powiedział: "Cokolwiek?"
Była córką Alpha z Silver Spring Pack. Dla tak dumnej kobiety, czy naprawdę mogła zrezygnować ze swojej dumy?
Patrick zastanawiał się, czy Gloria już zmieniła się w inną osobę.
"Cokolwiek, ale nie picie."
"Dobrze!" Patrick trzepnął palcami. Wtedy z ciemnego kąta powoli wyszedł mężczyzna.
"Panie Hammond." Człowiek w czarnym stroju był prawdopodobnie ochroniarzem z watahy Patricka.
Następnie Patrick powiedział do Glorii, wskazując na mężczyznę: "Pocałuj go, wtedy nie powiem innym o Tobie."
Oczy Glorii rozszerzyły się.
"No? Nie potrafisz tego zrobić?" Zadrwił Patrick. "Pocałuj go albo wypij wino."
Przesuń w górę, aby kontynuować
