passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Two Vampire Brides - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

Two Vampire Brides

/

Rozdział 8

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA VERY

Drzwi pałacu otworzyły się z niskim jękiem starych zawiasów, odsłaniając długi hol skąpany w karmazynowym świetle i wyłożony wampirami w czarnej i srebrnej zbroi. Wkroczyłam na wypolerowany obsydian, który błyszczał jak płynna noc, a echo moich butów niosło się w rozległej ciszy.

Zobaczyłam mężczyznę, wysokiego, postawnego i majestatycznego, czekającego na końcu sali. Jego włosy miały kolor głębokiego żelaza, a na głowie spoczywała korona ze splecionego srebra i rubinów. Jego obecność uderzała niczym grzmot i cisza jednocześnie. A gdy jego oczy, burzowe i niepokojąco znajome, spotkały moje, nie mogłam się poruszyć.

Nie ze strachu.

Ale z rozpoznania.

"Chodź," powiedział, jego głos był cichy, lecz rozkazujący, niosący ciężar wieków.

Nie pamiętam, żebym zdecydowała się iść. Moje nogi po prostu mnie niosły, przyciągane czymś w mojej piersi, czemu nie potrafiłam nadać imienia. Gdy stanęłam przed nim, studiował mnie, nie jak król oceniający nieznajomą, ale jak ojciec próbujący zapamiętać twarz córki po latach rozłąki.

"Śniłem o tym dniu," powiedział, a jego głos był ciężki od emocji. "Nawet gdy mówili mi, że lepiej będzie cię ukryć. Nawet gdy wątpiłem, czy przepowiednia jest warta ceny."

"Czy ty—" Gardło mi się zacisnęło. "Czy naprawdę jesteś moim ojcem?"

Wypuścił powietrze, jakby wstrzymywał oddech przez dekady. "Tak, Vero. Jestem Król Aldric. A ty jesteś moją córką. Moją jedyną dziedziczką."

Nie rozpadłam się. Przynajmniej nie wtedy. Zamiast tego stałam nieruchomo, zamknięta w chwili, która nie wydawała się rzeczywista.

"Dlaczego zostałam odesłana?" zapytałam, mój głos był ledwie szeptem.

"Przepowiednia," odpowiedział, schodząc z podestu. "Kiedy się urodziłaś, jasnowidze zobaczyli przyszłość, która przeraziła Radę. Dziewczynka o królewskiej krwi, która nie tylko zjednoczyłaby podzielone domy wampirów, ale nimi rządziła. Nie u boku króla, ale jako królowa."

"To... dużo," zdołałam powiedzieć.

Uśmiechnął się słabo i dostrzegłam błysk kłów. "Przeraziło ich to na tyle, by sprawić, że twoje życie zniknęło. Ale nie potrafiłem zabić tej wizji. Więc ukryłem cię wśród ludzi. Przysiągłem, że cię odnajdę, gdy nadejdzie odpowiednia pora."

"A teraz już jest?"

"Przetrwałaś zdradę," powiedział, podchodząc bliżej. "Odeszłaś od więzi, która nie była ci godna. A twoja moc się budzi."

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Więc milczałam. Po prostu oparłam się o dotyk, za którym nie wiedziałam, że tęskniłam.

Po chwili odchrząknął. "Dziś wieczorem rozpoczniemy twój powrót. Zostaniesz przedstawiona dworowi na zgromadzeniu. Goście już przybywają, nowo związane pary, przywódcy watah, sojusznicy. Chcę, żeby cię zobaczyli."

Mrugnęłam. "Dziś wieczorem?"

"To tutaj jest twoje miejsce," powiedział, głosem nieznoszącym sprzeciwu. "Oni to zobaczą."

Kiwnęłam głową, powoli i niepewnie. "Dobrze."

Zwrócił się do czekającej nieopodal służącej. "Zaprowadź Księżniczkę do wschodniego skrzydła. Przygotuj ją na dwór. Wykąp ją, ubierz, zadbaj, by została przedstawiona w pełnej regalii."

"Tak, Wasza Wysokość," powiedziała kobieta z ukłonem. Zwróciła się do mnie i obdarzyła łagodnym uśmiechem. "Tędy, Księżniczko."

Ruszyłam za nią, z sercem walącym w piersi.

Komnata, do której mnie zaprowadzono, sprawiała, że moje dawne pokoje w Shadowmere wyglądały jak służbówka.

Pokój był ogromny, ściany z ciemnego kamienia rzeźbione w eleganckie reliefy przedstawiające wampiry w różnych pozach władzy i gracji. Miękkie dywany pod stopami, kominek tak wielki, że mogłabym w nim stanąć. Aksamitne zasłony opadały na wysokie, sklepione okna. Na rzeźbionym kredensie błyszczały kryształowe karafki wypełnione czymś, co wyglądało jak krew. Łóżko, z baldachimem i warstwami jedwabi, stało niczym własny tron.

"To jest moje?" wyszeptałam.

"Dopóki pozostaniesz w pałacu," odpowiedziała służąca z uśmiechem. "A po dzisiejszej nocy — na zawsze."

Dwie inne kobiety podeszły, gotowe do ukłonu. Były skuteczne, życzliwe i zupełnie nieporuszone moim oszołomieniem. Czekała ciepła kąpiel, para unosiła się z kości słoniowej wanny ozdobionej znakami nietoperza.

"Musimy się pospieszyć," powiedziała jedna z nich. "Dwór już zbiera się na wyzwanie."

Pozwoliłam im zdjąć moje znoszone podróżne ubrania. Pozwoliłam się poprowadzić do wody.

Na początku czułam się odsłonięta. Ale potem zaczęłam czuć się czysta.

Zmyły ze mnie brud lasu, zapach odrzucenia, ciężar wygnania. Pracowały w milczeniu, myjąc moje włosy olejkami pachnącymi jaśminem i żelazem.

Jedna z nich zanuciła pieśń — cichą i pradawną. Kołysankę, której nie znałam, ale którą rozpoznawałam w kościach.

Kiedy wyszłam z wody, owinęły mnie w futra i zaprowadziły do aksamitnego fotela. Przede mną stało lustro, wysokie i srebrzyste.

Rozczesały moje włosy, zaplotły cienkie pasma z dala od twarzy, resztę zostawiając w miękkich falach. Pomalowały mi usta na głęboki karmin, przyciemniły rzęsy, namalowały na czole symbol — półksiężyc otoczony delikatnymi zdobieniami.

Suknię przyniosły na końcu.

Czarna jak najgłębsza noc, dopasowana w talii, opadająca płynnie ku dołowi. Haftowana srebrną nicią w kształcie kruków lecących pod krwawymi księżycami, przylegała do mnie jak wspomnienie.

Gdy poprawiały materiał i przypinały ostatni klejnot przy kołnierzu, jedna ze służących szepnęła: "Zamknij oczy, Księżniczko."

Posłuchałam, nie wiedząc czemu, ale ufając.

"A teraz je otwórz," powiedziała.

Otworzyłam.

A dziewczyna w lustrze nie była już tą złamaną towarzyszką, która uciekała przez las. Była jakoś wyższa, ostrzejsza. Istota wyrzeźbiona z zimy, światła księżyca i dziedzictwa.

Gardło znów mi się zacisnęło.

"To ja?" wyszeptałam. "Czy to naprawdę ja?"

Najmłodsza służąca uśmiechnęła się, cofając z ukłonem. "Tak, Księżniczko. To ty."

I wtedy mnie to uderzyło.

To nie był sen. To nie był żaden podstęp. Byłam córką Króla Wampirów.

Łzy napłynęły mi do oczu, zanim zdążyłam je powstrzymać, spływając po policzkach cichymi strumieniami — i nie próbowałam ich otrzeć.

Pozwoliłam im płynąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

PERSPEKTYWA LUCIENA

Wielki obsydianowy korytarz prowadzący do Dworu Wampirów rozciągał się przed nami niczym ścieżka ku sądowi. Strażnicy stali na baczność po obu stronach, niewzruszeni, nie mrugając, spowici w srebrno-karmazynowe barwy królewskiego rodu. Pałac Sanguinary był monolitem wykutym w sercu góry, dostojny i pradawny. Wszystko w nim krzyczało o potędze. Dziedzictwie. Sądzie.

Moja wampirza natura wierciła się niespokojnie, niczym uwięziony drapieżnik wyczuwający niebezpieczeństwo.

„Spokojnie”, powiedziała Celene, jej uśmiech ostry jak ostrze. „Wyglądasz, jakbyś miał za chwilę zostać stracony.”

Spojrzałem na nią. Promieniała w karmazynowym jedwabiu i wypolerowanym złotym gorsecie, który obejmował jej tors niczym zbroja. Jej ognistorude włosy były wysoko upięte, oplątane klejnotami ze skarbca Blackthorne’ów. Z pewnością ubrała się, by zrobić wrażenie.

„To nie ja jestem pod lupą”, mruknąłem.

Zachichotała cicho, dźwiękiem przypominającym tłukący się kryształ. „Nie, to ty składasz hołd.”

Strażnik uderzył końcem włóczni o podłogę, po czym z trudem otworzył drzwi, które rozległym grzmotem przetoczyły się po korytarzach niczym przepowiednia.

Wkroczyliśmy do sali stworzonej, by upokorzyć bogów.

Sklepienia wznosiły się wysoko, ginąc w cieniach. Przed nami rozwijał się krwawoczerwony dywan, otoczony z obu stron przez szlachciców i lordów niemal każdego większego domu wampirzego. Stali w zwartej, milczącej kolumnie, ich oczy błyszczały zainteresowaniem i osądem.

Na końcu sali stał tron. Wykuty z ciemnego kamienia, ukoronowany srebrnymi krukami, okryty cieniem.

Król Aldric, zimny i wyniosły, siedział na nim jakby był jego częścią.

Patrzył na nas bez uśmiechu, nie mrugając, nie skinąwszy nawet głową, co tylko potęgowało moje zdenerwowanie.

„Wasza Wysokość”, powiedziałem wyraźnie, głosem stabilnym mimo napięcia ściskającego mi pierś, „ja, Lord Lucien Shadowmere, przedstawiam Lady Celenę z rodu Blackthorne, prosząc o uznanie jej jako moją partnerkę i zawarcie sojuszu.”

Celene wykonała przy mnie zgrabny ukłon, podnosząc wysoko podbródek, dłonie idealnie ułożone.

Skłoniłem się głęboko. Marmur był lodowaty pod moim kolanem.

Cisza trwała nadal.

Ciągnęła się.

Sekundy. Może dłużej. Czułem się jak żywcem pogrzebany.

Palce Celene drgnęły na fałdach sukni. „Dlaczego tak się gapi?” szepnęła.

Moje wampirze instynkty odpowiedziały, zanim zdążyłem: Bo coś nadchodzi. Coś jest nie tak.

„Lordzie Shadowmere”, głos Króla przeciął ciszę jak ostrze. „Przychodzisz przed oblicze nasze, prosząc o uznanie związku.”

„Tak, Wasza Wysokość.”

„A jednak”, kontynuował, jego szare oczy wierciły moje, „wiemy, że więź z partnerką już istniała. Była nią, o ile wiemy, śmiertelna kobieta?”

Gorąco wspięło mi się na kark. „Więź została... zerwana, Wasza Wysokość. Za obopólną zgodą.”

„Obopólną?” Brew Króla uniosła się. „Jakże to intrygujące. A co stało się z tą śmiertelną oblubienicą?”

„Opuściła moją posiadłość z własnej woli”, odparłem, starając się utrzymać spokojny głos. „Była... nieodpowiednia dla przyszłości rodu Shadowmere.”

„Nieodpowiednia”, powtórzył Król, a coś w jego tonie sprawiło, że w żyłach poczułem lód. „W jaki sposób?”

Celene wystąpiła nieco do przodu. „Jeśli pozwolicie, Wasza Wysokość, dziewczyna była bezpłodna. Nie mogła dać potomków. Lord Lucien potrzebował partnerki, która wzmocni jego ród.”

„Ach”, powiedział Król, pochylając się do przodu. „A ty uważasz się za bardziej... odpowiednią?”

„Tak, Wasza Wysokość”, odrzekła Celene pewnie. „Moja krew to czysty wampirzy ród, pradawny i potężny. Mogę zaoferować Lordowi Lucienowi to, czego ona nie mogła.”

„Udowodnij”, rozkazał Król.

„Wasza Wysokość?” zapytałem, zdezorientowany.

„Krew twojej partnerki”, doprecyzował. „Jeśli faktycznie jest tak potężna, jak twierdzisz, niech dwór się o tym przekona.”

Oczy Celene rozbłysły triumfem. „Oczywiście, Wasza Wysokość.”

Wyjęła ze swojego gorsetu mały srebrny nożyk i bez wahania przecięła nim nadgarstek. Zapach jej krwi wypełnił komnatę — gęsty, upajający, niepodważalnie potężny.

„Lordzie Shadowmere”, rozkazał Król. „Pij.”

Podszedłem do Celene, ująłem jej nadgarstek w dłonie. Gdy moje kły przebiły jej skórę, smak, który wypełnił mi usta, był wszystkim, co pamiętałem: ogień i siła, pradawna magia śpiewająca w moich żyłach.

Przez salę przeszedł pomruk aprobaty. Kilku wampirów pochyliło się do przodu, wyraźnie poruszonych tym widowiskiem.

„Imponujące”, przyznał Król. „A twoja własna krew, Lordzie Shadowmere? Czy współgra z jej?”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Celene wzięła ostrze i przecięła nim mój nadgarstek. „Pozwólcie, że pokażę, Wasza Wysokość.”

Przyłożyła moje ramię do ust, jej oczy zamknęły się w pozornej ekstazie, gdy piła. Więź między nami rozgorzała, poczułem moc przepływającą między naszymi rodami.

„Wyborne”, jęknęła, jej głos był gruby od satysfakcji. „Taka siła, taka moc. Jesteśmy idealnym połączeniem.”

„Istotnie”, odrzekł Król, choć w jego głosie nie było emocji. „A jednak...”

Nagle drzwi komnaty rozwarły się z hukiem za naszymi plecami.

Westchnienia przetoczyły się przez tłum jak błyskawica. Pewne, nieśpieszne kroki odbiły się echem.

Odwróciłem się, serce waliło mi w uszach, a cały mój świat stanął na głowie.

Vera.

Nie ta złamana kobieta, która odeszła z łzami w oczach i głosem naznaczonym odrzuceniem. Nie.

Ta Vera kroczyła jak burza na dwóch nogach.

Towarzyszyło jej dwóch królewskich strażników w lśniących zbrojach, a za nimi sama Najwyższa Kapłanka Korony, z twarzą zakrytą jedwabiem i blaskiem księżyca. Głowa Very była uniesiona, nieugięta. Jej włosy splecione w warkocz połyskiwały złotymi pasmami.

Miała na sobie dopasowaną suknię z czarnego aksamitu, z wysokim, ostrym kołnierzem, haftowaną herbem domu królewskiego. Jej rękawiczki nosiły królewski znak — kruki ukoronowane srebrem.

Nie spojrzała na mnie, gdy przechodziła obok, choć każda komórka mojego ciała krzyczała jej imię.

„Co... co to jest?” syknęła Celene, jej głos pękał na krawędziach.

Nie odpowiedziałem. Nie mogłem.

Vera przeszła obok nas, jakbyśmy w ogóle nie istnieli. Jakby nigdy nie dzieliła ze mną łóżka. Jakbym nie trzymał kiedyś jej serca w dłoni i nie roztrzaskał go.

Zatrzymała się u stóp tronu i skłoniła nisko, wdzięczna niczym światło księżyca.

„Wasza Wysokość”, powiedziała głosem jak cięte szkło, „twoja córka powraca, związana krwią i uznana.”

Król Aldric powstał.

Fala cienia i gromu uniosła się z tronu. Jego głos poniósł się przez uciszony dwór niczym przepowiednia.

„Niech wszyscy obecni usłyszą: to jest księżniczka Vera Sanguinara. Moja dziedziczka.”

Sala eksplodowała.

Westchnienia. Okrzyki. Kilku wampirów padło na jedno kolano odruchowo. Inni tylko wpatrywali się w osłupieniu.

Nie mogłem się ruszyć. Usta miałem suche. Moja wampirza natura waliła we mnie od środka, wyjąc z bólu i czegoś gorszego — tęsknoty. Rozpoznania. Domu.

Celene gwałtownie odwróciła głowę w moją stronę. „V-Vera? To jest Vera?”

Nie odpowiedziałem.

Nie mogłem nawet oddychać.

Wtedy Vera się odwróciła i spojrzała na nas chłodnym, królewskim wzrokiem.

„Chciałeś partnerki z pozycją, Lucienie”, powiedziała równym tonem. „Po prostu nie zrozumiałeś, że już ją miałeś.”

Celene cofnęła się, jakby dostała policzek. „Ona... ona kłamie. To podstęp.”

Vera nie mrugnęła. „To wygląda ci na podstęp?”

Najwyższa Kapłanka wystąpiła naprzód, unosząc dłoń. „Krew przemówiła. Jej dziedzictwo jest przypieczętowane odwiecznym prawem. Jej roszczenie — niepodważalne.”

„Ale ona jest człowiekiem”, zaprotestowała Celene, jej głos drżał od desperacji. „Próbowałam jej krwi. Była słaba, śmiertelna—”

„Naprawdę?” zapytała Vera, a jej głos niósł nowy autorytet, od którego wszyscy wampirzy w sali zadrżeli. „A może skosztowałaś tylko tego, co pozwoliłam ci poczuć?”

Król Aldric skinął głową raz. „Dwór Krwi uznaje księżniczkę Verę za moją dziedziczkę. I nikt temu nie zaprzeczy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Two Vampire Brides

Two Vampire Brides

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa