POV Kiara
Te dwa słowa przeszyły mnie falą szoku. Każdy mięsień mojego ciała napinał się z rozpoznania i wściekłości.
Obróciłam się w miejscu, srebrne ostrza już śpiewały w powietrzu, ale Aleron wyłonił się z cienia niczym płynna ciemność, łapiąc mnie za nadgarstek z nieludzką szybkością.
Lata naostrzyły go w coś śmiertelnie groźnego. Był tak piękny, jak go zapamiętałam—i to było w tym chore. Wciąż wyglądał jak zagubiony chłopiec, którego ojciec uratował, z tą różnicą, że teraz to piękno przypominało ostrze przyciśnięte mi do gardła.
Aleron był o głowę ode mnie wyższy, bardziej umięśniony niż dawniej chudy chłopak, jego czarne włosy opadały falami, okalając twarz. Te same wyniosłe kości policzkowe, te same pełne usta, które kiedyś się dla mnie uśmiechały. Ale jego oczy—Bogini, jego oczy były inne.
Kiedyś miały w sobie ciepło, nawet niewinność, teraz płonęły lodowatym ogniem. Bladozielone jak zimowy szron, absolutnie bezlitosne.
„Przewidywalna jak zawsze”, powiedział, a ten irytujący uśmiech igrał na jego ustach. „Naprawdę myślałaś, że nie będę wiedział, że tu przyjdziesz?”
„Ty draniu!” warknęłam, wyrywając rękę i tnąc jego gardło.
Ale Aleron cofnął się jak dym, moje ostrze przecięło tylko powietrze tam, gdzie przed chwilą była jego szyja.
„Wszystko jest pułapką, gdy myślisz trzy ruchy naprzód, kochanie.”
Thomen pojawił się po mojej lewej stronie, jego broń zabłysła, gdy zajął pozycję, by odciąć Aleronowi drogę ucieczki.
„Dość tych gier, Lucroy. Czas zapłacić za to, co zrobiłeś.”
„Thomen Coulburg”, oczy Alerona błysnęły mrocznym rozbawieniem. „Wciąż bawisz się w wiernego pieska, widzę. Powiedz mi, czy nadal śnią ci się koszmary o martwych braciach?”
Drwina trafiła w cel. Thomen rzucił się naprzód z rykiem furii, ale Aleron po prostu zrobił krok w bok, jego postać rozmyła się z nadnaturalną prędkością. Kiedy pojawił się ponownie, był już za nami, tak blisko, że czułam jego oddech na karku.
„Zabiłeś go!” odwróciłam się błyskawicznie, pazury wysunęły się, gdy wilcza natura przejęła kontrolę. „Zabiłeś mojego ojca po tym, jak traktował cię jak syna!”
„Tak ci się wydaje?” Aleron odbił moje pazury z płynną gracją, jego ruchy były niemożliwie eleganckie nawet w walce. „Myślisz, że po prostu któregoś ranka się obudziłem i postanowiłem wszystko zniszczyć?”
„A co innego mogę myśleć?” nasiliłam atak, poruszając się w idealnej synchronizacji z Thomenem, nasza więź par pozwalała nam walczyć jak jeden organizm. „Sprowadziłeś wampiry do naszego sanktuarium. Stałeś i patrzyłeś, jak mordują naszych ludzi!”
„Jest wiele rzeczy, których nie rozumiesz, Kiaro.” Aleron odskoczył od ciosu Thomena, jego postać przechodziła między ciałem a cieniem. „Są rzeczy, których nie mogłem ci wtedy powiedzieć, i takie, na które nie jesteś jeszcze gotowa.”
„Spróbuj!” wrzasnęłam, furia rozmazywała mi świat na czerwono. „Spróbuj mi wyjaśnić, dlaczego chłopak, którego mój ojciec uratował, stał się potworem, który go zamordował!”
„Twój ojciec—” Aleron zaczął, po czym nagle zamilkł, gdy ostrze Thomena omal go nie dosięgło.
„Nie waż się o nim mówić”, warknął Thomen, krew sączyła się z rany na policzku, gdzie cięcie Alerona ledwo go drasnęło. „Straciłeś prawo do jego imienia tej nocy, gdy nas zdradziłeś.”
„Naprawdę?” głos Alerona stał się niemal bolesny. „A może uratowałem więcej istnień, niż kiedykolwiek się dowiesz?”
„Zagadki i kłamstwa”, rzuciłam, koordynując kolejny atak z Thomenem.
Nasze ruchy płynęły razem jak zabójczy taniec, wyćwiczony latami treningu i naszą prawdziwą więzią.
„Prawda rzadko bywa prosta, Kiaro”, powiedział Aleron, wciąż udawało mu się unikać naszych ataków. „A niektóre prawdy są zbyt niebezpieczne, by wypowiadać je na głos.”
„Jaka prawda może usprawiedliwić ludobójstwo?” zapytał Thomen, jego ostrze świszczało tam, gdzie jeszcze przed chwilą była głowa Alerona.
„Prawda o tym, co nadchodziło”, odpowiedział Aleron tajemniczo.
Zanim zdążyłam żądać wyjaśnień, z cieni wyłoniły się kolejne dwie postacie—wampiry.
„Aleron”, syknęła jedna z nich, „nie mamy na to czasu.”
„Helena, Damien”, Aleron skinął im głową, nie spuszczając ze mnie wzroku. „Idealne wyczucie czasu, jak zawsze.”
Szanse natychmiast się zmieniły.
Dwóch na jednego i tak było już trudnym wyzwaniem przy umiejętnościach Alerona. Dwóch na trzech groziło rzezią.
„Kiara, lewa flanka!” krzyknął Thomen, natychmiast ruszając na Damiena.
Odwróciłam się do Heleny, ale poruszała się z taką płynnością, że Aleron przy niej wydawał się powolny. Jej ostrze przecięło mi ramię, zanim zdążyłam się całkiem obrócić, a ja stłumiłam krzyk bólu.
„Świeża krew wilkołaka”, zamruczała Helena, zlizując moją krew z sztyletu. „Cudownie.”
„Ciesz się, póki możesz”, warknęłam, ignorując piekący ból i ponawiając atak.
Za mną słyszałam, jak Thomen sapiąc walczy z Damienem, ich bronie zderzały się w szybkim rytmie.
Dźwięk naszej skoordynowanej walki wypełniał opuszczone miejsce, ale prędkość wampirów sprawiała, że walka stawała się coraz bardziej desperacka.
„Thomen!” wrzasnęłam, gdy ostrze Heleny o mało nie przecięło mi gardła.
Usłyszałam jego przekleństwo, potem obrzydliwy dźwięk rozdzieranej skóry. Uderzenie Damiena, nasączone srebrem, rozcięło Thomenowi ramię, krew natychmiast zaczęła lać się strumieniem.
„Na to cię stać?” warknął Thomen przez zaciśnięte zęby, ale słyszałam ból w jego głosie.
Damien odpowiedział mu brutalnym ciosem w twarz, rozcinając brew i zalewając Thomena krwią. „Dopiero zaczynam.”
Widok rannego partnera, jego krwi płynącej po twarzy, rozpalił we mnie coś pierwotnego i wściekłego. Instynkt ochronny eksplodował, niwecząc wszelki rozsądek i strategię.
„Odsuń się od niego!” ryknęłam, porzucając walkę z Heleną i rzucając się na Damiena.
Tym razem moje pazury trafiły cel, rozszarpując głębokie bruzdy na piersi wampira, zanim zdążył uskoczyć. Zachwiał się z sykiem bólu i zaskoczenia.
„Opiekuńcza Alfa”, zaśmiała się Helena, ale w jej głosie pojawiła się ostrożność.
W oddali zaczęły rozbrzmiewać wycia—głębokie, żałobne, oznaczające, że członkowie naszej watahy usłyszeli odgłosy walki i nadciągają.
Twarz Alerona natychmiast się zmieniła, przez jego rysy przemknął cień żalu. „Czas się zbierać.”
„To nie koniec, Lucroy”, warknął Thomen, krew wciąż płynęła z ran, gdy przyciskał dłoń do rozszarpanego ramienia.
„Nie,” zgodził się Aleron, jego wzrok zatrzymał się na mnie z taką intensywnością, że skóra mi cierpła od niechcianego rozpoznania. „To dopiero początek.”
W jego bladych oczach pojawiło się coś na kształt tęsknoty, coś, co boleśnie przypomniało mi chłopca, który kiedyś przemycał mi dodatkowe desery, gdy ojciec nie patrzył.
„Do zobaczenia, kochanie,” szepnął.
To czułe słowo wywołało dreszcze na moich plecach, których nie chciałam przyznać. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zanim mogłam zażądać prawdziwych odpowiedzi zamiast zagadkowych ostrzeżeń, rozpłynął się w cieniu wraz ze swoimi towarzyszami.
Jeszcze przed chwilą byli tam—namacalni, groźni—a potem zniknęli niczym dym, zostawiając po sobie tylko zapach wampira i starych sekretów.
Upadłam na kolana obok Thomena, natychmiast badając jego rany. „Jak źle?”
„Przeżyję”, powiedział ponuro, ale jego twarz pobladła od utraty krwi. „Ramię potrzebuje szwów, brew to tylko zadrapanie.”
Gdy przyciskałam dłonie do jego rozszarpanego ramienia, by zatamować krwawienie, w mojej głowie płonęły pytania.
Pytania o to znajome spojrzenie w oczach Alerona, gdy nazwał mnie ‘kochanie’. Pytania o prawdy, do których podobno nie byłam gotowa.
I najbardziej niepokojące—pytania, dlaczego część mnie pragnęła mu uwierzyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kiara
Ciepły blask kominka w naszej chacie rzucał tańczące cienie na zranione ramię Thomena, gdy ostrożnie oczyszczałam poszarpane srebrne szramy.
Pomimo naszych zdolności do leczenia, rany od srebra zawsze goiły się dłużej, pozostawiając gniewne, czerwone ślady, które będą powoli blednąć przez następne dni.
"Przestań się tak zamartwiać," powiedział Thomen z ironicznym uśmiechem, choć nie odsunął się od mojego dotyku. "To tylko zadrapania."
"Zadrapania?" Przyłożyłam środek odkażający do najgłębszego cięcia, co wywołało u niego gwałtowny wdech. "To niemal przecięło mięsień. Gdyby Damien uderzył cal wyżej—"
"Ale nie uderzył," przerwał mi Thomen, chwytając moją dłoń, która lekko się trzęsła. "Nic mi nie jest, Kiara. Oboje wyszliśmy z tego."
Odłożyłam medyczne przybory i oparłam czoło o jego niezranione ramię, wdychając znajomy zapach sosny i ciepła.
"Nie mogę cię też stracić. Nie mogę zostać jedyna..."
"Hej." Jego palce uniosły mój podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "To się nie stanie. Zawsze będę cię chronił, bez względu na wszystko."
"To tak nie działa," powiedziałam stanowczo, choć mój głos był miękki. "Chronimy się nawzajem. Równi partnerzy, pamiętasz? Nie jestem jakąś kruchą istotą, którą trzeba ciągle osłaniać."
"Wiem, że nie jesteś krucha," odparł Thomen, przesuwając kciukiem po moim policzku. "Ale jesteś dla mnie wszystkim, Kiara. Moją partnerką, moją Alfą, całym moim światem. Jeśli ochrona ciebie oznacza kilka ciosów, zawsze się na to godzę."
"A jeśli stracę cię przez te twoje poświęcenia?" wyszeptałam. "Co wtedy stanie się z twoją partnerką? Co stanie się ze mną?"
Na chwilę zamilkł, a porozumienie przeszło między nami przez naszą więź. "Więc będziemy ostrożni. Oboje wrócimy do domu."
"Oboje," zgodziłam się, wtulając się w jego dłoń. "Zawsze oboje."
Po upewnieniu się, że rany Thomena zostały odpowiednio opatrzone, a jego regeneracja działa sprawnie, ruszyłam przez nasze terytorium na wieczorny obchód.
Znajome ścieżki między chatami i terenami wspólnotowymi pomagały mi uspokoić niespokojną energię, która zawsze towarzyszyła walce. W pobliżu placu treningowego znalazłam Marcusa przeglądającego grafiki patroli przy świetle lampy.
Mając pięćdziesiąt lat, nosił się z godnością zawodowego wojskowego. Jego ciemne włosy były już poprzetykane srebrem, a poorane doświadczeniem rysy mówiły o zbyt wielu stoczonych bitwach i zbyt wielu utraconych przyjaciołach.
"Kiara," przywitał mnie z szacunkiem. "Jak poszło polowanie?"
"Aleron znów uciekł," przyznałam, a frustracja wkradła się do mojego głosu, mimo prób zachowania spokoju. "Ale byliśmy bliżej niż kiedykolwiek. Następnym razem rozstrzygniemy sprawę."
Marcus studiował moją twarz z przenikliwością kogoś, kto zna mnie od dziecka. "Starłaś się z nim bezpośrednio?"
"Spodziewał się nas," powiedziałam. "To wszystko było zaplanowane od początku—kolejna jego gra. Ale jego nadmierna pewność siebie będzie jego zgubą. Poznaję jego schematy."
"Twój ojciec dobrze cię wychował, mała Alfo," odparł Marcus, a jego surowy wyraz twarzy złagodniał z nieukrywaną dumą.
Po jego morderstwie, gdy wataha była rozbita i rozproszona, byłam jedynym dzieckiem, które pozostawił po sobie potężny i szanowany Alfa Zayden. Miałam tylko osiemnaście lat, ale jakoś wszyscy dostrzegli we mnie siłę, by połączyć rozbite rodziny i odbudować to, co zniszczył Aleron.
"Czasem zastanawiam się, czy podejmuję dobre decyzje," wyznałam, czego nie przyznałabym nikomu innemu. "Czy Ojciec pochwaliłby wybory, które musiałam podjąć."
"Twój ojciec byłby dumny z przywódczyni, którą się stałaś," powiedział Marcus bez wahania, "nawet jeśli nienawidziłby okoliczności, które doprowadziły cię do tej władzy. Dałaś tej watasze nadzieję, Kiara. Dałaś nam sens."
Jego słowa rozgrzały coś głęboko w mojej piersi, dając potwierdzenie, którego nie wiedziałam, że potrzebuję.
"Dziękuję, Marcus. To znaczy więcej, niż myślisz."
Gdy Marcus odszedł, nastrój wyraźnie się rozjaśnił, gdy usłyszałam dźwięk dziecięcego śmiechu niosącego się z części wspólnej. Grupa młodych watahy zauważyła mnie i natychmiast porzuciła swoją zabawę, rzucając się do mnie z zaraźliwym entuzjazmem.
"Alfa Kiara! Alfa Kiara!" chórowali, otaczając mnie niczym gromadka rozradowanych szczeniąt. "Wróciłaś!"
"Słyszeliśmy, że była wielka walka!" ośmioletnia Emma zadeklarowała z szeroko otwartymi ze wzruszenia oczami. "Pokonałaś złe wampiry?"
"Jesteś najsilniejszą wilczycą na świecie!" sześcioletni Tommy dodał, ciągnąc mnie za rękaw. "Pokażesz nam, jak jesteś silna?"
Zanim zdołałam zaprotestować, dwoje młodszych dzieci wdrapało się mi na plecy i ramiona, a kolejne dwa przyczepiły się do nóg. Zamiast czuć się przytłoczona, śmiałam się, z łatwością podnosząc całą piątkę naraz.
Moja moc fizyczna sprawiała, że nie ważyli więcej niż piórka.
"Wyżej! Wyżej!" piszczały z zachwytu.
"Ostrożnie teraz," powiedziałam, delikatnie odstawiając je na ziemię. "Rodzice nie darują mi, jeśli wystrzelę was na orbitę."
"Nauczysz nas walczyć jak ty, kiedy będziemy starsi?" Emma zapytała poważnie.
"Nauczę was bronić tego, co ważne," odpowiedziałam, czochrając jej włosy. "Po to jest prawdziwa siła."
Patrząc na ich jasne, niewinne twarze, przypomniałam sobie dokładnie, dlaczego te polowania są ważne.
Nie tylko dla zemsty na Aleronie, choć to pragnienie wciąż płonęło gorąco w mojej piersi. Ale dla ich przyszłego bezpieczeństwa, dla szansy, że dorosną w świecie, w którym wampiry i wilkołaki nie są uwikłane w niekończący się cykl przemocy.
"Alfa Kiara," dziesięcioletni Jacob powiedział z powagą, na jaką stać tylko dzieci, "moja mama mówi, że to ty trzymasz potwory z dala od nas."
"Robię, co w mojej mocy," odpowiedziałam szczerze. "Wszyscy to robimy."
Mój spokojny moment z dziećmi został przerwany, gdy głos Thomena dotarł do mnie przez naszą mentalną więź, naglący i wyraźny: "Kiara, wracaj. Zwiadowcy mają pilne wieści."
Poczułam, jak moje ciało automatycznie się napina, a krótka chwila wytchnienia od czujności wyparowała.
"Muszę już iść," powiedziałam dzieciom łagodnie. "Ale zobaczymy się jutro, dobrze?"
Machali mi na pożegnanie z radosnymi okrzykami, już wracając do swoich zabaw z młodzieńczą odpornością. Szybko ruszyłam do naszego centrum dowodzenia, gdzie zastałam Thomena otoczonego przez trzech najlepszych zwiadowców, których twarze były posępne od świeżych wieści.
"Co mamy?" zapytałam bez zbędnych wstępów.
"Nowa aktywność wampirów," zameldowała Mikaela, jedna z naszych najbardziej zaufanych tropicielek. "Inna lokalizacja, ale te same schematy. Wiele śladów, świeże tropy i coś, co wygląda na tymczasowy obóz około piętnastu mil na południowy wschód."
"Jak świeże?" zapytałam, już analizując opcje w myślach.
"Kilka godzin, może mniej," potwierdził inny zwiadowca. "Tym razem nie próbują ukryć swojej obecności."
Wymieniłam spojrzenie z Thomenem, widząc w jego oczach własne myśli. Po wczorajszej nocy Aleron spodziewałby się, że się wycofamy, przegrupujemy i będziemy lizać rany.
Nie spodziewałby się natychmiastowego kontrataku.
"Wyruszamy o świcie," zadeklarowałam, a mój głos niósł absolutny autorytet Alfy podejmującej strategiczną decyzję. "Tym razem pełny oddział uderzeniowy. Koniec z grami."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kiara
Zapach pojmanych wilkołaków — naszych zwiadowców schwytanych trzy dni temu — palił moje nozdrza, podsycając wściekłość, gdy przebijałam się przez pierwszą falę wampirzych obrońców.
Akcja ratunkowa przebiegała dokładnie zgodnie z planem, dopóki nie zauważyłam trzech wampirów uciekających w kierunku czegoś, co wyglądało na boczne wyjście. Jeśli im się uda, zaalarmują posiłki albo gorzej.
Mogliby przenieść naszych pojmanych zwiadowców, zanim do nich dotrzemy.
„Ścigam uciekinierów”, ogłosiłam w umyślnej łączności, odłączając się od głównej grupy, by ruszyć w pościg.
„Kiara, czekaj na wsparcie!” Głos Thomena zaiskrzył w mojej głowie, ale już byłam w ruchu.
Goniłam uciekające wampiry przez labirynt korytarzy i magazynów. Ale kiedy skręciłam za róg, zbyt późno zorientowałam się, że zostałam zwabiona w pułapkę.
Helena wysunęła się z cienia niczym blady upiór, jej ostrze z domieszką srebra już błyszczało złowrogą intencją. Pozostali wampirzy zniknęli, zostawiając mnie samą z najgroźniejszą wojowniczką Alerona.
„W końcu”, zamruczała Helena, zazdrość płonęła w jej zimnych oczach. „Miałam nadzieję na trochę prywatności z tą słynną Alfą wilczycą.”
„Helena”, warknęłam, unosząc broń. „Gdzie są nasi zwiadowcy?”
„Bezpieczni. Na razie”, odparła, krążąc wokół mnie jak drapieżnik. „Ale nie zostaniesz tu na tyle długo, by ich uratować.”
„Zobaczymy.”
Rzuciłam się do przodu, lecz Helena była szybsza od innych, jej ruchy płynne i precyzyjne.
„On wciąż cię obserwuje”, syknęła, gdy nasze ostrza się starły, iskry posypały się od uderzenia. „Wciąż, kurwa, odpływa myślami do swojej drogocennej wilczycy. Obrzydliwe…”
„Nie wiem, o czym mówisz!” warknęłam, odbijając cios wymierzony w moje gardło.
„Nie wiesz?” Śmiech Heleny był okrutny, a jej atak nasilał się. „Wiem, że Aleron wciąż o tobie myśli, kiedy powinien się skupić na naszych planach, naszym zwycięstwie. Ale rozwiążę ten problem raz na zawsze!”
Jej ostrze z domieszką srebra dosięgło celu i rozcięło głęboko moje żebra, zbyt blisko serca. Piekąca agonia srebra zatruwającego moje ciało sprawiła, że się zachwiałam, a Helena natychmiast to wykorzystała.
„Już nie jesteś taka silna, co?”
Uderzyła ponownie, tym razem rozcinając ramię, po którym krew spłynęła mi po dłoni.
Walcząc desperacko, czułam jak srebro osłabia mnie szybciej, niż moja regeneracja mogła zrekompensować. Następne uderzenie Heleny rzuciło mną o betonowy filar, a moja broń potoczyła się w ciemność.
„To za każdą chwilę, którą zmarnował, myśląc o tobie zamiast o naszej misji”, warknęła Helena, unosząc ostrze do ostatecznego ciosu. „Za każdą naradę, podczas której jego umysł błądził ku wilkołaczym ścierwom!”
Broń ze srebrem opadała ku mojemu sercu, a na twarzy Heleny malowało się okrutne zadowolenie. Zamknęłam oczy, gotując się na śmierć—
Z cienia wystrzeliła dłoń, miażdżąc gardło Heleny z przerażającą szybkością. Jej broń upadła bezgłośnie na ziemię, gdy została uniesiona w powietrze niczym zepsuta lalka.
„Zapominasz się, Heleno.” Głos Alerona był zimny jak śmierć zimą, a jego blade oczy płonęły furią, gdy trzymał swoją porucznik za szyję. „Nie masz prawa odebrać jej życia.”
Helena szarpała się, wampirza regeneracja już próbowała naprawić obrażenia, lecz nie mogła się uwolnić z jego uścisku.
„I tak za wcześnie, by umarła,” kontynuował Aleron, a jego słowa niosły złowrogie implikacje, od których przeszedł mnie dreszcz. „Zdecydowanie za wcześnie.”
Puścił Helenę, która opadła na ziemię, łapiąc powietrze i błyskawicznie lecząc rany. Spojrzała to na Alerona, to na mnie, jakby nagle coś zrozumiała.
„Mój panie,” wychrypiała, cofając się przed jego gniewem, „ja tylko—”
„Przekroczyłaś granicę,” powiedział cicho, lecz w jego głosie brzmiała absolutna władza. „Zostaw nas. Teraz.”
Helena zniknęła w cieniach bez słowa, zostawiając mnie samą z moim największym koszmarem.
Srebrna trucizna pełzała w moich żyłach niczym płynny ogień, każde uderzenie serca słabsze od poprzedniego. Obraz zaczął się rozmywać, ciemność wkradała się na skraje mojego widzenia, mimo desperackiej walki o przytomność.
Filar za plecami wydawał się jedynym, co jeszcze mnie podtrzymywało, gdy siła ulatywała z ciała z każdą sekundą.
Aleron zwrócił się ku mnie z drapieżną gracją, a ja patrzyłam, jak podchodzi przez mgłę bólu i zamglonego wzroku. Każdy krok był przemyślany, niespieszny — taki, jak człowiek pewien, że jego ofiara nie ucieknie.
Jego blade, zielone oczy nie spuszczały ze mnie wzroku, śledząc każdy urywany oddech, każdy spazm słabości przechodzący przez moje ciało.
„Odsuń się!” warknęłam, próbując podnieść się wyżej na betonie.
Ale ramiona trzęsły mi się z wysiłku, a słowa zabrzmiały bardziej jak szept niż groźba.
„Kiara.” Moje imię na jego ustach zabrzmiało niemal łagodnie, niemal troskliwie. „Możesz umrzeć.”
Srebro paliło coraz głębiej, serce rwało się w piersi niczym zepsuty silnik. Czarne plamy tańczyły przed oczami, a ja czułam metaliczny smak krwi na języku.
„Jakby ci zależało, draniu,” wyplułam, choć czułam prawdę w jego słowach w słabnącym oddechu.
Aleron jednak z nieubłaganą cierpliwością podchodził bliżej, mimo moich prób powstrzymania go. Kiedy próbowałam go uderzyć resztką sił, łatwo pochwycił mój nadgarstek, a jego dotyk był zaskakująco delikatny.
„Nie mogę pozwolić ci tak umrzeć,” powiedział, delikatnie dociskając mnie do betonowego filara.
Nim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, Aleron wgryzł się głęboko we własny nadgarstek, a z rany wypłynęła ciemna krew. Przyłożył ranę do ust, jego oczy nie odrywały się od moich, gdy ogarniały mnie dezorientacja i narastający lęk.
„Co ty robisz?” zapytałam, ale głos był słaby.
Zamiast odpowiedzieć, Aleron przycisnął moje usta w brutalnym pocałunku, wykorzystując przewagę, by utrzymać mnie nieruchomą, gdy wtłaczał swoją krew między moje wargi.
Próbowałam się wyrwać, odwrócić głowę, ale jego uścisk był nieubłagany.
Smak jego krwi uderzył we mnie jak płynny ogień. Potężny i odurzający w sposób, który mnie przerażał. Poczułam, jak działa natychmiast, leczy rany po srebrze, wzmacnia bicie serca, budzi coś głęboko we mnie.
Szok przeszedł przez nas oboje, był zarazem obcy i przerażająco znajomy. Jego krew śpiewała w moich żyłach, sprawiając, że skóra aż cierpła od niechcianego rozpoznania.
Kiedy w końcu mnie puścił, byłam całkowicie uleczona, lecz roztrzęsiona do głębi. Smak jego krwi pozostał na moich ustach — a coś we mnie pragnęło więcej.
„Do następnego razu, kochanie,” mruknął Aleron, już znikając w cieniach.
„Czekaj!” zawołałam, ale zniknął jak dym, zostawiając mnie samą z pytaniami i przerażającym głodem, którego nie umiałam nazwać.
„Kiara!” Głos Thomena odbił się echem w korytarzu, a jego kroki rozległy się tuż obok. „Wszystko w porządku? Słyszałem walkę—”
Wyjechał zza rogu z bronią w ręku, by zobaczyć mnie stojącą samotnie przy filarze, bez żadnych śladów walki.
„Nic mi nie jest,” powiedziałam szybko, choć głos mi drżał. „Wampiry uciekły, gdy usłyszały, że idziesz.”
Thomen spojrzał na mnie z troską, wyraźnie czując, że coś jest nie tak przez naszą więź.
„Byłaś ranna, czułem to przez połączenie. Twój ból, a potem... nic.”
„Powierzchowne rany”, skłamałam, nienawidząc, jak łatwo mi to przyszło. „Już się zagoiły.”
Ale nawet mówiąc te słowa, wciąż czułam moc krwi Alerona na ustach, czułam, jak śpiewa mi w żyłach niczym zakazany hymn.
Przesuń w górę, aby kontynuować