* Pięć lat wcześniej *
Bar był ciemny i zatłoczony, wypełniony tym rodzajem anonimowego hałasu, który sprawiał, że łatwo było zniknąć. Siedziałam sama na końcu kontuaru, sącząc gin z tonikiem, którego tak naprawdę nie chciałam, patrząc, jak lód topnieje w szklance.
Dwadzieścia trzy lata. Świeżo po związku, który trwał dwa lata i zostawił mnie z poczuciem niewidzialności.
Dziś wieczór moje puste mieszkanie wydawało się duszne, więc przyszłam tutaj. Nie po to, żeby kogoś poznać. Nie po to, żeby się bawić. Po prostu, żeby istnieć gdzieś, gdzie nie otaczają mnie wspomnienia.
Barman spojrzał w moją stronę, a ja pokręciłam głową. Jeden drink wystarczy. Nie próbowałam niczego utopić—tylko opóźnić powrót do domu.
Wtedy on się pojawił.
Mężczyzna zsunął się na stołek obok mnie, dając barmanowi znak wprawnym gestem. „Whisky. Czysta.”
Jego głos był niski, pewny siebie. Spojrzałam na niego odruchowo i poczułam, jak przyspiesza mi tętno.
Był ode mnie starszy, może w połowie trzydziestki, z tą aurą, która sprawiała, że powietrze stawało się gęstsze. Ciemne włosy, lekko potargane, jakby często przeczesywał je palcami, i ostre rysy, jak wyrzeźbione z marmuru.
Wysokie kości policzkowe. Linia szczęki godna okładek magazynów, przyciemniona zarostem w taki sposób, że aż świerzbiły mnie palce, by jej dotknąć. Ale to było coś więcej niż tylko jego twarz. To był sposób, w jaki się nosił—pewny siebie bez wysiłku, silny bez napinania się.
Rękawy miał podwinięte do łokci, odsłaniając silne przedramiona i dłonie, które wyglądały, jakby wiedziały, jak przejąć kontrolę.
Był bez wątpienia najatrakcyjniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam. Tym typem, przez którego rozsądne kobiety robią nierozsądne rzeczy.
A on patrzył prosto na mnie.
„Ciężki wieczór?” Uśmiechnął się lekko.
Zaśmiałam się cicho, zaskoczona pytaniem. „Aż tak to widać?”
„Swój swego pozna.” Odebrał whisky od barmana i upił powoli łyk, po czym obrócił się do mnie całkiem. „Jestem Alex.”
„Daphne.”
„Daphne,” powtórzył, jakby smakował sylaby. „To piękne imię. Greckie, prawda? Nimfa, która zamieniła się w drzewo laurowe.”
„Mało kto o tym wie.” Poczułam ciepło, że ktoś to zauważył. „Moja mama była profesorką klasyki. Miała... konkretne pomysły na temat nadawania imion dzieciom.”
„Brzmi ciekawie.”
„Była.” Obrysowałam palcem brzeg szklanki. „Odeszła kilka lat temu.”
„Przykro mi.” Jego głos złagodniał i nie brzmiał jak pusta grzeczność.
Potem rozmowa potoczyła się naturalnie. Powiedział, że pracuje w budownictwie, że przyjechał do miasta na projekt, że zwykle nie robi tego—nie siada w barze, żeby rozmawiać z nieznajomymi.
„To dlaczego dzisiaj?” spytałam szczerze zaciekawiona.
Wpatrywał się chwilę w swoją whisky. „Czasem człowiek męczy się własnym towarzystwem. Męczą go te same myśli, krążące wciąż w kółko.” Spojrzał na mnie. „Zdarza ci się tak?”
„Ostatnio cały czas.” To wymsknęło mi się, zanim zdążyłam się powstrzymać.
Godziny mijały, a my nawet tego nie zauważyliśmy. Tłum się przerzedził, muzyka przycichła, a my dalej rozmawialiśmy.
Opowiadałam mu o rodzinie, o moim byłym związku, o marzeniach, by zostać pisarką, o powieści, którą zaczynałam pisać już tuzin razy i nigdy nie kończyłam.
„Ciągle czekam, aż coś się zmieni,” przyznałam. „Na jakiś znak, że idę we właściwym kierunku. Ale znak nie nadchodzi, a ja po prostu... dryfuję.”
„Może nie powinnaś czekać na znak.” Pochylił się bliżej, poczułam jego zapach—ciepły, drzewny. „Może powinnaś podjąć decyzję i pozwolić, by wszystko inne się ułożyło.”
„Ty tak robisz?”
Cień przemknął mu po twarzy. „Nie zawsze. Czasem wybieram źle. Czasem pozwalam, by strach decydował za mnie.” Znowu spojrzał mi w oczy, a intensywność tego spojrzenia aż odebrała mi dech. „Ale nie dzisiaj.”
Bar ogłosił ostatnie zamówienie. Czary powinny były prysnąć. Powinniśmy grzecznie się pożegnać i rozejść w swoje strony.
Zamiast tego spojrzał na mnie z czymś surowym i szczerym w spojrzeniu. „W innym życiu nigdy bym cię nie puścił.”
Serce mi waliło. Po raz pierwszy od lat, a może w ogóle, ktoś mnie zobaczył. Naprawdę zobaczył. Nie tę wersję, którą pokazuję innym, ale prawdziwą mnie. Pogubioną, niepewną, tęskniącą za czymś, czego nie potrafię nazwać.
„To nie puszczaj.” Wydukałam, prawie szeptem.
Przyjrzał mi się uważnie i zobaczyłam błysk w jego spojrzeniu. Pragnienie. Wahanie. Decyzja.
Powoli, tak powoli, że czas jakby zgęstniał, pochylił się do mnie.
Jego ruch był rozważny, ostrożny—dawał mi każdą szansę, by się wycofać, przerwać czar, być rozsądną. Jego oczy nie opuszczały moich, pytając o pozwolenie, którego usta jeszcze nie wypowiedziały.
Zatrzymał się tuż przy mnie, tak blisko, że mogłam poczuć ten upajający zapach whisky i czegoś drzewnego, męskiego. Czekał. Pozwalał mi wybrać.
I Boże mi wybacz, wybrałam.
Zamknęłam dystans między nami, przylgnęłam do jego ust z głodem, który zaskoczył nas oboje. Jego usta były ciepłe i pewne, a kiedy odpowiedział, pogłębiając pocałunek niskim pomrukiem, poczułam to wszędzie.
Jego dłoń uniosła się, by objąć moją szczękę, odchylając głowę dla lepszego kąta, a ja stopniałam w jego ramionach. Ten pocałunek był wszystkim, czego nie wiedziałam, że mi brakuje—namiętny i czuły, wymagający i oddający jednocześnie.
Nawet nie pamiętam, jak znaleźliśmy się w pobliskim hotelu, zmiatając wszystko na swojej drodze w gorącym pocałunku. Palce Alexa wbijały się w moje biodra, jakby chciał mnie sobie przywłaszczyć, oznaczyć jako swoją.
„Jak tego chcesz?” Jego oddech piekł mnie w szyję, a ja czułam gorączkę jego dotyku, gdy podciągał moją sukienkę, szorstkimi dłońmi sunąc po moich udach.
„Mocno.” Wyszeptałam w jego usta, oplatając ramionami jego szyję. Przyciągnęłam go bliżej w jednej chwili, wgryzając się zachłannie w jego usta.
Jęknęłam, gdy jego palce znalazły mnie wilgotną, drażniąc mnie rytmem doprowadzającym do szaleństwa. Jęczałam, wyginając się do niego, moje paznokcie wbijały się w jego ramiona.
Alex popchnął mnie na łóżko, oczy miał ciemne od pożądania, gdy rozsuwał mi nogi szeroko. Jego język był nieustępliwy, lizał mnie, jakby był głodny, a ja nie wiedziałam, czy chcę krzyczeć, czy płakać.
Byłam rozpaczliwie spragniona, by mnie wypełnił, by sprawił, że zapomnę o wszystkim poza jego dotykiem.
Drapałam jego plecy, nogami oplatałam jego biodra, a on wdzierał się we mnie, każdym pchnięciem trafiając w to miejsce, przez które widziałam gwiazdy. Skamlałam, mój głos łamał się, gdy brał mnie mocniej, głębiej.
Gdy skończyliśmy i opadł na mnie, jego ciężar wgniatał mnie w materac, czułam bicie jego serca na swojej skórze. I wiedziałam, że nigdy nie zapomnę, jak mnie sprawił, że się czuję.
Ale gdy się obudziłam, łóżko obok mnie było puste. Zimne.
Usiadłam, ściskając prześcieradło na piersi, i rozejrzałam się po pokoju. Ubrania Alexa zniknęły. Jego buty. Każdy ślad po nim usunięty, jakby nigdy go tu nie było.
Żadnej kartki. Żadnego pożegnania. Tylko numer telefonu nabazgrany na papierze hotelowym, zostawiony na nocnym stoliku jakby od niechcenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Obecnie *
Telefon zadzwonił we wtorek, w moim drugim tygodniu pracy, dokładnie w środku wypełniania raportów wydatków. Natychmiast rozpoznałam numer żłobka i zanim jeszcze odebrałam, żołądek mi zjechał do kolan.
Lisa dostała gorączki i teraz muszę ją odebrać—taka polityka żłobka.
Raporty wydatków rozmazywały się na ekranie. Oczywiście to musiało się zdarzyć właśnie w drugim tygodniu—kiedy każdy ruch był obserwowany, każda minuta liczyła się podwójnie. Kiedy udowodnienie swojej wartości znaczyło wszystko.
Drzwi do biura mojej przełożonej, Margaret, stały otworem, ale podejście do nich wydawało się jak droga na egzekucję. Nawet nie podniosła swojej perfekcyjnie ułożonej głowy znad ekranu komputera.
"Nagły wypadek rodzinny," powiedziałam, nienawidząc, jak mi zadrżał głos. "Muszę odebrać córkę, ale wrócę tak szybko, jak tylko zorganizuję dla niej opiekę."
Na twarzy Margaret przemknęło coś pomiędzy współczuciem a irytacją. "HR był bardzo jasny w sprawie polityki okresu próbnego, pani Carter. Obecność jest kluczowa w tym czasie."
"Wiem. Doskonale rozumiem. Potrzebuję tylko…"
"Idź." Machnęła lekceważąco ręką. "Ale niech to będzie szybko. Pan Hale ma spotkanie o drugiej i potrzebuje pełnej obsługi."
Chwyciłam torebkę i praktycznie pobiegłam do windy.
Kiedy dotarłam do żłobka, Lisa siedziała skulona na ławce, jej zazwyczaj rumiane policzki były blade, poza dwoma jasnoczerwonymi plamami gorączki. Nina podskakiwała obok niej, najwyraźniej odporna na jakiegokolwiek wirusa, który dopadł jej bliźniaczkę.
"Mamusiu! Lisa zwymiotowała i wszyscy musieli się od niej odsunąć, i to było bardzo obrzydliwe, ale też trochę fajne."
"Wystarczy szczegółów, kochanie." Przytuliłam Lisę do siebie, jej małe ciałko promieniowało gorącem przez koszulkę z jednorożcem.
Jęknęła cicho i przycisnęła rozpalone czoło do mojej szyi.
Jej ciężar osiadł mi w kościach—nie tylko fizycznie, ale i jako przygniatająca odpowiedzialność bycia ich jedynym rodzicem. Jedynym obrońcą. Muszę zabrać je do domu.
Tyle że… nie mogłam ich zabrać do domu. Nie mogłam wziąć wolnego. HR wyraźnie to podkreślił—trzy nieobecności w okresie próbnym oznaczały automatyczną weryfikację pod kątem zwolnienia.
Moje biuro było tylko przecznicę dalej. Dam radę to rozwiązać.
"Dobrze, dziewczynki, posłuchajcie mamy." Przykucnęłam na wysokości Niny, trzymając Lisę na biodrze. "Idziemy na specjalną przygodę do mamusiowego biura. Ale najważniejsze—musimy być niewidzialne."
Oczy Niny rozszerzyły się z zachwytu. "Jak ninja?"
"Dokładnie jak ninja. Ciche, podstępne, zupełnie niezauważalne ninja."
Budynek biura wyrósł przed nami dziesięć minut później, cały lśniący szkłem i onieśmielający. Przez ostatnie dwa tygodnie wybierałam swoje bitwy ostrożnie—przychodziłam wcześnie, wychodziłam późno, nigdy nie narzekałam.
Teraz całe to staranie zawisło na ostrzu noża. Nie mogłam dopuścić, żeby Xander zobaczył moje córki.
Hol rozciągał się przed nami jak pole minowe. Rozpoznałam kilku współpracowników przy windach, ich wyprasowane garnitury i pewne kroki sprawiały, że ciche jęki Lisy były jeszcze bardziej słyszalne, a Nina ściskała moją dłoń i rozglądała się z szeroko otwartymi oczami.
Recepcjonistka, życzliwa kobieta imieniem Debra, od razu nas zauważyła. Jej wyraz twarzy przeszedł z zaskoczenia do współczucia w jednej chwili. "Ojej, kochanie, ciężki poranek?"
"Najgorszy z możliwych." Poprawiłam Lisę wyżej, moje plecy już krzyczały z bólu.
Debra rozejrzała się, po czym pochyliła się konspiracyjnie.
"Boczna poczekalnia, drugie drzwi po lewej. Zamykane od środka, prawie nikt tam nie zagląda przed lunchem." Puściła oczko Ninie, która rozpromieniła się w odpowiedzi. "Jak ktoś będzie szukał, powiem, że wyszłaś po kawę, i nie powiem panu Hale."
"Debra, ratujesz mi życie. Serio, bardzo dziękuję."
"Pamiętaj o tym podczas sekretnego Mikołaja."
Zaprowadziłam dziewczynki do małego pokoju i posadziłam Lisę na jednym ze skórzanych foteli. Od razu się zwinęła, kciuk powędrował do buzi—nawyk, z którego już prawie wyrosła, ale wracał, gdy była chora.
"Zostań tu, kochanie. Mama musi szybko zadzwonić."
Wyciągnęłam telefon i zaczęłam przewijać kontakty. Może Charlotte mogłaby wyjść wcześniej z pracy, chociaż ten jeden raz… Mogłaby się odwdzięczyć za naszą przyjaźń i przypomnieć sobie, ile razy kryłam ją przed przełożonymi w poprzedniej pracy.
"Mamusiu, co to jest?"
Podniosłam wzrok. Nina wskazywała na coś za szklaną ścianą poczekalni, jej twarz przyciśnięta do szyby jak u dziecka w akwarium.
"Tam jest naprawdę wielkie akwarium! Mogę, proszę, proszę, proszę, podejść i zobaczyć?"
"Nie, kochanie, musisz… Nina!"
Ale już jej nie było, prześlizgnęła się przez drzwi, które głupio zostawiłam niedomknięte, jej małe nóżki niosły ją z determinacją w stronę dekoracyjnego akwarium w holu.
Rzuciłam się za nią, szepcząc jej imię tak ostro, jak tylko odważyłam się. "Nina! Nina Marie Carter, wracaj tu natychmiast!"
Dopadłam ją akurat, gdy skręcałyśmy w główny korytarz, łapiąc ją za rękę w chwili, gdy padł na nas cień.
Krew mi zamarzła w żyłach.
Xander stał tam, wysoki i nienaganny w grafitowym garniturze, znieruchomiał na widok nas. Jego wzrok najpierw spoczął na Ninie, jej jasne oczy wpatrzone w niego bez cienia strachu, z ciekawością.
Potem przeniósł się na Lisę, która najwyraźniej podążyła za siostrą i teraz tuliła się do mojej nogi, zerkając nieśmiało.
Na twarzy Xandera coś się zmieniło. Coś, czego nie potrafiłam nazwać i czego nie chciałam analizować.
— Dlaczego jesteś taki wysoki? — zapytała Nina prosto z mostu.
W środku zrobiło mi się lodowato, ale ku mojemu zdziwieniu, na ustach Xandera pojawił się cień uśmiechu.
— Piję dużo mleka. — Przysiadł powoli, nie zważając na drogi garnitur, aż znalazł się na wysokości oczu mojej córki. Naszej córki. — Jak masz na imię? — zapytał cicho.
Jego głos złagodniał w sposób, którego nigdy wcześniej nie słyszałam—delikatny, niemal pełen zadumy. Nina, która nigdy nie była nieśmiała wobec obcych, uśmiechnęła się do niego tak, jakby właśnie znalazła nowego ulubieńca.
— Jestem Nina, a to moja siostra Lisa. Ona jest chora, ale ja nie.
Kąciki ust Xandera drgnęły. Prawie uśmiech. — Miło cię poznać, Nino. — Jego wzrok przesunął się na Lisę, która jeszcze mocniej wtuliła się w moją nogę. — A ciebie, Liso. Mam nadzieję, że szybko wyzdrowiejesz.
Żołądek ścisnął mi się boleśnie. To było za blisko. Za niebezpieczne. Sposób, w jaki na nie patrzył—przyglądał się im—sprawiał, że krew mi zastygała. Widziałam dokładnie ten moment, gdy zaczęło do niego docierać.
Oczy Niny były odbiciem jego własnych, ciemne i intensywne, z charakterystycznymi złotymi plamkami. Lisa miała jego usta, ten sam łuk Kupidyna, który u czterolatki wyglądał uroczo, a u dorosłego mężczyzny był wręcz powalający.
"Dziewczynki, musimy już iść." Sięgnęłam po dłoń Niny, starając się, by mój głos brzmiał spokojnie. "Mama musi wracać do pracy, a Lisa potrzebuje odpoczynku."
Ale Xander powstał powoli, a jego rysy wyostrzyły się i stały się czujne. Przeszywające. Jego spojrzenie przesuwało się od bliźniaczek do mnie i z powrotem, wypatrując podobieństw, których tak bardzo nie chciałam, żeby dostrzegł.
Kształt szczęki Niny. Łuk ust Lisy. Ciemne włosy, które obie odziedziczyły po ojcu, którego nigdy nie poznały.
Cisza rozciągała się nieznośnie długo.
Gdy w końcu się odezwał, jego głos był cichy i ostrożny. Jakby bał się odpowiedzi. "Ile mają lat?"
Gardło mi się zacisnęło. Przez chwilę rozważałam prawdę, ale słowa nie chciały przejść mi przez usta, a pauza trwała już za długo.
Wyraz twarzy Xandera pękł, jakby wyczytał wszystko z mojego spojrzenia.
Nie powiedział nic, a jego oczy wpatrywały się we mnie z taką intensywnością, że aż uginały mi się kolana. I wtedy z przerażeniem zrozumiałam, że moja starannie strzeżona tajemnica wisi już tylko na jednym, postrzępionym włosku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cisza między nami wydłużała się boleśnie, każda sekunda trwała jak wieczność.
Widziałam, jak w oczach Xandera pracuje jego umysł. Przelicza daty. Łączy fakty. Rozważa możliwości. Ale nie mogłam pozwolić, żeby w końcu ułożył w głowie tę myśl.
„Nie martw się, one już się urodziły, kiedy się poznaliśmy” — powiedziałam szybko, zmuszając głos do opanowania, mimo że strach rozdzierał mi pierś. „Urodziłam je młodo. Tamtej nocy miały sześć miesięcy.”
To kłamstwo miało gorzki smak na języku, ostre i nieprawdziwe. Ale myślałam o jasnym uśmiechu Niny, nieśmiałej słodyczy Lisy, życiu, które zbudowałam dla nich cegła po kruchej cegle. Ich bezpieczeństwie. Ich stabilności.
Wina stawała się znośna, jeśli zważyć ją z tym wszystkim, co musiałam chronić.
Oczy Xandera zwęziły się. Studiował moją twarz z tą przenikliwą intensywnością, którą pamiętałam z naszego pierwszego spotkania w jego biurze — szukał pęknięć, najmniejszego znaku, że kłamię.
Wytrzymałam jego spojrzenie i zmusiłam się, by nie drgnąć. Nie odwrócić wzroku. Nie dać mu niczego, czego mógłby użyć.
„Sześć miesięcy…” powtórzył powoli. Jego ton był płaski, sceptyczny. „Nigdy o nich nie wspomniałaś.”
Wzruszyłam ramionami, udając swobodę, choć serce groziło, że wyrwie się z piersi. „Nie dzieliliśmy się wtedy życiorysami. To była jedna noc w barze. Pogaduszki i drinki.”
„Mówiłaś o tym, że chcesz być pisarką. O poczuciu utknięcia w miejscu. To dość osobiste.”
„Marzenia łatwo zdradzać nieznajomym. Dzieci — nie.” Zrobiłam pauzę, po czym dodałam z lekkim ostrzem w głosie, którego nie potrafiłam powstrzymać: „Poza tym, ty też nie byłeś wobec mnie szczery, Alex .”
To imię uderzyło jak policzek. Szczęka Xandera się zacisnęła, a w jego wyrazie twarzy coś się zmieniło — może poczucie winy, może frustracja, że jego własne kłamstwo zostało mu wypomniane.
Przez dłuższą chwilę patrzył mi prosto w oczy, a ja przygotowałam się na kolejne pytania. Na to, że będzie naciskał, zażąda dowodu, oskarży mnie o kłamstwo, które ledwo trzymałam w całości.
Ale nie zapytał już niczego więcej.
Po prostu skinął głową, krótko, i cofnął się o krok. „Zabierz je do domu. Możesz wziąć resztę poranka, jeśli potrzebujesz.”
Jego głos był urzędowy, rzeczowy, ale jego spojrzenie jeszcze przez chwilę zatrzymało się na bliźniaczkach.
Nina już straciła zainteresowanie rozmową i znów próbowała zajrzeć za róg na akwarium. Lisa nadal kurczowo trzymała się mojej nogi, jej gorący policzek przyciśnięty do mojego uda.
Potem odwrócił się i odszedł, a echo jego kroków rozbrzmiewało na marmurowej podłodze, aż zniknął za rogiem.
Wypuściłam powietrze drżąco, oddech uleciał ze mnie z takim impetem, że aż zrobiło mi się słabo w nogach. „Chodźcie, dziewczynki. Idziemy.”
Zajęło mi czterdzieści pięć minut, by znaleźć opiekunkę, która zgodzi się zająć chorym dzieckiem. Odprowadziłam obie dziewczynki, zostawiając szczegółowe instrukcje dotyczące leków Lisy i tendencji Niny do przekonywania opiekunów, że wolno jej oglądać ekran bez ograniczeń.
Wróciłam do biurka po dwóch godzinach, trochę rozczochrana, ale obecna. Profesjonalna. Godna zaufania.
Myślałam, że najgorsze już za mną. Myliłam się.
Przez resztę dnia Xander mnie obserwował. Nie nachalnie — był na to zbyt opanowany. Zbyt świadomy pozorów, granic, niewidzialnych linii oddzielających szefa od pracownika.
Ale czułam jego spojrzenie jak fizyczny ciężar, jak promień słońca skupiony przez szkło powiększające: skupiony i palący.
Za każdym razem, gdy podnosiłam wzrok znad biurka, odwracał spojrzenie o ułamek sekundy za późno. Przechwytywałam resztki jego uwagi, lekki ruch głowy, napięcie w ramionach mówiące, że się gapił.
Gdy zanosiłam dokumenty do jego biura, jego oczy śledziły każdy mój ruch z niepokojącą uwagą. Kładłam papiery na biurku, tłumaczyłam, co wymaga akceptacji, starałam się mówić spokojnie i profesjonalnie.
Kiwnął głową we wszystkich odpowiednich miejscach, odpowiadał jak należy, ale jego spojrzenie nigdy nie spoczywało tam, gdzie powinno. Wciąż wracało do mojej twarzy, moich dłoni.
Nie odezwał się już ani słowem. Nie zadawał więcej pytań. Ale podejrzenie biło od niego falami, wypełniało każde nasze spotkanie niedopowiedzianym napięciem.
Najgorsze było popołudniowe zebranie.
Podsumowanie kwartału, szefowie działów prezentowali raporty w dużej sali konferencyjnej. Siedziałam w kącie, jak mi polecono, z tabletem w dłoni, notując zadania i punkty do realizacji.
Niewidzialna. Taka była moja rola — dokumentować i wspierać, znikać w tle, kiedy ważni ludzie omawiają ważne sprawy.
Xander siedział na czele stołu, gdzie powinien był skupić uwagę na przemawiającym — dyrektorze finansowym analizującym marże i prognozy wzrostu z pomocą gęstej prezentacji PowerPointa.
Ale jego wzrok wciąż wracał do mnie.
Raz. Wmawiałam sobie, że to przypadek.
Drugi raz. Może patrzył na coś obok mnie.
Po dwunastu powtórzeniach nie mogłam tego już zaprzeczyć.
Czułam, jak rumieniec wspina mi się po szyi za każdym razem, gdy nasze spojrzenia spotykały się przez przypadek. Wpatrywałam się w notes, długopis sunął mechanicznie po kartce, serce waliło tak głośno, że byłam pewna, że osoba obok mnie to słyszy.
Prelegent monotonnie mówił o trendach rynkowych i celach kwartalnych, ale Xander nie słuchał. Jego uwaga była skupiona na mnie, jakbym była zagadką, którą musi rozwiązać, kodem, którego nie potrafił złamać.
Co widział? Jakie łączył fakty? Czy zauważył, że oczy Niny mają taki sam kształt jak jego? Czy dostrzegał własne rysy twarzy w Lisie?
Kiedy spotkanie się skończyło, miałam kompletnie zszargane nerwy.
Szybko zebrałam rzeczy i ruszyłam do wyjścia. Ucieczka była na wyciągnięcie ręki. Jeszcze tylko kilka kroków i będę przy biurku, znów będę mogła oddychać.
„Daphne.” Jego głos zatrzymał mnie w miejscu.
Odwróciłam się, puls przyspieszył. Xander stał przy stole, zbierał papiery, nie patrzył na mnie. Wszyscy inni już wychodzili, rozmowy toczyły się wokół innych tematów, innych priorytetów. Byliśmy prawie sami.
„Tak, panie Hale?”
Pauza.
Widziałam, jak jego ramiona napinają się pod drogim materiałem garnituru. Jak zmaga się z czymś — pytaniem, oskarżeniem, żądaniem prawdy — i w końcu postanawia je przełknąć.
Jego dłonie zastygły na papierach. Przełknął cicho, dobierając słowa.
„Dobra robota dzisiaj” — powiedział w końcu.
Słowa były sztywne. Prawie niechętne. Jakby chciał powiedzieć coś zupełnie innego i w ostatniej chwili zmusił się do zmiany decyzji.
Kiwnęłam głową, nie ufając swojemu głosowi, i wyszłam, zanim zdążył się rozmyślić.
Drzwi windy zamknęły się za mną, a ja opadłam na ścianę, przykładając dłonie do oczu.
Nie uwierzył mi. Widziałam to w każdym spojrzeniu, każdym naładowanym milczeniu, każdym pytaniu, którego nie zadał. Ale nie wywołał mnie do tablicy. Nie zażądał testu DNA ani nie oskarżył mnie o kłamstwo.
Jeszcze nie.
Nitka wciąż się trzymała. Ledwo. Ale czułam, jak się strzępi z każdą mijającą godziną, każdym podejrzliwym spojrzeniem, każdą chwilą, gdy te ciemne oczy studiowały mnie tak, jakbym skrywała tajemnice, które on koniecznie chce odkryć.
A najgorsze było to, że nie byłam pewna, jak długo jeszcze zdołam mu kłamać prosto w oczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować