passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Two Vampire Brides - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

Two Vampire Brides

/

Rozdział 7

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA VERY

"Pamiętaj, żeby powiedzieć każdemu napotkanemu łowcy, że byłaś kiedyś partnerką Lorda Shadowmere," dodała Lady Vela z fałszywą słodyczą. "Jestem pewna, że będą pod ogromnym wrażeniem, zanim wysuszą cię do cna."

Nie zaszczyciłam tego komentarza odpowiedzią, utrzymując równy krok, gdy schodziłam głównymi schodami po raz ostatni. Wampiry rozpraszały się na mojej drodze, odwracając wzrok lub gapiąc się otwarcie, zależnie od odwagi. Wieść o zerwaniu mojego więzi rozeszła się po posiadłości jak pożar.

Nikt nie pożegnał mnie słowem. Nikt nie wyszedł z dobrym słowem czy życzeniem. Trzy lata służby dla tego domu, a odchodziłam tak, jak przybyłam: samotna i niepewna przyszłości.

Nocne powietrze uderzyło mnie w twarz, chłodne i słodkie od zapachu jaśminu i wolności. Wciągnęłam je zachłannie w płuca, jak więzień, który po raz pierwszy smakuje życia poza celą.

Za mną kamienna rezydencja górowała w milczeniu, jej okna migotały światłem świec, które już do mnie nie należało.

Wtedy go usłyszałam.

"Nie zamierzałaś nic powiedzieć?"

Zatrzymałam się. Odwróciłam.

Lucien stał kilka kroków dalej, tuż przy granicy. Wciąż panował nad sobą, jak zawsze. Ale w jego postawie była napiętość, coś niepokojącego na twarzy.

"Ty też nic nie powiedziałeś, kiedy to miało znaczenie," odparłam.

Nie zaprzeczył. Po prostu patrzył na mnie, jakby czekał na inną wersję tego momentu.

"Myślałem, że może wrócisz," powiedział. "W końcu."

"Do czego?" spytałam. "Do kolejnego milczenia? Do stania z boku, podczas gdy rozrywano mnie na twoich oczach?"

Pokręcił tylko głową. "Nie chciałaś tej więzi."

"Chciałam, żebyś zachowywał się tak, jakbym miała dla ciebie znaczenie bez niej." Wypuściłam powietrze, ostro i ze zmęczeniem. "Chciałeś, żebym była z tobą, ale tylko na twoich warunkach. I nie mogłeś znieść, że nie uległam."

"To nie chodziło o uległość. Nie rozumiesz, co to znaczy—"

"Nie. To ty nie rozumiesz." Mój głos lekko się załamał, ale nie pozwoliłam, by to po mnie było widać. "Myślisz, że samo ofiarowanie mi swojej krwi wystarczyło? Że to naprawiło wszystko, czego nie zdołałeś mnie ochronić?"

Odwrócił wzrok. Jego szczęka się zacisnęła, ale nie odpowiedział.

"Czy jest powód, dla którego za mną poszedłeś?" zapytałam.

Wahał się. "Jeśli zmienisz zdanie—"

"Nie zmienię."

To było wszystko. Bez ostatniego błagania. Bez przeprosin. Tylko ta sama zamknięta twarz, którą widziałam od miesięcy.

"Żegnaj, Lucien."

Odwróciłam się i weszłam między drzewa.

Moje buty stukały o bruk, gdy przekraczałam zewnętrzny próg posiadłości. Starożytne drzewa gęstniały wokół mnie, wznosząc się jak czujni strażnicy, gałęzie wygięte, jakby podsłuchiwały. Cienie gromadziły się między pniami, niespokojne i poruszające się.

Każdy krok w głąb lasu był krokiem dalej od jedynego życia, jakie znałam, a mimo to nie czułam po nim żałoby. Tylko pusty ból w piersi tam, gdzie wcześniej była więź krwi, jak rozdarta rana, która nie przestała krwawić.

Wspomnienie kłów Luciena na mojej szyi przemknęło przez myśl, zaraz po nim obraz, jak pił z nadgarstka Celene. Jak jego oczy przewracały się z rozkoszy, cichy jęk wydobył się z jego ust — to było bardziej intymne niż jakikolwiek pocałunek, który kiedykolwiek dzieliliśmy.

Odpędziłam te myśli, skupiając się na ścieżce przed sobą. Las nie był martwy, ale i nie żył. Wstrzymywał oddech.

Coś było nie tak.

Włosy na karku stanęły mi dęba, ostrzegawczy dreszcz przebiegł po kręgosłupie. Wciągnęłam powoli powietrze, wyczuwając zapachy.

Wtedy ich poczułam.

Nie Shadowmere. Nie Blackthorne. To byli obcy wampirzy, których nie rozpoznawałam, więcej niż jeden, ich wonie splatały się z wiatrem jak dym. Nie gonili mnie.

Polowali.

Strach przeszył mnie jak lodowata woda. Samotny człowiek, wycieńczony, świeżo odcięty od więzi, był dla głodnych wampirów niczym ranna sarna.

Serce waliło mi w uszach, więc przyspieszyłam kroku. Poruszałam się szybko, lawirując przez coraz węższą ścieżkę.

Oddychałam szybciej, każdy mięsień napięty do granic. Las wokół mnie wydawał się ciemnieć, zamykać. Ich zapach był coraz silniejszy, coraz bliżej.

Wtedy trzasnęła gałązka.

Za blisko. Serce mi zadrżało. Rzuciłam się do przodu bez zastanowienia, instynkt przejął kontrolę.

Biegłam.

Gałęzie drapały mnie po twarzy, wplątywały się we włosy. Płuca paliły, nogi pracowały, gdy przeskakiwałam skręcone korzenie, potem powalone drzewo.

Za mną las eksplodował. Pościg nie był już subtelny: stopy dudniły o ziemię, łamały runo leśne, bezdechowe warknięcia niosły się z wiatrem. Czułam ich tuż za sobą.

Przyspieszyłam, stopy ledwie łapały przyczepność na nierównym gruncie. Skręciłam ostro w lewo, potem w prawo, serce waliło. Nie wiedziałam, dokąd zmierzam.

Nagle przede mną wyłoniła się ciemna sylwetka.

Była ogromna, masywna i całkowicie blokowała ścieżkę.

Zatrzymałam się gwałtownie, impet niemal rzucił mnie na jego pierś. Odruchowo cofnęłam się, oddech rwał się, gdy oczy przyzwyczajały się do ciemności.

Wampir był wysoki, o głowę przewyższał każdego wojownika, jakiego widziałam. Jego oczy, świecące srebrem w blasku księżyca, utkwiły się w moich. Nie z głodu. Z zamiarem.

Obróciłam się, by uciec, ale było za późno. Cztery kolejne postacie wyszły z cienia za mną, otoczyły mnie jak skoordynowani drapieżcy. Byłam otoczona i uwięziona.

Wszyscy byli uzbrojeni. W blasku księżyca połyskiwały krawędzie srebrnych ostrzy przy ich bokach — śmiertelnie niebezpieczne, ceremonialne, precyzyjne. Krew w żyłach mi zamarzła.

Bez drogi ucieczki ostatnie resztki dumy się rozpadły. Upadłam na kolana, palce wbiły się w ziemię, głowa opadła. Głos zadrżał mi, łamiąc się cicho, ledwie ponad szept.

"Proszę… opuszczam to terytorium. Nie chcę kłopotów. Nie stanowię dla nikogo zagrożenia."

Nie było odpowiedzi ani ruchu. Klata unosiła mi się i opadała od wysiłku powstrzymania szlochu, który rwał się z gardła.

A potem… jeden po drugim, wampiry uklękły.

Każdy z nich ukląkł z opuszczoną głową.

Wpatrywałam się, mrugając zdezorientowana. Umysł odmawiał przyjęcia tego, co widziałam. Przygotowałam się na rozerwanie na strzępy. A tu — cześć? To nie miało sensu. Usta otworzyły mi się, wyschnięte jak kość.

"Co… co to ma znaczyć?"

Największy z nich, ten który zagradzał mi drogę, podniósł głowę. Jego twarz była o mocnych rysach, starsza ode mnie, ale nie stara, oczy jasne jak srebro księżyca na stali.

Miał na sobie napierśnik z wyrytym godłem, którego nie rozpoznałam: ukoronowany kruk pod krwawym księżycem.

Jego głos, gdy się odezwał, był niski, ale stanowczy. Obcy, niemal królewski w brzmieniu.

"Księżniczko Vero," powiedział, a tytuł przeszył mnie dreszczem. "Szukaliśmy cię przez dekady."

"Księżniczko?" powtórzyłam niemal bez tchu. "To pomyłka. Ja… jestem nikim."

"Nikim?" odezwała się inna wampirzyca, kobieta o srebrnych włosach i pradawnych oczach, cicho się śmiejąc. "Pani, jesteś córką Króla Wampirów. Ostatnią z czystej linii."

"To niemożliwe," wyszeptałam. "Jestem człowiekiem. Wychowali mnie ludzie."

"Ludzie cię ukryli," poprawił przywódca. "Chronili przed tymi, którzy chcieliby wykorzystać twoją moc. Ale czas ukrywania się dobiegł końca."

"Moja moc?" Pokręciłam głową, wciąż klęcząc w błocie. "Nie mam żadnej mocy. Nie potrafiłam nawet utrzymać przy sobie partnera."

"Na pewno?" Srebrnowłosa kobieta zbliżyła się, ruchy miała drapieżne, lecz pełne szacunku. "Powiedz, księżniczko, gdy Lord Shadowmere pił twoją krew, co poczuł?"

Wspomnienie zalało mnie bez ostrzeżenia. Jak oczy Luciena rozszerzyły się ze zdumienia, gdy posmakował mojej krwi podczas naszej konfrontacji. Jak się cofnął, szepcząc, że smakuje ona jak królewskość.

"Nie rozumiem," powiedziałam, ale mój głos słabł.

"Twoja krew przyciąga każdego wampira w promieniu stu mil," wyjaśnił przywódca. "Śpiewa mocą starszą niż jakikolwiek ród czy linia. Jesteś dziedziczką tronu, który od wieków stoi pusty."

"Twój ojciec czeka, księżniczko. Chodźmy do domu."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA VERY

Drzwi pałacu otworzyły się z niskim jękiem starych zawiasów, odsłaniając długi hol skąpany w karmazynowym świetle i wyłożony wampirami w czarnej i srebrnej zbroi. Wkroczyłam na wypolerowany obsydian, który błyszczał jak płynna noc, a echo moich butów niosło się w rozległej ciszy.

Zobaczyłam mężczyznę, wysokiego, postawnego i majestatycznego, czekającego na końcu sali. Jego włosy miały kolor głębokiego żelaza, a na głowie spoczywała korona ze splecionego srebra i rubinów. Jego obecność uderzała niczym grzmot i cisza jednocześnie. A gdy jego oczy, burzowe i niepokojąco znajome, spotkały moje, nie mogłam się poruszyć.

Nie ze strachu.

Ale z rozpoznania.

"Chodź," powiedział, jego głos był cichy, lecz rozkazujący, niosący ciężar wieków.

Nie pamiętam, żebym zdecydowała się iść. Moje nogi po prostu mnie niosły, przyciągane czymś w mojej piersi, czemu nie potrafiłam nadać imienia. Gdy stanęłam przed nim, studiował mnie, nie jak król oceniający nieznajomą, ale jak ojciec próbujący zapamiętać twarz córki po latach rozłąki.

"Śniłem o tym dniu," powiedział, a jego głos był ciężki od emocji. "Nawet gdy mówili mi, że lepiej będzie cię ukryć. Nawet gdy wątpiłem, czy przepowiednia jest warta ceny."

"Czy ty—" Gardło mi się zacisnęło. "Czy naprawdę jesteś moim ojcem?"

Wypuścił powietrze, jakby wstrzymywał oddech przez dekady. "Tak, Vero. Jestem Król Aldric. A ty jesteś moją córką. Moją jedyną dziedziczką."

Nie rozpadłam się. Przynajmniej nie wtedy. Zamiast tego stałam nieruchomo, zamknięta w chwili, która nie wydawała się rzeczywista.

"Dlaczego zostałam odesłana?" zapytałam, mój głos był ledwie szeptem.

"Przepowiednia," odpowiedział, schodząc z podestu. "Kiedy się urodziłaś, jasnowidze zobaczyli przyszłość, która przeraziła Radę. Dziewczynka o królewskiej krwi, która nie tylko zjednoczyłaby podzielone domy wampirów, ale nimi rządziła. Nie u boku króla, ale jako królowa."

"To... dużo," zdołałam powiedzieć.

Uśmiechnął się słabo i dostrzegłam błysk kłów. "Przeraziło ich to na tyle, by sprawić, że twoje życie zniknęło. Ale nie potrafiłem zabić tej wizji. Więc ukryłem cię wśród ludzi. Przysiągłem, że cię odnajdę, gdy nadejdzie odpowiednia pora."

"A teraz już jest?"

"Przetrwałaś zdradę," powiedział, podchodząc bliżej. "Odeszłaś od więzi, która nie była ci godna. A twoja moc się budzi."

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Więc milczałam. Po prostu oparłam się o dotyk, za którym nie wiedziałam, że tęskniłam.

Po chwili odchrząknął. "Dziś wieczorem rozpoczniemy twój powrót. Zostaniesz przedstawiona dworowi na zgromadzeniu. Goście już przybywają, nowo związane pary, przywódcy watah, sojusznicy. Chcę, żeby cię zobaczyli."

Mrugnęłam. "Dziś wieczorem?"

"To tutaj jest twoje miejsce," powiedział, głosem nieznoszącym sprzeciwu. "Oni to zobaczą."

Kiwnęłam głową, powoli i niepewnie. "Dobrze."

Zwrócił się do czekającej nieopodal służącej. "Zaprowadź Księżniczkę do wschodniego skrzydła. Przygotuj ją na dwór. Wykąp ją, ubierz, zadbaj, by została przedstawiona w pełnej regalii."

"Tak, Wasza Wysokość," powiedziała kobieta z ukłonem. Zwróciła się do mnie i obdarzyła łagodnym uśmiechem. "Tędy, Księżniczko."

Ruszyłam za nią, z sercem walącym w piersi.

Komnata, do której mnie zaprowadzono, sprawiała, że moje dawne pokoje w Shadowmere wyglądały jak służbówka.

Pokój był ogromny, ściany z ciemnego kamienia rzeźbione w eleganckie reliefy przedstawiające wampiry w różnych pozach władzy i gracji. Miękkie dywany pod stopami, kominek tak wielki, że mogłabym w nim stanąć. Aksamitne zasłony opadały na wysokie, sklepione okna. Na rzeźbionym kredensie błyszczały kryształowe karafki wypełnione czymś, co wyglądało jak krew. Łóżko, z baldachimem i warstwami jedwabi, stało niczym własny tron.

"To jest moje?" wyszeptałam.

"Dopóki pozostaniesz w pałacu," odpowiedziała służąca z uśmiechem. "A po dzisiejszej nocy — na zawsze."

Dwie inne kobiety podeszły, gotowe do ukłonu. Były skuteczne, życzliwe i zupełnie nieporuszone moim oszołomieniem. Czekała ciepła kąpiel, para unosiła się z kości słoniowej wanny ozdobionej znakami nietoperza.

"Musimy się pospieszyć," powiedziała jedna z nich. "Dwór już zbiera się na wyzwanie."

Pozwoliłam im zdjąć moje znoszone podróżne ubrania. Pozwoliłam się poprowadzić do wody.

Na początku czułam się odsłonięta. Ale potem zaczęłam czuć się czysta.

Zmyły ze mnie brud lasu, zapach odrzucenia, ciężar wygnania. Pracowały w milczeniu, myjąc moje włosy olejkami pachnącymi jaśminem i żelazem.

Jedna z nich zanuciła pieśń — cichą i pradawną. Kołysankę, której nie znałam, ale którą rozpoznawałam w kościach.

Kiedy wyszłam z wody, owinęły mnie w futra i zaprowadziły do aksamitnego fotela. Przede mną stało lustro, wysokie i srebrzyste.

Rozczesały moje włosy, zaplotły cienkie pasma z dala od twarzy, resztę zostawiając w miękkich falach. Pomalowały mi usta na głęboki karmin, przyciemniły rzęsy, namalowały na czole symbol — półksiężyc otoczony delikatnymi zdobieniami.

Suknię przyniosły na końcu.

Czarna jak najgłębsza noc, dopasowana w talii, opadająca płynnie ku dołowi. Haftowana srebrną nicią w kształcie kruków lecących pod krwawymi księżycami, przylegała do mnie jak wspomnienie.

Gdy poprawiały materiał i przypinały ostatni klejnot przy kołnierzu, jedna ze służących szepnęła: "Zamknij oczy, Księżniczko."

Posłuchałam, nie wiedząc czemu, ale ufając.

"A teraz je otwórz," powiedziała.

Otworzyłam.

A dziewczyna w lustrze nie była już tą złamaną towarzyszką, która uciekała przez las. Była jakoś wyższa, ostrzejsza. Istota wyrzeźbiona z zimy, światła księżyca i dziedzictwa.

Gardło znów mi się zacisnęło.

"To ja?" wyszeptałam. "Czy to naprawdę ja?"

Najmłodsza służąca uśmiechnęła się, cofając z ukłonem. "Tak, Księżniczko. To ty."

I wtedy mnie to uderzyło.

To nie był sen. To nie był żaden podstęp. Byłam córką Króla Wampirów.

Łzy napłynęły mi do oczu, zanim zdążyłam je powstrzymać, spływając po policzkach cichymi strumieniami — i nie próbowałam ich otrzeć.

Pozwoliłam im płynąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

PERSPEKTYWA LUCIENA

Wielki obsydianowy korytarz prowadzący do Dworu Wampirów rozciągał się przed nami niczym ścieżka ku sądowi. Strażnicy stali na baczność po obu stronach, niewzruszeni, nie mrugając, spowici w srebrno-karmazynowe barwy królewskiego rodu. Pałac Sanguinary był monolitem wykutym w sercu góry, dostojny i pradawny. Wszystko w nim krzyczało o potędze. Dziedzictwie. Sądzie.

Moja wampirza natura wierciła się niespokojnie, niczym uwięziony drapieżnik wyczuwający niebezpieczeństwo.

„Spokojnie”, powiedziała Celene, jej uśmiech ostry jak ostrze. „Wyglądasz, jakbyś miał za chwilę zostać stracony.”

Spojrzałem na nią. Promieniała w karmazynowym jedwabiu i wypolerowanym złotym gorsecie, który obejmował jej tors niczym zbroja. Jej ognistorude włosy były wysoko upięte, oplątane klejnotami ze skarbca Blackthorne’ów. Z pewnością ubrała się, by zrobić wrażenie.

„To nie ja jestem pod lupą”, mruknąłem.

Zachichotała cicho, dźwiękiem przypominającym tłukący się kryształ. „Nie, to ty składasz hołd.”

Strażnik uderzył końcem włóczni o podłogę, po czym z trudem otworzył drzwi, które rozległym grzmotem przetoczyły się po korytarzach niczym przepowiednia.

Wkroczyliśmy do sali stworzonej, by upokorzyć bogów.

Sklepienia wznosiły się wysoko, ginąc w cieniach. Przed nami rozwijał się krwawoczerwony dywan, otoczony z obu stron przez szlachciców i lordów niemal każdego większego domu wampirzego. Stali w zwartej, milczącej kolumnie, ich oczy błyszczały zainteresowaniem i osądem.

Na końcu sali stał tron. Wykuty z ciemnego kamienia, ukoronowany srebrnymi krukami, okryty cieniem.

Król Aldric, zimny i wyniosły, siedział na nim jakby był jego częścią.

Patrzył na nas bez uśmiechu, nie mrugając, nie skinąwszy nawet głową, co tylko potęgowało moje zdenerwowanie.

„Wasza Wysokość”, powiedziałem wyraźnie, głosem stabilnym mimo napięcia ściskającego mi pierś, „ja, Lord Lucien Shadowmere, przedstawiam Lady Celenę z rodu Blackthorne, prosząc o uznanie jej jako moją partnerkę i zawarcie sojuszu.”

Celene wykonała przy mnie zgrabny ukłon, podnosząc wysoko podbródek, dłonie idealnie ułożone.

Skłoniłem się głęboko. Marmur był lodowaty pod moim kolanem.

Cisza trwała nadal.

Ciągnęła się.

Sekundy. Może dłużej. Czułem się jak żywcem pogrzebany.

Palce Celene drgnęły na fałdach sukni. „Dlaczego tak się gapi?” szepnęła.

Moje wampirze instynkty odpowiedziały, zanim zdążyłem: Bo coś nadchodzi. Coś jest nie tak.

„Lordzie Shadowmere”, głos Króla przeciął ciszę jak ostrze. „Przychodzisz przed oblicze nasze, prosząc o uznanie związku.”

„Tak, Wasza Wysokość.”

„A jednak”, kontynuował, jego szare oczy wierciły moje, „wiemy, że więź z partnerką już istniała. Była nią, o ile wiemy, śmiertelna kobieta?”

Gorąco wspięło mi się na kark. „Więź została... zerwana, Wasza Wysokość. Za obopólną zgodą.”

„Obopólną?” Brew Króla uniosła się. „Jakże to intrygujące. A co stało się z tą śmiertelną oblubienicą?”

„Opuściła moją posiadłość z własnej woli”, odparłem, starając się utrzymać spokojny głos. „Była... nieodpowiednia dla przyszłości rodu Shadowmere.”

„Nieodpowiednia”, powtórzył Król, a coś w jego tonie sprawiło, że w żyłach poczułem lód. „W jaki sposób?”

Celene wystąpiła nieco do przodu. „Jeśli pozwolicie, Wasza Wysokość, dziewczyna była bezpłodna. Nie mogła dać potomków. Lord Lucien potrzebował partnerki, która wzmocni jego ród.”

„Ach”, powiedział Król, pochylając się do przodu. „A ty uważasz się za bardziej... odpowiednią?”

„Tak, Wasza Wysokość”, odrzekła Celene pewnie. „Moja krew to czysty wampirzy ród, pradawny i potężny. Mogę zaoferować Lordowi Lucienowi to, czego ona nie mogła.”

„Udowodnij”, rozkazał Król.

„Wasza Wysokość?” zapytałem, zdezorientowany.

„Krew twojej partnerki”, doprecyzował. „Jeśli faktycznie jest tak potężna, jak twierdzisz, niech dwór się o tym przekona.”

Oczy Celene rozbłysły triumfem. „Oczywiście, Wasza Wysokość.”

Wyjęła ze swojego gorsetu mały srebrny nożyk i bez wahania przecięła nim nadgarstek. Zapach jej krwi wypełnił komnatę — gęsty, upajający, niepodważalnie potężny.

„Lordzie Shadowmere”, rozkazał Król. „Pij.”

Podszedłem do Celene, ująłem jej nadgarstek w dłonie. Gdy moje kły przebiły jej skórę, smak, który wypełnił mi usta, był wszystkim, co pamiętałem: ogień i siła, pradawna magia śpiewająca w moich żyłach.

Przez salę przeszedł pomruk aprobaty. Kilku wampirów pochyliło się do przodu, wyraźnie poruszonych tym widowiskiem.

„Imponujące”, przyznał Król. „A twoja własna krew, Lordzie Shadowmere? Czy współgra z jej?”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Celene wzięła ostrze i przecięła nim mój nadgarstek. „Pozwólcie, że pokażę, Wasza Wysokość.”

Przyłożyła moje ramię do ust, jej oczy zamknęły się w pozornej ekstazie, gdy piła. Więź między nami rozgorzała, poczułem moc przepływającą między naszymi rodami.

„Wyborne”, jęknęła, jej głos był gruby od satysfakcji. „Taka siła, taka moc. Jesteśmy idealnym połączeniem.”

„Istotnie”, odrzekł Król, choć w jego głosie nie było emocji. „A jednak...”

Nagle drzwi komnaty rozwarły się z hukiem za naszymi plecami.

Westchnienia przetoczyły się przez tłum jak błyskawica. Pewne, nieśpieszne kroki odbiły się echem.

Odwróciłem się, serce waliło mi w uszach, a cały mój świat stanął na głowie.

Vera.

Nie ta złamana kobieta, która odeszła z łzami w oczach i głosem naznaczonym odrzuceniem. Nie.

Ta Vera kroczyła jak burza na dwóch nogach.

Towarzyszyło jej dwóch królewskich strażników w lśniących zbrojach, a za nimi sama Najwyższa Kapłanka Korony, z twarzą zakrytą jedwabiem i blaskiem księżyca. Głowa Very była uniesiona, nieugięta. Jej włosy splecione w warkocz połyskiwały złotymi pasmami.

Miała na sobie dopasowaną suknię z czarnego aksamitu, z wysokim, ostrym kołnierzem, haftowaną herbem domu królewskiego. Jej rękawiczki nosiły królewski znak — kruki ukoronowane srebrem.

Nie spojrzała na mnie, gdy przechodziła obok, choć każda komórka mojego ciała krzyczała jej imię.

„Co... co to jest?” syknęła Celene, jej głos pękał na krawędziach.

Nie odpowiedziałem. Nie mogłem.

Vera przeszła obok nas, jakbyśmy w ogóle nie istnieli. Jakby nigdy nie dzieliła ze mną łóżka. Jakbym nie trzymał kiedyś jej serca w dłoni i nie roztrzaskał go.

Zatrzymała się u stóp tronu i skłoniła nisko, wdzięczna niczym światło księżyca.

„Wasza Wysokość”, powiedziała głosem jak cięte szkło, „twoja córka powraca, związana krwią i uznana.”

Król Aldric powstał.

Fala cienia i gromu uniosła się z tronu. Jego głos poniósł się przez uciszony dwór niczym przepowiednia.

„Niech wszyscy obecni usłyszą: to jest księżniczka Vera Sanguinara. Moja dziedziczka.”

Sala eksplodowała.

Westchnienia. Okrzyki. Kilku wampirów padło na jedno kolano odruchowo. Inni tylko wpatrywali się w osłupieniu.

Nie mogłem się ruszyć. Usta miałem suche. Moja wampirza natura waliła we mnie od środka, wyjąc z bólu i czegoś gorszego — tęsknoty. Rozpoznania. Domu.

Celene gwałtownie odwróciła głowę w moją stronę. „V-Vera? To jest Vera?”

Nie odpowiedziałem.

Nie mogłem nawet oddychać.

Wtedy Vera się odwróciła i spojrzała na nas chłodnym, królewskim wzrokiem.

„Chciałeś partnerki z pozycją, Lucienie”, powiedziała równym tonem. „Po prostu nie zrozumiałeś, że już ją miałeś.”

Celene cofnęła się, jakby dostała policzek. „Ona... ona kłamie. To podstęp.”

Vera nie mrugnęła. „To wygląda ci na podstęp?”

Najwyższa Kapłanka wystąpiła naprzód, unosząc dłoń. „Krew przemówiła. Jej dziedzictwo jest przypieczętowane odwiecznym prawem. Jej roszczenie — niepodważalne.”

„Ale ona jest człowiekiem”, zaprotestowała Celene, jej głos drżał od desperacji. „Próbowałam jej krwi. Była słaba, śmiertelna—”

„Naprawdę?” zapytała Vera, a jej głos niósł nowy autorytet, od którego wszyscy wampirzy w sali zadrżeli. „A może skosztowałaś tylko tego, co pozwoliłam ci poczuć?”

Król Aldric skinął głową raz. „Dwór Krwi uznaje księżniczkę Verę za moją dziedziczkę. I nikt temu nie zaprzeczy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Two Vampire Brides

Two Vampire Brides

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa