passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Two Little Secrets From My Boss - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Two Little Secrets From My Boss

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Cisza rozciągnęła się między nami, gęsta i nie do zniesienia.

Myśli gorączkowo szukały ucieczki, zaprzeczenia, czegokolwiek, co pozwoliłoby mi opuścić ten gabinet. Uciec od tych przenikliwych, ciemnych oczu, które widziały zbyt wiele.

Zmusiłam się do uprzejmego wyrazu zagubienia. „Przepraszam, nie sądzę, żebyśmy się spotkali.”

Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się spodziewałam, ale Xander nie dał się nabrać.

Jego oczy zwęziły się lekko, badając moją twarz z tą samą intensywnością, którą zapamiętałam sprzed lat. Tak, jak wtedy, gdy patrzył na mnie przez bar, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół.

„Wyglądasz znajomo”, powiedział powoli, każde słowo wypowiadając z namysłem. „Jestem pewien, że się spotkaliśmy.”

Pokręciłam głową, podtrzymując kłamstwo, choć serce waliło mi jak oszalałe. „Mam po prostu taką twarz… Ludzie często mi to mówią.”

Spróbowałam się uśmiechnąć, ale uśmiech był kruchy, jakby miał zaraz pęknąć i rozsypać się na kawałki.

Xander obserwował mnie przez dłuższą chwilę, a w jego oczach mignęło coś nieodgadnionego. Niemal widziałam, jak w jego głowie pracują trybiki, przeglądając wspomnienia, próbując mnie umiejscowić.

W końcu cofnął się i wskazał na krzesło naprzeciw swojego biurka. „Usiądź.”

To nie była prośba, więc posłuchałam, wdzięczna za możliwość ukrycia drżących dłoni na kolanach. Skórzane krzesło było drogie, miękkie – taki mebel kosztował więcej niż trzy miesiące mojego czynszu.

Wszystko w tym gabinecie krzyczało bogactwem i władzą.

Wszystko w nim – niebezpieczeństwem.

„Twój życiorys jest imponujący”, zaczął, siadając na swoim miejscu. „Zarządzanie kalendarzem, korespondencja, koordynacja spotkań – wymieniłaś doświadczenie we wszystkich tych obszarach. Opowiedz mi o swoim ostatnim stanowisku.”

„Głównie praca administracyjna na zlecenie. Zdalni klienci, elastyczne godziny.” Utrzymałam profesjonalny, zdystansowany ton. „Zarządzałam kalendarzami, zajmowałam się korespondencją mailową, organizowałam wyjazdy służbowe.”

„Dlaczego freelance?”

Bo byłam w ciąży, samotna i nie mogłam utrzymać stałej pracy, wychowując bliźnięta sama.

Bo ty zniknąłeś i zostawiłeś mnie tylko z fałszywym imieniem i dwojgiem dzieci pod sercem.

„Osobiste okoliczności”, odpowiedziałam zamiast tego. „Ale te okoliczności się zmieniły. Jestem gotowa podjąć pełnoetatowe zatrudnienie.”

Xander skinął głową, ale jego uwaga wciąż wracała do mojej twarzy. Czułam, jak próbuje mnie umiejscowić, przeszukując wspomnienia, jakby przewracał karty starego albumu ze zdjęciami. Napięcie stawało się duszące.

„Jak szybko piszesz na klawiaturze?”

„Dziewięćdziesiąt słów na minutę.”

„Znajomość programów?”

„Pełen pakiet Microsoft, Google Workspace, podstawowe programy do grafiki, kilka platform do zarządzania projektami.”

Moje odpowiedzi były mechaniczne, wyuczone.

Musiałam tylko przetrwać to spotkanie. Przetrwać pierwszy dzień. A potem będę myśleć, co zrobić dalej, jak poradzić sobie pracując dla człowieka, który…

„A co z twoim marzeniem, żeby zostać pisarką?”

Zamarłam. „Przepraszam?”

Jego głos był teraz cichszy, pozbawiony rozkazującej nuty. Przez jego twarz przemknęło coś niemal kruchego. „Tamtej nocy w barze, pięć lat temu. Tak mi powiedziałaś.”

Straciłam panowanie nad sobą. Oddech uwięzł mi w gardle, a w jego oczach rozbłysło pełne rozpoznanie – potwierdzenie, którego szukał.

Uprzejme zagubienie, które miałam na twarzy jak zbroję, rozpadło się i nie było już sensu dłużej zaprzeczać.

„A co z tym, że miałeś na imię Alex”, powiedziałam, a słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam. Lata tłumionego bólu wypłynęły na wierzch. „Że pracujesz na budowie. Chyba niektóre rzeczy zmieniają się dość szybko.”

Xander zesztywniał. Nie zaprzeczył.

„Wierzyłam ci.” Usłyszałam w swoim głosie gorzką nutę i nie mogłam jej powstrzymać. „Ale uznałeś, że nie zasługuję na prawdę.”

„To nie tak…”

„Nie czekam na żadne wyjaśnienia, nie trzeba.”

Jego twarz się zmieniła – zaskoczenie, może nawet poczucie winy – ale nie dałam mu czasu na odpowiedź.

Cóż, zdecydowanie nie wyglądam na kogoś, komu nie zależy. Ale skoro w końcu dano mi szansę powiedzieć wszystko, o czym myślałam, byłoby grzechem nie skorzystać z tej okazji.

„Ale wiesz co? To naprawdę chore, jak dokładnie to wszystko zaplanowałeś. Numer telefonu, który mi podałeś, nie działał. Firma budowlana, która nie istnieje. Szukałam 'Alexa' wszędzie, gdzie tylko mogłam, i nic nie znalazłam.”

Stara rana rozdarła się na nowo, odsłaniając wszystko, co przez lata dusiłam w sobie. Upokorzenie tamtych tygodni po naszej nocy, kiedy test ciążowy pokazał dwie kreski, a ja desperacko próbowałam cię odnaleźć.

„Naprawdę próbowałam cię znaleźć…” powiedziałam cicho.

To wyznanie wyślizgnęło mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać – surowe i szczere w sposób, którego nie planowałam. Coś mignęło w jego oczach. Ból? Żal? Nie umiałam powiedzieć i nie chciałam wiedzieć.

„To już nie ma znaczenia”, ciągnęłam, prostując się na krześle i znów zakładając na twarz profesjonalną maskę. „To było dawno temu. Inne życie.”

„Daphne, nie miałem pojęcia, że…”

„Jestem tutaj, żeby pracować, panie Hale.” Spojrzałam mu prosto w oczy, wyzywając go, by próbował dalej. „To, co było wcześniej – to przeszłość. Chciałabym, by tam zostało.”

Xander długo utrzymywał moje spojrzenie.

Widziałam pytania palące się w jego oczach, rzeczy, które chciał powiedzieć, a które zatrzymywał na ustach. Jego dłonie zacisnęły się na podłokietnikach fotela, jakby musiał powstrzymywać się przed mówieniem.

Ale w końcu powoli skinął głową. „Dobrze. W takim razie zostaniemy przy sprawach zawodowych.”

Jego ton był szorstki, kontrolowany, ale coś w wyrazie twarzy mówiło mi, że ta rozmowa jeszcze się nie skończyła. Tylko została odłożona na później.

„Jesteś zatrudniona,” powiedział. „Patricia zaprowadzi cię do twojego biurka i omówi dokumenty wdrożeniowe. Zaczynasz od razu.”

Zamrugałam, zaskoczona.

To już wszystko? Mimo napięcia, niezręczności, mimo że to musiała być najkrótsza i najbardziej dziwaczna rozmowa kwalifikacyjna w historii korporacji… On naprawdę mnie zatrudnia?

„Nie chcesz… sprawdzić moich referencji? Przeprowadzić drugiej rozmowy?”

„Nie.” Jego oczy spotkały się z moimi, nie do odczytania. „Widziałem już wystarczająco.”

Nie wiedziałam, co o tym myśleć. Nie wiedziałam, czy to dobrze, czy to ostrzeżenie. „Dziękuję,” wydusiłam. „Nie zawiodę cię.”

„Lepiej, żeby tak było.”

Wstałam na drżących nogach i ruszyłam do drzwi, czując jego spojrzenie na swoich plecach z każdym krokiem. Ręka już sięgała klamki, gdy jego głos mnie zatrzymał.

„Daphne.” Siedział za swoim biurkiem, potężny i niedostępny, jakby był światem oddalonym od tego mężczyzny, którego poznałam wtedy w barze. „Miałem swoje powody. Dla imienia. Dla wszystkiego.”

Czekałam na coś więcej, ale nic nie powiedział.

„Dobranoc, panie Hale,” powiedziałam i wyszłam. Drzwi zatrzasnęły się za mną, a ja oparłam się o ścianę, próbując złapać oddech.

Myśli wirowały mi w głowie, ale jedna myśl wykrystalizowała się z absolutną jasnością: dał mi fałszywe imię. Fałszywe życie. Nigdy nie chciał, żebym go znalazła. Niezależnie od powodów, dał mi jasno do zrozumienia, że ta noc nie znaczyła dla niego nic więcej niż kilka ulotnych godzin.

A jeśli nie chciał być wtedy odnaleziony, z pewnością nie zasługuje dziś na to, by poznać Ninę i Lisę.

Tajemnica pozostała ukryta. Dopilnuję tego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

* Pięć lat wcześniej *

Bar był ciemny i zatłoczony, wypełniony tym rodzajem anonimowego hałasu, który sprawiał, że łatwo było zniknąć. Siedziałam sama na końcu kontuaru, sącząc gin z tonikiem, którego tak naprawdę nie chciałam, patrząc, jak lód topnieje w szklance.

Dwadzieścia trzy lata. Świeżo po związku, który trwał dwa lata i zostawił mnie z poczuciem niewidzialności.

Dziś wieczór moje puste mieszkanie wydawało się duszne, więc przyszłam tutaj. Nie po to, żeby kogoś poznać. Nie po to, żeby się bawić. Po prostu, żeby istnieć gdzieś, gdzie nie otaczają mnie wspomnienia.

Barman spojrzał w moją stronę, a ja pokręciłam głową. Jeden drink wystarczy. Nie próbowałam niczego utopić—tylko opóźnić powrót do domu.

Wtedy on się pojawił.

Mężczyzna zsunął się na stołek obok mnie, dając barmanowi znak wprawnym gestem. „Whisky. Czysta.”

Jego głos był niski, pewny siebie. Spojrzałam na niego odruchowo i poczułam, jak przyspiesza mi tętno.

Był ode mnie starszy, może w połowie trzydziestki, z tą aurą, która sprawiała, że powietrze stawało się gęstsze. Ciemne włosy, lekko potargane, jakby często przeczesywał je palcami, i ostre rysy, jak wyrzeźbione z marmuru.

Wysokie kości policzkowe. Linia szczęki godna okładek magazynów, przyciemniona zarostem w taki sposób, że aż świerzbiły mnie palce, by jej dotknąć. Ale to było coś więcej niż tylko jego twarz. To był sposób, w jaki się nosił—pewny siebie bez wysiłku, silny bez napinania się.

Rękawy miał podwinięte do łokci, odsłaniając silne przedramiona i dłonie, które wyglądały, jakby wiedziały, jak przejąć kontrolę.

Był bez wątpienia najatrakcyjniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam. Tym typem, przez którego rozsądne kobiety robią nierozsądne rzeczy.

A on patrzył prosto na mnie.

„Ciężki wieczór?” Uśmiechnął się lekko.

Zaśmiałam się cicho, zaskoczona pytaniem. „Aż tak to widać?”

„Swój swego pozna.” Odebrał whisky od barmana i upił powoli łyk, po czym obrócił się do mnie całkiem. „Jestem Alex.”

„Daphne.”

„Daphne,” powtórzył, jakby smakował sylaby. „To piękne imię. Greckie, prawda? Nimfa, która zamieniła się w drzewo laurowe.”

„Mało kto o tym wie.” Poczułam ciepło, że ktoś to zauważył. „Moja mama była profesorką klasyki. Miała... konkretne pomysły na temat nadawania imion dzieciom.”

„Brzmi ciekawie.”

„Była.” Obrysowałam palcem brzeg szklanki. „Odeszła kilka lat temu.”

„Przykro mi.” Jego głos złagodniał i nie brzmiał jak pusta grzeczność.

Potem rozmowa potoczyła się naturalnie. Powiedział, że pracuje w budownictwie, że przyjechał do miasta na projekt, że zwykle nie robi tego—nie siada w barze, żeby rozmawiać z nieznajomymi.

„To dlaczego dzisiaj?” spytałam szczerze zaciekawiona.

Wpatrywał się chwilę w swoją whisky. „Czasem człowiek męczy się własnym towarzystwem. Męczą go te same myśli, krążące wciąż w kółko.” Spojrzał na mnie. „Zdarza ci się tak?”

„Ostatnio cały czas.” To wymsknęło mi się, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Godziny mijały, a my nawet tego nie zauważyliśmy. Tłum się przerzedził, muzyka przycichła, a my dalej rozmawialiśmy.

Opowiadałam mu o rodzinie, o moim byłym związku, o marzeniach, by zostać pisarką, o powieści, którą zaczynałam pisać już tuzin razy i nigdy nie kończyłam.

„Ciągle czekam, aż coś się zmieni,” przyznałam. „Na jakiś znak, że idę we właściwym kierunku. Ale znak nie nadchodzi, a ja po prostu... dryfuję.”

„Może nie powinnaś czekać na znak.” Pochylił się bliżej, poczułam jego zapach—ciepły, drzewny. „Może powinnaś podjąć decyzję i pozwolić, by wszystko inne się ułożyło.”

„Ty tak robisz?”

Cień przemknął mu po twarzy. „Nie zawsze. Czasem wybieram źle. Czasem pozwalam, by strach decydował za mnie.” Znowu spojrzał mi w oczy, a intensywność tego spojrzenia aż odebrała mi dech. „Ale nie dzisiaj.”

Bar ogłosił ostatnie zamówienie. Czary powinny były prysnąć. Powinniśmy grzecznie się pożegnać i rozejść w swoje strony.

Zamiast tego spojrzał na mnie z czymś surowym i szczerym w spojrzeniu. „W innym życiu nigdy bym cię nie puścił.”

Serce mi waliło. Po raz pierwszy od lat, a może w ogóle, ktoś mnie zobaczył. Naprawdę zobaczył. Nie tę wersję, którą pokazuję innym, ale prawdziwą mnie. Pogubioną, niepewną, tęskniącą za czymś, czego nie potrafię nazwać.

„To nie puszczaj.” Wydukałam, prawie szeptem.

Przyjrzał mi się uważnie i zobaczyłam błysk w jego spojrzeniu. Pragnienie. Wahanie. Decyzja.

Powoli, tak powoli, że czas jakby zgęstniał, pochylił się do mnie.

Jego ruch był rozważny, ostrożny—dawał mi każdą szansę, by się wycofać, przerwać czar, być rozsądną. Jego oczy nie opuszczały moich, pytając o pozwolenie, którego usta jeszcze nie wypowiedziały.

Zatrzymał się tuż przy mnie, tak blisko, że mogłam poczuć ten upajający zapach whisky i czegoś drzewnego, męskiego. Czekał. Pozwalał mi wybrać.

I Boże mi wybacz, wybrałam.

Zamknęłam dystans między nami, przylgnęłam do jego ust z głodem, który zaskoczył nas oboje. Jego usta były ciepłe i pewne, a kiedy odpowiedział, pogłębiając pocałunek niskim pomrukiem, poczułam to wszędzie.

Jego dłoń uniosła się, by objąć moją szczękę, odchylając głowę dla lepszego kąta, a ja stopniałam w jego ramionach. Ten pocałunek był wszystkim, czego nie wiedziałam, że mi brakuje—namiętny i czuły, wymagający i oddający jednocześnie.

Nawet nie pamiętam, jak znaleźliśmy się w pobliskim hotelu, zmiatając wszystko na swojej drodze w gorącym pocałunku. Palce Alexa wbijały się w moje biodra, jakby chciał mnie sobie przywłaszczyć, oznaczyć jako swoją.

„Jak tego chcesz?” Jego oddech piekł mnie w szyję, a ja czułam gorączkę jego dotyku, gdy podciągał moją sukienkę, szorstkimi dłońmi sunąc po moich udach.

„Mocno.” Wyszeptałam w jego usta, oplatając ramionami jego szyję. Przyciągnęłam go bliżej w jednej chwili, wgryzając się zachłannie w jego usta.

Jęknęłam, gdy jego palce znalazły mnie wilgotną, drażniąc mnie rytmem doprowadzającym do szaleństwa. Jęczałam, wyginając się do niego, moje paznokcie wbijały się w jego ramiona.

Alex popchnął mnie na łóżko, oczy miał ciemne od pożądania, gdy rozsuwał mi nogi szeroko. Jego język był nieustępliwy, lizał mnie, jakby był głodny, a ja nie wiedziałam, czy chcę krzyczeć, czy płakać.

Byłam rozpaczliwie spragniona, by mnie wypełnił, by sprawił, że zapomnę o wszystkim poza jego dotykiem.

Drapałam jego plecy, nogami oplatałam jego biodra, a on wdzierał się we mnie, każdym pchnięciem trafiając w to miejsce, przez które widziałam gwiazdy. Skamlałam, mój głos łamał się, gdy brał mnie mocniej, głębiej.

Gdy skończyliśmy i opadł na mnie, jego ciężar wgniatał mnie w materac, czułam bicie jego serca na swojej skórze. I wiedziałam, że nigdy nie zapomnę, jak mnie sprawił, że się czuję.

Ale gdy się obudziłam, łóżko obok mnie było puste. Zimne.

Usiadłam, ściskając prześcieradło na piersi, i rozejrzałam się po pokoju. Ubrania Alexa zniknęły. Jego buty. Każdy ślad po nim usunięty, jakby nigdy go tu nie było.

Żadnej kartki. Żadnego pożegnania. Tylko numer telefonu nabazgrany na papierze hotelowym, zostawiony na nocnym stoliku jakby od niechcenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

* Obecnie *

Telefon zadzwonił we wtorek, w moim drugim tygodniu pracy, dokładnie w środku wypełniania raportów wydatków. Natychmiast rozpoznałam numer żłobka i zanim jeszcze odebrałam, żołądek mi zjechał do kolan.

Lisa dostała gorączki i teraz muszę ją odebrać—taka polityka żłobka.

Raporty wydatków rozmazywały się na ekranie. Oczywiście to musiało się zdarzyć właśnie w drugim tygodniu—kiedy każdy ruch był obserwowany, każda minuta liczyła się podwójnie. Kiedy udowodnienie swojej wartości znaczyło wszystko.

Drzwi do biura mojej przełożonej, Margaret, stały otworem, ale podejście do nich wydawało się jak droga na egzekucję. Nawet nie podniosła swojej perfekcyjnie ułożonej głowy znad ekranu komputera.

"Nagły wypadek rodzinny," powiedziałam, nienawidząc, jak mi zadrżał głos. "Muszę odebrać córkę, ale wrócę tak szybko, jak tylko zorganizuję dla niej opiekę."

Na twarzy Margaret przemknęło coś pomiędzy współczuciem a irytacją. "HR był bardzo jasny w sprawie polityki okresu próbnego, pani Carter. Obecność jest kluczowa w tym czasie."

"Wiem. Doskonale rozumiem. Potrzebuję tylko…"

"Idź." Machnęła lekceważąco ręką. "Ale niech to będzie szybko. Pan Hale ma spotkanie o drugiej i potrzebuje pełnej obsługi."

Chwyciłam torebkę i praktycznie pobiegłam do windy.

Kiedy dotarłam do żłobka, Lisa siedziała skulona na ławce, jej zazwyczaj rumiane policzki były blade, poza dwoma jasnoczerwonymi plamami gorączki. Nina podskakiwała obok niej, najwyraźniej odporna na jakiegokolwiek wirusa, który dopadł jej bliźniaczkę.

"Mamusiu! Lisa zwymiotowała i wszyscy musieli się od niej odsunąć, i to było bardzo obrzydliwe, ale też trochę fajne."

"Wystarczy szczegółów, kochanie." Przytuliłam Lisę do siebie, jej małe ciałko promieniowało gorącem przez koszulkę z jednorożcem.

Jęknęła cicho i przycisnęła rozpalone czoło do mojej szyi.

Jej ciężar osiadł mi w kościach—nie tylko fizycznie, ale i jako przygniatająca odpowiedzialność bycia ich jedynym rodzicem. Jedynym obrońcą. Muszę zabrać je do domu.

Tyle że… nie mogłam ich zabrać do domu. Nie mogłam wziąć wolnego. HR wyraźnie to podkreślił—trzy nieobecności w okresie próbnym oznaczały automatyczną weryfikację pod kątem zwolnienia.

Moje biuro było tylko przecznicę dalej. Dam radę to rozwiązać.

"Dobrze, dziewczynki, posłuchajcie mamy." Przykucnęłam na wysokości Niny, trzymając Lisę na biodrze. "Idziemy na specjalną przygodę do mamusiowego biura. Ale najważniejsze—musimy być niewidzialne."

Oczy Niny rozszerzyły się z zachwytu. "Jak ninja?"

"Dokładnie jak ninja. Ciche, podstępne, zupełnie niezauważalne ninja."

Budynek biura wyrósł przed nami dziesięć minut później, cały lśniący szkłem i onieśmielający. Przez ostatnie dwa tygodnie wybierałam swoje bitwy ostrożnie—przychodziłam wcześnie, wychodziłam późno, nigdy nie narzekałam.

Teraz całe to staranie zawisło na ostrzu noża. Nie mogłam dopuścić, żeby Xander zobaczył moje córki.

Hol rozciągał się przed nami jak pole minowe. Rozpoznałam kilku współpracowników przy windach, ich wyprasowane garnitury i pewne kroki sprawiały, że ciche jęki Lisy były jeszcze bardziej słyszalne, a Nina ściskała moją dłoń i rozglądała się z szeroko otwartymi oczami.

Recepcjonistka, życzliwa kobieta imieniem Debra, od razu nas zauważyła. Jej wyraz twarzy przeszedł z zaskoczenia do współczucia w jednej chwili. "Ojej, kochanie, ciężki poranek?"

"Najgorszy z możliwych." Poprawiłam Lisę wyżej, moje plecy już krzyczały z bólu.

Debra rozejrzała się, po czym pochyliła się konspiracyjnie.

"Boczna poczekalnia, drugie drzwi po lewej. Zamykane od środka, prawie nikt tam nie zagląda przed lunchem." Puściła oczko Ninie, która rozpromieniła się w odpowiedzi. "Jak ktoś będzie szukał, powiem, że wyszłaś po kawę, i nie powiem panu Hale."

"Debra, ratujesz mi życie. Serio, bardzo dziękuję."

"Pamiętaj o tym podczas sekretnego Mikołaja."

Zaprowadziłam dziewczynki do małego pokoju i posadziłam Lisę na jednym ze skórzanych foteli. Od razu się zwinęła, kciuk powędrował do buzi—nawyk, z którego już prawie wyrosła, ale wracał, gdy była chora.

"Zostań tu, kochanie. Mama musi szybko zadzwonić."

Wyciągnęłam telefon i zaczęłam przewijać kontakty. Może Charlotte mogłaby wyjść wcześniej z pracy, chociaż ten jeden raz… Mogłaby się odwdzięczyć za naszą przyjaźń i przypomnieć sobie, ile razy kryłam ją przed przełożonymi w poprzedniej pracy.

"Mamusiu, co to jest?"

Podniosłam wzrok. Nina wskazywała na coś za szklaną ścianą poczekalni, jej twarz przyciśnięta do szyby jak u dziecka w akwarium.

"Tam jest naprawdę wielkie akwarium! Mogę, proszę, proszę, proszę, podejść i zobaczyć?"

"Nie, kochanie, musisz… Nina!"

Ale już jej nie było, prześlizgnęła się przez drzwi, które głupio zostawiłam niedomknięte, jej małe nóżki niosły ją z determinacją w stronę dekoracyjnego akwarium w holu.

Rzuciłam się za nią, szepcząc jej imię tak ostro, jak tylko odważyłam się. "Nina! Nina Marie Carter, wracaj tu natychmiast!"

Dopadłam ją akurat, gdy skręcałyśmy w główny korytarz, łapiąc ją za rękę w chwili, gdy padł na nas cień.

Krew mi zamarzła w żyłach.

Xander stał tam, wysoki i nienaganny w grafitowym garniturze, znieruchomiał na widok nas. Jego wzrok najpierw spoczął na Ninie, jej jasne oczy wpatrzone w niego bez cienia strachu, z ciekawością.

Potem przeniósł się na Lisę, która najwyraźniej podążyła za siostrą i teraz tuliła się do mojej nogi, zerkając nieśmiało.

Na twarzy Xandera coś się zmieniło. Coś, czego nie potrafiłam nazwać i czego nie chciałam analizować.

— Dlaczego jesteś taki wysoki? — zapytała Nina prosto z mostu.

W środku zrobiło mi się lodowato, ale ku mojemu zdziwieniu, na ustach Xandera pojawił się cień uśmiechu.

— Piję dużo mleka. — Przysiadł powoli, nie zważając na drogi garnitur, aż znalazł się na wysokości oczu mojej córki. Naszej córki. — Jak masz na imię? — zapytał cicho.

Jego głos złagodniał w sposób, którego nigdy wcześniej nie słyszałam—delikatny, niemal pełen zadumy. Nina, która nigdy nie była nieśmiała wobec obcych, uśmiechnęła się do niego tak, jakby właśnie znalazła nowego ulubieńca.

— Jestem Nina, a to moja siostra Lisa. Ona jest chora, ale ja nie.

Kąciki ust Xandera drgnęły. Prawie uśmiech. — Miło cię poznać, Nino. — Jego wzrok przesunął się na Lisę, która jeszcze mocniej wtuliła się w moją nogę. — A ciebie, Liso. Mam nadzieję, że szybko wyzdrowiejesz.

Żołądek ścisnął mi się boleśnie. To było za blisko. Za niebezpieczne. Sposób, w jaki na nie patrzył—przyglądał się im—sprawiał, że krew mi zastygała. Widziałam dokładnie ten moment, gdy zaczęło do niego docierać.

Oczy Niny były odbiciem jego własnych, ciemne i intensywne, z charakterystycznymi złotymi plamkami. Lisa miała jego usta, ten sam łuk Kupidyna, który u czterolatki wyglądał uroczo, a u dorosłego mężczyzny był wręcz powalający.

"Dziewczynki, musimy już iść." Sięgnęłam po dłoń Niny, starając się, by mój głos brzmiał spokojnie. "Mama musi wracać do pracy, a Lisa potrzebuje odpoczynku."

Ale Xander powstał powoli, a jego rysy wyostrzyły się i stały się czujne. Przeszywające. Jego spojrzenie przesuwało się od bliźniaczek do mnie i z powrotem, wypatrując podobieństw, których tak bardzo nie chciałam, żeby dostrzegł.

Kształt szczęki Niny. Łuk ust Lisy. Ciemne włosy, które obie odziedziczyły po ojcu, którego nigdy nie poznały.

Cisza rozciągała się nieznośnie długo.

Gdy w końcu się odezwał, jego głos był cichy i ostrożny. Jakby bał się odpowiedzi. "Ile mają lat?"

Gardło mi się zacisnęło. Przez chwilę rozważałam prawdę, ale słowa nie chciały przejść mi przez usta, a pauza trwała już za długo.

Wyraz twarzy Xandera pękł, jakby wyczytał wszystko z mojego spojrzenia.

Nie powiedział nic, a jego oczy wpatrywały się we mnie z taką intensywnością, że aż uginały mi się kolana. I wtedy z przerażeniem zrozumiałam, że moja starannie strzeżona tajemnica wisi już tylko na jednym, postrzępionym włosku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Two Little Secrets From My Boss

Two Little Secrets From My Boss

335 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

335

Treść

Aa