passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Twiceloved - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

Twiceloved

/

Rozdział 7

rozdział 6

POV Kiara

Domowy spokój naszej wspólnej kuchni działał jak balsam po chaosie ostatnich walk. Doglądałam grubych steków na naszym ogrodowym grillu, podczas gdy on przygotowywał dodatki – ta komfortowa rutyna koiła moje wciąż poszarpane nerwy.

Thomen pojawił się za mną, obejmując mnie w talii i przyciągając do swojego torsu.

„Wiesz, że uwielbiam patrzeć, jak gotujesz,” wyszeptał mi do ucha. „Jest coś niesamowicie seksownego w mojej partnerce i mojej wspaniałej Alfie — tak samo domowej, jak i śmiercionośnej.”

„Pochlebstwa zaprowadzą cię wszędzie,” zaśmiałam się, wtulając się w jego ciepło. „Ale obiadu szybciej nie dostaniesz.”

„Nigdzie mi się nie spieszy,” odparł, składając delikatny pocałunek na mojej szyi. „Mógłbym tak cię trzymać całą noc.”

Prosta czułość sprawiła, że serce mi zadrżało, przypominając, dlaczego te ciche chwile są tak samo ważne jak nasze bitwy. „Steki są prawie gotowe. Myślisz, że dasz radę oderwać się na tyle, żeby przynieść talerze?”

„Jeśli muszę…” Thomen westchnął teatralnie, wypuszczając mnie z wyraźną niechęcią.

Podczas kolacji wpadliśmy w łatwą rozmowę o sprawach stada i ostatnich wydarzeniach, wypełniając wieczór tym komfortowym gadaniem. Thomen dzielił się plotkami z patroli, a ja informowałam go o harmonogramach treningów.

„Marcus wspomniał, że rodzina Johnsonów spodziewa się kolejnego szczeniaka,” powiedział Thomen, z wyraźną satysfakcją krojąc stek. „To będzie ich czwarte dziecko w ciągu sześciu lat.”

„Dobrze dla nich.” Nadźgałam ziemniaka, zmuszając się do żucia i przełykania, mimo że nagle zupełnie straciłam apetyt. „Stado rośnie w siłę z każdym nowym pokoleniem.”

Widelec Thomena zatrzymał się w pół drogi do ust, gdy przyjrzał mi się uważnie. „Nie jesz.”

„Jem.” Na dowód wzięłam kolejny kęs, choć czułam, jakbym przełykała trociny.

„Kiara.” W jego głosie brzmiała ta łagodna cierpliwość, którą stosował, gdy wiedział, że unikam tematu. „Od dziesięciu minut przekładasz jedzenie po talerzu. Co się dzieje?”

‘Wszystko’, chciałam krzyknąć.

Jedzenie, które powinno mnie odżywiać, nic nie daje. Słyszę rozmowy trzy domy dalej. A ten głód we mnie rośnie z każdą godziną, domagając się czegoś, czego nie potrafię nazwać.

Zamiast tego wymusiłam uśmiech. „Po prostu jestem zmęczona. To był naprawdę długi dzień.”

Thomen sięgnął przez stół, splatając nasze palce. „Nie wiem, czym sobie zasłużyłem na ciebie, Kiara.”

Jego słowa napełniły mnie miłością i oddaniem, ale też przygniotły winą.

Jak mogłam coś ukrywać przed osobą, która zna mnie lepiej niż ktokolwiek? Jak wyjaśnić, że nie rozumiem, co wydarzyło się między mną a Aleronem tamtej nocy? Co dzieje się ze mną?

„Thomen…”

„Kocham cię ponad wszystko, wiesz o tym?” przerwał mi z uśmiechem, tym chłopięcym grymasem, który przed laty zdobył moje serce.

„Ja ciebie też.”

Prawda o tym aż bolała w piersi. Naprawdę go kochałam — rozpaczliwie, całkowicie. Dlatego ukrywanie tego narastającego niepokoju we mnie wydawało się zdradą.

Mimo że zjadłam solidny posiłek i mój żołądek był zapełniony — mięso i warzywa wypełniły fizyczną pustkę — ten dziwny głód pozostał zupełnie nienaruszony.

Jakbym nie zjadła nic.

Opowiadaliśmy historie, lecz miałam trudności ze skupieniem. Świat wydawał się zbyt ostry, zbyt jasny. Słyszałam telewizor pani Henderson dwa domy dalej, szelest liści w jej ogrodzie i… równomierny rytm serca Thomena po drugiej stronie stołu.

Jego serce… Kiedy kiedykolwiek wcześniej słyszałam je tak wyraźnie?

Sprzątaliśmy razem, poruszając się w znajomej rutynie mycia i wycierania naczyń. Ale nawet ta prosta domowość wydawała się inna. Moje ruchy były zbyt płynne, zbyt precyzyjne. Kiedy sięgnęłam po szklankę, moja ręka poruszyła się szybciej, niż powinna.

„Słyszysz to?” zapytałam nagle, zastygając z talerzem w namydlonych dłoniach.

„Co mam słyszeć?” Thomen spojrzał znad wycieranej salaterki.

„Moje serce,” powiedziałam niepewnie. „Słyszę twoje. Tak wyraźnie, jakby rozbrzmiewało mi w uszach.”

Zamiast niepokoju, na twarzy Thomena pojawił się ciepły uśmiech. Odłożył ścierkę i przytulił mnie, głaszcząc delikatnie moje włosy.

„Nasza więź się pogłębia,” wyjaśnił czule. „Słyszałem, że czasem tak bywa, gdy partnerzy przejdą razem przez wielkie niebezpieczeństwo. Wspólny strach, ulga, gdy oboje przeżyjemy… to wzmacnia nasze połączenie.”

„Naprawdę?” zapytałam, pragnąc rozpaczliwie uwierzyć w jego racjonalne wyjaśnienie.

„Naprawdę,” potwierdził, całując mnie w czoło. „To znaczy, że się do siebie zbliżamy, coraz bardziej się wyczuwamy. To dobrze, Kiara.”

Skinęłam głową, pozwalając sobie na ukojenie jego pewnością, mimo że wyostrzone zmysły wciąż bombardowały mnie nieznanymi informacjami.

Gdy zapadła prawdziwa noc i skończyliśmy wieczorne rytuały, niesyty głód tylko się nasilił, zamiast ustąpić. Nie bolał, ale był uporczywy. Ciągła świadomość, że czegoś istotnego mi brakuje.

Gdy przeszliśmy do salonu, Thomen rozsiadł się na kanapie z tym leniwym, zadowolonym uśmiechem, który zwykle mnie rozśmieszał. Dziś sprawił, że serce zaczęło szybciej bić.

„Chodź tutaj. Wyglądasz, jakbyś potrzebowała się zrelaksować.”

Ale gdy się do niego zbliżyłam, nagle zapłonął we mnie inny głód. Jego widok wywołał podniecenie silniejsze niż wszystko, czego kiedykolwiek doświadczyłam.

Szeroka pierś Thomena unosiła się i opadała w spokojnym oddechu — całe to gibkie ciało, ciepła skóra, którą znałam tak dobrze. Ciemne włosy były potargane od przeczesywania ich palcami, a te ciepłe brązowe oczy miały w sobie to senne zadowolenie, które czyniło go nieodparcie atrakcyjnym.

Światło lampy podkreślało ostry zarys jego szczęki, kształt ust, sposób, w jaki długie nogi rozwalał swobodnie na naszej kanapie, jakby był panem świata.

Był piękny — metr dziewięćdziesiąt czysty męski wdzięk. I cały mój.

„Kiara?” odezwał się, wyraźnie wyczuwając zmianę w moim nastroju i drapieżny sposób, w jaki na niego patrzyłam.

Nie odpowiadając, uległam nagłej, niepohamowanej potrzebie i popchnęłam go na poduszki kanapy, siadając mu na udach z niespotykaną intensywnością.

„Już głodna mnie, kochanie?” Thomen wymruczał z niskim śmiechem, ale jego dłonie już sunęły na moje biodra, a ja czułam, jak twardnieje pod moim ciężarem.

„Cicho,” powiedziałam z uśmiechem. „Potrzebuję cię. Teraz.”

Przywarłam do jego ust z dzikim głodem, a on odpowiedział natychmiast. Jego wargi rozchyliły się pod moimi, a nasze języki splatały się w tańcu, który rozpalił ogień w moich żyłach.

Silne dłonie wplątały się w moje włosy, przyciągając mnie bliżej, gdy poruszałam się na nim, spragniona jeszcze większej bliskości. Usłyszałam, jak Thomen jęknął w moje usta, gdy oderwałam się, by obsypać pocałunkami jego szyję.

Jego skóra smakowała solą, ciepłem i czymś niepowtarzalnie jego, co sprawiło, że ten dziwny głód we mnie zaryczał z zadowolenia.

Moje dłonie błądziły po jego torsie, paznokcie lekko drapały rozgrzaną skórę, a on wyginał się pode mną z niskim dźwiękiem, który natychmiast trafił w samo sedno mojego pożądania. Gdy znalazłam ten wrażliwy punkt tuż pod obojczykiem i delikatnie go ugryzłam.

Jego uścisk na moich biodrach się wzmocnił, przyciskając mnie mocniej do jego rosnącego podniecenia.

„Kurwa,” sapnął, głos mu zadrżał od potrzeby. „Co w ciebie dzisiaj wstąpiło?”

Zamiast odpowiedzi znów przywarłam do jego ust, przelewając cały ten rozpaczliwy głód w pocałunek.

Ta potrzeba była inna — bardziej pierwotna, bardziej wszechogarniająca niż zwykle. Jakby coś dzikiego i głodnego obudziło się we mnie, domagając się zaspokojenia w sposób, którego nie znam i nie rozumiem.

Ale gdy dłonie Thomena znalazły brzeg mojej koszulki, wsunęły się pod spód, rysując wzory na nagiej skórze, a jego wargi pochłonęły moje, odsunęłam wszelkie pytania na bok.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Kiara

Jego usta poruszały się łapczywie na moich, oddech gorący i urywany, każdy pocałunek bardziej niechlujny od poprzedniego. Wciskałam się w niego, rozpaczliwie pragnąc tarcia, a dźwięk, który z niego wydobył się—głębokie, gardłowe warczenie w jego gardle—rozpaliło we mnie coś jeszcze głębiej.

Moje szorty były już wilgotne, przylepiały się między udami, a twardy kształt pod moimi biodrami był bardzo realny i bardzo gotowy.

„Powiedz mi, czego potrzebujesz,” wychrypiał, jego głos był ciężki od podniecenia, gdy próbował złapać oddech między pocałunkami.

Ale słowa były teraz bezużyteczne.

Unosząc biodra tylko na tyle, by ściągnąć szorty i zrzucić je gdzieś za siebie, pozbyłam się przeszkód.

Potem wsunęłam dłoń między nas, wsuwając ją pod gumkę jego spodni i uwalniając go. Thomen był gorący i twardy w mojej dłoni, drżał, gdy przesuwałam po nim palcami; mruczenia narastały głęboko w jego klatce piersiowej niczym dzikie zwierzę, kiedy przejmowałam kontrolę.

Prowadziłam go wzdłuż swojej nasiąkniętej szparki, drażniąc się czubkiem, po czym opadłam na niego jednym powolnym, rozdzierającym ruchem, od którego przewróciły mi się oczy.

Zaczęłam się poruszać, na początku powoli, kręcąc biodrami w tym leniwym, rozmyślnym rytmie, który sprawiał, że oboje drżeliśmy. Jego kutas ocierał się o każdy centymetr we mnie, zapewniając idealne tarcie.

Ręce Thomena chwyciły moje rajstopy, palce wbiły się w skórę, gdy zaczęłam go ujeżdżać—mocno, rozpaczliwie, spocona i pełna pożądania.

Jego oczy były półprzymknięte, gdy obserwował, jak biorę wszystko, co mi dawał.

„Kiara… kurwa,” jęknął, biodra szarpiąc w górę, by spotkać każdy ruch moich bioder. „Jesteś taka cudowna i ciasna, kochanie.”

„Nie mogę przestać,” dyszałam, paznokciami drapiąc jego klatkę piersiową. „To po prostu... potrzebuję cię bardziej.”

Moje ruchy napędzał dziwny głód i dzikie pragnienie, jakiego nigdy wcześniej nie czułam. Nawet gdybym chciała, nie umiałabym wyjaśnić tego rozpaczliwego potrzeby, która pchała mnie dalej.

Głowa Thomena opadła na poduszki kanapy, usta rozchylone, oddech nierówny, a wzroku nie odrywał ode mnie.

Ciepłe dłonie błądziły po moim ciele, jakby je wielbił.

Śledził krągłość moich piersi, linię talii, w górę ud i znów w dół. Nachyliłam się, opierając dłonie na jego klatce piersiowej, nasze usta zderzyły się gwałtownie, gdy przyśpieszyłam tempo.

Mokry, nieprzyzwoity odgłos naszych ciał stawał się coraz głośniejszy—brudny, mokry i piękny.

Thomen odpowiadał na każdy mój ruch biodrami własnym pchnięciem, dostosowując się do mojego rytmu. Wnikał głębiej, mocniej, aż oboje dyszeliśmy, spoceni i pojękujący.

Mój orgazm narastał szybko, ostry i palący, zaciskał się w moim brzuchu, gdy jego kutas trafiał w odpowiednie miejsce raz za razem.

„Zaraz—Thomen, ja—”

„Dojdź dla mnie,” błagał, jego głos złamany. „Tutaj, kochanie. Zrób mi bałagan.”

Rozpadłam się z okrzykiem, ciało zesztywniało, gdy szczytowałam, fala za falą uderzała przez mnie. Uda drżały, gdy jeździłam na nim do ostatnich pulsacji, każda powłoka nadwrażliwości powodowała, że cały czas drżałam.

Thomen zaklął pod nosem, a potem, z ostatnim pchnięciem, również doszedł, wtulając twarz w moją szyję, trzymając mnie mocno.

Nasze oddechy mieszały się, ciała wciąż drżące, spocone i zniszczone.

Uda bolały mnie od wspólnego spełnienia, ale nie przestawałam. Nie mogłam. Coś mnie napędzało, coś gorącego, szarpiącego i głębokiego w moim brzuchu, czego żaden orgazm nie mógł uciszyć.

Za każdym razem, gdy wciskałam się w niego, za każdym razem, gdy jęczał moje imię, czułam, jak ten głód wraca do życia.

Głód pulsujący pod moją skórą i odmawiający zaspokojenia.

Nie rozumiejąc dlaczego, znów uniosłam się z jego klatki piersiowej, moja potrzeba była widoczna w każdym geście, gdy patrzyłam na niego z góry.

„Nie masz dzisiaj dość, kochanie?” mruknął Thomen z uśmiechem.

Jego głos był ochrypły od wyczerpania, ale już na nowo pełen pożądania. Dłonie kreśliły leniwe wzory na moich udach, wyraźnie gotowe do dalszej gry, mimo naszego intensywnego zbliżenia.

Pocałowałam go namiętnie, chłonąc jego smak, ciepło ust, sposób, w jaki jego język spotykał się z moim z nieposkromioną potrzebą. Paznokcie zjechały w dół po jego klatce piersiowej, zostawiając wściekłe, czerwone ślady, na które jęczał, zamiast się wzdrygnąć.

„Potrzebuję więcej,” wyszeptałam, nie do końca wiedząc, co mam na myśli.

„To bierz,” powiedział, a jego oczy pociemniały od pożądania.

Moje usta odnalazły jego gardło, gorące i śliskie od potu, i pocałowałam linię jego szyi. Smakowałam sól, skórę i puls pod samą powierzchnią.

Thomen znów jęknął moje imię i bez wahania odchylił głowę. Bezsłowna ofiara, która sprawiła, że serce ścisnęło mi się z tęsknoty, a ciało znów zapłonęło. Widok jego odsłoniętej szyi przeszył mnie głodem, zarówno znajomym, jak i przerażającym.

Pochyliłam się powoli, kierowana instynktem, którego nie rozumiałam, i zaczęłam od delikatnych pocałunków na ciepłej skórze jego gardła. Jego biodra poruszały się pod moimi, wciąż we mnie, wciąż twardy i pulsujący.

Każdy centymetr tarcia sprawiał, że moje ciało łaknęło więcej.

„Mógłbym tak zostać na zawsze,” wyszeptał z oddaniem i błogością.

Jego słowa dodały mi odwagi, pozwoliłam więc zębom mocniej muskać jego skórę. Każde ukąszenie wywoływało z niego ciche westchnienia rozkoszy, a ręce zostawiały na mojej skórze czułe zadrapania, przyciągając mnie jeszcze bliżej.

Kiedy nagle zatopiłam zęby w jego skórze i popłynęła krew, coś we mnie eksplodowało rozpoznaniem i desperackim głodem.

Jego smak—gorący, gęsty i niezaprzeczalnie jego—trafił w wewnętrzne, pierwotne miejsce, o którego istnieniu nie miałam pojęcia. Zalała mnie satysfakcja tak dzika i czysta, że jęknęłam na jego gardle.

Moje biodra poruszały się instynktownie, wciskałam się w niego powoli, zmysłowo, czując, jak jego kutas pulsuje we mnie w odpowiedzi na każde zassanie moich ust.

Drżałam, spijając krew sączącą się z rany. Piłam więcej tego życiodajnego płynu, który w niewytłumaczalny sposób gasił dręczące mnie pragnienie.

„Kurwa, Kiara,” jęknął Thomen, całkowicie zagubiony w doznaniach mojego pocałunku na jego gardle.

Jego przyjemność pulsowała pod moimi ustami, a on zdawał się nie zauważać krwi, odbierając moje działania jako przedłużenie naszej namiętnej gry.

Spełnienie przyszło natychmiastowo i było przytłaczające.

Dręcząca pustka we mnie zaczęła cichnąć, zastąpiona ciepłą pełnią.

Czułam, jak zaczyna tracić kontrolę, jego uścisk drżał, a rytm się rozpadał pod naporem doznań. I właśnie kiedy myślałam, że znów mogłabym dojść tylko od jego smaku, odwrócił nas.

Jednym bezdechowym ruchem przycisnął mnie do siebie, przykrywając całe moje ciało swoim i unieruchamiając mnie, gdy wpił się w moje usta.

Pocałunek był głęboki, żądny, jego język smakował własnej krwi na moich wargach. Potem całował niżej, wzdłuż linii szczęki, po wrażliwej skórze mojej szyi. Więc gdy odchyliłam głowę i odsłoniłam mu gardło, nie zawahał się ani chwili.

Jego zęby odnalazły miejsce, potem ugryzł mnie—głęboko i pewnie.

W chwili, gdy jego kły przebiły moją skórę, przez moje ciało przeszła fala przyjemności tak intensywnej i absolutnej, że mój drugi orgazm uderzył jak błyskawica, mocniej niż kiedykolwiek wcześniej.

Thomen trzymał mnie mocno, jego usta wciąż przy mojej szyi. Wciąż głęboko we mnie, jęknął ostatni raz i dołączył do mnie w spełnieniu.

Całe jego ciało drżało nade mną, gdy szczytowaliśmy razem w najbardziej pierwotny, sięgający duszy sposób.

A w ciszy, która nastała potem, z jego ciężkim oddechem na mojej szyi i moją krwią na jego ustach, głód, który pożerał mnie od dni, wreszcie—wreszcie—ucichł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 8

POV Kiara

Głęboko w lesie na terytorium watahy desperacko potrzebowałam samotności.

Z dala od zmartwionych spojrzeń Thomena. Z dala od członków watahy, którzy oczekiwali ode mnie siły i odpowiedzi, których nie miałam.

Tutaj, otoczona przez strzeliste sosny i znajome zapachy domu, mogłam wreszcie stawić czoła dziwnym zmianom, które pochłaniały moje ciało i umysł.

Mój zwykły sprzęt treningowy leżał rozrzucony po polanie jak połamane zabawki.

Ciężki worek treningowy, którego używałam od lat, teraz pod moimi pięściami wydawał się być z bibułki. Obciążone drążki, które kiedyś stanowiły dla mnie wyzwanie, teraz wyginały się w moim uchwycie jak druciki do fajek.

"To niemożliwe," wymamrotałam, wpatrując się w zniszczony sprzęt. "Nawet jak na moje moce, taki poziom siły nie powinien być możliwy..."

Wspomnienie, jak krew Thomena wreszcie zaspokoiła mój głód, prześladowało każdą myśl. Jak smakowała na moim języku, natychmiastową ulgę, jaką przyniosła rozdzierającej pustce...

To powinno obrzydzić moją wilkołaczą naturę, a nie ją nasycić!

"Zastanawiałem się, kiedy poszukasz samotności."

Ten aksamitny głos unosił się przez las niczym dym, a każdy nerw w moim ciele zapłonął rozpoznaniem tak ostrym, że czułam się, jakbym umierała.

Głos, który kiedyś szeptał obietnice wieczności.

Głos, który złamał moje siedemnastoletnie serce tak doszczętnie, że sądziłam, iż nigdy już nie będę cała.

Aż do Thomena. Dopóki mój prawdziwy partner nie poskładał mnie na nowo cierpliwą miłością i pewnymi dłońmi.

Odwróciłam się w stronę dźwięku i zobaczyłam, jak Aleron wynurza się z cienia między drzewami, poruszając się z gracją, która kiedyś przyspieszała bicie mojego serca z zupełnie innych powodów.

Ale zamiast oczekiwanej drapieżnej agresji, jego bladozielone oczy kryły coś nieskończenie gorszego. Tę samą czułą intensywność, przez którą uwierzyłam w bajki, zanim nauczył mnie, że potwory mają twarze ukochanych.

"Poczułaś to, prawda?" zapytał, jego głos drażnił, ale łatwo niósł się między drzewami. "Jak twoje ciało budzi się do swojej prawdziwej natury."

Okrążałam go jak drapieżnik, którym się stawałam, walcząc z wspomnieniami, gdy leżeliśmy razem na tej samej polanie. Kiedy jego ramiona wydawały się być schronieniem, a nie zagrożeniem.

Kiedy wierzyłam w jego kłamstwa o miłości, która miała wybrać mnie ponad wszystko inne.

Teraz moje wyostrzone zmysły wychwytują każdy szczegół jego obecności.

Stały rytm jego pulsu. Zimny ogień jego obecności. Dziwne przyciąganie, które kierowało mnie ku niemu, mimo że każdy instynkt przetrwania krzyczał, by zaatakować.

"Co mi zrobiłeś?" zażądałam, mój głos załamał się desperacją, której nie potrafiłam ukryć. "Co było w twojej krwi?"

"Nic, czego nie było już w tobie," odpowiedział Aleron, jego oczy nie opuszczały mojej twarzy. "Obudziłem tylko to, co było uśpione."

"Przestań z tymi tajemniczymi bzdurami!" warknęłam, moja frustracja zapłonęła gniewem. "Nie mogę zjeść wystarczająco dużo, by zaspokoić to coś wewnątrz mnie. Niszczyłam stal gołymi rękami. Słyszę bicie serc z kilometrów i brzmią jak dzwonki obiadowe. Więc przestań udawać tajemniczego wampira i powiedz mi, co do diabła zrobiłeś!"

Niechciane magnetyczne przyciąganie szarpnęło coś głęboko w mojej piersi, wciąż ciągnąc mnie ku niemu. Jak echo tego, czym kiedyś byliśmy, teraz jednak skręcone w coś, co chciało mi się wykrzyczeć.

Walczyłam z tym, nawet gdy ciekawość ścierała się w mojej głowie z nienawiścią.

To nie mogło się dziać.

Nie teraz, gdy wreszcie zaznałam spokoju z Thomenem. Nie po tym, jak wyleczyłam się z dewastacji, jaką ten mężczyzna wyrządził mojej duszy.

"Nasz pocałunek w magazynie..." powiedział Aleron, jego głos stał się zbyt intymny i rozbawiony. "Sposób, w jaki twoje ciało zareagowało mimo twojej złości, mimo wszystkiego, co o mnie sądzisz... Poczułaś to rozpoznanie, prawda? Coś w tobie wołało do mnie."

"Nie czułam nic," skłamałam, ale mój głos zadrżał pod ciężarem wspomnienia tamtej wymuszonej intymności.

„Ten głód, który cię niszczy, nie jest niczym nowym, kochanie.” Jego cierpliwość była doprowadzająca do szału, łagodna w sposób, który sprawiał, że miałam ochotę rozerwać mu gardło. „Drzemał w tobie od urodzenia, czekając na właściwy czynnik, by obudzić twoją prawdziwą naturę.”

„Jaką prawdziwą naturę? Jestem wilkołakiem, zrodzoną z wilkołaczej krwi. Mój ojciec—”

„Twój ojciec był wilkołakiem, to prawda”, przerwał Aleron. „Ale twoja matka już nie.”

Te słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios, odbierając oddech z płuc. Pomiędzy nami powietrze aż drżało od napięcia—stara fascynacja walczyła z nową nienawiścią, tworząc burzę, przez którą nie potrafiłam się przebić.

„Moja matka zginęła na wojnie, gdy byłam mała. Była uzdrowicielką stada, była—”

„Była wampirzycą, Kiaro”, powiedział, a jego słowa niosły ciężar długo skrywanych sekretów. „Jacqueline Moreau, arystokratka starożytnego klanu. Ona wciąż żyje i od lat czeka na odpowiedni moment, by odzyskać swoją córkę.”

Las zawirował wokół mnie, gdy wszystko, w co wierzyłam na swój temat, rozsypało się w proch.

„Nie…” Słowo wyrwało się z mojego gardła jak ranny zwierz. „To niemożliwe. Wiedziałabym. Ktoś by mi powiedział—”

„Twój ojciec kochał ją na tyle rozpaczliwie, by zachować jej sekret nawet przed własnym stadem”, wyjaśnił Aleron, jego głos był nieskończenie bezlitosny. „Kiedy musiała odejść, wymyślił historię o jej śmierci, by wyjaśnić jej nieobecność.”

Cofnęłam się, oszołomiona rewelacjami, które rozbiły wszystko, co sądziłam o swojej rodzinie.

„Kłamca.”

„Siła, którą zawsze przypisywałaś wybitnej alfie-wilczycy? Wyostrzone zmysły, które czyniły cię tak skuteczną liderką? To, że zawsze byłaś inna, wyjątkowa, ponad to, czego inni się spodziewali?”

Aleron podszedł bliżej, jego ruchy były ostrożne i pozbawione groźby. Jeszcze.

„To była twoja wampirza spuścizna, uśpiona, ale zawsze obecna.”

„Nie wierzę ci”, wyszeptałam, choć kawałki mojego życia układały się ze straszną jasnością.

„Krew, którą ci dałem, nie zmieniła cię, kochanie”, powiedział Aleron, używając tego pieszczotliwego zwrotu, od którego coś we mnie drżało. „Ona po prostu obudziła to, co już było w tobie. Jesteś hybrydą, Kiaro—wilkołakiem i wampirem jednocześnie.”

„Przestań…” Błagałam.

Moje dłonie zacisnęły się na skroniach, gdy jego słowa uderzały we mnie falami, lecz Aleron mówił dalej bez litości.

„A to uczucie, które poczułaś, gdy zaoferowałem ci swoją krew?” Zatrzymał się, a jego blade zielone oczy przyciągały moje z hipnotyczną intensywnością.

Moje serce przestało bić.

I wiem, że to wyczuł, bo uśmiech Alerona stał się drapieżny, a w jego bladych oczach zapłonęło coś niebezpiecznego.

„To nie była tylko twoja wampirza natura, która się przebudziła, kochanie. To było rozpoznanie. Dusza wzywająca duszę przez barierę gatunków.”

„Nie, to niemożliwe…” wyszeptałam zawzięcie, choć już pojmowałam sens jego słów.

„Nie jesteś tylko prawdziwą partnerką Thomena, Kiaro”, powiedział, jego głos stał się intymny i niszczycielski. „Jesteś także moją wampirzą bratnią duszą. Dziewczyną, która od zawsze miała być moja w sposób, którego nie mogła zrozumieć. Aż do teraz.”

Polana zawirowała w chory sposób, gdy rzeczywistość zupełnie się rozpadła, spadła na moją świadomość jak duszący koc. Jeśli mówi prawdę, to znaczy, że wszystko, w co wierzyłam o sobie, swojej rodzinie, swoich relacjach…

Nie tylko wszystko, w co wierzyłam, było budowane na kłamstwach, ale wszechświat teraz drwi z mojego leczenia, wiążąc mnie na zawsze z osobą, która złamała mnie jako pierwsza.

Jeśli tak, to jestem hybrydą. Moja matka żyje. Jest wampirzą arystokracją.

A ja jestem teraz związana z samym wrogiem, którego przysięgłam zniszczyć.

„Nie”, wyszeptałam. „Kłamiesz…”

A jednak, nawet wypowiadając zaprzeczenie, czułam prawdę pulsującą w moich żyłach. W wyostrzonych zmysłach, które wcale nie były wilkołacze. W głodzie, który mogła zaspokoić tylko krew.

W tym, jak moje ciało zawsze reagowało na niego. W tym, jak jego krew smakowała jak powrót do domu. W tym magnetycznym przyciąganiu, które przypominało samą grawitację.

Gdy Aleron patrzył na mnie tymi wszystkowiedzącymi oczami, zrozumiałam, że chłopak, który kiedyś był moją największą miłością, może być kimś znacznie bardziej skomplikowanym niż wróg czy przyjaciel.

Może naprawdę jest moją bratnią duszą.

A ja nie miałam pojęcia, co to mogło znaczyć dla nas wszystkich.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Twiceloved

Twiceloved

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa