POV Kiara
Opuszczony kompleks przemysłowy rozciągał się przed nami niczym betonowy labirynt, a jego wybite okna i zardzewiałe maszyny tworzyły doskonałe cienie dla drapieżników, by się ukryć.
Poprawiłam uchwyt na ostrzu z domieszką srebra przy biodrze, gdy Thomen i ja posuwaliśmy się głębiej w ciemność, a nasza pięcioosobowa drużyna zwiadowców zajmowała strategiczne pozycje wokół budynku.
"Ślady prowadzą prosto tutaj," szepnęłam, utrzymując cichy ton, kiedy okrążaliśmy zwalony belkowy wspornik. "Świeży zapach wampira, może sześć godzin temu, a sygnatura Alerona jest tu wszędzie."
Buty Thomena cicho chrzęściły na gruzach, gdy trzymał się blisko mojej lewej strony.
"Po całym roku ciszy nagle pojawia się blisko naszego terytorium. Nie podoba mi się to."
Zatrzymałam się, by skoncentrować się na więzi mentalnej z członkami stada, upewniając się, że nasz zespół jest na miejscach.
"Max pilnuje północnego wyjścia, Mikaela i Jaxon obserwują korytarze wschodni i zachodni. Jeśli Aleron spróbuje uciec jak wtedy na dzielnicy magazynowej, wpadnie prosto na nich."
"To już czwarty raz w ciągu dwóch miesięcy," powiedział Thomen, wyraźnie zaniepokojony. "Cztery razy śledziliśmy go do miejsc, które powinny być idealne na zasadzkę, i cztery razy wymykał się nam z rąk jak dym."
"Nie tym razem," odpowiedziałam, już rysując w myślach plan budynku. "Przestudiowałam każdą jego ucieczkę. Polega na przewadze wysokości i wielu drogach ewakuacji. A tu nie ma ani jednego, ani drugiego."
Thomen podszedł bliżej, a jego ciepło natychmiast ukoiło napięcie w moich ramionach.
"Za bardzo się forsujesz podczas tych misji tropiących. Kiedy ostatni raz naprawdę przespałaś całą noc?"
"Prześpię się, gdy Aleron przestanie zagrażać naszemu stadu," odpowiedziałam, choć jego bliskość przyspieszyła mi puls.
Nawet w trakcie misji, więź partnerów między nami brzmiała nieprzerwanie, będąc dla mnie stałym źródłem siły i pocieszenia.
"Kiara," jego głos przeszedł w ten intymny ton, którego używał, gdy byliśmy sami, "obiecaj mi jedno. Jeśli coś pójdzie nie tak, jeśli to pułapka... uciekaj. Nie próbuj być bohaterką—po prostu uciekaj."
Odwróciłam się do niego całkowicie, dostrzegając cień troski, a nawet strachu w jego ciepłych brązowych oczach. "Thomen Coulburg, wątpisz w umiejętności taktyczne swojej Alfy?"
"Chronię swoją partnerkę," powiedział stanowczo, sięgając, by odgarnąć kosmyk włosów z mojej twarzy. "Kobietę, którą kocham bardziej niż własne życie. Pięć lat temu prawie straciliśmy wszystko przez tego drania. Nie stracę i ciebie."
Delikatny dotyk rozgrzał mnie od środka, przypominając, dlaczego walka o naszą przyszłość ma tak wielkie znaczenie.
"Nie stracisz mnie. Jesteśmy teraz silniejsi niż kiedyś—silniejsi razem."
"Razem," zgodził się, jego dłoń zatrzymując się na moim policzku. "Zawsze razem."
Gdy posuwaliśmy się głębiej w budynek, wspomnienie tamtej nocy sprzed pięciu lat uderzyło ze zdwojoną siłą.
Aleron Lucroy, wampirze dziecko, które mój ojciec przyjął z odruchu pokoju po zakończeniu wielkiej wojny między naszymi rodzajami, zniknął rankiem po najbardziej wyniszczającym ataku w historii naszego stada.
Ojciec wierzył w odkupienie. Był tak przekonany, że okazując dobroć sierocie wampirzej, której rodzinę wymordowano, udowodni, że wilkołaki i wampiry mogą współistnieć.
Zamiast tego wychował architekta naszej zagłady.
Wciąż pamiętam jego twarz tamtej nocy na polanie, gdy zdał sobie sprawę. Gdy pojął, że chłopak, którego wychował jak własnego syna, zaplanował całą masakrę.
Nawet wtedy, nawet kiedy wampiry rozszarpywały nasze linie obronne z precyzją możliwą tylko dzięki wiedzy z wewnątrz, Ojciec próbował do niego dotrzeć. Wciąż wierzył, że gdzieś w tym wyrachowanym wrogu jest dziecko, które uratował, chłopiec, który siadał z nami do stołu i słuchał bajek na dobranoc.
Jedenaście lat zaufania, jedenaście lat traktowania Alerona jak rodzinę... wszystko po to, by nauczył się naszych słabości i wydał nas łowcom wampirów.
Znał każdy patrol, każdą kryjówkę, każdą lukę w naszych zabezpieczeniach, bo dorastał z nami. Gdy tej nocy wampiry zaatakowały, poruszały się z chirurgiczną precyzją, bo ich dziewiętnastoletni strateg mapował nasze terytorium od ósmego roku życia.
Po ataku Aleron zniknął bez śladu.
Żadnych obserwacji, żadnych raportów wywiadu, nic. Jakby nigdy nie istniał—aż do dwóch miesięcy temu, gdy Mikaela wyczuła jego zapach przy północnej granicy.
Od tamtej pory to była gra w kotka i myszkę, a my zawsze o krok za nim.
Ojciec umarł, wciąż wierząc, że z Aleronem można się porozumieć, wciąż mając nadzieję, że miłość zwycięży zdradę.
Ale tamten chłopak umarł w noc, gdy wybrał swoją prawdziwą rodzinę ponad tę, która go ocaliła. To, co zostało, to już tylko zbrodniarz wojenny, który musi odpowiedzieć za swoje czyny.
Zanim mogłam dalej pogrążyć się w bolesnych wspomnieniach, moje zmysły wychwyciły coś, co sprawiło, że skóra mi ścierpła w rozpoznaniu.
"Jest tutaj," wysłałam przez więź mentalną. "Wszystkie zespoły, potwierdzam. Cel jest w budynku."
Dłoń Thomena na chwilę odnalazła moją, nasze palce splatając się w geście solidarności i miłości.
"Cokolwiek się tam wydarzy, wiedz, że jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało. Te ostatnie lata jako twojego partnera były warte wszystkiego, co przeszliśmy."
"Nie mów tak," ścisnęłam jego dłoń. "Wyjdziemy stąd razem, a potem wrócimy do domu zaplanować przyszłość bez cienia Alerona Lucroya wiszącego nad nami."
"Kocham cię," powiedział po prostu, a więź partnerów zapłonęła siłą jego uczuć.
"Ja ciebie też kocham," odpowiedziałam, po czym puściłam jego dłoń, by mocniej chwycić broń. "A teraz skończmy to."
Skradaliśmy się dalej przez korytarze zasypane gruzem, podążając śladem zapachu w głąb serca budynku. Obecność wampira z każdym krokiem była coraz silniejsza, a moje instynkty taktyczne krzyczały, że tym razem coś będzie inaczej.
Budynek był otoczony, pułapka idealna i po miesiącach niepowodzeń w końcu mieliśmy Alerona dokładnie tam, gdzie chcieliśmy.
Zbliżaliśmy się do miejsca, gdzie na pewno się ukrywał, broń w gotowości, każdy mięsień napięty przed konfrontacją, która miała wreszcie przynieść sprawiedliwość za śmierć mojego ojca i zakończyć zagrożenie wiszące nad naszym stadem.
Dałam Thomenowi znak, że jesteśmy coraz bliżej, a moje ciało wibrowało w oczekiwaniu. Cisza wokół była złowroga, ale pewność naszego planu pozwalała mi się skoncentrować.
W chwili, gdy przygotowywałam się do ataku, by w końcu osaczyć wroga, który zniszczył moją rodzinę, znajomy głos—gładki jak aksamit i niebezpiecznie intymny—szepnął mi prosto do ucha zza pleców.
"Witaj, kochanie."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kiara
Te dwa słowa przeszyły mnie falą szoku. Każdy mięsień mojego ciała napinał się z rozpoznania i wściekłości.
Obróciłam się w miejscu, srebrne ostrza już śpiewały w powietrzu, ale Aleron wyłonił się z cienia niczym płynna ciemność, łapiąc mnie za nadgarstek z nieludzką szybkością.
Lata naostrzyły go w coś śmiertelnie groźnego. Był tak piękny, jak go zapamiętałam—i to było w tym chore. Wciąż wyglądał jak zagubiony chłopiec, którego ojciec uratował, z tą różnicą, że teraz to piękno przypominało ostrze przyciśnięte mi do gardła.
Aleron był o głowę ode mnie wyższy, bardziej umięśniony niż dawniej chudy chłopak, jego czarne włosy opadały falami, okalając twarz. Te same wyniosłe kości policzkowe, te same pełne usta, które kiedyś się dla mnie uśmiechały. Ale jego oczy—Bogini, jego oczy były inne.
Kiedyś miały w sobie ciepło, nawet niewinność, teraz płonęły lodowatym ogniem. Bladozielone jak zimowy szron, absolutnie bezlitosne.
„Przewidywalna jak zawsze”, powiedział, a ten irytujący uśmiech igrał na jego ustach. „Naprawdę myślałaś, że nie będę wiedział, że tu przyjdziesz?”
„Ty draniu!” warknęłam, wyrywając rękę i tnąc jego gardło.
Ale Aleron cofnął się jak dym, moje ostrze przecięło tylko powietrze tam, gdzie przed chwilą była jego szyja.
„Wszystko jest pułapką, gdy myślisz trzy ruchy naprzód, kochanie.”
Thomen pojawił się po mojej lewej stronie, jego broń zabłysła, gdy zajął pozycję, by odciąć Aleronowi drogę ucieczki.
„Dość tych gier, Lucroy. Czas zapłacić za to, co zrobiłeś.”
„Thomen Coulburg”, oczy Alerona błysnęły mrocznym rozbawieniem. „Wciąż bawisz się w wiernego pieska, widzę. Powiedz mi, czy nadal śnią ci się koszmary o martwych braciach?”
Drwina trafiła w cel. Thomen rzucił się naprzód z rykiem furii, ale Aleron po prostu zrobił krok w bok, jego postać rozmyła się z nadnaturalną prędkością. Kiedy pojawił się ponownie, był już za nami, tak blisko, że czułam jego oddech na karku.
„Zabiłeś go!” odwróciłam się błyskawicznie, pazury wysunęły się, gdy wilcza natura przejęła kontrolę. „Zabiłeś mojego ojca po tym, jak traktował cię jak syna!”
„Tak ci się wydaje?” Aleron odbił moje pazury z płynną gracją, jego ruchy były niemożliwie eleganckie nawet w walce. „Myślisz, że po prostu któregoś ranka się obudziłem i postanowiłem wszystko zniszczyć?”
„A co innego mogę myśleć?” nasiliłam atak, poruszając się w idealnej synchronizacji z Thomenem, nasza więź par pozwalała nam walczyć jak jeden organizm. „Sprowadziłeś wampiry do naszego sanktuarium. Stałeś i patrzyłeś, jak mordują naszych ludzi!”
„Jest wiele rzeczy, których nie rozumiesz, Kiaro.” Aleron odskoczył od ciosu Thomena, jego postać przechodziła między ciałem a cieniem. „Są rzeczy, których nie mogłem ci wtedy powiedzieć, i takie, na które nie jesteś jeszcze gotowa.”
„Spróbuj!” wrzasnęłam, furia rozmazywała mi świat na czerwono. „Spróbuj mi wyjaśnić, dlaczego chłopak, którego mój ojciec uratował, stał się potworem, który go zamordował!”
„Twój ojciec—” Aleron zaczął, po czym nagle zamilkł, gdy ostrze Thomena omal go nie dosięgło.
„Nie waż się o nim mówić”, warknął Thomen, krew sączyła się z rany na policzku, gdzie cięcie Alerona ledwo go drasnęło. „Straciłeś prawo do jego imienia tej nocy, gdy nas zdradziłeś.”
„Naprawdę?” głos Alerona stał się niemal bolesny. „A może uratowałem więcej istnień, niż kiedykolwiek się dowiesz?”
„Zagadki i kłamstwa”, rzuciłam, koordynując kolejny atak z Thomenem.
Nasze ruchy płynęły razem jak zabójczy taniec, wyćwiczony latami treningu i naszą prawdziwą więzią.
„Prawda rzadko bywa prosta, Kiaro”, powiedział Aleron, wciąż udawało mu się unikać naszych ataków. „A niektóre prawdy są zbyt niebezpieczne, by wypowiadać je na głos.”
„Jaka prawda może usprawiedliwić ludobójstwo?” zapytał Thomen, jego ostrze świszczało tam, gdzie jeszcze przed chwilą była głowa Alerona.
„Prawda o tym, co nadchodziło”, odpowiedział Aleron tajemniczo.
Zanim zdążyłam żądać wyjaśnień, z cieni wyłoniły się kolejne dwie postacie—wampiry.
„Aleron”, syknęła jedna z nich, „nie mamy na to czasu.”
„Helena, Damien”, Aleron skinął im głową, nie spuszczając ze mnie wzroku. „Idealne wyczucie czasu, jak zawsze.”
Szanse natychmiast się zmieniły.
Dwóch na jednego i tak było już trudnym wyzwaniem przy umiejętnościach Alerona. Dwóch na trzech groziło rzezią.
„Kiara, lewa flanka!” krzyknął Thomen, natychmiast ruszając na Damiena.
Odwróciłam się do Heleny, ale poruszała się z taką płynnością, że Aleron przy niej wydawał się powolny. Jej ostrze przecięło mi ramię, zanim zdążyłam się całkiem obrócić, a ja stłumiłam krzyk bólu.
„Świeża krew wilkołaka”, zamruczała Helena, zlizując moją krew z sztyletu. „Cudownie.”
„Ciesz się, póki możesz”, warknęłam, ignorując piekący ból i ponawiając atak.
Za mną słyszałam, jak Thomen sapiąc walczy z Damienem, ich bronie zderzały się w szybkim rytmie.
Dźwięk naszej skoordynowanej walki wypełniał opuszczone miejsce, ale prędkość wampirów sprawiała, że walka stawała się coraz bardziej desperacka.
„Thomen!” wrzasnęłam, gdy ostrze Heleny o mało nie przecięło mi gardła.
Usłyszałam jego przekleństwo, potem obrzydliwy dźwięk rozdzieranej skóry. Uderzenie Damiena, nasączone srebrem, rozcięło Thomenowi ramię, krew natychmiast zaczęła lać się strumieniem.
„Na to cię stać?” warknął Thomen przez zaciśnięte zęby, ale słyszałam ból w jego głosie.
Damien odpowiedział mu brutalnym ciosem w twarz, rozcinając brew i zalewając Thomena krwią. „Dopiero zaczynam.”
Widok rannego partnera, jego krwi płynącej po twarzy, rozpalił we mnie coś pierwotnego i wściekłego. Instynkt ochronny eksplodował, niwecząc wszelki rozsądek i strategię.
„Odsuń się od niego!” ryknęłam, porzucając walkę z Heleną i rzucając się na Damiena.
Tym razem moje pazury trafiły cel, rozszarpując głębokie bruzdy na piersi wampira, zanim zdążył uskoczyć. Zachwiał się z sykiem bólu i zaskoczenia.
„Opiekuńcza Alfa”, zaśmiała się Helena, ale w jej głosie pojawiła się ostrożność.
W oddali zaczęły rozbrzmiewać wycia—głębokie, żałobne, oznaczające, że członkowie naszej watahy usłyszeli odgłosy walki i nadciągają.
Twarz Alerona natychmiast się zmieniła, przez jego rysy przemknął cień żalu. „Czas się zbierać.”
„To nie koniec, Lucroy”, warknął Thomen, krew wciąż płynęła z ran, gdy przyciskał dłoń do rozszarpanego ramienia.
„Nie,” zgodził się Aleron, jego wzrok zatrzymał się na mnie z taką intensywnością, że skóra mi cierpła od niechcianego rozpoznania. „To dopiero początek.”
W jego bladych oczach pojawiło się coś na kształt tęsknoty, coś, co boleśnie przypomniało mi chłopca, który kiedyś przemycał mi dodatkowe desery, gdy ojciec nie patrzył.
„Do zobaczenia, kochanie,” szepnął.
To czułe słowo wywołało dreszcze na moich plecach, których nie chciałam przyznać. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zanim mogłam zażądać prawdziwych odpowiedzi zamiast zagadkowych ostrzeżeń, rozpłynął się w cieniu wraz ze swoimi towarzyszami.
Jeszcze przed chwilą byli tam—namacalni, groźni—a potem zniknęli niczym dym, zostawiając po sobie tylko zapach wampira i starych sekretów.
Upadłam na kolana obok Thomena, natychmiast badając jego rany. „Jak źle?”
„Przeżyję”, powiedział ponuro, ale jego twarz pobladła od utraty krwi. „Ramię potrzebuje szwów, brew to tylko zadrapanie.”
Gdy przyciskałam dłonie do jego rozszarpanego ramienia, by zatamować krwawienie, w mojej głowie płonęły pytania.
Pytania o to znajome spojrzenie w oczach Alerona, gdy nazwał mnie ‘kochanie’. Pytania o prawdy, do których podobno nie byłam gotowa.
I najbardziej niepokojące—pytania, dlaczego część mnie pragnęła mu uwierzyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kiara
Ciepły blask kominka w naszej chacie rzucał tańczące cienie na zranione ramię Thomena, gdy ostrożnie oczyszczałam poszarpane srebrne szramy.
Pomimo naszych zdolności do leczenia, rany od srebra zawsze goiły się dłużej, pozostawiając gniewne, czerwone ślady, które będą powoli blednąć przez następne dni.
"Przestań się tak zamartwiać," powiedział Thomen z ironicznym uśmiechem, choć nie odsunął się od mojego dotyku. "To tylko zadrapania."
"Zadrapania?" Przyłożyłam środek odkażający do najgłębszego cięcia, co wywołało u niego gwałtowny wdech. "To niemal przecięło mięsień. Gdyby Damien uderzył cal wyżej—"
"Ale nie uderzył," przerwał mi Thomen, chwytając moją dłoń, która lekko się trzęsła. "Nic mi nie jest, Kiara. Oboje wyszliśmy z tego."
Odłożyłam medyczne przybory i oparłam czoło o jego niezranione ramię, wdychając znajomy zapach sosny i ciepła.
"Nie mogę cię też stracić. Nie mogę zostać jedyna..."
"Hej." Jego palce uniosły mój podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "To się nie stanie. Zawsze będę cię chronił, bez względu na wszystko."
"To tak nie działa," powiedziałam stanowczo, choć mój głos był miękki. "Chronimy się nawzajem. Równi partnerzy, pamiętasz? Nie jestem jakąś kruchą istotą, którą trzeba ciągle osłaniać."
"Wiem, że nie jesteś krucha," odparł Thomen, przesuwając kciukiem po moim policzku. "Ale jesteś dla mnie wszystkim, Kiara. Moją partnerką, moją Alfą, całym moim światem. Jeśli ochrona ciebie oznacza kilka ciosów, zawsze się na to godzę."
"A jeśli stracę cię przez te twoje poświęcenia?" wyszeptałam. "Co wtedy stanie się z twoją partnerką? Co stanie się ze mną?"
Na chwilę zamilkł, a porozumienie przeszło między nami przez naszą więź. "Więc będziemy ostrożni. Oboje wrócimy do domu."
"Oboje," zgodziłam się, wtulając się w jego dłoń. "Zawsze oboje."
Po upewnieniu się, że rany Thomena zostały odpowiednio opatrzone, a jego regeneracja działa sprawnie, ruszyłam przez nasze terytorium na wieczorny obchód.
Znajome ścieżki między chatami i terenami wspólnotowymi pomagały mi uspokoić niespokojną energię, która zawsze towarzyszyła walce. W pobliżu placu treningowego znalazłam Marcusa przeglądającego grafiki patroli przy świetle lampy.
Mając pięćdziesiąt lat, nosił się z godnością zawodowego wojskowego. Jego ciemne włosy były już poprzetykane srebrem, a poorane doświadczeniem rysy mówiły o zbyt wielu stoczonych bitwach i zbyt wielu utraconych przyjaciołach.
"Kiara," przywitał mnie z szacunkiem. "Jak poszło polowanie?"
"Aleron znów uciekł," przyznałam, a frustracja wkradła się do mojego głosu, mimo prób zachowania spokoju. "Ale byliśmy bliżej niż kiedykolwiek. Następnym razem rozstrzygniemy sprawę."
Marcus studiował moją twarz z przenikliwością kogoś, kto zna mnie od dziecka. "Starłaś się z nim bezpośrednio?"
"Spodziewał się nas," powiedziałam. "To wszystko było zaplanowane od początku—kolejna jego gra. Ale jego nadmierna pewność siebie będzie jego zgubą. Poznaję jego schematy."
"Twój ojciec dobrze cię wychował, mała Alfo," odparł Marcus, a jego surowy wyraz twarzy złagodniał z nieukrywaną dumą.
Po jego morderstwie, gdy wataha była rozbita i rozproszona, byłam jedynym dzieckiem, które pozostawił po sobie potężny i szanowany Alfa Zayden. Miałam tylko osiemnaście lat, ale jakoś wszyscy dostrzegli we mnie siłę, by połączyć rozbite rodziny i odbudować to, co zniszczył Aleron.
"Czasem zastanawiam się, czy podejmuję dobre decyzje," wyznałam, czego nie przyznałabym nikomu innemu. "Czy Ojciec pochwaliłby wybory, które musiałam podjąć."
"Twój ojciec byłby dumny z przywódczyni, którą się stałaś," powiedział Marcus bez wahania, "nawet jeśli nienawidziłby okoliczności, które doprowadziły cię do tej władzy. Dałaś tej watasze nadzieję, Kiara. Dałaś nam sens."
Jego słowa rozgrzały coś głęboko w mojej piersi, dając potwierdzenie, którego nie wiedziałam, że potrzebuję.
"Dziękuję, Marcus. To znaczy więcej, niż myślisz."
Gdy Marcus odszedł, nastrój wyraźnie się rozjaśnił, gdy usłyszałam dźwięk dziecięcego śmiechu niosącego się z części wspólnej. Grupa młodych watahy zauważyła mnie i natychmiast porzuciła swoją zabawę, rzucając się do mnie z zaraźliwym entuzjazmem.
"Alfa Kiara! Alfa Kiara!" chórowali, otaczając mnie niczym gromadka rozradowanych szczeniąt. "Wróciłaś!"
"Słyszeliśmy, że była wielka walka!" ośmioletnia Emma zadeklarowała z szeroko otwartymi ze wzruszenia oczami. "Pokonałaś złe wampiry?"
"Jesteś najsilniejszą wilczycą na świecie!" sześcioletni Tommy dodał, ciągnąc mnie za rękaw. "Pokażesz nam, jak jesteś silna?"
Zanim zdołałam zaprotestować, dwoje młodszych dzieci wdrapało się mi na plecy i ramiona, a kolejne dwa przyczepiły się do nóg. Zamiast czuć się przytłoczona, śmiałam się, z łatwością podnosząc całą piątkę naraz.
Moja moc fizyczna sprawiała, że nie ważyli więcej niż piórka.
"Wyżej! Wyżej!" piszczały z zachwytu.
"Ostrożnie teraz," powiedziałam, delikatnie odstawiając je na ziemię. "Rodzice nie darują mi, jeśli wystrzelę was na orbitę."
"Nauczysz nas walczyć jak ty, kiedy będziemy starsi?" Emma zapytała poważnie.
"Nauczę was bronić tego, co ważne," odpowiedziałam, czochrając jej włosy. "Po to jest prawdziwa siła."
Patrząc na ich jasne, niewinne twarze, przypomniałam sobie dokładnie, dlaczego te polowania są ważne.
Nie tylko dla zemsty na Aleronie, choć to pragnienie wciąż płonęło gorąco w mojej piersi. Ale dla ich przyszłego bezpieczeństwa, dla szansy, że dorosną w świecie, w którym wampiry i wilkołaki nie są uwikłane w niekończący się cykl przemocy.
"Alfa Kiara," dziesięcioletni Jacob powiedział z powagą, na jaką stać tylko dzieci, "moja mama mówi, że to ty trzymasz potwory z dala od nas."
"Robię, co w mojej mocy," odpowiedziałam szczerze. "Wszyscy to robimy."
Mój spokojny moment z dziećmi został przerwany, gdy głos Thomena dotarł do mnie przez naszą mentalną więź, naglący i wyraźny: "Kiara, wracaj. Zwiadowcy mają pilne wieści."
Poczułam, jak moje ciało automatycznie się napina, a krótka chwila wytchnienia od czujności wyparowała.
"Muszę już iść," powiedziałam dzieciom łagodnie. "Ale zobaczymy się jutro, dobrze?"
Machali mi na pożegnanie z radosnymi okrzykami, już wracając do swoich zabaw z młodzieńczą odpornością. Szybko ruszyłam do naszego centrum dowodzenia, gdzie zastałam Thomena otoczonego przez trzech najlepszych zwiadowców, których twarze były posępne od świeżych wieści.
"Co mamy?" zapytałam bez zbędnych wstępów.
"Nowa aktywność wampirów," zameldowała Mikaela, jedna z naszych najbardziej zaufanych tropicielek. "Inna lokalizacja, ale te same schematy. Wiele śladów, świeże tropy i coś, co wygląda na tymczasowy obóz około piętnastu mil na południowy wschód."
"Jak świeże?" zapytałam, już analizując opcje w myślach.
"Kilka godzin, może mniej," potwierdził inny zwiadowca. "Tym razem nie próbują ukryć swojej obecności."
Wymieniłam spojrzenie z Thomenem, widząc w jego oczach własne myśli. Po wczorajszej nocy Aleron spodziewałby się, że się wycofamy, przegrupujemy i będziemy lizać rany.
Nie spodziewałby się natychmiastowego kontrataku.
"Wyruszamy o świcie," zadeklarowałam, a mój głos niósł absolutny autorytet Alfy podejmującej strategiczną decyzję. "Tym razem pełny oddział uderzeniowy. Koniec z grami."
Przesuń w górę, aby kontynuować