[Perspektywa Hectora]
Patrzyłem, jak Xander wracał z wściekłością do domu watahy z placu treningowego, jego sylwetka sztywna od ledwo powstrzymywanej żądzy rozlewu krwi. Mój syn zawsze był przewidywalny w swoim buncie—pragnął tego, co ja posiadałem, pożądał mojej uwagi, mojej aprobaty, mojego szacunku.
Ale to? To jest inne.
Teraz przeszedł do pożądania mojej przyszłej Luny.
To, jak na nią patrzył, jak był blisko niej, dotykał jej, jakby miał do tego jakiekolwiek, kurwa, prawo… Ten schemat byłby zabawny, gdyby nie był tak niewygodny.
Zainteresowanie mojego syna staje się problematyczne.
Krążył wokół niej jak wilk, który od dzieciństwa wyczuł trop, a ten szczególny rodzaj głodu w jego oczach, gdy na nią patrzy—rozpoznaję go. Widziałem go w swoim własnym odbiciu.
Zmusiłem się, by odwrócić się od okna, podszedłem do portretu, który skrywał mój prywatny sejf. Obraz odsunął się pod moim dotykiem. W środku leżały lata cierpliwości, starannego planowania. Czekałem na dokładnie odpowiedni moment.
Moje palce przesunęły się po krawędzi listu na wierzchu—delikatny, kobiecy charakter pisma, papier miękki od wielokrotnego dotykania. Wciąż pamiętam desperację w głosie tej młodej kobiety.
Eloise dotarła do moich granic w środku zimy, ciężarna i przerażona na śmierć. Nawet teraz mogłem ją sobie wyobrazić—kasztanowe włosy zlepione potem, te charakterystyczne piwne oczy dzikie od strachu, obejmująca spuchnięty brzuch, gdy błagała.
Upadła na kolana dokładnie tam, gdzie nadal stoi stary dąb.
"Proszę, Alfo. Potrzebuję tylko schronienia dla siebie i mojego dziecka. Są tacy, którzy chcą nas skrzywdzić. Nie mam już dokąd pójść."
Była sprytna, trzeba jej to przyznać. Nie zdradziła niczego, nie zaoferowała nic poza uległością w zamian za ochronę. Jeszcze jedna ciężarna omega uciekająca przed czymś—wściekłym partnerem, odrzuconą rodziną, długami, których nie mogła spłacić.
Prawie ją odrzuciłem. Ale coś sprawiło, że się zawahałem.
Może jakość jej sukni, podartej i zabłoconej, ale ewidentnie kiedyś wytwornej. Może sposób, w jaki mówiła, zbyt wyrafinowany jak na zwykłą omegę. Albo może dziwna stanowczość mojego wilka, że ta kobieta się liczy.
Ostatecznie dałem jej schronienie, małą chatę na skraju ziem watahy.
Przez pięć lat trzymała swoje sekrety, odgrywając rolę wdzięcznej uchodźczyni perfekcyjnie. Pracowała w kuchni, wychowywała spokojnie córkę, nigdy nie sprawiała kłopotów. Nigdy nie mówiła, skąd pochodziła ani przed czym uciekała.
Otworzyłem list, papier miękki od lat dotykania. Eloise zostawiła go w moim gabinecie. Kilka dni przed tym, jak została zabita.
‘Szanowny Alfo Hectorze, Gdy będziesz to czytał, obawiam się, że już mnie nie będzie. Zbliżają się—czuję ich wzrok, czekają. Królewscy zabójcy są cierpliwi, ale nie w nieskończoność. Zasługujesz na prawdę, po wszystkich tych latach ochrony, którą nieświadomie mi zapewniłeś…’
Historia wylała się z niej w gorączkowych słowach. Służyła na królewskim dworze—piękna, dobra, całkowicie poniżej pozycji Króla Lycana.
Romans był nie do odparcia dla nich obojga.
Była jego ukochaną kochanką. Umiłowaną, jak sama się nazwała. Gdy zaszła w ciążę, król był w sekrecie zachwycony i załamany, że nie mógł otwarcie uznać swego dziecka. Ale królowa odkryła wszystko.
Królowa, której własny syn miał być dziedzicem tronu, przysięgła wyeliminować każdego bękarta, który mógłby zagrozić supremacji jej krwi.
Tak więc król wysłał swoją ciężarną kochankę daleko, zamiast stawić czoła królowej bezpośrednio. Kazał jej zniknąć tak dokładnie, by nawet on nie mógł jej odnaleźć. Dopóki nie znajdzie dowodów na groźby swojej żony, nie mógł ryzykować wojny domowej przez roszczenia służącej.
Co za tchórzliwy skurwysyn…
Początkowo myślałem, że to wymyślone kłamstwo. Desperacka próba zabezpieczenia przyszłości córki przez powoływanie się na królewskie koneksje. Służące rodziły bękarty cały czas—nie czyniło to z nich księżniczek czy książąt.
Prawie spaliłem ten list.
A potem Eloise była martwa. Rozszarpana przez „wygnańców”, którzy uderzyli z chirurgiczną precyzją. Zabijając tylko ją, zostawiając pięcioletnią Daphne szlochającą nad ciałem matki.
Żadna wataha wygnańców nie była tak wybiórcza. Tak opanowana.
Mimo to nie uwierzyłem. Nie do końca.
Dopiero siedem lat później, kiedy dwunastoletnia Daphne miała ten wypadek podczas treningu.
Jej koszula rozdarła się na ramieniu i wtedy to zobaczyłem—srebrzysty, półksiężycowaty znak urodzenia, delikatny i nie do pomylenia. Znak, który nosił każdy królewski Lykan, niemożliwy do podrobienia, niemożliwy do zaprzeczenia.
Tam, gdzie inni widzieli ciężar, ja zobaczyłem szansę. Ledwo powstrzymałem triumf tamtego dnia. Ukryta w mojej sfory, zlekceważona jako bezwartościowa omega, była zaginiona córka Króla Lykanów.
I nikt o tym nie wiedział, tylko ja.
Wszystko zmieniło się, gdy książę Ezekiel zginął sześć lat temu. Jedyny prawowity następca króla, zginął w bitwie. Żadnych innych dzieci. Tron nagle bez wyraźnego dziedzica, a król po cichu, desperacko, czegoś szukał. Kogoś.
Potajemnie poinformował tylko najbardziej zaufanych Alf, by wypatrywali dziewczyny noszącej królewski znak. I tak doroczne uroczystości jedności stały się w istocie przebranymi poszukiwaniami.
Co roku król przybywał ze swoją świtą, zwiedzał sforę, spotykał się z rodzinami. Szukał. Zawsze szukał.
A ja miałem nagrodę, której pragnął, schowaną na widoku.
Przy każdej królewskiej wizycie pilnowałem, by Daphne była gdzie indziej—wysyłałem ją na posyłki, trzymałem w kuchni, przydzielałem obowiązki daleko od głównego domu. Król szukał, nic nie znajdował i ruszał dalej.
Ironia była wyśmienita. Był tak blisko, za każdym razem, a ja po prostu... czekałem.
Byłem zadowolony, by czekać aż osiągnie pełnoletniość. Osiemnaście wydawało się odpowiednie—wystarczająco dorosła, by można było ją legalnie rościć, wciąż jeszcze młoda, by ją ukształtować. Ale wtedy mój bezwartościowy syn ją odnalazł. Związał się z nią. Zniszczył moje starannie ułożone plany w jedną noc bezmyślnego zapamiętania.
Małżeństwo było oczywiście moją sugestią. Lepiej zatrzymać ją przy mojej sforze przez Connora, niż ryzykować, że odejdzie. A Connor, ten sadystyczny gnojek, ułatwił sprawę.
Jego okrucieństwo, publiczne upokorzenia, jawne romanse—wszystko to idealnie służyło moim celom.
Gdy ją odrzucił podczas przesilenia, zareagowałem natychmiast. Ceremonia Luny miała związać ją ze mną, zanim ktokolwiek odkryje, kim naprawdę jest.
Związać ją ze mną jako moją własną Lunę, zanim jej tożsamość wyjdzie na jaw.
Kiedy już będziemy połączeni, kiedy roszczę ją sobie na każdy możliwy sposób, nawet król nie będzie mógł się sprzeciwić. Będzie musiał uznać mnie za rodzinę, dać mi władzę i pozycję, o jakiej nawet nie śniłem.
Pociąg, jaki do niej poczułem przez te lata, to tylko bonus.
Stała się piękna, mimo że znamię szpeci jej policzek—a może właśnie dzięki niemu. Ta widoczna niedoskonałość sprawia, że jest bardziej prawdziwa, bardziej namacalna, bardziej… kochana.
Te piwne oczy, które mimo okrucieństwa Connora wciąż tliły się niewinnością. Sposób, w jaki nadal wierzyła w miłość, w dobroć, w bajki. Jej ciało, miękkie i niekochane przez Bogini wie jak długo, niemal błagało, by je odpowiednio posiąść.
A jej dobroć, pomimo wszystkiego, co przeszła, jest upajająca w sposób, jakiego nie czułem od dziesięcioleci. Ona wciąż wierzy w dobro. Wciąż ufa.
Taka czystość jest rzadka, a ja jej pragnę. Być jedynym, który naprawdę ją poczuje.
Mój wilk zamruczał z aprobatą. ' Niedługo .'
Pukanie przerwało moje myśli. Wszedł mój Beta, August, kłaniając się lekko.
"Alfo, właśnie otrzymałem wiadomość. Królewski konwój przybędzie trzy dni wcześniej. Zmienili harmonogram ze względów bezpieczeństwa."
Uśmiechnąłem się. Jeszcze lepiej. Mniej czasu dla Xandera, żeby zatruć ją przeciwko mnie swoją grą.
"Podwójcie przygotowania," rozkazałem. "Wszystko musi być perfekcyjne na ceremonię Luny."
"Oczywiście, Alfo. Coś jeszcze?"
Podszedłem do innej szuflady, wyciągając kryształową fiolkę wypełnioną przezroczystym płynem.
"Niech kuchnia przygotuje moją specjalną herbatę na ceremonię Luny," powiedziałem, chowając fiolkę do kieszeni. "Zajmę się składnikami osobiście. Rodzinna tradycja."
Wkrótce będzie moja w każdym sensie. Mój wilk, zazwyczaj lekceważący takie sprawy, niemal się puszy na myśl o posiadaniu przyszłej Królowej Lykanów.
A Xander? Och, ten gówniarz nauczy się swojego miejsca. Może mnie wyzwać o wiele rzeczy, ale nie o Lunę już zajętą, już zapłodnioną.
Prawo sfory było w tym absolutne.
Zanim król przybędzie, będzie całkowicie złączona, oznaczona i nosząca mojego dziedzica. Zaginiona księżniczka będzie moja, a każdy, kto stanie mi na drodze, zostanie zmiażdżony.
Gra już została wygrana. Oni po prostu jeszcze o tym nie wiedzieli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[POV Daphne]
Świt nadchodzi, a wataha krząta się w przygotowaniach. Znalazłam się sama z Alfą Hectorem w jadalni. Jego twarz rozjaśniła się na mój widok.
"Idealne wyczucie czasu, mały księżycu." Jego uśmiech był ciepły i szczery, zmarszczki w kącikach oczu pogłębiły się. „Mam dla ciebie coś wyjątkowego.”
Wskazał na ozdobny imbryk, którego srebrna powierzchnia była ozdobiona fazami księżyca.
"Herbata księżycowa, by pobłogosławić cię i uspokoić przed ceremonią."
Bursztynowy napar, który nalał, pachniał jaśminem i miodem, a pod spodem czymś bardziej ziemistym.
"Byłeś dla mnie tak dobry," powiedziałam cicho, patrząc mu w oczy. "Przyjąłeś mnie jako swoją Lunę, choć mogłeś wybrać kogokolwiek. Kogoś silniejszego, kogoś—"
"Daphne." Jego dłoń przykryła moją. „Masz w sobie siłę, której wszyscy są zbyt ślepi, by ją dostrzec. Pij. Pozwól, że się tobą zaopiekuję.”
Herbata była słodka, z intrygującą głębią, rozgrzewającą mnie od środka. Gdy opróżniałam filiżankę, obserwowałam Alfę Hectora znad jej brzegu.
Mocna szczęka, szerokie ramiona, które wciąż imponująco wypełniały koszulę. Był przystojny za młodu—stare portrety to potwierdzały—ale dojrzałość uczyniła go jeszcze bardziej pociągającym.
"Grzeczna dziewczynka," wymruczał, a ciepło rozlało się po moich policzkach—nie miało to nic wspólnego z herbatą.
W ciągu kilku minut przyjemne ciepło rozlało się po mnie podczas śniadania z Alfą Hectorem, jakby zanurzyć się w gorącej kąpieli po długim dniu. Moja skóra mrowiła, nadwrażliwa, ale wcale nie nieprzyjemnie.
Gdy wstałam, nogi lekko się pode mną ugięły—pewnie ze zmęczenia po treningu. Hector natychmiast mnie złapał, podtrzymując przy swoim torsie. Jego zapach mnie otoczył—zimowy las i stara whisky.
Czysta alfa-dominacja, która sprawiała, że czułam się chroniona, nie zagrożona.
Moje dłonie oparły się o jego pierś, wyczuwając twarde mięśnie pod koszulą.
"Gorączkujesz," szepcze, obejmując mnie mocno w talii. „I pachniesz... inaczej. Słodziej.”
"W porządku," wydyszałam, choć skóra wydawała się zbyt napięta, zbyt gorąca. "Po prostu jestem zmęczona po—"
Pochylił się bliżej, nos prawie dotykał mojej szyi, wciągając głęboko powietrze. Wtedy znieruchomiał. Całe jego ciało zesztywniało, a gdy się odsunął, w jego bursztynowych oczach zamigotało coś niebezpiecznego.
"Pachniesz Xanderem."
Słowa były miękkie, wręcz przyjemne. Ale jego uścisk na mojej talii stał się zaborczy, sprawiając, że serce mi zamarło.
"Trenowaliśmy razem," powiedziałam szybko, zalana poczuciem winy. Oto był ten dobry człowiek, oferujący mi wszystko, a ja wczoraj całowałam jego syna. "Tylko trening—"
"Tylko trening…" Jego kciuk przesunął się po mojej talii, gest, który powinien być kojący, ale sprawił, że puls mi przyspieszył. „Idź odpocząć, mały księżycu. Dziś wieczorem zostaniesz moją Luną naprawdę.”
Obietnica w jego głosie wywołała we mnie niespodziewany dreszcz i uciekłam na chwiejących się nogach.
Wieczorem objawy nasiliły się aż do tortury. Omega służące ubrały mnie w ceremonialną biel—jedwab i koronki drażniły moją nadwrażliwą skórę jak papier ścierny.
Każdy dotyk przesyłał iskry przez moje ciało. Każdy ruch sprawiał, że boleśnie odczuwałam palący niedosyt, wilgoć narastającą między udami. Zostałam sama i przycisnęłam dłonie do rozpalonej twarzy.
Coś jest nie tak. To nie są nerwy.
Chwiejnym krokiem podeszłam do okna. Las kusił. Ceremonia zacznie się lada chwila, ale nie mogę pokazać się w takiej postaci przed watahą.
Leśne powietrze powinno pomóc, ochłodzić ogień we krwi. Zamiast tego każdy zapach był wyostrzony. Gdy wypadłam na księżycową polanę, widok sprawił, że zamarłam.
Xander tam był, bez koszuli, jego ciało w srebrnym świetle wyglądało wspaniale.
Trenował, mięśnie napinały się przy każdym potężnym ciosie w manekina. Pot lśnił na jego skórze, a widok—dominujący, potężny, czysty Alfa—uruchomił we mnie coś gwałtownego.
Przez moje ciało przetoczyła się fala płynnego żaru tak intensywna, że krzyknęłam.
Jego głowa uniosła się gwałtownie. Skrzydełka nosa rozszerzyły się. Jego oczy rozbłysły czystym, wilczym złotem, a gdy mój zapach do niego dotarł, widziałam jak źrenice mu się rozszerzają.
"Daphne…" Moje imię zabrzmiało w jego ustach jak warczenie, od którego ugięły mi się kolana.
Słodka woń moich feromonów wypełniła polanę—nie do pomylenia, nie do zaprzeczenia.
"Nie, nie, nie," jęknęłam, cofając się, choć moje ciało krzyczało, by się zbliżyć. "To nie tak. To za wcześnie. Nie powinnam jeszcze—"
Ale moje ciało ma to gdzieś. Produkuje więcej śluzu, więcej feromonów, wysyłając sygnał mojej potrzeby do stojącego przede mną samca Alfy niczym latarnia.
Próbuję uciec głębiej w las, ale łapie mnie w kilka sekund.
Jego dłoń zaciska się na moim nadgarstku, obraca mnie, a potem jestem przyciśnięta do szorstkiej kory ogromnego dębu, z jego ciałem otaczającym mnie z każdej strony.
"Masz ruję," warczy, jego samokontrola widocznie się kruszy, gdy moje feromony całkowicie go obezwładniają. Jego druga ręka chwyta mnie w talii, przyciskając do siebie. "Kurwa, Daphne… Masz ruję."
"Nie mogę..." Trzęsę się, niepewna, czy chcę, żeby przestał, czy żeby nigdy nie przestawał. "Ceremonia Luny... Muszę—"
On śmieje się, ciemno i niebezpiecznie. "Ceremonia, podczas której mój ojciec ma cię pojąć, kiedy nie będziesz wiedziała, co się z tobą dzieje?"
Jego usta zawisają tuż nad moimi, jego oddech gorący na moich wargach. Czuję się, jakbym się dusiła. "Co mam zrobić?"
Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy—głód walczy z czymś innym.
Czymś niemal czułym.
"Mógłbym ci pomóc," mówi miękko, niebezpiecznie. "W końcu jestem odpowiedzialnym dziedzicem Alfy." Jego kciuk muska moją dolną wargę. "Nie mogę pozwolić, by moja przyszła Luna pojawiła się na ceremonii w takim stanie."
"Xander—"
Wtedy mnie całuje, zawłaszczając moje usta z dziką intensywnością, a ja jęczę przeciwko niemu. Moje ciało reaguje rozpaczliwie na jego dominację, na siłę Alfy bijącą z każdego dotyku.
Czas się urywa. Jego usta na moich. Jego ręce wszędzie. Szorstka kora za moimi plecami, kiedy klęka przede mną.
Ręka Xandera wślizguje się pod rąbek mojej sukienki, palce wbijają się w moje uda, jakby chciał zostawić siniaki. Nie czeka, aż poproszę—po prostu zsuwa materiał do góry, odsłaniając mnie chłodnemu, nocnemu powietrzu.
A potem jego usta są na mnie.
To nie jest żaden grzeczny, delikatny pocałunek—nie, Xander pożera mnie, jakby był to jego ostatni posiłek. Jego język jest gorący, sunie brudnym śladem od mojej mokrej szparki aż po mój czuły punkt i widzę gwiazdy.
Jęczy w moje ciało, wibracje sprawiają, że moje nogi się trzęsą, a potem robi to znowu—tym razem wolniej. Delektuje się mną, jakbym ociekała dla niego miodem.
„Och! Xander—” Mój głos jest już zrujnowany, palce plączą się w jego włosach, gdy zakopuje twarz między moimi udami.
Nie przestaje, tylko liże i ssie i niszczy mnie. Jego nos ociera się o najbardziej wrażliwe miejsce, a język penetruje mnie krótkimi, brudnymi ruchami.
Słyszę, jaka jestem mokra. Każdy odgłos śliskości odbija się echem w cichym lesie. Każdy mój szept i jęk znika w jego chciwych ustach.
Moje biodra szarpią się na jego twarzy, na jego palcach, na jego języku, goniąc za tą słodką krawędzią—
„Dojdź dla mnie,” warczy przy moim centrum. „Pozwól mi tego posmakować.”
Mój orgazm rozdziera mnie jak błyskawica, zaciskam się na jego palcach, dochodzę tak mocno, że prawie tracę przytomność. On nie przestaje—liże dalej, pije mnie, jakby był tego głodny. Aż drżę i jęczę z nadwrażliwości.
Gdy wraca jasność umysłu, jestem bezwładna przy drzewie, ramiona Xandera podtrzymują mój ciężar. Jeden szczyt złagodził najgorsze objawy, ale moje ciało wciąż pragnie więcej.
Wciąż domaga się spełnienia.
"Mógłbym dać ci wszystko," szepcze przy moim gardle. "Nawet pomóc ci począć dziedzica dla niego... jeśli tego potrzebujesz, mała wilczyco."
Te słowa powinny mnie szokować. Zamiast tego wywołują kolejny impuls gorąca w moim wnętrzu.
"Nie możemy," szepczę, ale moje dłonie plączą się w jego włosach, przyciągając go bliżej. "To jest złe..."
Przyciska swoje podniecenie do mojego uda, pozwalając mi poczuć, jak bardzo mnie pragnie. "Czy to wydaje się złe?"
Jęczę, rozdarta między pragnieniem a obowiązkiem.
Potem odsuwa się, stawia mnie na nogi z zaskakującą delikatnością. Jego dłonie wygładzają moją zniszczoną sukienkę, chociaż nie ma już sposobu, by ukryć, co zrobiliśmy.
Jego zapach jest wszędzie na mnie—zaborczy, oznajmiający i nie do pomylenia.
"Mój zapach jest na tobie, mała wilczyco. Moje feromony zmieszane z twoimi... To doskonałe." Jego kciuk muska moje spuchnięte wargi. "Nie mogę się doczekać wyrazu twarzy mojego ojca, gdy zorientuje się, jaka jest prawda."
"Jaka prawda?"
"Że należysz do mnie." Jego oczy błyszczą srebrem w świetle księżyca. "I zawsze będziesz."
A potem znika, rozpływając się w cieniach, zostawiając mnie drżącą, naznaczoną i całkowicie rozbitą na polanie.
W oddali zaczynają bić dzwony ceremonii, wzywając mnie z powrotem do domu watahy. Wzywając, by stanąć przed Alfą Hectorem i złożyć przysięgę jako jego Luna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
