passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Unwanted Luna - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

Unwanted Luna

/

Rozdział 7

Rozdział 6

[Perspektywa Daphne]

Moje kolana po raz dwudziesty tego ranka uderzyły o ziemię i poczułam smak krwi. Znowu.

— Żałosne. — Głos Xandera przeciął poranne powietrze jak ostrze. — Wstawaj.

Dwa tygodnie. Dwa tygodnie tej tortury, a każdy mięsień w moim ciele krzyczał buntowniczo. Ale mimo wszystko podniosłam się, ignorując drżenie ramion.

Bo wolałabym umrzeć, niż dać mu rację. Niż dać rację wszystkim.

— Twój rozstaw nóg jest do niczego. — Jego but kopnął moją stopę szerzej. — A równowaga jeszcze gorsza.

— Staram się—

— Staraj się bardziej.

Zaatakował mnie ponownie, a kiedy jego dłonie chwyciły mnie w talii, by pokazać kontruchwyt, coś gorącego i niechcianego zwinęło się w moim brzuchu.

Jego zapach wypełnił każdy mój oddech. Jego klatka piersiowa przycisnęła się do moich pleców, jedno ramię owinęło moją szyję w pokazowym duszeniu, a moje zdradzieckie ciało odpowiedziało, jakby mnie rozpalił ogniem.

Co jest ze mną nie tak?

— Przerwij chwyt — rozkazał, jego oddech gorący przy moim uchu.

Starałam się skupić na technice, ale jego uda otaczały moje, jego biodra przyciskały się do moich pośladków, a Bogini mi świadkiem, moje wnętrze ścisnęło się od rozkoszy.

To był Xander. Starszy brat, który patrzył, jak łączę się z Connorem martwym wzrokiem. Ten sam, który nazwał mnie żałosną zaledwie kilka minut po tym, jak mnie obronił.

— Powiedziałem: przerwij chwyt. — Jego ramię zacisnęło się odrobinę mocniej.

Wykręciłam się, używając bioder tak, jak mnie uczył, ale jedyne co osiągnęłam, to mocniejsze przytarcie się o niego. Jego gwałtowny wdech sprawił, że fala gorąca rozlała się między moimi udami, a nagle uścisk poluzował się.

Wyswobodziłam się, dysząc ciężko.

— Jeszcze raz. — Jego oczy pociemniały do barwy burzowych chmur.

Tym razem, gdy walczyliśmy, gdy Xander powalił mnie na matę, poczułam twardą wypukłość jego ciała przy swoim udzie. Moja reakcja była natychmiastowa i upokarzająca.

— Skup się — warknął, gdy po raz dziesiąty nie potrafiłam przerwać jego chwytu, jego ciężar wgniatał mnie w matę. — Albo podoba ci się być na plecach pod moim ciałem, mała wilczyco?

Te ordynarne słowa powinny mnie obrazić. Powinny mnie rozzłościć. Zamiast tego wilgoć zebrała się między moimi udami i musiałam przygryźć wargę, by nie jęknąć.

Używając czystej desperacji, udało mi się wyrwać z jego chwytu techniką, którą wczoraj mi wbił do głowy. W jego oczach zamigotała aprobata — pierwsza prawdziwa pochwała od dwóch tygodni — zanim powalił mnie znów, mocniej, szybciej.

Moje plecy uderzyły o matę, a potem Xander był nade mną, całkowicie mnie unieruchamiając. Jego dłonie przygwoździły moje nadgarstki nad głową, jego biodra zablokowały moje, a każdy centymetr jego ciała dotykał każdego centymetra mojego.

Oboje ciężko dyszeliśmy, nasze piersi unosiły się gwałtownie, a powietrze między nami stało się płynne jak lawa.

— Nie walczysz wystarczająco mocno. — Jego głos był chropawy, zachrypnięty. — Użyj swoich pieprzonych instynktów.

Wstyd pali świeżo, gorąco i kwaśno w moim gardle. — Nie mam instynktów. Nadal jestem bez wilka, pamiętasz?

Jego chwyt się zmienił, jedna ręka puściła moje nadgarstki, by objąć moją szyję. Nie ściskał, tylko trzymał. Ten dominujący gest sprawił, że całe moje ciało wygięło się pod nim.

— Masz instynkty — warknął, kciukiem głaszcząc tętniący puls na mojej szyi. — Przynajmniej te, które znaczą coś więcej niż bycie żałosną zabawką mojego brata.

A ta jego mimochodem rzucona okrutność roztrzaskała urok, który mnie paraliżował. Gniew i smutek zapłonęły w mojej piersi niczym rywalizujące płomienie. Odepchnęłam go, a on tym razem pozwolił mi wstać.

Zerwałam się na nogi, łzy już paliły mi oczy.

— No tak. Masz rację. On ma rację. Wszyscy mają rację! — Słowa wyrwały się ze mnie, surowe i krwawiące. — Jestem najsłabsza. Jestem nic nie warta. Nawet nie potrafiłam uszczęśliwić swojego partnera. Musiał znaleźć sobie kogoś lepszego…

Mój głos się załamał. — To był błąd, że poprosiłam cię o trening. To i tak nie ma sensu.

Xander całkowicie traci kontrolę.

— Do cholery! — W jednej chwili był na nogach, pokonując dzielący nas dystans z drapieżną szybkością. — Connor nigdy cię nie kochał! Nigdy nawet cię nie obchodził!

Przyszpilił mnie do kamiennej ściany, ręce oparte po obu stronach mojej głowy.

— Każda „życzliwa” rada miała sprawić, że będziesz mniejsza. Bawił się tobą jak kot myszą, a wszyscy to widzieli! Wszyscy się z ciebie śmiali za twoimi plecami, gdy dziękowałaś mu za to, że cię niszczy!

Każde słowo było celową raną, ale furia w jego oczach nie była skierowana do mnie.

— On. Się. Tobą. Bawił. — Jego twarz była teraz tuż przy mojej. — A ty mu na to pozwalałaś.

— Ale... ale dlaczego miałby…?

— Bo jest sadystycznym draniem, który czerpał przyjemność z tego, jak obwiniałaś siebie za jego okrucieństwo. — Głos Xandera narastał z każdym słowem, tracąc resztki kontroli. — A ty uganiałaś się za jego ochłapami, podczas gdy ja patrzyłem, jak wybierasz jego raz po raz!

Ból w jego głosie zaskoczył mnie.

— Podczas gdy patrzyłem, jak się do niego uśmiechasz, jakby był całym twoim światem. Oddawałaś mu siebie podczas rui, gdy to ja—

Urwał, szczęka zaciśnięta tak mocno, że myślałam, że zaraz pęknie.

— Kto co? — Pytanie wymknęło się cicho, jak szept.

— To ja cię znalazłem tamtej nocy jako pierwszy. — Wyznanie było chropowate, złamane. — Błagałaś mnie, żebym ci pomógł. Błagałaś tak pięknie tymi wielkimi orzechowymi oczami i wyciągniętymi do mnie dłońmi. Przyciskałaś się do mnie, mówiąc, że potrzebujesz—

Przełknął z trudem i pokręcił głową. — Ale nie zrobiłem tego. Zaniosłem cię do swojego pokoju, bo chciałem, żeby to było prawdziwe, gdy... a potem Connor cię znalazł i znowu—dziękowałaś mu!

Ostatnie słowo było czystą goryczą.

— Dziękowałaś mu za to, co powinno być— — Urwał z rykiem, który przeszył mnie do szpiku kości.

— Xander... — Jego imię wymknęło mi się drżąco, błagalnie i coś w nim pękło.

Jego usta uderzyły w moje z tłumionym głodem. Ten pocałunek nie miał nic wspólnego z wyrachowanymi muśnięciami Connora—tu chodziło o posiadanie, destrukcję, pragnienie skondensowane w ślizgu języka i zębów.

Natychmiast rozpłynęłam się w nim, zaciskając dłonie na jego koszuli, gdy mocniej przyciskał mnie do ściany. Z mojego gardła wyrwał się dźwięk, coś pomiędzy westchnieniem a jękiem, który on pochłonął, całując mnie jeszcze głębiej.

Jego feromony uderzyły we mnie falami—dominujące, zaborcze, moje moje moje —a to coś uśpionego we mnie przeciągnęło się, sięgając ku niemu. Moja temperatura ciała skoczyła w górę.

Skóra zbyt ciasna, zbyt gorąca. I po raz pierwszy w życiu poczułam, jak coś dzikiego drapie mnie od środka. Całował moją szyję, zęby muskały skórę i prawie doszłam tylko od tego.

— To ja powinienem być twoim pierwszym — warknął przy mojej skórze, jego biodra poruszały się w rytmie, który sprawiał, że widziałam gwiazdy. — Tylko twoim.

Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, zbliżyły się głosy—Alfa Hector i jego Beta rozmawiali o jakichś ceremoniach.

Xander nie puścił mnie od razu, jego spojrzenie płonęło, gdy kroki były coraz bliżej. Kciukiem musnął moją dolną wargę, spuchniętą od pocałunków, i musiałam powstrzymać się od jęku.

Wtedy mnie puścił i odsunął się, dokładnie w chwili, gdy Hector wyłonił się zza rogu.

Oczy Alfy natychmiast się zwęziły, ogarniając naszą bliskość, moją zarumienioną twarz, rozwichrzone włosy i przekrzywione ubranie treningowe. Jego wzrok przesunął się na Xandera, a w jego spojrzeniu błysnęło coś lodowatego.

— Intensywny trening, widzę — powiedział uprzejmie, ale pod słowami trzaskał lód. Jego spojrzenie przesuwało się między nami, kalkulując. — Nie uszkodź mojej narzeczonej, Xanderze. Musi być idealna na ceremonię.

Zaborczość w jego tonie sprawiła, że całe ciało Xandera zesztywniało, ledwo powstrzymując agresję. Jego dłoń zadrżała, jakby chciał mnie pochwycić, zawłaszczyć mnie tu i teraz, na oczach ojca.

Gdy Hector odszedł, dotknęłam mrowiących ust, czując jak to dziwne poruszenie we mnie narasta. Coś się budziło, przyciągane zapachem i dotykiem Xandera.

Obietnica tego, co prawie się wydarzyło—

— Trening skończony.

I już go nie było, zostawiając mnie dyszącą przy ścianie. Zdezorientowaną, spragnioną i płonącą żarem, który nie miał nic wspólnego z wysiłkiem, a wszystko z tym, jak mnie pocałował.

Coś we mnie zawyło, by wrócił.

Coś, co podejrzanie przypominało wilka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

[Perspektywa Hectora]

Patrzyłem, jak Xander wracał z wściekłością do domu watahy z placu treningowego, jego sylwetka sztywna od ledwo powstrzymywanej żądzy rozlewu krwi. Mój syn zawsze był przewidywalny w swoim buncie—pragnął tego, co ja posiadałem, pożądał mojej uwagi, mojej aprobaty, mojego szacunku.

Ale to? To jest inne.

Teraz przeszedł do pożądania mojej przyszłej Luny.

To, jak na nią patrzył, jak był blisko niej, dotykał jej, jakby miał do tego jakiekolwiek, kurwa, prawo… Ten schemat byłby zabawny, gdyby nie był tak niewygodny.

Zainteresowanie mojego syna staje się problematyczne.

Krążył wokół niej jak wilk, który od dzieciństwa wyczuł trop, a ten szczególny rodzaj głodu w jego oczach, gdy na nią patrzy—rozpoznaję go. Widziałem go w swoim własnym odbiciu.

Zmusiłem się, by odwrócić się od okna, podszedłem do portretu, który skrywał mój prywatny sejf. Obraz odsunął się pod moim dotykiem. W środku leżały lata cierpliwości, starannego planowania. Czekałem na dokładnie odpowiedni moment.

Moje palce przesunęły się po krawędzi listu na wierzchu—delikatny, kobiecy charakter pisma, papier miękki od wielokrotnego dotykania. Wciąż pamiętam desperację w głosie tej młodej kobiety.

Eloise dotarła do moich granic w środku zimy, ciężarna i przerażona na śmierć. Nawet teraz mogłem ją sobie wyobrazić—kasztanowe włosy zlepione potem, te charakterystyczne piwne oczy dzikie od strachu, obejmująca spuchnięty brzuch, gdy błagała.

Upadła na kolana dokładnie tam, gdzie nadal stoi stary dąb.

"Proszę, Alfo. Potrzebuję tylko schronienia dla siebie i mojego dziecka. Są tacy, którzy chcą nas skrzywdzić. Nie mam już dokąd pójść."

Była sprytna, trzeba jej to przyznać. Nie zdradziła niczego, nie zaoferowała nic poza uległością w zamian za ochronę. Jeszcze jedna ciężarna omega uciekająca przed czymś—wściekłym partnerem, odrzuconą rodziną, długami, których nie mogła spłacić.

Prawie ją odrzuciłem. Ale coś sprawiło, że się zawahałem.

Może jakość jej sukni, podartej i zabłoconej, ale ewidentnie kiedyś wytwornej. Może sposób, w jaki mówiła, zbyt wyrafinowany jak na zwykłą omegę. Albo może dziwna stanowczość mojego wilka, że ta kobieta się liczy.

Ostatecznie dałem jej schronienie, małą chatę na skraju ziem watahy.

Przez pięć lat trzymała swoje sekrety, odgrywając rolę wdzięcznej uchodźczyni perfekcyjnie. Pracowała w kuchni, wychowywała spokojnie córkę, nigdy nie sprawiała kłopotów. Nigdy nie mówiła, skąd pochodziła ani przed czym uciekała.

Otworzyłem list, papier miękki od lat dotykania. Eloise zostawiła go w moim gabinecie. Kilka dni przed tym, jak została zabita.

‘Szanowny Alfo Hectorze, Gdy będziesz to czytał, obawiam się, że już mnie nie będzie. Zbliżają się—czuję ich wzrok, czekają. Królewscy zabójcy są cierpliwi, ale nie w nieskończoność. Zasługujesz na prawdę, po wszystkich tych latach ochrony, którą nieświadomie mi zapewniłeś…’

Historia wylała się z niej w gorączkowych słowach. Służyła na królewskim dworze—piękna, dobra, całkowicie poniżej pozycji Króla Lycana.

Romans był nie do odparcia dla nich obojga.

Była jego ukochaną kochanką. Umiłowaną, jak sama się nazwała. Gdy zaszła w ciążę, król był w sekrecie zachwycony i załamany, że nie mógł otwarcie uznać swego dziecka. Ale królowa odkryła wszystko.

Królowa, której własny syn miał być dziedzicem tronu, przysięgła wyeliminować każdego bękarta, który mógłby zagrozić supremacji jej krwi.

Tak więc król wysłał swoją ciężarną kochankę daleko, zamiast stawić czoła królowej bezpośrednio. Kazał jej zniknąć tak dokładnie, by nawet on nie mógł jej odnaleźć. Dopóki nie znajdzie dowodów na groźby swojej żony, nie mógł ryzykować wojny domowej przez roszczenia służącej.

Co za tchórzliwy skurwysyn…

Początkowo myślałem, że to wymyślone kłamstwo. Desperacka próba zabezpieczenia przyszłości córki przez powoływanie się na królewskie koneksje. Służące rodziły bękarty cały czas—nie czyniło to z nich księżniczek czy książąt.

Prawie spaliłem ten list.

A potem Eloise była martwa. Rozszarpana przez „wygnańców”, którzy uderzyli z chirurgiczną precyzją. Zabijając tylko ją, zostawiając pięcioletnią Daphne szlochającą nad ciałem matki.

Żadna wataha wygnańców nie była tak wybiórcza. Tak opanowana.

Mimo to nie uwierzyłem. Nie do końca.

Dopiero siedem lat później, kiedy dwunastoletnia Daphne miała ten wypadek podczas treningu.

Jej koszula rozdarła się na ramieniu i wtedy to zobaczyłem—srebrzysty, półksiężycowaty znak urodzenia, delikatny i nie do pomylenia. Znak, który nosił każdy królewski Lykan, niemożliwy do podrobienia, niemożliwy do zaprzeczenia.

Tam, gdzie inni widzieli ciężar, ja zobaczyłem szansę. Ledwo powstrzymałem triumf tamtego dnia. Ukryta w mojej sfory, zlekceważona jako bezwartościowa omega, była zaginiona córka Króla Lykanów.

I nikt o tym nie wiedział, tylko ja.

Wszystko zmieniło się, gdy książę Ezekiel zginął sześć lat temu. Jedyny prawowity następca króla, zginął w bitwie. Żadnych innych dzieci. Tron nagle bez wyraźnego dziedzica, a król po cichu, desperacko, czegoś szukał. Kogoś.

Potajemnie poinformował tylko najbardziej zaufanych Alf, by wypatrywali dziewczyny noszącej królewski znak. I tak doroczne uroczystości jedności stały się w istocie przebranymi poszukiwaniami.

Co roku król przybywał ze swoją świtą, zwiedzał sforę, spotykał się z rodzinami. Szukał. Zawsze szukał.

A ja miałem nagrodę, której pragnął, schowaną na widoku.

Przy każdej królewskiej wizycie pilnowałem, by Daphne była gdzie indziej—wysyłałem ją na posyłki, trzymałem w kuchni, przydzielałem obowiązki daleko od głównego domu. Król szukał, nic nie znajdował i ruszał dalej.

Ironia była wyśmienita. Był tak blisko, za każdym razem, a ja po prostu... czekałem.

Byłem zadowolony, by czekać aż osiągnie pełnoletniość. Osiemnaście wydawało się odpowiednie—wystarczająco dorosła, by można było ją legalnie rościć, wciąż jeszcze młoda, by ją ukształtować. Ale wtedy mój bezwartościowy syn ją odnalazł. Związał się z nią. Zniszczył moje starannie ułożone plany w jedną noc bezmyślnego zapamiętania.

Małżeństwo było oczywiście moją sugestią. Lepiej zatrzymać ją przy mojej sforze przez Connora, niż ryzykować, że odejdzie. A Connor, ten sadystyczny gnojek, ułatwił sprawę.

Jego okrucieństwo, publiczne upokorzenia, jawne romanse—wszystko to idealnie służyło moim celom.

Gdy ją odrzucił podczas przesilenia, zareagowałem natychmiast. Ceremonia Luny miała związać ją ze mną, zanim ktokolwiek odkryje, kim naprawdę jest.

Związać ją ze mną jako moją własną Lunę, zanim jej tożsamość wyjdzie na jaw.

Kiedy już będziemy połączeni, kiedy roszczę ją sobie na każdy możliwy sposób, nawet król nie będzie mógł się sprzeciwić. Będzie musiał uznać mnie za rodzinę, dać mi władzę i pozycję, o jakiej nawet nie śniłem.

Pociąg, jaki do niej poczułem przez te lata, to tylko bonus.

Stała się piękna, mimo że znamię szpeci jej policzek—a może właśnie dzięki niemu. Ta widoczna niedoskonałość sprawia, że jest bardziej prawdziwa, bardziej namacalna, bardziej… kochana.

Te piwne oczy, które mimo okrucieństwa Connora wciąż tliły się niewinnością. Sposób, w jaki nadal wierzyła w miłość, w dobroć, w bajki. Jej ciało, miękkie i niekochane przez Bogini wie jak długo, niemal błagało, by je odpowiednio posiąść.

A jej dobroć, pomimo wszystkiego, co przeszła, jest upajająca w sposób, jakiego nie czułem od dziesięcioleci. Ona wciąż wierzy w dobro. Wciąż ufa.

Taka czystość jest rzadka, a ja jej pragnę. Być jedynym, który naprawdę ją poczuje.

Mój wilk zamruczał z aprobatą. ' Niedługo .'

Pukanie przerwało moje myśli. Wszedł mój Beta, August, kłaniając się lekko.

"Alfo, właśnie otrzymałem wiadomość. Królewski konwój przybędzie trzy dni wcześniej. Zmienili harmonogram ze względów bezpieczeństwa."

Uśmiechnąłem się. Jeszcze lepiej. Mniej czasu dla Xandera, żeby zatruć ją przeciwko mnie swoją grą.

"Podwójcie przygotowania," rozkazałem. "Wszystko musi być perfekcyjne na ceremonię Luny."

"Oczywiście, Alfo. Coś jeszcze?"

Podszedłem do innej szuflady, wyciągając kryształową fiolkę wypełnioną przezroczystym płynem.

"Niech kuchnia przygotuje moją specjalną herbatę na ceremonię Luny," powiedziałem, chowając fiolkę do kieszeni. "Zajmę się składnikami osobiście. Rodzinna tradycja."

Wkrótce będzie moja w każdym sensie. Mój wilk, zazwyczaj lekceważący takie sprawy, niemal się puszy na myśl o posiadaniu przyszłej Królowej Lykanów.

A Xander? Och, ten gówniarz nauczy się swojego miejsca. Może mnie wyzwać o wiele rzeczy, ale nie o Lunę już zajętą, już zapłodnioną.

Prawo sfory było w tym absolutne.

Zanim król przybędzie, będzie całkowicie złączona, oznaczona i nosząca mojego dziedzica. Zaginiona księżniczka będzie moja, a każdy, kto stanie mi na drodze, zostanie zmiażdżony.

Gra już została wygrana. Oni po prostu jeszcze o tym nie wiedzieli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

[POV Daphne]

Świt nadchodzi, a wataha krząta się w przygotowaniach. Znalazłam się sama z Alfą Hectorem w jadalni. Jego twarz rozjaśniła się na mój widok.

"Idealne wyczucie czasu, mały księżycu." Jego uśmiech był ciepły i szczery, zmarszczki w kącikach oczu pogłębiły się. „Mam dla ciebie coś wyjątkowego.”

Wskazał na ozdobny imbryk, którego srebrna powierzchnia była ozdobiona fazami księżyca.

"Herbata księżycowa, by pobłogosławić cię i uspokoić przed ceremonią."

Bursztynowy napar, który nalał, pachniał jaśminem i miodem, a pod spodem czymś bardziej ziemistym.

"Byłeś dla mnie tak dobry," powiedziałam cicho, patrząc mu w oczy. "Przyjąłeś mnie jako swoją Lunę, choć mogłeś wybrać kogokolwiek. Kogoś silniejszego, kogoś—"

"Daphne." Jego dłoń przykryła moją. „Masz w sobie siłę, której wszyscy są zbyt ślepi, by ją dostrzec. Pij. Pozwól, że się tobą zaopiekuję.”

Herbata była słodka, z intrygującą głębią, rozgrzewającą mnie od środka. Gdy opróżniałam filiżankę, obserwowałam Alfę Hectora znad jej brzegu.

Mocna szczęka, szerokie ramiona, które wciąż imponująco wypełniały koszulę. Był przystojny za młodu—stare portrety to potwierdzały—ale dojrzałość uczyniła go jeszcze bardziej pociągającym.

"Grzeczna dziewczynka," wymruczał, a ciepło rozlało się po moich policzkach—nie miało to nic wspólnego z herbatą.

W ciągu kilku minut przyjemne ciepło rozlało się po mnie podczas śniadania z Alfą Hectorem, jakby zanurzyć się w gorącej kąpieli po długim dniu. Moja skóra mrowiła, nadwrażliwa, ale wcale nie nieprzyjemnie.

Gdy wstałam, nogi lekko się pode mną ugięły—pewnie ze zmęczenia po treningu. Hector natychmiast mnie złapał, podtrzymując przy swoim torsie. Jego zapach mnie otoczył—zimowy las i stara whisky.

Czysta alfa-dominacja, która sprawiała, że czułam się chroniona, nie zagrożona.

Moje dłonie oparły się o jego pierś, wyczuwając twarde mięśnie pod koszulą.

"Gorączkujesz," szepcze, obejmując mnie mocno w talii. „I pachniesz... inaczej. Słodziej.”

"W porządku," wydyszałam, choć skóra wydawała się zbyt napięta, zbyt gorąca. "Po prostu jestem zmęczona po—"

Pochylił się bliżej, nos prawie dotykał mojej szyi, wciągając głęboko powietrze. Wtedy znieruchomiał. Całe jego ciało zesztywniało, a gdy się odsunął, w jego bursztynowych oczach zamigotało coś niebezpiecznego.

"Pachniesz Xanderem."

Słowa były miękkie, wręcz przyjemne. Ale jego uścisk na mojej talii stał się zaborczy, sprawiając, że serce mi zamarło.

"Trenowaliśmy razem," powiedziałam szybko, zalana poczuciem winy. Oto był ten dobry człowiek, oferujący mi wszystko, a ja wczoraj całowałam jego syna. "Tylko trening—"

"Tylko trening…" Jego kciuk przesunął się po mojej talii, gest, który powinien być kojący, ale sprawił, że puls mi przyspieszył. „Idź odpocząć, mały księżycu. Dziś wieczorem zostaniesz moją Luną naprawdę.”

Obietnica w jego głosie wywołała we mnie niespodziewany dreszcz i uciekłam na chwiejących się nogach.

Wieczorem objawy nasiliły się aż do tortury. Omega służące ubrały mnie w ceremonialną biel—jedwab i koronki drażniły moją nadwrażliwą skórę jak papier ścierny.

Każdy dotyk przesyłał iskry przez moje ciało. Każdy ruch sprawiał, że boleśnie odczuwałam palący niedosyt, wilgoć narastającą między udami. Zostałam sama i przycisnęłam dłonie do rozpalonej twarzy.

Coś jest nie tak. To nie są nerwy.

Chwiejnym krokiem podeszłam do okna. Las kusił. Ceremonia zacznie się lada chwila, ale nie mogę pokazać się w takiej postaci przed watahą.

Leśne powietrze powinno pomóc, ochłodzić ogień we krwi. Zamiast tego każdy zapach był wyostrzony. Gdy wypadłam na księżycową polanę, widok sprawił, że zamarłam.

Xander tam był, bez koszuli, jego ciało w srebrnym świetle wyglądało wspaniale.

Trenował, mięśnie napinały się przy każdym potężnym ciosie w manekina. Pot lśnił na jego skórze, a widok—dominujący, potężny, czysty Alfa—uruchomił we mnie coś gwałtownego.

Przez moje ciało przetoczyła się fala płynnego żaru tak intensywna, że krzyknęłam.

Jego głowa uniosła się gwałtownie. Skrzydełka nosa rozszerzyły się. Jego oczy rozbłysły czystym, wilczym złotem, a gdy mój zapach do niego dotarł, widziałam jak źrenice mu się rozszerzają.

"Daphne…" Moje imię zabrzmiało w jego ustach jak warczenie, od którego ugięły mi się kolana.

Słodka woń moich feromonów wypełniła polanę—nie do pomylenia, nie do zaprzeczenia.

"Nie, nie, nie," jęknęłam, cofając się, choć moje ciało krzyczało, by się zbliżyć. "To nie tak. To za wcześnie. Nie powinnam jeszcze—"

Ale moje ciało ma to gdzieś. Produkuje więcej śluzu, więcej feromonów, wysyłając sygnał mojej potrzeby do stojącego przede mną samca Alfy niczym latarnia.

Próbuję uciec głębiej w las, ale łapie mnie w kilka sekund.

Jego dłoń zaciska się na moim nadgarstku, obraca mnie, a potem jestem przyciśnięta do szorstkiej kory ogromnego dębu, z jego ciałem otaczającym mnie z każdej strony.

"Masz ruję," warczy, jego samokontrola widocznie się kruszy, gdy moje feromony całkowicie go obezwładniają. Jego druga ręka chwyta mnie w talii, przyciskając do siebie. "Kurwa, Daphne… Masz ruję."

"Nie mogę..." Trzęsę się, niepewna, czy chcę, żeby przestał, czy żeby nigdy nie przestawał. "Ceremonia Luny... Muszę—"

On śmieje się, ciemno i niebezpiecznie. "Ceremonia, podczas której mój ojciec ma cię pojąć, kiedy nie będziesz wiedziała, co się z tobą dzieje?"

Jego usta zawisają tuż nad moimi, jego oddech gorący na moich wargach. Czuję się, jakbym się dusiła. "Co mam zrobić?"

Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy—głód walczy z czymś innym.

Czymś niemal czułym.

"Mógłbym ci pomóc," mówi miękko, niebezpiecznie. "W końcu jestem odpowiedzialnym dziedzicem Alfy." Jego kciuk muska moją dolną wargę. "Nie mogę pozwolić, by moja przyszła Luna pojawiła się na ceremonii w takim stanie."

"Xander—"

Wtedy mnie całuje, zawłaszczając moje usta z dziką intensywnością, a ja jęczę przeciwko niemu. Moje ciało reaguje rozpaczliwie na jego dominację, na siłę Alfy bijącą z każdego dotyku.

Czas się urywa. Jego usta na moich. Jego ręce wszędzie. Szorstka kora za moimi plecami, kiedy klęka przede mną.

Ręka Xandera wślizguje się pod rąbek mojej sukienki, palce wbijają się w moje uda, jakby chciał zostawić siniaki. Nie czeka, aż poproszę—po prostu zsuwa materiał do góry, odsłaniając mnie chłodnemu, nocnemu powietrzu.

A potem jego usta są na mnie.

To nie jest żaden grzeczny, delikatny pocałunek—nie, Xander pożera mnie, jakby był to jego ostatni posiłek. Jego język jest gorący, sunie brudnym śladem od mojej mokrej szparki aż po mój czuły punkt i widzę gwiazdy.

Jęczy w moje ciało, wibracje sprawiają, że moje nogi się trzęsą, a potem robi to znowu—tym razem wolniej. Delektuje się mną, jakbym ociekała dla niego miodem.

„Och! Xander—” Mój głos jest już zrujnowany, palce plączą się w jego włosach, gdy zakopuje twarz między moimi udami.

Nie przestaje, tylko liże i ssie i niszczy mnie. Jego nos ociera się o najbardziej wrażliwe miejsce, a język penetruje mnie krótkimi, brudnymi ruchami.

Słyszę, jaka jestem mokra. Każdy odgłos śliskości odbija się echem w cichym lesie. Każdy mój szept i jęk znika w jego chciwych ustach.

Moje biodra szarpią się na jego twarzy, na jego palcach, na jego języku, goniąc za tą słodką krawędzią—

„Dojdź dla mnie,” warczy przy moim centrum. „Pozwól mi tego posmakować.”

Mój orgazm rozdziera mnie jak błyskawica, zaciskam się na jego palcach, dochodzę tak mocno, że prawie tracę przytomność. On nie przestaje—liże dalej, pije mnie, jakby był tego głodny. Aż drżę i jęczę z nadwrażliwości.

Gdy wraca jasność umysłu, jestem bezwładna przy drzewie, ramiona Xandera podtrzymują mój ciężar. Jeden szczyt złagodził najgorsze objawy, ale moje ciało wciąż pragnie więcej.

Wciąż domaga się spełnienia.

"Mógłbym dać ci wszystko," szepcze przy moim gardle. "Nawet pomóc ci począć dziedzica dla niego... jeśli tego potrzebujesz, mała wilczyco."

Te słowa powinny mnie szokować. Zamiast tego wywołują kolejny impuls gorąca w moim wnętrzu.

"Nie możemy," szepczę, ale moje dłonie plączą się w jego włosach, przyciągając go bliżej. "To jest złe..."

Przyciska swoje podniecenie do mojego uda, pozwalając mi poczuć, jak bardzo mnie pragnie. "Czy to wydaje się złe?"

Jęczę, rozdarta między pragnieniem a obowiązkiem.

Potem odsuwa się, stawia mnie na nogi z zaskakującą delikatnością. Jego dłonie wygładzają moją zniszczoną sukienkę, chociaż nie ma już sposobu, by ukryć, co zrobiliśmy.

Jego zapach jest wszędzie na mnie—zaborczy, oznajmiający i nie do pomylenia.

"Mój zapach jest na tobie, mała wilczyco. Moje feromony zmieszane z twoimi... To doskonałe." Jego kciuk muska moje spuchnięte wargi. "Nie mogę się doczekać wyrazu twarzy mojego ojca, gdy zorientuje się, jaka jest prawda."

"Jaka prawda?"

"Że należysz do mnie." Jego oczy błyszczą srebrem w świetle księżyca. "I zawsze będziesz."

A potem znika, rozpływając się w cieniach, zostawiając mnie drżącą, naznaczoną i całkowicie rozbitą na polanie.

W oddali zaczynają bić dzwony ceremonii, wzywając mnie z powrotem do domu watahy. Wzywając, by stanąć przed Alfą Hectorem i złożyć przysięgę jako jego Luna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Unwanted Luna

Unwanted Luna

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa