passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Unwanted Luna - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Unwanted Luna

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Las pochłania mnie w całości, gałęzie chwytają za moją sukienkę, a łzy wreszcie płyną gorące i szybkie po mojej twarzy. Biegłam, aż moje płuca paliły, aż stopy zaczęły krwawić.

W końcu upadam obok strumyka, kolana zapadają się w zimne błoto, które przesiąka przez resztki mojej sukienki, i wreszcie pozwalam, by szlochy wyrwały się z mojej piersi. Przychodzą falami, które odpowiadają agonii promieniującej przez moje ciało.

Co zrobiłam źle?

To pytanie krąży w mojej głowie jak modlitwa bez odpowiedzi.

Tak bardzo się starałam. Zawsze słuchałam każdej rady, jakiej udzielał mi Connor. Nosiłam włosy tak, jak lubił, uczyłam się gotować potrawy, które preferował, starałam się, by mój głos był cichy i zgodny.

Robiłam się coraz mniejsza, cichsza i mniej znacząca, aż prawie nic ze mnie nie zostało do odrzucenia. Ale i tak mnie odrzucił.

Moje palce odnajdują delikatny srebrny naszyjnik na mojej szyi – jedyną pamiątkę po mamie. Miałam pięć lat, gdy zbłąkany wilk wdarł się na nasze terytorium i zostawił mnie sierotą.

Pamiętam jej uśmiech tamtego ranka. Pamiętam, jak śpiewała, zaplatając mi włosy.

Nie pamiętam jej krzyków.

Ktoś powiedział, że to łaska; że mój umysł ochronił mnie przed najgorszym. Ale czasem, w koszmarach, słyszę mokre odgłosy rozdzierania ciała, czuję słodkawo-miedziany zapach krwi.

Zginęła, chroniąc mnie. Słabe, bezbronne dziecko.

Potem zostałam zupełnie sama i wyśmiewana. Dziewczyna z brzydkim znamieniem na lewym policzku, jakby Bogini Księżyca naznaczyła mnie na tragedię.

Bez rodziny. Bez siły. Bez wartości.

Ale kiedyś, choć raz, doświadczyłam dobroci. Zamykam oczy i pozwalam sobie pamiętać.

Miałam siedem lat, gdy znalazłam rannego kociaka—rudo-białego, z jednym okiem spuchniętym na fest. Xander znalazł mnie płaczącą za szopą treningową.

Miał wtedy dwanaście lat, już silny i przeznaczony na Alfę. Zamiast się ze mnie śmiać, ukląkł przy mnie z delikatnymi dłońmi i poważnymi, niebieskimi jak niebo oczami.

Przez trzy tygodnie pomagał mi się nim opiekować. Pokazał, jak usztywnić jego małą łapkę, czym go karmić, gdzie ukryć. I przez lata skrycie kochałam przyszłego Alfę, który okazał mi dobroć, gdy nikt inny tego nie zrobił.

Aż pewnego ranka znalazłam tylko krew na podłodze szopy z zapasami.

Connor znalazł mnie szlochającą przy tym właśnie strumyku. Miał dziewięć lat, łagodną twarz i dobre oczy, i przekazał mi okrutną prawdę, gdy płakałam po utracie dwóch dobrych rzeczy, które odeszły z mojego życia.

"Xander go zabił," powiedział cicho. "Widziałem jak to zrobił. Nie płacz po nim, Daphne. On nie zasługuje na to. Obgaduje cię za plecami, nazywa 'żałosną sierotą' i nastawia innych przeciwko tobie. Kociak był tylko kolejnym sposobem, żeby cię zranić—chciał, żebyś się z nim związała, by bolało bardziej."

Moje wyobrażenie o dobroci się rozpadło. "Ale dlaczego?"

"Bo jesteś słaba, a Xander nie znosi słabości. Uważa, że jesteś plamą na stadzie." Connor delikatnie trącił moje ramię. "Ale ja tak nie myślę. Mogę ci pomóc się poprawić, jeśli spróbujesz."

Więc uczepiłam się tej propozycji, jak tonący trzyma się drewna.

Od tamtego dnia unikałam Xandera zupełnie. Kiedy raz mnie zatrzymał, pytając dlaczego, powiedziałam mu, że wiem, co tak naprawdę o mnie myśli.

Zdziwienie na jego twarzy wydawało się szczere, ale Connor mnie ostrzegł—Xander dobrze kłamie. Po tym Xander się zmienił.

Zniknęła delikatna cierpliwość, zastąpiła ją chłodna obojętność. Jego słowa stały się ostre, spojrzenie pełne pogardy. Czasem gorszy niż inni—jego obelgi były bardziej bolesne, odrzucenia bardziej brutalne.

To potwierdziło wszystko, co mówił Connor.

Moje osiemnaste urodziny minęły w ciszy. Bez przyjęcia. Bez świętowania. I co najgorsze—bez wilka.

Czekałam całą noc w lesie, modląc się do Bogini Księżyca, błagając o przemianę, która w końcu uczyni mnie godną. Ale nastał świt, a ja pozostałam uparcie, druzgocąco ludzka.

Nawet moje własne ciało potwierdziło to, co wszyscy już wiedzieli: jestem nic niewarta.

Potem przyszedł mój pierwszy ruj w wieku dziewiętnastu lat. Przyciskam dłoń do piersi, czując upiorny ból tamtej nocy mieszający się z dzisiejszą świeżą agonią.

To palące pragnienie, które mnie pochłonęło, ten desperacki głód, którego nie rozumiałam. Wtedy znalazł mnie Connor, majaczącą i płaczącą. Byłam taka wdzięczna, że przyszedł, taka ulżona, że nie jestem sama z tym przerażającym głodem w ciele.

Odebrał mi dziewictwo i bolało—to bardziej, niż się spodziewałam, bardziej, niż przygotowały mnie na to romantyczne historie. Ale przecież pierwszy raz ma boleć, prawda?

Alfa Hector nalegał na zaślubiny następnego dnia, mówiąc o odpowiedzialności i honorze. Connor podczas ceremonii wyglądał na uwięzionego, szczęka mu się zaciskała, ale wmawiałam sobie, że z czasem mnie pokocha.

Że muszę się tylko bardziej starać, być lepsza, kochać go jeszcze mocniej.

Dwa lata prób. Dwa lata porażek.

"Spójrzcie na tę odrzuconą sukę, płaczącą jak żałosny odpad."

Drżę, podrywając się na nogi, gdy Talia wyłania się z drzew. Trzy jej przyjaciółki flankują ją, oczy błyszczą łowczym zamiarem.

"Naprawdę myślałaś, że zasłużyłaś na syna Alfy?" Talia kontynuuje, zbliżając się powoli. "Byłaś tylko dziurą do użycia, dopóki nie znalazł swojej prawdziwej partnerki. Wiedziałaś? Jak opisywał rżnięcie cię?"

Jej przyjaciółki śmieją się, dźwięk ostry jak tłuczone szkło. "Mówił, że to jak pieprzenie trupa, który czasem jęknie."

"Proszę…" szepczę, cofając się w stronę strumyka. "Zostawcie mnie w spokoju."

"Zostawić cię w spokoju?" Kara uśmiecha się drapieżnie. "Po tym, jak upokorzyłaś naszego przyszłego Alfę? Nie sądzę."

Zbliżają się, a we mnie narasta czysty, zwierzęcy paniczny strach. Odwracam się i uciekam, bose stopy ślizgają się po mokrych kamieniach, gałęzie szarpią już i tak zniszczoną sukienkę.

Ich śmiech goni mnie przez las, przerywany okrutnymi docinkami, które pędzą mnie naprzód jak baty. "Uciekaj, suko! Uciekaj!"

"Nie ma teraz wilka, który cię uratuje!"

"Connor powinien był cię odrzucić lata temu!"

Wypadam z linii drzew na główny dziedziniec, płuca płoną, wzrok zamazany od łez i zmęczenia. Alfa Hector stoi przy głównym domu, jego szeroka sylwetka zarysowana na tle okien.

Ulga uderza we mnie tak gwałtownie, że nogi prawie się pode mną uginają.

Kiedy Talia i jej przyjaciółki wypadają z lasu za mną, widzę błysk zrozumienia na twarzy Alfy. Ocenia moje zapłakane policzki, podartą sukienkę, krew na stopach.

Jego wyraz twarzy twardnieje w coś, co sprawia, że łapie mnie oddech. "Stójcie."

To jedno słowo niesie tyle mocy Alfy, że wszyscy zamarzają w miejscu. Rozkaz naciska na moją skórę jak fizyczny ciężar, ale nie jest skierowany do mnie.

Talia i jej przyjaciółki zatrzymują się w pół kroku, ich twarze bledną.

"Ona jest pod moją ochroną," kontynuuje Alfa Hector, jego głos staje się groźny. "Każdy, kto ją dotknie, odpowiada bezpośrednio przede mną. Jasne?"

"Alfa," protestuje Talia, jej głos traci jadowitą nutę. "Ona nie zasługuje—"

"To ja decyduję, kto zasługuje na moją ochronę." Jego oczy błyskają złotem, wilk wychodzi na powierzchnię. "Chcesz to podważyć?"

Usta Talii zatrzaskują się. Jej przyjaciółki już zaczęły się wycofywać, wcześniejsza pewność siebie wyparowała pod ciężarem autorytetu Hectora.

Coś przyciąga mój wzrok—okno na drugim piętrze. Stoi tam Xander, jego twarz w półcieniu, spojrzenie wbite we mnie z taką intensywnością, że odbiera mi dech.

Szczęka mu się zaciska, ścięgna napinają się na szyi, a coś w jego wyrazie twarzy sprawia, że serce mi zamiera. Coś, co wygląda niemal jak...

Nie. Wmawiam to sobie. Wiem, co Xander naprawdę o mnie myśli.

Dłoń Alfy Hectora spoczywa na moich plecach, ciepła i stanowcza, prowadzi mnie w stronę domu. "Chodź, Daphne. Jesteś już bezpieczna."

Pozwalam mu się poprowadzić do środka, z dala od jadowitego spojrzenia Talii, z dala od wilczyc, które wyczuły krew w wodzie.

Za nami słyszę ich złośliwy szept: "Kurtyzana Alfy. Jakie to słodkie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Xandera]

Patrzę z okna, jak dłoń mojego ojca osiada zaborczo na plecach Daphne. Prowadzi ją w stronę domu, jakby była czymś cennym, co właśnie sobie rości.

Mój wilk warczy w mojej piersi, szpony drapiące od środka żebra. Domaga się, żebym zbiegł na dół i oderwał jego rękę od jej skóry.

Zamiast tego ściskam ramę okna tak mocno, że drewno trzeszczy pod moimi palcami.

Powinienem czuć satysfakcję po złamaniu Connorowi nosa. Trzask kości pod moimi kłykciami był idealny—sposób, w jaki jego krew prysnęła, szok w jego oczach. Upokorzenie, gdy upadł na oczach całej watahy.

Chciałem zrobić więcej. Chciałem bić go dalej, dopóki nie mógłby mówić, oddychać.

By już nigdy nie mógł jej skrzywdzić.

Ale zwycięstwo smakuje teraz jak popiół, gdy patrzę, jak Daphne patrzy na mojego ojca. Z wdzięcznością. Z zaufaniem. Tym samym pieprzonym ślepym zaufaniem, które przez lata dawała Connorowi—i popatrz, gdzie ją to zaprowadziło.

Odwracam się od okna i przemierzam pokój jak uwięzione zwierzę. Pięć kroków do ściany. Zwrot. Pięć kroków z powrotem. Mój wilk krąży pod skórą, rozdrażniony i wściekły, chce się wydostać.

Chce jej.

Ona zawsze była moja. Po prostu nigdy o tym nie wiedziała.

Miałem dwanaście lat, gdy pierwszy raz naprawdę ją zobaczyłem—nie jako kolejnego szczeniaka biegającego po ziemiach watahy, lecz jako Daphne. Płakała za szopą treningową, tuląc coś do piersi.

Zamierzałem przejść obok, zignorować ją jak wszyscy inni. Ale wtedy zobaczyłem kociaka, małego i połamane, i łzy spływające na jego skołtunioną sierść.

Ta słaba sierota, z której wszyscy się naśmiewali. Ale nie była słaba, nie naprawdę.

Dzieliła się jedzeniem, choć ledwo miała co jeść. Chroniła słabszych przed dręczycielami, nawet gdy sama zbierała siniaki. Zostawiała polne kwiaty na grobach w całym terytorium. Także na grobie mojej matki, kobiety, której nigdy nie poznała.

Klęknąłem wtedy obok Daphne i pomogłem jej z kociakiem. A gdy się do mnie uśmiechnęła—ten prawdziwy, niewinny uśmiech rozświetlił jej twarz—coś we mnie pękło.

Przez trzy tygodnie znajdowałem wymówki, by sprawdzać, co u niej. By mieć pewność, że karmi się właściwie i dręczyciele trzymają się od niej z daleka.

Przez trzy tygodnie pozwalałem sobie wyobrażać, że może zobaczy we mnie kogoś innego niż przyszłego Alfę, którym wszyscy oczekiwali, że będę.

Wtedy Connor się zorientował. Zabił kociaka i obwinił mnie. Nakarmił ją kłamstwami, że ją wykorzystałem, że chciałem ją tylko po to, by zniszczyć.

I uwierzyła mu.

Gdy próbowałem wyjaśnić, uciekła. Gdy ją przyparłem do muru, powiedziała, że wie, co naprawdę o niej myślę. Na litość boską…

Od tamtej pory mogłem tylko patrzeć, jak kurczowo się go trzymała, jakby był jej zbawcą. Patrzyłem, jak aranżuje jej upokorzenie—„dobre rady”, przez które ponosiła porażki, a on potem śmiał się z tego ze swoimi kolegami.

A ona mu dziękowała. Za każdym razem.

Więc stałem się ostry. Zimny. Skoro chciała wierzyć, że jestem okrutny, byłem okrutny. Moje słowa stały się raniące, lekceważenie brutalne, tylko po to, by zobaczyć, czy ją to obudzi.

Nigdy nie obudziło.

Najgorsza noc, ta, która mnie do dziś prześladuje, to jej pierwsza ruja.

Wracałem z patrolu, gdy jej zapach uderzył we mnie jak cios fizyczny. Słodki i rozpaczliwy, przesiąknięty bólem i lękiem. Znalazłem ją w lesie, majaczącą i rozpaloną, z rozszerzonymi źrenicami.

„Xander,” jęknęła, wyciągając do mnie drżące ręce. „Proszę… Pomóż mi.”

Jej ciało było tak chętne, wyginające się do mnie, błagające słodko o ulgę. Mój wilk ryczał z triumfu.

Wreszcie, wreszcie mnie prosiła. Chciała nas. Pragnęła nas.

Ale nie była wtedy sobą. Ruja pochłonęła jej rozum, zostawiła tylko zwierzęcą potrzebę. Wzięcie jej wtedy nie różniłoby się niczym od tego, co później zrobił Connor.

Więc zaniosłem ją do swojego pokoju, planując zamknąć ją w środku, gdzie będzie bezpieczna, gdzie będę mógł stać na straży, aż ruja odpuści na tyle, by odzyskała świadomość.

Wtedy zdobyłbym ją właściwie. Powoli. Delikatnie.

Pokazałbym, że nie jestem potworem, za jakiego uważał mnie Connor.

Ale mój zasrany młodszy brat znalazł ją w moim pokoju, bezbronną i rozpaczliwą. I wykorzystał okazję, której ja odmówiłem.

Następnego dnia podziękowała mu z tą samą żałosną wdzięcznością.

Tamtej nocy przebiłem ścianę pięścią. Wbiłem ją w twardy dąb, aż kłykcie były połamane i krwawiące, a mój wilk wył z wściekłości.

Ojciec nalegał potem na związanie ich. Honor i odpowiedzialność, tak to nazywał. Ale widziałem kalkulację w jego oczach, sposób, w jaki patrzył na Daphne podczas ceremonii. Już wtedy zaczynało się jego zainteresowanie.

A przez ostatnie dwa lata to zainteresowanie tylko rosło.

Zauważyłem każdy przeciągły wzrok, każdą wymuszoną okazję do dotyku. Sposób, w jaki śledzi jej ruchy, gdy przechodzi przez pokój. Jak zawsze znajduje powód, by być blisko niej, porozmawiać.

Mój ojciec, który spłodził dwóch synów z różnymi wilczycami, ale nigdy nie miał Luny. Który traktował obie kobiety jak wywyższone kochanki z przywilejami, ale bez prawdziwego tytułu.

Nagle zainteresował się bezwilczą omegą, która nie potrafiła nawet utrzymać uwagi młodszego syna? Nie. Mój ojciec nigdy nie robi niczego bez celu.

Każdy ruch jest wyrachowany, każde zainteresowanie służy jakiejś sprawie. Cokolwiek widzi w Daphne, cokolwiek planuje, nie ma to nic wspólnego z jej ochroną, a wszystko z jej wykorzystaniem.

Ale nie pozwolę mu jej mieć.

Connor był tylko przeszkodą—rozpieszczonym idiotą bawiącym się zabawkami, na które nie zasługuje. Jego publiczne odrzucenie dziś wieczorem mogło zdruzgotać Daphne, ale uwolniło ją od zatrutego więzi, która powoli ją zabijała.

Ojciec jest inny. Jest Alfą z absolutną władzą, z siłą i wpływem, które mogłyby mnie zmiażdżyć, gdyby tylko chciał. Już teraz zaczyna rościć sobie prawa, oplatając Daphne swoją ochroną jak siecią.

Walę pięścią w ścianę, czując jak tynk pęka. Ból promieniuje wzdłuż ramienia, ostry i oczyszczający.

Daphne od początku powinna być moja. Byłaby, gdyby nie była taka ślepa i naiwna.

Gdybym był silniejszy, szybszy, lepszy w pokazaniu jej prawdy.

Ale Connor już nie wchodzi w grę. Więź partnerska, którą Daphne powinna była rozpoznać—ta, którą czuję, gdy tylko jest blisko—wreszcie ma szansę zaistnieć.

Jeśli tylko uda mi się najpierw odciągnąć ją od ojca.

Myśli, że zdobył ją pięknymi słowami o ochronie. Myśli, że jego autorytet Alfy wystarczy, by zatrzymać jej wdzięczność i posłuszeństwo. Tak samo, jak Connor więził ją fałszywą uprzejmością.

Ale nie rozumie tego, co ja: Daphne reaguje na ochronę, na dobroć, owszem. Ale tak naprawdę szuka, od zawsze szukała, kogoś, kto ją zobaczy.

Connor jej nie widział. Widział tylko zdobycz, zabawkę, obowiązek do zniesienia.

Ojciec też jej nie widzi. Ale ja ją widzę. Zawsze ją widziałem.

I mam dość patrzenia, jak inni mężczyźni roszczą sobie prawo do tego, co moje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Daphne]

Minęły trzy dni, odkąd Connor rozerwał naszą więź na oczach całej watahy, a ja wciąż próbuję udowodnić, że mam jakąkolwiek wartość.

Moje ręce drżą, gdy nalewam herbatę do filiżanki Alfy Hectora, nadmiernie świadoma każdego spojrzenia w jadalni, śledzącego każdy mój ruch. Odrzucona partnerka podająca śniadanie, jakby nic się nie zmieniło.

Connor siedzi po drugiej stronie stołu z Talią niemal na swoich kolanach, ich nowa więź obnoszona w sposób obsceniczny. Jego dłoń sunie po jej udzie pod stołem—nawet nie próbuje być dyskretny.

Świeże ślady na jego szyi są widoczne. Świeżo-czerwony dowód, że ona potrafi dać mu to, czego ja nie mogłam. Że jest wszystkim tym, czym ja nie jestem.

Dzbanek drży w moich rękach i pojedyncza kropla bursztynowego płynu rozpryskuje się na nieskazitelnie białym obrusie. Śmiech Connora przecina cichą poranną atmosferę, ostry i okrutny.

"Wciąż tak samo bezużyteczna." Odsuwa się w fotelu, obdarzając mnie złośliwym uśmieszkiem. "Przynajmniej byłaś dobrą rozgrzewką przed tym, jak czuje się prawdziwa kobieta."

Talia chichocze przy jego ramieniu, jej palce kreślą ślady, które pozostawiła na jego skórze.

"Ale przecież rozgrzewka powinna być choć trochę przyjemna, prawda?"

Zalewa mnie gorąco—upokorzenie pali na policzkach, spływa po szyi. Rozlewa się jak trucizna po moim wnętrzu.

Ostrożnie odstawiam dzbanek, wzrok trzymam spuszczony, gotowa wycofać się do kuchni, gdzie mogę zniknąć. Wtedy słyszę dźwięk przesuwanego po kamieniu krzesła, brzmiący jak grzmot.

Alfa Hector wstaje gwałtownie, jego potężna sylwetka emanuje autorytetem, który każe mi niemal odsłonić gardło w poddańczym geście. Temperatura w pomieszczeniu spada i wszyscy zamierają na dźwięk jego kolejnych słów:

"Masz jeszcze coś do powiedzenia? Może tym razem coś błyskotliwego."

Uśmiech Connora blednie na dźwięk słów ojca, a dłoń Talii nieruchomieje na jego piersi.

"To, że mój młodszy syn nie zdołał dać Daphne dziecka," Alfa Hector ciągnie, zwracając się do wszystkich za stołem, głosem niebezpiecznie cichym, "nie oznacza, że ona była problemem."

Jego oczy zatrzymują się na Connorze z drapieżną intensywnością.

"Rozważałeś kiedyś, że może problem leży w tobie, Connor? Że twoje niepowodzenie w spłodzeniu dziedzica to może twoja własna nieudolność?"

Twarz Connora blednie. "Ojcze, ja—"

"A jej brak wilka?" Hector przerywa mu, jakby w ogóle nie mówił. "Zdarzały się rzadkie przypadki, kiedy ci, którzy przez lata nie mieli wilka, w końcu go spotykali. A kiedy to się działo, okazywali się potężniejsi, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać."

Serce bije mi jak oszalałe. Czy on... mnie broni?

Alfa Hector, który przez dwa lata patrzył, jak się zmagam, nie robiąc nic, nagle przemawia w mojej obronie?

"Skoro mój młodszy dziedzic okazał się niegodny daru, jaki otrzymał," mówi Hector, ruszając wokół stołu z drapieżną gracją, "naprawię jego błąd."

Każdy jego krok w moją stronę jest celowy, wyrachowany. Całe pomieszczenie wstrzymuje oddech.

Powinnam się ruszyć, cofnąć, ale nogi mam jak z kamienia, gdy się zbliża. Zatrzymuje się tuż przede mną, tak blisko, że muszę odchylić głowę, by spojrzeć mu w oczy.

Są bursztynowe—jaśniejsze niż ciemne złoto Connora, bardziej wyrachowane. Jego dłoń sięga, delikatnymi palcami odgarnia kosmyk z mojej twarzy.

"Ja, Alfa Hector Silvermoon z Shadow Ridge Pack," jego głos rozbrzmiewa w jadalni ceremonialnym tonem, "oficjalnie ogłaszam zamiar wzięcia Daphne z Shadow Ridge Pack na moją wybraną Lunę."

Świat się przechyla. Connor dławi się napojem, ciecz pryska przez stół. Krzyk oburzenia Talii rozdziera powietrze.

"Nie możesz być poważny! Ona jest bezwartościowa! Ona—"

Trzask pękającego drewna zagłusza jej protesty.

Pięść Xandera przebija się przez stół, drogie mahoniowe drewno pęka na pół jak papier. Wstaje, a całe jego ciało drży z wściekłości.

"Oszalałeś?" warczy na ojca.

Nigdy nie słyszałam go tak dzikiego, ledwo panującego nad sobą. Jego oczy błyskają srebrem—czysty wilk wychodzi na powierzchnię.

Alfa Hector pozostaje idealnie spokojny. Jego ramię oplata mnie w pasie, przyciągając do siebie z zaborczą pewnością.

Jestem zbyt zszokowana, by protestować, zbyt oszołomiona, by pojąć, co się dzieje.

"Ceremonia wybranej Luny Daphne odbędzie się podczas nadchodzącej królewskiej wizyty."

Oznajmia to wszystkim w pomieszczeniu, jakby właśnie nie rozpętał piekła w trakcie śniadania.

"Nasz związek zostanie przypieczętowany przed Koroną, na oczach najpotężniejszych wilków w królestwie. Nikt nie zakwestionuje jej statusu, nikt nie zwątpi w jej wartość."

Królewska wizyta. Wydarzenie, do którego się przygotowywaliśmy—kiedy Król i Królowa Lykanów mają przybyć, by ocenić alianse watah.

Alfa Hector chce mnie poślubić wtedy? Na oczach wszystkich?

Jego dłoń obejmuje mój podbródek, unosząc moją twarz, bym spojrzała mu w oczy. Przez krótką chwilę—tak szybką, że prawie ją przegapiam—coś zaborczego błyska w jego bursztynowym spojrzeniu, aż ściska mi się żołądek.

"Jesteś warta więcej, niż myślisz, mały księżycu." Jego kciuk łagodnie sunie po mojej szczęce. "Niedługo wszyscy to zobaczą."

"To szaleństwo!" Connor wreszcie odzyskuje głos, wstając tak gwałtownie, że jego krzesło przewraca się do tyłu. "Ona nie może być Luną! Nie ma nawet wilka! Jest złamana, używana, bezwartościowa—"

Warczenie Hectora przecina protesty syna jak ostrze. Ten dźwięk to czysta, alfańska dominacja, sprawiająca, że każdy wilk w pomieszczeniu—nawet Xander—napina się z instynktowną potrzebą uległości.

"Odrzuciłeś ją. Zerwałeś więź i wybrałeś inną partnerkę na oczach całej watahy. Nie masz nic do powiedzenia o jej przyszłości. Nie masz żadnych roszczeń."

Usta Connora otwierają się i zamykają, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.

Obok niego Talia wygląda, jakby chciała wrzeszczeć, jej idealna twarz wykrzywiona wściekłością i niedowierzaniem.

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie mogę pojąć, że Alfa, najpotężniejszy wilk na naszym terytorium, właśnie ogłosił zamiar uczynienia mnie swoją Luną.

Mnie . Wilczej omedze bez wilka, z której wszyscy kpią. Odrzuconej partnerce, której nawet ręce drżą przy nalewaniu herbaty.

Dlaczego? Dlaczego miałby chcieć kogoś takiego jak ja?

Coś przyciąga moją uwagę. Xander patrzy na mnie, a intensywność jego spojrzenia sprawia, że miękną mi kolana.

Szczęka Xandera zaciska się tak mocno, że widzę jak napina mu się mięsień na policzku. Dłonie ma zaciśnięte w pięści, kłykcie bieleją, i przez chwilę myślę, że rzuci się na własnego ojca.

Ale nagle odwraca się i wybiega z jadalni, jego ramię uderza w framugę drzwi z takim impetem, że drewno pęka. Drzwi zatrzaskują się za nim z hukiem, a ja drżę.

Kciuk Hectora wciąż powoli sunie po mojej szczęce, jego dotyk pali moją skórę w sposób zupełnie inny niż zimne palce Connora.

"Idź się przygotuj, moja droga," mówi cicho, intymnie, jakbyśmy byli sami, a nie otoczeni osłupiałymi świadkami. "Twoje nowe życie zaczyna się teraz."

Puszcza mnie, a ja cofam się chwiejnie, ledwo utrzymując się na nogach. Odwracam się i uciekam z jadalni na drżących nogach.

Docieram do korytarza, zanim nogi odmawiają mi posłuszeństwa i osuwam się na ścianę.

Trzy dni temu zostałam publicznie odrzucona.

Teraz sam Alfa ogłosił zamiar wzięcia mnie za swoją Lunę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Unwanted Luna

Unwanted Luna

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa