[Perspektywa Xandera]
Patrzę z okna, jak dłoń mojego ojca osiada zaborczo na plecach Daphne. Prowadzi ją w stronę domu, jakby była czymś cennym, co właśnie sobie rości.
Mój wilk warczy w mojej piersi, szpony drapiące od środka żebra. Domaga się, żebym zbiegł na dół i oderwał jego rękę od jej skóry.
Zamiast tego ściskam ramę okna tak mocno, że drewno trzeszczy pod moimi palcami.
Powinienem czuć satysfakcję po złamaniu Connorowi nosa. Trzask kości pod moimi kłykciami był idealny—sposób, w jaki jego krew prysnęła, szok w jego oczach. Upokorzenie, gdy upadł na oczach całej watahy.
Chciałem zrobić więcej. Chciałem bić go dalej, dopóki nie mógłby mówić, oddychać.
By już nigdy nie mógł jej skrzywdzić.
Ale zwycięstwo smakuje teraz jak popiół, gdy patrzę, jak Daphne patrzy na mojego ojca. Z wdzięcznością. Z zaufaniem. Tym samym pieprzonym ślepym zaufaniem, które przez lata dawała Connorowi—i popatrz, gdzie ją to zaprowadziło.
Odwracam się od okna i przemierzam pokój jak uwięzione zwierzę. Pięć kroków do ściany. Zwrot. Pięć kroków z powrotem. Mój wilk krąży pod skórą, rozdrażniony i wściekły, chce się wydostać.
Chce jej.
Ona zawsze była moja. Po prostu nigdy o tym nie wiedziała.
Miałem dwanaście lat, gdy pierwszy raz naprawdę ją zobaczyłem—nie jako kolejnego szczeniaka biegającego po ziemiach watahy, lecz jako Daphne. Płakała za szopą treningową, tuląc coś do piersi.
Zamierzałem przejść obok, zignorować ją jak wszyscy inni. Ale wtedy zobaczyłem kociaka, małego i połamane, i łzy spływające na jego skołtunioną sierść.
Ta słaba sierota, z której wszyscy się naśmiewali. Ale nie była słaba, nie naprawdę.
Dzieliła się jedzeniem, choć ledwo miała co jeść. Chroniła słabszych przed dręczycielami, nawet gdy sama zbierała siniaki. Zostawiała polne kwiaty na grobach w całym terytorium. Także na grobie mojej matki, kobiety, której nigdy nie poznała.
Klęknąłem wtedy obok Daphne i pomogłem jej z kociakiem. A gdy się do mnie uśmiechnęła—ten prawdziwy, niewinny uśmiech rozświetlił jej twarz—coś we mnie pękło.
Przez trzy tygodnie znajdowałem wymówki, by sprawdzać, co u niej. By mieć pewność, że karmi się właściwie i dręczyciele trzymają się od niej z daleka.
Przez trzy tygodnie pozwalałem sobie wyobrażać, że może zobaczy we mnie kogoś innego niż przyszłego Alfę, którym wszyscy oczekiwali, że będę.
Wtedy Connor się zorientował. Zabił kociaka i obwinił mnie. Nakarmił ją kłamstwami, że ją wykorzystałem, że chciałem ją tylko po to, by zniszczyć.
I uwierzyła mu.
Gdy próbowałem wyjaśnić, uciekła. Gdy ją przyparłem do muru, powiedziała, że wie, co naprawdę o niej myślę. Na litość boską…
Od tamtej pory mogłem tylko patrzeć, jak kurczowo się go trzymała, jakby był jej zbawcą. Patrzyłem, jak aranżuje jej upokorzenie—„dobre rady”, przez które ponosiła porażki, a on potem śmiał się z tego ze swoimi kolegami.
A ona mu dziękowała. Za każdym razem.
Więc stałem się ostry. Zimny. Skoro chciała wierzyć, że jestem okrutny, byłem okrutny. Moje słowa stały się raniące, lekceważenie brutalne, tylko po to, by zobaczyć, czy ją to obudzi.
Nigdy nie obudziło.
Najgorsza noc, ta, która mnie do dziś prześladuje, to jej pierwsza ruja.
Wracałem z patrolu, gdy jej zapach uderzył we mnie jak cios fizyczny. Słodki i rozpaczliwy, przesiąknięty bólem i lękiem. Znalazłem ją w lesie, majaczącą i rozpaloną, z rozszerzonymi źrenicami.
„Xander,” jęknęła, wyciągając do mnie drżące ręce. „Proszę… Pomóż mi.”
Jej ciało było tak chętne, wyginające się do mnie, błagające słodko o ulgę. Mój wilk ryczał z triumfu.
Wreszcie, wreszcie mnie prosiła. Chciała nas. Pragnęła nas.
Ale nie była wtedy sobą. Ruja pochłonęła jej rozum, zostawiła tylko zwierzęcą potrzebę. Wzięcie jej wtedy nie różniłoby się niczym od tego, co później zrobił Connor.
Więc zaniosłem ją do swojego pokoju, planując zamknąć ją w środku, gdzie będzie bezpieczna, gdzie będę mógł stać na straży, aż ruja odpuści na tyle, by odzyskała świadomość.
Wtedy zdobyłbym ją właściwie. Powoli. Delikatnie.
Pokazałbym, że nie jestem potworem, za jakiego uważał mnie Connor.
Ale mój zasrany młodszy brat znalazł ją w moim pokoju, bezbronną i rozpaczliwą. I wykorzystał okazję, której ja odmówiłem.
Następnego dnia podziękowała mu z tą samą żałosną wdzięcznością.
Tamtej nocy przebiłem ścianę pięścią. Wbiłem ją w twardy dąb, aż kłykcie były połamane i krwawiące, a mój wilk wył z wściekłości.
Ojciec nalegał potem na związanie ich. Honor i odpowiedzialność, tak to nazywał. Ale widziałem kalkulację w jego oczach, sposób, w jaki patrzył na Daphne podczas ceremonii. Już wtedy zaczynało się jego zainteresowanie.
A przez ostatnie dwa lata to zainteresowanie tylko rosło.
Zauważyłem każdy przeciągły wzrok, każdą wymuszoną okazję do dotyku. Sposób, w jaki śledzi jej ruchy, gdy przechodzi przez pokój. Jak zawsze znajduje powód, by być blisko niej, porozmawiać.
Mój ojciec, który spłodził dwóch synów z różnymi wilczycami, ale nigdy nie miał Luny. Który traktował obie kobiety jak wywyższone kochanki z przywilejami, ale bez prawdziwego tytułu.
Nagle zainteresował się bezwilczą omegą, która nie potrafiła nawet utrzymać uwagi młodszego syna? Nie. Mój ojciec nigdy nie robi niczego bez celu.
Każdy ruch jest wyrachowany, każde zainteresowanie służy jakiejś sprawie. Cokolwiek widzi w Daphne, cokolwiek planuje, nie ma to nic wspólnego z jej ochroną, a wszystko z jej wykorzystaniem.
Ale nie pozwolę mu jej mieć.
Connor był tylko przeszkodą—rozpieszczonym idiotą bawiącym się zabawkami, na które nie zasługuje. Jego publiczne odrzucenie dziś wieczorem mogło zdruzgotać Daphne, ale uwolniło ją od zatrutego więzi, która powoli ją zabijała.
Ojciec jest inny. Jest Alfą z absolutną władzą, z siłą i wpływem, które mogłyby mnie zmiażdżyć, gdyby tylko chciał. Już teraz zaczyna rościć sobie prawa, oplatając Daphne swoją ochroną jak siecią.
Walę pięścią w ścianę, czując jak tynk pęka. Ból promieniuje wzdłuż ramienia, ostry i oczyszczający.
Daphne od początku powinna być moja. Byłaby, gdyby nie była taka ślepa i naiwna.
Gdybym był silniejszy, szybszy, lepszy w pokazaniu jej prawdy.
Ale Connor już nie wchodzi w grę. Więź partnerska, którą Daphne powinna była rozpoznać—ta, którą czuję, gdy tylko jest blisko—wreszcie ma szansę zaistnieć.
Jeśli tylko uda mi się najpierw odciągnąć ją od ojca.
Myśli, że zdobył ją pięknymi słowami o ochronie. Myśli, że jego autorytet Alfy wystarczy, by zatrzymać jej wdzięczność i posłuszeństwo. Tak samo, jak Connor więził ją fałszywą uprzejmością.
Ale nie rozumie tego, co ja: Daphne reaguje na ochronę, na dobroć, owszem. Ale tak naprawdę szuka, od zawsze szukała, kogoś, kto ją zobaczy.
Connor jej nie widział. Widział tylko zdobycz, zabawkę, obowiązek do zniesienia.
Ojciec też jej nie widzi. Ale ja ją widzę. Zawsze ją widziałem.
I mam dość patrzenia, jak inni mężczyźni roszczą sobie prawo do tego, co moje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Daphne]
Minęły trzy dni, odkąd Connor rozerwał naszą więź na oczach całej watahy, a ja wciąż próbuję udowodnić, że mam jakąkolwiek wartość.
Moje ręce drżą, gdy nalewam herbatę do filiżanki Alfy Hectora, nadmiernie świadoma każdego spojrzenia w jadalni, śledzącego każdy mój ruch. Odrzucona partnerka podająca śniadanie, jakby nic się nie zmieniło.
Connor siedzi po drugiej stronie stołu z Talią niemal na swoich kolanach, ich nowa więź obnoszona w sposób obsceniczny. Jego dłoń sunie po jej udzie pod stołem—nawet nie próbuje być dyskretny.
Świeże ślady na jego szyi są widoczne. Świeżo-czerwony dowód, że ona potrafi dać mu to, czego ja nie mogłam. Że jest wszystkim tym, czym ja nie jestem.
Dzbanek drży w moich rękach i pojedyncza kropla bursztynowego płynu rozpryskuje się na nieskazitelnie białym obrusie. Śmiech Connora przecina cichą poranną atmosferę, ostry i okrutny.
"Wciąż tak samo bezużyteczna." Odsuwa się w fotelu, obdarzając mnie złośliwym uśmieszkiem. "Przynajmniej byłaś dobrą rozgrzewką przed tym, jak czuje się prawdziwa kobieta."
Talia chichocze przy jego ramieniu, jej palce kreślą ślady, które pozostawiła na jego skórze.
"Ale przecież rozgrzewka powinna być choć trochę przyjemna, prawda?"
Zalewa mnie gorąco—upokorzenie pali na policzkach, spływa po szyi. Rozlewa się jak trucizna po moim wnętrzu.
Ostrożnie odstawiam dzbanek, wzrok trzymam spuszczony, gotowa wycofać się do kuchni, gdzie mogę zniknąć. Wtedy słyszę dźwięk przesuwanego po kamieniu krzesła, brzmiący jak grzmot.
Alfa Hector wstaje gwałtownie, jego potężna sylwetka emanuje autorytetem, który każe mi niemal odsłonić gardło w poddańczym geście. Temperatura w pomieszczeniu spada i wszyscy zamierają na dźwięk jego kolejnych słów:
"Masz jeszcze coś do powiedzenia? Może tym razem coś błyskotliwego."
Uśmiech Connora blednie na dźwięk słów ojca, a dłoń Talii nieruchomieje na jego piersi.
"To, że mój młodszy syn nie zdołał dać Daphne dziecka," Alfa Hector ciągnie, zwracając się do wszystkich za stołem, głosem niebezpiecznie cichym, "nie oznacza, że ona była problemem."
Jego oczy zatrzymują się na Connorze z drapieżną intensywnością.
"Rozważałeś kiedyś, że może problem leży w tobie, Connor? Że twoje niepowodzenie w spłodzeniu dziedzica to może twoja własna nieudolność?"
Twarz Connora blednie. "Ojcze, ja—"
"A jej brak wilka?" Hector przerywa mu, jakby w ogóle nie mówił. "Zdarzały się rzadkie przypadki, kiedy ci, którzy przez lata nie mieli wilka, w końcu go spotykali. A kiedy to się działo, okazywali się potężniejsi, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać."
Serce bije mi jak oszalałe. Czy on... mnie broni?
Alfa Hector, który przez dwa lata patrzył, jak się zmagam, nie robiąc nic, nagle przemawia w mojej obronie?
"Skoro mój młodszy dziedzic okazał się niegodny daru, jaki otrzymał," mówi Hector, ruszając wokół stołu z drapieżną gracją, "naprawię jego błąd."
Każdy jego krok w moją stronę jest celowy, wyrachowany. Całe pomieszczenie wstrzymuje oddech.
Powinnam się ruszyć, cofnąć, ale nogi mam jak z kamienia, gdy się zbliża. Zatrzymuje się tuż przede mną, tak blisko, że muszę odchylić głowę, by spojrzeć mu w oczy.
Są bursztynowe—jaśniejsze niż ciemne złoto Connora, bardziej wyrachowane. Jego dłoń sięga, delikatnymi palcami odgarnia kosmyk z mojej twarzy.
"Ja, Alfa Hector Silvermoon z Shadow Ridge Pack," jego głos rozbrzmiewa w jadalni ceremonialnym tonem, "oficjalnie ogłaszam zamiar wzięcia Daphne z Shadow Ridge Pack na moją wybraną Lunę."
Świat się przechyla. Connor dławi się napojem, ciecz pryska przez stół. Krzyk oburzenia Talii rozdziera powietrze.
"Nie możesz być poważny! Ona jest bezwartościowa! Ona—"
Trzask pękającego drewna zagłusza jej protesty.
Pięść Xandera przebija się przez stół, drogie mahoniowe drewno pęka na pół jak papier. Wstaje, a całe jego ciało drży z wściekłości.
"Oszalałeś?" warczy na ojca.
Nigdy nie słyszałam go tak dzikiego, ledwo panującego nad sobą. Jego oczy błyskają srebrem—czysty wilk wychodzi na powierzchnię.
Alfa Hector pozostaje idealnie spokojny. Jego ramię oplata mnie w pasie, przyciągając do siebie z zaborczą pewnością.
Jestem zbyt zszokowana, by protestować, zbyt oszołomiona, by pojąć, co się dzieje.
"Ceremonia wybranej Luny Daphne odbędzie się podczas nadchodzącej królewskiej wizyty."
Oznajmia to wszystkim w pomieszczeniu, jakby właśnie nie rozpętał piekła w trakcie śniadania.
"Nasz związek zostanie przypieczętowany przed Koroną, na oczach najpotężniejszych wilków w królestwie. Nikt nie zakwestionuje jej statusu, nikt nie zwątpi w jej wartość."
Królewska wizyta. Wydarzenie, do którego się przygotowywaliśmy—kiedy Król i Królowa Lykanów mają przybyć, by ocenić alianse watah.
Alfa Hector chce mnie poślubić wtedy? Na oczach wszystkich?
Jego dłoń obejmuje mój podbródek, unosząc moją twarz, bym spojrzała mu w oczy. Przez krótką chwilę—tak szybką, że prawie ją przegapiam—coś zaborczego błyska w jego bursztynowym spojrzeniu, aż ściska mi się żołądek.
"Jesteś warta więcej, niż myślisz, mały księżycu." Jego kciuk łagodnie sunie po mojej szczęce. "Niedługo wszyscy to zobaczą."
"To szaleństwo!" Connor wreszcie odzyskuje głos, wstając tak gwałtownie, że jego krzesło przewraca się do tyłu. "Ona nie może być Luną! Nie ma nawet wilka! Jest złamana, używana, bezwartościowa—"
Warczenie Hectora przecina protesty syna jak ostrze. Ten dźwięk to czysta, alfańska dominacja, sprawiająca, że każdy wilk w pomieszczeniu—nawet Xander—napina się z instynktowną potrzebą uległości.
"Odrzuciłeś ją. Zerwałeś więź i wybrałeś inną partnerkę na oczach całej watahy. Nie masz nic do powiedzenia o jej przyszłości. Nie masz żadnych roszczeń."
Usta Connora otwierają się i zamykają, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.
Obok niego Talia wygląda, jakby chciała wrzeszczeć, jej idealna twarz wykrzywiona wściekłością i niedowierzaniem.
Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie mogę pojąć, że Alfa, najpotężniejszy wilk na naszym terytorium, właśnie ogłosił zamiar uczynienia mnie swoją Luną.
Mnie . Wilczej omedze bez wilka, z której wszyscy kpią. Odrzuconej partnerce, której nawet ręce drżą przy nalewaniu herbaty.
Dlaczego? Dlaczego miałby chcieć kogoś takiego jak ja?
Coś przyciąga moją uwagę. Xander patrzy na mnie, a intensywność jego spojrzenia sprawia, że miękną mi kolana.
Szczęka Xandera zaciska się tak mocno, że widzę jak napina mu się mięsień na policzku. Dłonie ma zaciśnięte w pięści, kłykcie bieleją, i przez chwilę myślę, że rzuci się na własnego ojca.
Ale nagle odwraca się i wybiega z jadalni, jego ramię uderza w framugę drzwi z takim impetem, że drewno pęka. Drzwi zatrzaskują się za nim z hukiem, a ja drżę.
Kciuk Hectora wciąż powoli sunie po mojej szczęce, jego dotyk pali moją skórę w sposób zupełnie inny niż zimne palce Connora.
"Idź się przygotuj, moja droga," mówi cicho, intymnie, jakbyśmy byli sami, a nie otoczeni osłupiałymi świadkami. "Twoje nowe życie zaczyna się teraz."
Puszcza mnie, a ja cofam się chwiejnie, ledwo utrzymując się na nogach. Odwracam się i uciekam z jadalni na drżących nogach.
Docieram do korytarza, zanim nogi odmawiają mi posłuszeństwa i osuwam się na ścianę.
Trzy dni temu zostałam publicznie odrzucona.
Teraz sam Alfa ogłosił zamiar wzięcia mnie za swoją Lunę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Daphne]
Minął już tydzień od momentu, gdy stałam się przyszłą Luną, a członkowie watahy, którzy kiedyś wpychali mnie w błoto, teraz kłaniają się z plastikowymi uśmiechami rozciągniętymi na twarzach.
Fałszywy szacunek, gdy myślą, że patrzę. Zjadliwe szepty w chwili, gdy odwracam się plecami. Słyszę je na korytarzach, w jadalni, wszędzie, dokądkolwiek się udam.
Ale to Talia i jej przyjaciółki naprawdę podniosły poziom swojego dręczenia.
Bez obecności Alfy Hectora stały się bezwzględne. Moje rzeczy znikają lub pojawiają się zniszczone. Podczas wspólnych posiłków celowo aranżują „wypadki” – rozlane napoje, potykających się kelnerów, jedzenie, które jakimś cudem ląduje na moich kolanach.
Wczoraj zagnały mnie do łazienki, gdy spierałam wino z kolejnej zrujnowanej sukienki.
„Spójrz na siebie” – prychnęła Talia, jej idealna twarz wykrzywiona nienawiścią. – „Wciąż ta żałosna, bezwilcza suka udająca damę. Myślisz, że tytuł czyni cię godną? Jesteś niczym i zawsze będziesz.”
Potem Kara wylała resztę swojego wina na przód nowej sukni, którą miałam na sobie – głęboka burgundowa tkanina natychmiast się zaplamiła.
„Czerwony pasuje do dziwki, która rozkłada nogi dla ojca i syna.”
Stałam tam, trzęsąc się z upokorzenia, niezdolna do obrony, patrząc jak wino skapuje na nieskazitelną podłogę łazienki. Zostawiły mnie tam, a ich śmiech odbijał się echem od marmuru.
Muszę być silniejsza. Alfa Hector dał mi szansę, o jakiej nigdy nawet nie śniłam — niewytłumaczalną wiarę w kogoś, kogo wszyscy inni już spisali na straty.
Muszę udowodnić, że na to zasługuję. Muszę stać się kimś, kto faktycznie może być Luną, a nie tylko nosić ten tytuł jak pożyczone ubrania, które nie pasują.
Ale wciąż nie mam wilka do treningu. Nie mam wrodzonej siły, którą mogłabym rozwijać.
Tradycyjna droga do władzy jest dla mnie zamknięta.
Tej nocy, bezsenna i zrozpaczona, krążę po swoich nowych komnatach – apartamencie Luny, który wciąż wydaje się cudzym pokojem. Moje myśli nieustannie powracają do jednej prawdy, od której nie mogę uciec: najsilniejsi wilcy w tej watasze to samce Silvermoon.
Connor jest dla mnie stracony, zatruty własnym okrucieństwem. Hector to Alfa, nieosiągalny, już i tak daje mi więcej, niż rozumiem.
Zostaje Xander…
Człowiek, który mnie nienawidzi. Ten, którego unikałam przez cały czas, którego okrutne słowa wciąż dźwięczą mi w głowie. Przed którym ukrywałam stare uczucia i chroniłam swoje serce.
Ale to także najbrutalniejszy trener w watasze, ten, który popycha wojowników poza granice wytrzymałości i czyni ich silniejszymi.
Obserwowałam go z daleka, widziałam, jak zmienia słabych w groźnych. Jak nigdy nie akceptuje wymówek i nie zadowala się przeciętnością.
Tak, będzie okrutny. Tak, sprawi, że będę cierpieć.
Ale może właśnie tego potrzebuję — kogoś, kto mnie nie będzie niańczyć, kto nie okłamie mnie co do moich ograniczeń. Kogoś, kto albo mnie złamie, albo wykona ze mnie coś, co przetrwa to nowe, bezlitosne życie.
Jeśli ktoś może wykuć coś przydatnego z ruin, którymi się stałam, to właśnie on.
Decyzja zastyga we mnie jak lód w piersi, gdy nadchodzi świt.
Poproszę go. A jeśli odmówi, będę błagać.
Zniosę każde okrucieństwo, jakie dla mnie przygotuje, bo alternatywa — pozostanie słabą, pozostanie ofiarą — nie wchodzi już w grę.
Dlatego znajduję się o świcie na placu treningowym, patrząc jak Xander niszczy manekiny treningowe z ledwie kontrolowaną brutalnością.
Jest bez koszulki, jego umięśnione plecy lśnią potem w porannym świetle. Każde jego uderzenie ma w sobie tyle siły, że mogłoby łamać kości. Głowa manekina odrywa się, a on przechodzi do następnego bez chwili wahania.
Jest coś dzikiego w jego ruchach, coś, co sprawia, że brakuje mi tchu.
Musiałam wydać jakiś dźwięk, bo Xander znieruchomiał. Nie odwraca się, ale wiem, że mnie wyczuwa. „Przyszłaś popatrzeć, jak kolejny dziedzic Alfy traci zmysły?”
Jego głos jest gorzki, ochrypły od wysiłku. Ale zmuszam się, by ruszyć naprzód, serce dudni mi w piersi. „Przyszłam poprosić, żebyś mnie trenował.”
Teraz obraca się gwałtownie w moją stronę, a na jego twarzy maluje się czyste niedowierzanie. Potem śmieje się — ostro i bez cienia radości.
„Trenować ciebie? Jesteś słaba, bez wilka, i już za późno, żeby cię zmienić.” Jego wzrok przeszywa mnie z okrutną oceną. „Dlaczego nie poprosisz swojego ukochanego Connora o kolejną radę? Tak wspaniale pomógł ci się rozwinąć.”
Drwina w jego głosie boli, ale zamiast jak zawsze się cofnąć, robię krok naprzód. Coś nowego płonie mi w piersi.
Coś, co przypomina desperację zmieszaną ze złością i determinacją.
„Mam dość bycia czyjąś ofiarą.” Mój głos brzmi mocniej, niż się spodziewałam. „Mam dość słabości. Jeśli mam być Luną, muszę zasłużyć na ten tytuł.”
Twarz Xandera ciemnieje. „Zasłużyć?”
Podchodzi do mnie, każdy krok jest celowy.
„Myślisz, że mój ojciec wybrał cię, bo na coś zasługujesz? Myślisz, że spojrzał na ciebie i dostrzegł potencjał?” Kolejny szorstki śmiech. „Jesteś taka naiwna, Daphne. Zawsze taka byłaś.”
Okrutne słowa tną mnie do żywego, ale nie cofam się. Nie uciekam jak zawsze.
„To pomóż mi naprawdę na to zasłużyć. Potrzebuję tej szansy, którą daje mi Alfa Hector. Jestem wdzięczna, że we mnie wierzy, kiedy nikt inny tego nie robi.”
Coś niebezpiecznego błyska w oczach Xandera na wzmiankę o jego ojcu. Coś, co przypomina furię, zaborczość i coś, czego nie potrafię nazwać.
Powietrze między nami aż iskrzy.
Wchodzi w moją przestrzeń, zmuszając mnie, bym uniosła głowę, by utrzymać kontakt wzrokowy. Z tak bliska widzę jeszcze błyszczący na jego piersi pot, czuję zapach sosny, skóry i czegoś niepowtarzalnie jego. Puls przyspiesza.
„Dobrze” – mówi cicho, niebezpiecznie. – „Ale nie będę delikatny. Jeśli cię potrenuję, znienawidzisz mnie jeszcze bardziej.”
Jego spojrzenie przykuwa moje z taką intensywnością, że aż uginają mi się kolana.
„Nie będę ci pobłażał tylko dlatego, że ogrzewasz łóżko mojego ojca.”
Wulgarna sugestia sprawia, że drgam. Hector nawet mnie nie pocałował — był wobec mnie tylko szarmancki, wręcz zdystansowany.
Ale unoszę podbródek, nie odwracam wzroku przed Xanderem. „Rozumiem.”
Coś niebezpiecznego mignęło na jego twarzy, zanim usta wykrzywił uśmiech – samymi zębami, bez cienia ciepła. To taki uśmiech, przed którym powinnam uciekać.
„Jutro o świcie” – mówi. – „Nie spóźnij się.”
Pochyla się bliżej, tak blisko, że czuję promieniujące od niego ciepło. Mogę policzyć rzęsy i ciemne plamki w jego niebieskich oczach. Jego głos obniża się niemal do szeptu.
„I mały wilczku…” Pseudonim ściska mi coś w piersi. „Gdy będziesz płakać i krwawić, błagając mnie, żebym przestał — pamiętaj, że sama o to prosiłaś.”
Jego oddech muska moje usta i przez niemożliwą chwilę wydaje mi się, że może mnie pocałuje. Serce mi zamiera, a przez żyły płynie zamęt i coś jeszcze.
Potem cofa się, odwraca, jakby już mnie odprawił. Jakbym była nikim.
Stoję przez chwilę, dłonie mi drżą, oddech przyspiesza. Na co ja się właśnie zgodziłam?
Ale gdy wracam do domu watahy, mijając członków, którzy się kłaniają i szepczą za moimi plecami, czuję coś, czego nie czułam od lat.
Nadzieję.
Może Xander mnie złamie. Może jego trening udowodni, że jestem tak bezwartościowa, jak wszyscy mówią. Ale przynajmniej spróbuję.
Przynajmniej się postawię, zamiast jak zawsze biernie przyjąć swój los.
Jutro o świcie zacznie się moja prawdziwa przemiana. I jeśli Xander myśli, że mnie zmusi do rezygnacji, zaraz się przekona, jak bardzo jestem zdeterminowana.
Przesuń w górę, aby kontynuować