* Obecnie *
Telefon zadzwonił we wtorek, w moim drugim tygodniu pracy, dokładnie w środku wypełniania raportów wydatków. Natychmiast rozpoznałam numer żłobka i zanim jeszcze odebrałam, żołądek mi zjechał do kolan.
Lisa dostała gorączki i teraz muszę ją odebrać—taka polityka żłobka.
Raporty wydatków rozmazywały się na ekranie. Oczywiście to musiało się zdarzyć właśnie w drugim tygodniu—kiedy każdy ruch był obserwowany, każda minuta liczyła się podwójnie. Kiedy udowodnienie swojej wartości znaczyło wszystko.
Drzwi do biura mojej przełożonej, Margaret, stały otworem, ale podejście do nich wydawało się jak droga na egzekucję. Nawet nie podniosła swojej perfekcyjnie ułożonej głowy znad ekranu komputera.
"Nagły wypadek rodzinny," powiedziałam, nienawidząc, jak mi zadrżał głos. "Muszę odebrać córkę, ale wrócę tak szybko, jak tylko zorganizuję dla niej opiekę."
Na twarzy Margaret przemknęło coś pomiędzy współczuciem a irytacją. "HR był bardzo jasny w sprawie polityki okresu próbnego, pani Carter. Obecność jest kluczowa w tym czasie."
"Wiem. Doskonale rozumiem. Potrzebuję tylko…"
"Idź." Machnęła lekceważąco ręką. "Ale niech to będzie szybko. Pan Hale ma spotkanie o drugiej i potrzebuje pełnej obsługi."
Chwyciłam torebkę i praktycznie pobiegłam do windy.
Kiedy dotarłam do żłobka, Lisa siedziała skulona na ławce, jej zazwyczaj rumiane policzki były blade, poza dwoma jasnoczerwonymi plamami gorączki. Nina podskakiwała obok niej, najwyraźniej odporna na jakiegokolwiek wirusa, który dopadł jej bliźniaczkę.
"Mamusiu! Lisa zwymiotowała i wszyscy musieli się od niej odsunąć, i to było bardzo obrzydliwe, ale też trochę fajne."
"Wystarczy szczegółów, kochanie." Przytuliłam Lisę do siebie, jej małe ciałko promieniowało gorącem przez koszulkę z jednorożcem.
Jęknęła cicho i przycisnęła rozpalone czoło do mojej szyi.
Jej ciężar osiadł mi w kościach—nie tylko fizycznie, ale i jako przygniatająca odpowiedzialność bycia ich jedynym rodzicem. Jedynym obrońcą. Muszę zabrać je do domu.
Tyle że… nie mogłam ich zabrać do domu. Nie mogłam wziąć wolnego. HR wyraźnie to podkreślił—trzy nieobecności w okresie próbnym oznaczały automatyczną weryfikację pod kątem zwolnienia.
Moje biuro było tylko przecznicę dalej. Dam radę to rozwiązać.
"Dobrze, dziewczynki, posłuchajcie mamy." Przykucnęłam na wysokości Niny, trzymając Lisę na biodrze. "Idziemy na specjalną przygodę do mamusiowego biura. Ale najważniejsze—musimy być niewidzialne."
Oczy Niny rozszerzyły się z zachwytu. "Jak ninja?"
"Dokładnie jak ninja. Ciche, podstępne, zupełnie niezauważalne ninja."
Budynek biura wyrósł przed nami dziesięć minut później, cały lśniący szkłem i onieśmielający. Przez ostatnie dwa tygodnie wybierałam swoje bitwy ostrożnie—przychodziłam wcześnie, wychodziłam późno, nigdy nie narzekałam.
Teraz całe to staranie zawisło na ostrzu noża. Nie mogłam dopuścić, żeby Xander zobaczył moje córki.
Hol rozciągał się przed nami jak pole minowe. Rozpoznałam kilku współpracowników przy windach, ich wyprasowane garnitury i pewne kroki sprawiały, że ciche jęki Lisy były jeszcze bardziej słyszalne, a Nina ściskała moją dłoń i rozglądała się z szeroko otwartymi oczami.
Recepcjonistka, życzliwa kobieta imieniem Debra, od razu nas zauważyła. Jej wyraz twarzy przeszedł z zaskoczenia do współczucia w jednej chwili. "Ojej, kochanie, ciężki poranek?"
"Najgorszy z możliwych." Poprawiłam Lisę wyżej, moje plecy już krzyczały z bólu.
Debra rozejrzała się, po czym pochyliła się konspiracyjnie.
"Boczna poczekalnia, drugie drzwi po lewej. Zamykane od środka, prawie nikt tam nie zagląda przed lunchem." Puściła oczko Ninie, która rozpromieniła się w odpowiedzi. "Jak ktoś będzie szukał, powiem, że wyszłaś po kawę, i nie powiem panu Hale."
"Debra, ratujesz mi życie. Serio, bardzo dziękuję."
"Pamiętaj o tym podczas sekretnego Mikołaja."
Zaprowadziłam dziewczynki do małego pokoju i posadziłam Lisę na jednym ze skórzanych foteli. Od razu się zwinęła, kciuk powędrował do buzi—nawyk, z którego już prawie wyrosła, ale wracał, gdy była chora.
"Zostań tu, kochanie. Mama musi szybko zadzwonić."
Wyciągnęłam telefon i zaczęłam przewijać kontakty. Może Charlotte mogłaby wyjść wcześniej z pracy, chociaż ten jeden raz… Mogłaby się odwdzięczyć za naszą przyjaźń i przypomnieć sobie, ile razy kryłam ją przed przełożonymi w poprzedniej pracy.
"Mamusiu, co to jest?"
Podniosłam wzrok. Nina wskazywała na coś za szklaną ścianą poczekalni, jej twarz przyciśnięta do szyby jak u dziecka w akwarium.
"Tam jest naprawdę wielkie akwarium! Mogę, proszę, proszę, proszę, podejść i zobaczyć?"
"Nie, kochanie, musisz… Nina!"
Ale już jej nie było, prześlizgnęła się przez drzwi, które głupio zostawiłam niedomknięte, jej małe nóżki niosły ją z determinacją w stronę dekoracyjnego akwarium w holu.
Rzuciłam się za nią, szepcząc jej imię tak ostro, jak tylko odważyłam się. "Nina! Nina Marie Carter, wracaj tu natychmiast!"
Dopadłam ją akurat, gdy skręcałyśmy w główny korytarz, łapiąc ją za rękę w chwili, gdy padł na nas cień.
Krew mi zamarzła w żyłach.
Xander stał tam, wysoki i nienaganny w grafitowym garniturze, znieruchomiał na widok nas. Jego wzrok najpierw spoczął na Ninie, jej jasne oczy wpatrzone w niego bez cienia strachu, z ciekawością.
Potem przeniósł się na Lisę, która najwyraźniej podążyła za siostrą i teraz tuliła się do mojej nogi, zerkając nieśmiało.
Na twarzy Xandera coś się zmieniło. Coś, czego nie potrafiłam nazwać i czego nie chciałam analizować.
— Dlaczego jesteś taki wysoki? — zapytała Nina prosto z mostu.
W środku zrobiło mi się lodowato, ale ku mojemu zdziwieniu, na ustach Xandera pojawił się cień uśmiechu.
— Piję dużo mleka. — Przysiadł powoli, nie zważając na drogi garnitur, aż znalazł się na wysokości oczu mojej córki. Naszej córki. — Jak masz na imię? — zapytał cicho.
Jego głos złagodniał w sposób, którego nigdy wcześniej nie słyszałam—delikatny, niemal pełen zadumy. Nina, która nigdy nie była nieśmiała wobec obcych, uśmiechnęła się do niego tak, jakby właśnie znalazła nowego ulubieńca.
— Jestem Nina, a to moja siostra Lisa. Ona jest chora, ale ja nie.
Kąciki ust Xandera drgnęły. Prawie uśmiech. — Miło cię poznać, Nino. — Jego wzrok przesunął się na Lisę, która jeszcze mocniej wtuliła się w moją nogę. — A ciebie, Liso. Mam nadzieję, że szybko wyzdrowiejesz.
Żołądek ścisnął mi się boleśnie. To było za blisko. Za niebezpieczne. Sposób, w jaki na nie patrzył—przyglądał się im—sprawiał, że krew mi zastygała. Widziałam dokładnie ten moment, gdy zaczęło do niego docierać.
Oczy Niny były odbiciem jego własnych, ciemne i intensywne, z charakterystycznymi złotymi plamkami. Lisa miała jego usta, ten sam łuk Kupidyna, który u czterolatki wyglądał uroczo, a u dorosłego mężczyzny był wręcz powalający.
"Dziewczynki, musimy już iść." Sięgnęłam po dłoń Niny, starając się, by mój głos brzmiał spokojnie. "Mama musi wracać do pracy, a Lisa potrzebuje odpoczynku."
Ale Xander powstał powoli, a jego rysy wyostrzyły się i stały się czujne. Przeszywające. Jego spojrzenie przesuwało się od bliźniaczek do mnie i z powrotem, wypatrując podobieństw, których tak bardzo nie chciałam, żeby dostrzegł.
Kształt szczęki Niny. Łuk ust Lisy. Ciemne włosy, które obie odziedziczyły po ojcu, którego nigdy nie poznały.
Cisza rozciągała się nieznośnie długo.
Gdy w końcu się odezwał, jego głos był cichy i ostrożny. Jakby bał się odpowiedzi. "Ile mają lat?"
Gardło mi się zacisnęło. Przez chwilę rozważałam prawdę, ale słowa nie chciały przejść mi przez usta, a pauza trwała już za długo.
Wyraz twarzy Xandera pękł, jakby wyczytał wszystko z mojego spojrzenia.
Nie powiedział nic, a jego oczy wpatrywały się we mnie z taką intensywnością, że aż uginały mi się kolana. I wtedy z przerażeniem zrozumiałam, że moja starannie strzeżona tajemnica wisi już tylko na jednym, postrzępionym włosku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cisza między nami wydłużała się boleśnie, każda sekunda trwała jak wieczność.
Widziałam, jak w oczach Xandera pracuje jego umysł. Przelicza daty. Łączy fakty. Rozważa możliwości. Ale nie mogłam pozwolić, żeby w końcu ułożył w głowie tę myśl.
„Nie martw się, one już się urodziły, kiedy się poznaliśmy” — powiedziałam szybko, zmuszając głos do opanowania, mimo że strach rozdzierał mi pierś. „Urodziłam je młodo. Tamtej nocy miały sześć miesięcy.”
To kłamstwo miało gorzki smak na języku, ostre i nieprawdziwe. Ale myślałam o jasnym uśmiechu Niny, nieśmiałej słodyczy Lisy, życiu, które zbudowałam dla nich cegła po kruchej cegle. Ich bezpieczeństwie. Ich stabilności.
Wina stawała się znośna, jeśli zważyć ją z tym wszystkim, co musiałam chronić.
Oczy Xandera zwęziły się. Studiował moją twarz z tą przenikliwą intensywnością, którą pamiętałam z naszego pierwszego spotkania w jego biurze — szukał pęknięć, najmniejszego znaku, że kłamię.
Wytrzymałam jego spojrzenie i zmusiłam się, by nie drgnąć. Nie odwrócić wzroku. Nie dać mu niczego, czego mógłby użyć.
„Sześć miesięcy…” powtórzył powoli. Jego ton był płaski, sceptyczny. „Nigdy o nich nie wspomniałaś.”
Wzruszyłam ramionami, udając swobodę, choć serce groziło, że wyrwie się z piersi. „Nie dzieliliśmy się wtedy życiorysami. To była jedna noc w barze. Pogaduszki i drinki.”
„Mówiłaś o tym, że chcesz być pisarką. O poczuciu utknięcia w miejscu. To dość osobiste.”
„Marzenia łatwo zdradzać nieznajomym. Dzieci — nie.” Zrobiłam pauzę, po czym dodałam z lekkim ostrzem w głosie, którego nie potrafiłam powstrzymać: „Poza tym, ty też nie byłeś wobec mnie szczery, Alex .”
To imię uderzyło jak policzek. Szczęka Xandera się zacisnęła, a w jego wyrazie twarzy coś się zmieniło — może poczucie winy, może frustracja, że jego własne kłamstwo zostało mu wypomniane.
Przez dłuższą chwilę patrzył mi prosto w oczy, a ja przygotowałam się na kolejne pytania. Na to, że będzie naciskał, zażąda dowodu, oskarży mnie o kłamstwo, które ledwo trzymałam w całości.
Ale nie zapytał już niczego więcej.
Po prostu skinął głową, krótko, i cofnął się o krok. „Zabierz je do domu. Możesz wziąć resztę poranka, jeśli potrzebujesz.”
Jego głos był urzędowy, rzeczowy, ale jego spojrzenie jeszcze przez chwilę zatrzymało się na bliźniaczkach.
Nina już straciła zainteresowanie rozmową i znów próbowała zajrzeć za róg na akwarium. Lisa nadal kurczowo trzymała się mojej nogi, jej gorący policzek przyciśnięty do mojego uda.
Potem odwrócił się i odszedł, a echo jego kroków rozbrzmiewało na marmurowej podłodze, aż zniknął za rogiem.
Wypuściłam powietrze drżąco, oddech uleciał ze mnie z takim impetem, że aż zrobiło mi się słabo w nogach. „Chodźcie, dziewczynki. Idziemy.”
Zajęło mi czterdzieści pięć minut, by znaleźć opiekunkę, która zgodzi się zająć chorym dzieckiem. Odprowadziłam obie dziewczynki, zostawiając szczegółowe instrukcje dotyczące leków Lisy i tendencji Niny do przekonywania opiekunów, że wolno jej oglądać ekran bez ograniczeń.
Wróciłam do biurka po dwóch godzinach, trochę rozczochrana, ale obecna. Profesjonalna. Godna zaufania.
Myślałam, że najgorsze już za mną. Myliłam się.
Przez resztę dnia Xander mnie obserwował. Nie nachalnie — był na to zbyt opanowany. Zbyt świadomy pozorów, granic, niewidzialnych linii oddzielających szefa od pracownika.
Ale czułam jego spojrzenie jak fizyczny ciężar, jak promień słońca skupiony przez szkło powiększające: skupiony i palący.
Za każdym razem, gdy podnosiłam wzrok znad biurka, odwracał spojrzenie o ułamek sekundy za późno. Przechwytywałam resztki jego uwagi, lekki ruch głowy, napięcie w ramionach mówiące, że się gapił.
Gdy zanosiłam dokumenty do jego biura, jego oczy śledziły każdy mój ruch z niepokojącą uwagą. Kładłam papiery na biurku, tłumaczyłam, co wymaga akceptacji, starałam się mówić spokojnie i profesjonalnie.
Kiwnął głową we wszystkich odpowiednich miejscach, odpowiadał jak należy, ale jego spojrzenie nigdy nie spoczywało tam, gdzie powinno. Wciąż wracało do mojej twarzy, moich dłoni.
Nie odezwał się już ani słowem. Nie zadawał więcej pytań. Ale podejrzenie biło od niego falami, wypełniało każde nasze spotkanie niedopowiedzianym napięciem.
Najgorsze było popołudniowe zebranie.
Podsumowanie kwartału, szefowie działów prezentowali raporty w dużej sali konferencyjnej. Siedziałam w kącie, jak mi polecono, z tabletem w dłoni, notując zadania i punkty do realizacji.
Niewidzialna. Taka była moja rola — dokumentować i wspierać, znikać w tle, kiedy ważni ludzie omawiają ważne sprawy.
Xander siedział na czele stołu, gdzie powinien był skupić uwagę na przemawiającym — dyrektorze finansowym analizującym marże i prognozy wzrostu z pomocą gęstej prezentacji PowerPointa.
Ale jego wzrok wciąż wracał do mnie.
Raz. Wmawiałam sobie, że to przypadek.
Drugi raz. Może patrzył na coś obok mnie.
Po dwunastu powtórzeniach nie mogłam tego już zaprzeczyć.
Czułam, jak rumieniec wspina mi się po szyi za każdym razem, gdy nasze spojrzenia spotykały się przez przypadek. Wpatrywałam się w notes, długopis sunął mechanicznie po kartce, serce waliło tak głośno, że byłam pewna, że osoba obok mnie to słyszy.
Prelegent monotonnie mówił o trendach rynkowych i celach kwartalnych, ale Xander nie słuchał. Jego uwaga była skupiona na mnie, jakbym była zagadką, którą musi rozwiązać, kodem, którego nie potrafił złamać.
Co widział? Jakie łączył fakty? Czy zauważył, że oczy Niny mają taki sam kształt jak jego? Czy dostrzegał własne rysy twarzy w Lisie?
Kiedy spotkanie się skończyło, miałam kompletnie zszargane nerwy.
Szybko zebrałam rzeczy i ruszyłam do wyjścia. Ucieczka była na wyciągnięcie ręki. Jeszcze tylko kilka kroków i będę przy biurku, znów będę mogła oddychać.
„Daphne.” Jego głos zatrzymał mnie w miejscu.
Odwróciłam się, puls przyspieszył. Xander stał przy stole, zbierał papiery, nie patrzył na mnie. Wszyscy inni już wychodzili, rozmowy toczyły się wokół innych tematów, innych priorytetów. Byliśmy prawie sami.
„Tak, panie Hale?”
Pauza.
Widziałam, jak jego ramiona napinają się pod drogim materiałem garnituru. Jak zmaga się z czymś — pytaniem, oskarżeniem, żądaniem prawdy — i w końcu postanawia je przełknąć.
Jego dłonie zastygły na papierach. Przełknął cicho, dobierając słowa.
„Dobra robota dzisiaj” — powiedział w końcu.
Słowa były sztywne. Prawie niechętne. Jakby chciał powiedzieć coś zupełnie innego i w ostatniej chwili zmusił się do zmiany decyzji.
Kiwnęłam głową, nie ufając swojemu głosowi, i wyszłam, zanim zdążył się rozmyślić.
Drzwi windy zamknęły się za mną, a ja opadłam na ścianę, przykładając dłonie do oczu.
Nie uwierzył mi. Widziałam to w każdym spojrzeniu, każdym naładowanym milczeniu, każdym pytaniu, którego nie zadał. Ale nie wywołał mnie do tablicy. Nie zażądał testu DNA ani nie oskarżył mnie o kłamstwo.
Jeszcze nie.
Nitka wciąż się trzymała. Ledwo. Ale czułam, jak się strzępi z każdą mijającą godziną, każdym podejrzliwym spojrzeniem, każdą chwilą, gdy te ciemne oczy studiowały mnie tak, jakbym skrywała tajemnice, które on koniecznie chce odkryć.
A najgorsze było to, że nie byłam pewna, jak długo jeszcze zdołam mu kłamać prosto w oczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Szybkim krokiem szłam korytarzem, ściskając stos teczek przy piersi niczym tarczę.
Spotkanie już się zaczęło. Xander nie znosił spóźnień.
Widziałam, jak ochrzaniał kierownika działu za to, że pojawił się dwie minuty po czasie, a jego głos był tak lodowaty, że mógłby zamrozić całą salę.
Tym razem praktycznie biegłam, zbyt szybko skręcając za róg.
Zderzenie było nieuniknione—papiery rozprysły się jak spłoszone ptaki, straciłam równowagę, teczki wymknęły się z rąk. Przygotowałam się na kontakt z podłogą, ale ten nie nastąpił.
Silne dłonie chwyciły mnie za ramiona, stabilizując. „Hej, spokojnie.”
Podniosłam wzrok na twarz, której nie rozpoznawałam, i przez chwilę zapomniałam, że gdziekolwiek się spieszyłam.
Ciepłe piwne oczy ze złotymi refleksami, te, które marszczą się w kącikach, gdy się uśmiecha—a właśnie to robił. Jasne włosy w artystycznym nieładzie, jakby dopiero co wstał z łóżka, ale uczesane w sposób zamierzony i nieprzyzwoicie atrakcyjny.
Był przystojny w sposób ciepły, czarujący i niewymuszony. Twarz miał chłopięcą, pełną figlarnej energii, ale w reszcie jego postury nie było nic chłopięcego.
Wysoki i szczupły, z atletyczną sylwetką, która sugerowała mecze tenisa i poranne biegi, a nie godziny spędzone na siłowni. Nie miał na sobie marynarki, krawat był poluzowany, a górne guziki koszuli rozpięte na tyle, by zdradzać lekki bunt wobec korporacyjnego konformizmu.
Gdy się uśmiechał—tak naprawdę—na obu policzkach pojawiały się dołeczki i poczułam, jak coś niespodziewanie trzepocze w mojej piersi.
Był typem mężczyzny, którego uśmiech sprawiał, że człowiek sam chciał się uśmiechnąć.
„Przepraszam,” wybełkotałam, kucając, by zebrać rozsypane papiery. „Nie patrzyłam, gdzie idę…”
„Nie przepraszaj.” Kucnął, by mi pomóc, wciąż uśmiechając się tak, jakbym właśnie poprawiła mu humor, zamiast prawie go przewrócić. „To najlepsze, co mi się dziś przytrafiło, serio. Jestem Archie, tak w ogóle.”
Podał mi stos raportów, a jego uśmiech jeszcze się poszerzył. Było w nim coś, co wyróżniało go spośród innych tutaj. Otwarty, ciepły, zupełnie pozbawiony napięcia, które przenikało każdą interakcję w tej firmie.
„Daphne,” przyjęłam papiery.
„Daphne,” powtórzył, jakby smakował imienia. „Ładne. Pracujesz dla tyrana z góry, prawda?”
Mrugnęłam, zaskoczona. „Pana Hale’a?”
Archie zaśmiał się, dźwięcznie i bez zahamowań. „Jest jeszcze jakiś tyran, o którym powinienem wiedzieć?”
Wbrew sobie, mimo stresu, spóźnienia i wiecznego węzła niepokoju w piersi, również się zaśmiałam.
„Nie jest taki zły,” powiedziałam, choć nawet ja słyszałam niepewność w swoim głosie.
„Daj sobie jeszcze kilka tygodni. Zobaczysz.” Oczy Archiego zalśniły psotą.
Po raz pierwszy od dni poczułam, że się rozluźniam. Był zabawny. Swobodny.
Założyłam, że pracuje w innym dziale. Może marketing. Miał tę energię—kreatywną, towarzyską, typ osoby, która żyje kontaktami.
Potem zerknęłam na telefon i znów poczułam przypływ paniki. „Muszę iść. Spotkanie…”
Archie odsunął się z przesadną powagą, kłaniając się lekko jak dworzanin z epoki. „Nie zatrzymuję. Tyran nie czeka na nikogo.”
Wpadłam do sali konferencyjnej, wpadając do środka w chwili, gdy Xander zaczynał mówić. Jego wzrok padł na mnie, krótko mnie zauważył, lekko zacisnął szczękę, ale nie skomentował.
Usiadłam po cichu w kącie, porządkując papiery, serce wciąż waliło mi po biegu.
Spotkanie przebiegło sprawnie. Projekcje kwartalne. Aktualizacje dotyczące partnerstw. Prezentacja o ekspansji na nowe rynki, która sprawiła, że oczy mi się zamykały, mimo wszelkich starań.
Robiłam pilne notatki, trzymałam głowę nisko. Wtedy drzwi się otworzyły, a spóźnialski wszedł do środka. Odwróciłam głowę i zamarłam.
To był on. Archie. Tyle że teraz nosił pewność siebie kogoś, kto należy do tego stołu, a nie do korytarza, robiąc żarty o kichających robotach.
Usiadł naprzeciw Xandera z łatwością kogoś, kto robił to już setki razy.
Wyraz twarzy Xandera stwardniał. „Jesteś spóźniony.”
„Korki były koszmarne.” Archie westchnął teatralnie, rozsiadając się w fotelu, jakby był jego właścicielem. „Wiesz, jak to jest.”
Żołądek mi się ścisnął. To było kłamstwo. Rozstaliśmy się ledwie dziesięć minut temu.
Moje oczy powędrowały do Archiego, a on natychmiast złapał mój wzrok. Jeden kącik jego ust uniósł się w górę. Puścił do mnie oczko.
Ciche życzenie: współpracuj .
Oczy Xandera przeskakiwały między nami. Zauważył. Dostrzegłam przebłysk czegoś mrocznego na jego twarzy—podejrzenie, być może, a może coś ostrzejszego. Ale nie powiedział nic.
Po prostu odwrócił się z powrotem do prezentacji i kontynuował spotkanie, jakby nic się nie stało.
Przez następną godzinę byłam boleśnie świadoma obecności obu mężczyzn. Kontrolowanego napięcia Xandera. Przelotnych spojrzeń Archiego w moją stronę, z każdym z nich towarzyszył lekki uśmiech, jakbyśmy dzielili się sekretem.
Gdy spotkanie wreszcie dobiegło końca, szybko zebrałam swoje rzeczy, pragnąc uciec od tej dziwnej energii, która dławiła powietrze w sali. Zdołałam wyjść na korytarz, zanim czyjeś kroki zrównały się z moimi.
"Więc, Daphne." Głos Archiego był lekki, zaczepny. "Jak ci się podoba życie pod żelazną ręką Xandera?"
Zaśmiałam się mimo siebie. "Jest... wymagające."
"Wymagające." Prychnął, idąc tuż obok mnie, tak blisko, że nasze ramiona niemal się stykały. "To dyplomatyczne określenie. Ja bym powiedział: miażdżące duszę, ale widać, że jesteś milsza niż ja."
Spojrzał na mnie w dół, a te jego piwne oczy błyszczały figlarnie. "I ładniejsza. Zdecydowanie, o wiele ładniejsza niż ktokolwiek, kto wytrzymał tam więcej niż tydzień."
Poczułam, jak rumieniec rozlewa się po moich policzkach. "Na pewno tak nie jest."
Uśmiech Archiego złagodniał w coś bardziej szczerego, a on przekrzywił lekko głowę, studiując mnie z intensywnością inną niż Xanderowa—cieplejszą, bardziej otwarcie doceniającą.
"Ale na serio, jeśli kiedyś będziesz potrzebowała przerwy od tej intensywności na górze, moje biuro jest na dwunastym. Drzwi zawsze otwarte. Mam lepszą kawę i obiecuję rozśmieszyć cię przynajmniej trzy razy podczas każdej wizyty."
"Tylko trzy?"
"Jestem skromny." Nachylił się lekko bliżej, a ja wyczułam zapach jego perfum—coś świeżego i czystego, jak morskie powietrze. "Prawda jest taka, że jestem przezabawny."
Po raz pierwszy od kilku dni naprawdę się uśmiechnęłam. "Może skorzystam z tej propozycji."
"Proszę, zrób to." Wyciągnął rękę i lekko dotknął mojego ramienia—tylko muśnięcie palcami, ledwo wyczuwalne. "Masz piękny uśmiech, wiesz? Powinnaś uśmiechać się częściej."
Nie wiedziałam, co na to odpowiedzieć. Ten komplement zabrzmiał szczerze, nie był wyuczony, zaskoczył mnie.
Było w nim coś—coś nieskomplikowanego, co po tygodniach napięcia i niewypowiedzianych sekretów było niczym powiew świeżego powietrza.
"Archibald."
Chłodny głos przeciął naszą rozmowę jak ostrze.
Oboje się odwróciliśmy. Xander stał kilka kroków dalej, jego twarz była nieczytelna, ale postawa napięta. Jego spojrzenie przesunęło się z Archiego na mnie, potem na dłoń Archiego, która wciąż spoczywała przy moim łokciu.
"Byłbym wdzięczny, gdybyś nie rozpraszał moich pracowników podczas pracy."
Archie przewrócił oczami z teatralną przesadą, ale nie odsunął się ode mnie. Jeśli już, to przesunął się nieco bliżej, a ja odniosłam wrażenie, że wyjątkowo bawi go reakcja Xandera.
"Wyluzuj. Tylko rozmawialiśmy. Wiesz—ta rzecz, którą robią ludzie? Z użyciem słów i mimiki? Powinieneś kiedyś spróbować. To całkiem przyjemne."
"To nie jest odpowiedni moment."
"Z tobą nigdy nie ma odpowiedniego momentu."
Archie zwrócił się do mnie, ściszył głos do konspiracyjnego szeptu, który był dziwnie bardziej intymny, niż powinien.
"On tak ma od młodości. Totalny nudziarz. Absolutny maniak kontroli. Wciąż mam nadzieję, że z wiekiem mu przejdzie, ale minęło piętnaście lat i nic. To naprawdę tragiczne."
Uniosłam brwi. "Znasz go aż tak długo?"
"Niestety." Uśmiech Archiego poszerzył się, znów zatańczył w jego oczach chochlik. Wskazał głową Xandera. "Niech ci sam opowie tę historię. Z jego perspektywy jest zabawniejsza—wszystkie te stłumione emocje."
Odwrócił się z powrotem do mnie, a przez moment jego figlarny wyraz twarzy złagodniał. Sięgnął ręką i odgarnął mi kosmyk włosów za ucho—gest tak niespodziewany i intymny, że aż zabrakło mi tchu.
"Do zobaczenia, Daphne," powiedział cicho, a jego oczy nie odrywały się od moich, pełne wyraźnego zainteresowania. "Nie zapomnij o tej kawie. Będę liczył dni."
I z tymi słowami odszedł, zostawiając mnie na korytarzu pod ciężkim spojrzeniem Xandera. Czekałam, aż coś powie—wyjaśnienie, ostrzeżenie, cokolwiek.
Cisza między nami gęstniała od niewypowiedzianych słów, zanim po prostu się odwrócił i odszedł.
"Chodź za mną," rzucił przez ramię, a ja nie miałam wyboru, jak tylko posłusznie pójść za nim.
Przesuń w górę, aby kontynuować