passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Twiceloved - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Twiceloved

/

Rozdział 6

rozdział 5

POV Kiara

Z powrotem w bezpiecznym wnętrzu naszej wspólnej chaty Thomen oglądał moje ciało z rosnącym niepokojem, jego delikatne dłonie przesuwały się po skórze, która powinna być podarta i zakrwawiona.

Na moich ramionach i barkach widniały lekkie siniaki i drobne zadrapania, ale nic, co odpowiadałoby ilości krwi, w której mnie znalazł.

„Co tam się stało?” zapytał, gdy ostrożnie oczyszczał powierzchowne rany. „Kiedy poczułem twój ból przez naszą więź, to było… intensywne. Ale te obrażenia nie odpowiadają temu, co wyczułem.”

Obserwowałam jego twarz, wiedząc, że muszę uważać na słowa.

Zazdrość Thomena o moją przeszłość z Aleronem była czymś, czego nigdy w pełni nie rozwiązaliśmy. Nawet po tylu latach jako Alfa i jej Beta, jako para.

Wiedział, że Aleron był moim najlepszym przyjacielem i pierwszą miłością, pierwszą zdradą i pierwszym złamaniem serca.

Wszystko zmieniło się, gdy skończyłam osiemnaście lat i rozpoznałam w Thomenie swojego prawdziwego partnera. Ale tamte wcześniejsze uczucia zostawiły blizny, które czasem nadal bolały.

„Spotkałam Helenę, kiedy oddzieliłam się od drużyny”, powiedziałam krótko. „Stoczyłyśmy brutalną walkę—jest szybsza, niż się spodziewałam, bardziej zawzięta.”

„Porucznik Alerona,” powiedział ponuro Thomen, a jego palce delikatnie musnęły zanikający siniak na moim obojczyku.

„Ale udało mi się poważnie ją zranić—rozcięłam jej gardło i klatkę piersiową dość mocno. Stąd ta cała krew,” skłamałam, wciąż wtulona w jego dotyk. „Uciekła z resztą zanim mnie znalazłeś.”

Celowo pominęłam wzmiankę o obecności Alerona, obserwując, jak wyraz twarzy Thomena łagodnieje z ulgą, że nie zostałam poważniej ranna.

Poczucie winy z powodu okłamywania partnera dręczyło mnie, ale alternatywa—wyjaśnianie, że uratował mnie człowiek, który złamał mi serce i zamordował mojego ojca—była nie do pomyślenia.

„Jestem po prostu wdzięczny, że nic ci nie jest,” wyszeptał Thomen, przyciągając mnie bliżej. „Kiedy poczułem, jak twój ból nagle wzrósł, a potem całkowicie zniknął, pomyślałem… Bałem się tego, co mogę zastać.”

„Ale mnie znalazłeś,” wyszeptałam w jego pierś. „Zawsze mnie znajdujesz.”

Jego ramiona zacisnęły się wokół mnie i poczułam, jak nasza emocjonalna rozmowa przeradza się w coś głębszego, bardziej pierwotnego. Usta Thomena odnalazły gojące się zadrapania na moim ramieniu, jego język delikatnie lizał rany zgodnie z rytuałem troski o partnerkę.

„Pozwól, że się tobą zajmę,” powiedział cicho, jego głos był szorstki od emocji i pożądania.

„Zawsze,” odetchnęłam, poddając się czułości, która szybko przerodziła się w namiętną potrzebę.

Jego usta pochwyciły moje z desperacką czułością, jakby musiał posmakować życia na moich wargach, by uwierzyć, że istnieję naprawdę. Pocałunek zaczął się łagodnie, z szacunkiem, ale szybko zamienił się w coś bardziej dzikiego.

Jego dłonie wplątały się w moje włosy, odchylając moją głowę, by mógł pogłębić połączenie, a ja rozpłynęłam się w nim z cichym jękiem.

„Myślałem, że cię straciłem…” wyszeptał w moje usta, zjeżdżając pocałunkami w dół szyi do gojących się ran.

Jego język muskał każde znamię z instynktowną troską partnera, łagodząc ból i jednocześnie rozpalając żar w moim wnętrzu. Moje palce odnalazły brzeg jego koszuli, desperacko pragnąc poczuć skórę przy skórze.

„Jestem tutaj,” wydyszałam, gdy jego ręce wędrowały po moim ciele, odwzorowując każdy kształt, jakby na nowo mnie zapamiętywał. „Wciąż żyję.”

Kiedy uniósł mnie do siebie, oplatając jego biodra nogami, świat skurczył się tylko do nas. Do tej chwili potwierdzenia, że przetrwaliśmy kolejną nocną marę razem.

Nasz seks zawsze jest afirmacją, każdy dotyk i szeptane czułe słowa na nowo potwierdzają więź między nami. Zatraciliśmy się w sobie, zmywając strach i niepewność po bitwie fizycznym dowodem naszego połączenia.

W ramionach Thomena mogłam prawie zapomnieć o smaku mocy, który wciąż lingerował na moich wargach.

* * *

Następnego ranka nastał rześki i jasny świt, idealny na trening z młodszymi członkami watahy. Poprowadziłam grupę piętnastu przez leśne ścieżki, ich twarze promieniały determinacją, by poprawić swoje umiejętności.

„Pamiętajcie, szybkość to nie tylko nogi,” zawołałam, biegnąc przez gęsty sosnowy las. „Chodzi o znalezienie własnego rytmu, współpracę z otoczeniem, zamiast walczyć przeciwko niemu.”

Ale podczas biegu zorientowałam się, że powstrzymuję się znacznie bardziej niż zwykle. Moja szybkość jakoś dramatycznie wzrosła. Czułam to w bezwysiłkowym sposobie, w jaki moje stopy odnajdywały przyczepność na nierównym terenie. W tym, jak drzewa rozmazywały się, gdy pozwalałam sobie przyspieszyć.

Musiałam świadomie zwalniać, by nie wyprzedzić reszty.

„Alfo Kiara, nawet się nie zatasz!” wykrztusił szesnastoletni Jake, gdy dotarliśmy do celu.

„Dobra kondycja,” powiedziałam, choć wewnętrznie byłam zdezorientowana tą zmianą.

Sparingi, które nastąpiły potem, były jeszcze bardziej wymowne. Moja zwiększona zwinność i elastyczność zaskoczyły nawet mnie—moje ruchy były płynne, niemal taneczne w swojej precyzji.

Łapałam się na tym, że przewiduję ataki zanim nastąpiły, moje ciało płynęło wokół ciosów z łatwością, która wydawała się zarazem naturalna i obca.

„Wow, Alfo,” powiedziała piętnastoletnia Sarah po tym, jak bez trudu uniknęłam wszystkich jej ataków, ledwie się poruszając. „Jak zrobiłaś to obrotowe coś?”

„Praktyka,” odparłam, ale mój głos zdradził niepewność, której miała nie zauważyć.

Kiedy trening dobiegł końca i młode wilki wróciły do rodzin, uderzył mnie nagły, przytłaczający głód. Żołądek skurczył się z potrzeby, mimo że jadłam jak zwykle.

„Umieram z głodu,” zaśmiałam się do Thomena, starając się ukryć dezorientację. „Co powiesz, żeby dziś wrzucić na ruszt te naprawdę grube steki?”

„Zdecydowanie,” zgodził się entuzjastycznie, a jego oczy rozbłysły na myśl o solidnym posiłku. „Mógłbym sam zjeść całego jelenia po dzisiejszym patrolu.”

Ale nawet gdy mówił, nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś fundamentalnego się we mnie zmieniło.

„Może weźmiemy po dwa steki na głowę,” powiedziałam, próbując zabrzmieć lekko. „Czuję, jakbym mogła zjeść własną wagę w mięsie.”

„Długi dzień treningu,” odparł Thomen, obejmując mnie mocnym i ciepłym ramieniem. „No i cały stres po wczorajszej misji. Twój organizm pewnie po prostu domaga się paliwa, żeby się zregenerować.”

Kiwnęłam głową, chwytając się jego logicznego wyjaśnienia. „Masz rację.”

Ciągły trening, stres związany z naszym konfliktem z wampirami, te wszystkie niespokojne myśli o tym, co mogą znaczyć ostatnie słowa i działania Alerona… pewnie po prostu fizycznie mnie to wyczerpuje.

Tak, moje ciało po prostu domaga się więcej jedzenia, więcej odpoczynku, lepszej troski o siebie. To pewnie to.

Ale kiedy wracaliśmy do chaty, trzymając się za ręce w zapadającym zmierzchu, nie mogłam się całkiem przekonać, że stres i trening tłumaczą wszystko. Zmiany były zbyt konkretne, zbyt wyraźne, zbyt… dziwne.

Wspomnienie krwi Alerona na moich wargach przemknęło przez mój umysł nieproszone, szybko je odsunęłam. Cokolwiek się ze mną działo, muszę to rozgryźć na własnych warunkach, w swoim czasie.

Muszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

POV Kiara

Domowy spokój naszej wspólnej kuchni działał jak balsam po chaosie ostatnich walk. Doglądałam grubych steków na naszym ogrodowym grillu, podczas gdy on przygotowywał dodatki – ta komfortowa rutyna koiła moje wciąż poszarpane nerwy.

Thomen pojawił się za mną, obejmując mnie w talii i przyciągając do swojego torsu.

„Wiesz, że uwielbiam patrzeć, jak gotujesz,” wyszeptał mi do ucha. „Jest coś niesamowicie seksownego w mojej partnerce i mojej wspaniałej Alfie — tak samo domowej, jak i śmiercionośnej.”

„Pochlebstwa zaprowadzą cię wszędzie,” zaśmiałam się, wtulając się w jego ciepło. „Ale obiadu szybciej nie dostaniesz.”

„Nigdzie mi się nie spieszy,” odparł, składając delikatny pocałunek na mojej szyi. „Mógłbym tak cię trzymać całą noc.”

Prosta czułość sprawiła, że serce mi zadrżało, przypominając, dlaczego te ciche chwile są tak samo ważne jak nasze bitwy. „Steki są prawie gotowe. Myślisz, że dasz radę oderwać się na tyle, żeby przynieść talerze?”

„Jeśli muszę…” Thomen westchnął teatralnie, wypuszczając mnie z wyraźną niechęcią.

Podczas kolacji wpadliśmy w łatwą rozmowę o sprawach stada i ostatnich wydarzeniach, wypełniając wieczór tym komfortowym gadaniem. Thomen dzielił się plotkami z patroli, a ja informowałam go o harmonogramach treningów.

„Marcus wspomniał, że rodzina Johnsonów spodziewa się kolejnego szczeniaka,” powiedział Thomen, z wyraźną satysfakcją krojąc stek. „To będzie ich czwarte dziecko w ciągu sześciu lat.”

„Dobrze dla nich.” Nadźgałam ziemniaka, zmuszając się do żucia i przełykania, mimo że nagle zupełnie straciłam apetyt. „Stado rośnie w siłę z każdym nowym pokoleniem.”

Widelec Thomena zatrzymał się w pół drogi do ust, gdy przyjrzał mi się uważnie. „Nie jesz.”

„Jem.” Na dowód wzięłam kolejny kęs, choć czułam, jakbym przełykała trociny.

„Kiara.” W jego głosie brzmiała ta łagodna cierpliwość, którą stosował, gdy wiedział, że unikam tematu. „Od dziesięciu minut przekładasz jedzenie po talerzu. Co się dzieje?”

‘Wszystko’, chciałam krzyknąć.

Jedzenie, które powinno mnie odżywiać, nic nie daje. Słyszę rozmowy trzy domy dalej. A ten głód we mnie rośnie z każdą godziną, domagając się czegoś, czego nie potrafię nazwać.

Zamiast tego wymusiłam uśmiech. „Po prostu jestem zmęczona. To był naprawdę długi dzień.”

Thomen sięgnął przez stół, splatając nasze palce. „Nie wiem, czym sobie zasłużyłem na ciebie, Kiara.”

Jego słowa napełniły mnie miłością i oddaniem, ale też przygniotły winą.

Jak mogłam coś ukrywać przed osobą, która zna mnie lepiej niż ktokolwiek? Jak wyjaśnić, że nie rozumiem, co wydarzyło się między mną a Aleronem tamtej nocy? Co dzieje się ze mną?

„Thomen…”

„Kocham cię ponad wszystko, wiesz o tym?” przerwał mi z uśmiechem, tym chłopięcym grymasem, który przed laty zdobył moje serce.

„Ja ciebie też.”

Prawda o tym aż bolała w piersi. Naprawdę go kochałam — rozpaczliwie, całkowicie. Dlatego ukrywanie tego narastającego niepokoju we mnie wydawało się zdradą.

Mimo że zjadłam solidny posiłek i mój żołądek był zapełniony — mięso i warzywa wypełniły fizyczną pustkę — ten dziwny głód pozostał zupełnie nienaruszony.

Jakbym nie zjadła nic.

Opowiadaliśmy historie, lecz miałam trudności ze skupieniem. Świat wydawał się zbyt ostry, zbyt jasny. Słyszałam telewizor pani Henderson dwa domy dalej, szelest liści w jej ogrodzie i… równomierny rytm serca Thomena po drugiej stronie stołu.

Jego serce… Kiedy kiedykolwiek wcześniej słyszałam je tak wyraźnie?

Sprzątaliśmy razem, poruszając się w znajomej rutynie mycia i wycierania naczyń. Ale nawet ta prosta domowość wydawała się inna. Moje ruchy były zbyt płynne, zbyt precyzyjne. Kiedy sięgnęłam po szklankę, moja ręka poruszyła się szybciej, niż powinna.

„Słyszysz to?” zapytałam nagle, zastygając z talerzem w namydlonych dłoniach.

„Co mam słyszeć?” Thomen spojrzał znad wycieranej salaterki.

„Moje serce,” powiedziałam niepewnie. „Słyszę twoje. Tak wyraźnie, jakby rozbrzmiewało mi w uszach.”

Zamiast niepokoju, na twarzy Thomena pojawił się ciepły uśmiech. Odłożył ścierkę i przytulił mnie, głaszcząc delikatnie moje włosy.

„Nasza więź się pogłębia,” wyjaśnił czule. „Słyszałem, że czasem tak bywa, gdy partnerzy przejdą razem przez wielkie niebezpieczeństwo. Wspólny strach, ulga, gdy oboje przeżyjemy… to wzmacnia nasze połączenie.”

„Naprawdę?” zapytałam, pragnąc rozpaczliwie uwierzyć w jego racjonalne wyjaśnienie.

„Naprawdę,” potwierdził, całując mnie w czoło. „To znaczy, że się do siebie zbliżamy, coraz bardziej się wyczuwamy. To dobrze, Kiara.”

Skinęłam głową, pozwalając sobie na ukojenie jego pewnością, mimo że wyostrzone zmysły wciąż bombardowały mnie nieznanymi informacjami.

Gdy zapadła prawdziwa noc i skończyliśmy wieczorne rytuały, niesyty głód tylko się nasilił, zamiast ustąpić. Nie bolał, ale był uporczywy. Ciągła świadomość, że czegoś istotnego mi brakuje.

Gdy przeszliśmy do salonu, Thomen rozsiadł się na kanapie z tym leniwym, zadowolonym uśmiechem, który zwykle mnie rozśmieszał. Dziś sprawił, że serce zaczęło szybciej bić.

„Chodź tutaj. Wyglądasz, jakbyś potrzebowała się zrelaksować.”

Ale gdy się do niego zbliżyłam, nagle zapłonął we mnie inny głód. Jego widok wywołał podniecenie silniejsze niż wszystko, czego kiedykolwiek doświadczyłam.

Szeroka pierś Thomena unosiła się i opadała w spokojnym oddechu — całe to gibkie ciało, ciepła skóra, którą znałam tak dobrze. Ciemne włosy były potargane od przeczesywania ich palcami, a te ciepłe brązowe oczy miały w sobie to senne zadowolenie, które czyniło go nieodparcie atrakcyjnym.

Światło lampy podkreślało ostry zarys jego szczęki, kształt ust, sposób, w jaki długie nogi rozwalał swobodnie na naszej kanapie, jakby był panem świata.

Był piękny — metr dziewięćdziesiąt czysty męski wdzięk. I cały mój.

„Kiara?” odezwał się, wyraźnie wyczuwając zmianę w moim nastroju i drapieżny sposób, w jaki na niego patrzyłam.

Nie odpowiadając, uległam nagłej, niepohamowanej potrzebie i popchnęłam go na poduszki kanapy, siadając mu na udach z niespotykaną intensywnością.

„Już głodna mnie, kochanie?” Thomen wymruczał z niskim śmiechem, ale jego dłonie już sunęły na moje biodra, a ja czułam, jak twardnieje pod moim ciężarem.

„Cicho,” powiedziałam z uśmiechem. „Potrzebuję cię. Teraz.”

Przywarłam do jego ust z dzikim głodem, a on odpowiedział natychmiast. Jego wargi rozchyliły się pod moimi, a nasze języki splatały się w tańcu, który rozpalił ogień w moich żyłach.

Silne dłonie wplątały się w moje włosy, przyciągając mnie bliżej, gdy poruszałam się na nim, spragniona jeszcze większej bliskości. Usłyszałam, jak Thomen jęknął w moje usta, gdy oderwałam się, by obsypać pocałunkami jego szyję.

Jego skóra smakowała solą, ciepłem i czymś niepowtarzalnie jego, co sprawiło, że ten dziwny głód we mnie zaryczał z zadowolenia.

Moje dłonie błądziły po jego torsie, paznokcie lekko drapały rozgrzaną skórę, a on wyginał się pode mną z niskim dźwiękiem, który natychmiast trafił w samo sedno mojego pożądania. Gdy znalazłam ten wrażliwy punkt tuż pod obojczykiem i delikatnie go ugryzłam.

Jego uścisk na moich biodrach się wzmocnił, przyciskając mnie mocniej do jego rosnącego podniecenia.

„Kurwa,” sapnął, głos mu zadrżał od potrzeby. „Co w ciebie dzisiaj wstąpiło?”

Zamiast odpowiedzi znów przywarłam do jego ust, przelewając cały ten rozpaczliwy głód w pocałunek.

Ta potrzeba była inna — bardziej pierwotna, bardziej wszechogarniająca niż zwykle. Jakby coś dzikiego i głodnego obudziło się we mnie, domagając się zaspokojenia w sposób, którego nie znam i nie rozumiem.

Ale gdy dłonie Thomena znalazły brzeg mojej koszulki, wsunęły się pod spód, rysując wzory na nagiej skórze, a jego wargi pochłonęły moje, odsunęłam wszelkie pytania na bok.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Kiara

Jego usta poruszały się łapczywie na moich, oddech gorący i urywany, każdy pocałunek bardziej niechlujny od poprzedniego. Wciskałam się w niego, rozpaczliwie pragnąc tarcia, a dźwięk, który z niego wydobył się—głębokie, gardłowe warczenie w jego gardle—rozpaliło we mnie coś jeszcze głębiej.

Moje szorty były już wilgotne, przylepiały się między udami, a twardy kształt pod moimi biodrami był bardzo realny i bardzo gotowy.

„Powiedz mi, czego potrzebujesz,” wychrypiał, jego głos był ciężki od podniecenia, gdy próbował złapać oddech między pocałunkami.

Ale słowa były teraz bezużyteczne.

Unosząc biodra tylko na tyle, by ściągnąć szorty i zrzucić je gdzieś za siebie, pozbyłam się przeszkód.

Potem wsunęłam dłoń między nas, wsuwając ją pod gumkę jego spodni i uwalniając go. Thomen był gorący i twardy w mojej dłoni, drżał, gdy przesuwałam po nim palcami; mruczenia narastały głęboko w jego klatce piersiowej niczym dzikie zwierzę, kiedy przejmowałam kontrolę.

Prowadziłam go wzdłuż swojej nasiąkniętej szparki, drażniąc się czubkiem, po czym opadłam na niego jednym powolnym, rozdzierającym ruchem, od którego przewróciły mi się oczy.

Zaczęłam się poruszać, na początku powoli, kręcąc biodrami w tym leniwym, rozmyślnym rytmie, który sprawiał, że oboje drżeliśmy. Jego kutas ocierał się o każdy centymetr we mnie, zapewniając idealne tarcie.

Ręce Thomena chwyciły moje rajstopy, palce wbiły się w skórę, gdy zaczęłam go ujeżdżać—mocno, rozpaczliwie, spocona i pełna pożądania.

Jego oczy były półprzymknięte, gdy obserwował, jak biorę wszystko, co mi dawał.

„Kiara… kurwa,” jęknął, biodra szarpiąc w górę, by spotkać każdy ruch moich bioder. „Jesteś taka cudowna i ciasna, kochanie.”

„Nie mogę przestać,” dyszałam, paznokciami drapiąc jego klatkę piersiową. „To po prostu... potrzebuję cię bardziej.”

Moje ruchy napędzał dziwny głód i dzikie pragnienie, jakiego nigdy wcześniej nie czułam. Nawet gdybym chciała, nie umiałabym wyjaśnić tego rozpaczliwego potrzeby, która pchała mnie dalej.

Głowa Thomena opadła na poduszki kanapy, usta rozchylone, oddech nierówny, a wzroku nie odrywał ode mnie.

Ciepłe dłonie błądziły po moim ciele, jakby je wielbił.

Śledził krągłość moich piersi, linię talii, w górę ud i znów w dół. Nachyliłam się, opierając dłonie na jego klatce piersiowej, nasze usta zderzyły się gwałtownie, gdy przyśpieszyłam tempo.

Mokry, nieprzyzwoity odgłos naszych ciał stawał się coraz głośniejszy—brudny, mokry i piękny.

Thomen odpowiadał na każdy mój ruch biodrami własnym pchnięciem, dostosowując się do mojego rytmu. Wnikał głębiej, mocniej, aż oboje dyszeliśmy, spoceni i pojękujący.

Mój orgazm narastał szybko, ostry i palący, zaciskał się w moim brzuchu, gdy jego kutas trafiał w odpowiednie miejsce raz za razem.

„Zaraz—Thomen, ja—”

„Dojdź dla mnie,” błagał, jego głos złamany. „Tutaj, kochanie. Zrób mi bałagan.”

Rozpadłam się z okrzykiem, ciało zesztywniało, gdy szczytowałam, fala za falą uderzała przez mnie. Uda drżały, gdy jeździłam na nim do ostatnich pulsacji, każda powłoka nadwrażliwości powodowała, że cały czas drżałam.

Thomen zaklął pod nosem, a potem, z ostatnim pchnięciem, również doszedł, wtulając twarz w moją szyję, trzymając mnie mocno.

Nasze oddechy mieszały się, ciała wciąż drżące, spocone i zniszczone.

Uda bolały mnie od wspólnego spełnienia, ale nie przestawałam. Nie mogłam. Coś mnie napędzało, coś gorącego, szarpiącego i głębokiego w moim brzuchu, czego żaden orgazm nie mógł uciszyć.

Za każdym razem, gdy wciskałam się w niego, za każdym razem, gdy jęczał moje imię, czułam, jak ten głód wraca do życia.

Głód pulsujący pod moją skórą i odmawiający zaspokojenia.

Nie rozumiejąc dlaczego, znów uniosłam się z jego klatki piersiowej, moja potrzeba była widoczna w każdym geście, gdy patrzyłam na niego z góry.

„Nie masz dzisiaj dość, kochanie?” mruknął Thomen z uśmiechem.

Jego głos był ochrypły od wyczerpania, ale już na nowo pełen pożądania. Dłonie kreśliły leniwe wzory na moich udach, wyraźnie gotowe do dalszej gry, mimo naszego intensywnego zbliżenia.

Pocałowałam go namiętnie, chłonąc jego smak, ciepło ust, sposób, w jaki jego język spotykał się z moim z nieposkromioną potrzebą. Paznokcie zjechały w dół po jego klatce piersiowej, zostawiając wściekłe, czerwone ślady, na które jęczał, zamiast się wzdrygnąć.

„Potrzebuję więcej,” wyszeptałam, nie do końca wiedząc, co mam na myśli.

„To bierz,” powiedział, a jego oczy pociemniały od pożądania.

Moje usta odnalazły jego gardło, gorące i śliskie od potu, i pocałowałam linię jego szyi. Smakowałam sól, skórę i puls pod samą powierzchnią.

Thomen znów jęknął moje imię i bez wahania odchylił głowę. Bezsłowna ofiara, która sprawiła, że serce ścisnęło mi się z tęsknoty, a ciało znów zapłonęło. Widok jego odsłoniętej szyi przeszył mnie głodem, zarówno znajomym, jak i przerażającym.

Pochyliłam się powoli, kierowana instynktem, którego nie rozumiałam, i zaczęłam od delikatnych pocałunków na ciepłej skórze jego gardła. Jego biodra poruszały się pod moimi, wciąż we mnie, wciąż twardy i pulsujący.

Każdy centymetr tarcia sprawiał, że moje ciało łaknęło więcej.

„Mógłbym tak zostać na zawsze,” wyszeptał z oddaniem i błogością.

Jego słowa dodały mi odwagi, pozwoliłam więc zębom mocniej muskać jego skórę. Każde ukąszenie wywoływało z niego ciche westchnienia rozkoszy, a ręce zostawiały na mojej skórze czułe zadrapania, przyciągając mnie jeszcze bliżej.

Kiedy nagle zatopiłam zęby w jego skórze i popłynęła krew, coś we mnie eksplodowało rozpoznaniem i desperackim głodem.

Jego smak—gorący, gęsty i niezaprzeczalnie jego—trafił w wewnętrzne, pierwotne miejsce, o którego istnieniu nie miałam pojęcia. Zalała mnie satysfakcja tak dzika i czysta, że jęknęłam na jego gardle.

Moje biodra poruszały się instynktownie, wciskałam się w niego powoli, zmysłowo, czując, jak jego kutas pulsuje we mnie w odpowiedzi na każde zassanie moich ust.

Drżałam, spijając krew sączącą się z rany. Piłam więcej tego życiodajnego płynu, który w niewytłumaczalny sposób gasił dręczące mnie pragnienie.

„Kurwa, Kiara,” jęknął Thomen, całkowicie zagubiony w doznaniach mojego pocałunku na jego gardle.

Jego przyjemność pulsowała pod moimi ustami, a on zdawał się nie zauważać krwi, odbierając moje działania jako przedłużenie naszej namiętnej gry.

Spełnienie przyszło natychmiastowo i było przytłaczające.

Dręcząca pustka we mnie zaczęła cichnąć, zastąpiona ciepłą pełnią.

Czułam, jak zaczyna tracić kontrolę, jego uścisk drżał, a rytm się rozpadał pod naporem doznań. I właśnie kiedy myślałam, że znów mogłabym dojść tylko od jego smaku, odwrócił nas.

Jednym bezdechowym ruchem przycisnął mnie do siebie, przykrywając całe moje ciało swoim i unieruchamiając mnie, gdy wpił się w moje usta.

Pocałunek był głęboki, żądny, jego język smakował własnej krwi na moich wargach. Potem całował niżej, wzdłuż linii szczęki, po wrażliwej skórze mojej szyi. Więc gdy odchyliłam głowę i odsłoniłam mu gardło, nie zawahał się ani chwili.

Jego zęby odnalazły miejsce, potem ugryzł mnie—głęboko i pewnie.

W chwili, gdy jego kły przebiły moją skórę, przez moje ciało przeszła fala przyjemności tak intensywnej i absolutnej, że mój drugi orgazm uderzył jak błyskawica, mocniej niż kiedykolwiek wcześniej.

Thomen trzymał mnie mocno, jego usta wciąż przy mojej szyi. Wciąż głęboko we mnie, jęknął ostatni raz i dołączył do mnie w spełnieniu.

Całe jego ciało drżało nade mną, gdy szczytowaliśmy razem w najbardziej pierwotny, sięgający duszy sposób.

A w ciszy, która nastała potem, z jego ciężkim oddechem na mojej szyi i moją krwią na jego ustach, głód, który pożerał mnie od dni, wreszcie—wreszcie—ucichł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Twiceloved

Twiceloved

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa