Mieszkanie było ciche jak grób, kiedy w końcu usłyszałam, jak drzwi do sypialni Leo zatrzaskują się na dobre. Tamtej nocy, gdy przez nasze papierowo cienkie ściany wreszcie przebiły się jego chrapania, znów usiadłam przy laptopie – jak ćma przy ogniu, który z całą pewnością miał mnie spalić na popiół.
Rejestracja w Virtue Exchange patrzyła na mnie chłodnym wzrokiem – kliniczna biel tła, gustowne szeryfowe czcionki, jakby sprzedawali luksusowe torebki, a nie... cóż, mnie.
Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że ledwo byłam w stanie klikać przez kolejne etapy.
Regulamin, który pewnie oddawał moją duszę na własność. Gwarancje prywatności, które brzmiały jak pobożne życzenia. Wymagania dotyczące badań medycznych, od których ściskało mi się w żołądku.
Krok pierwszy: Dane osobowe.
Wpisałam pełne imię i nazwisko drżącymi palcami. Wiek: 25. Lokalizacja: Nowy Jork. Dalej pytania robiły się coraz bardziej inwazyjne.
Poprzednie doświadczenia seksualne? Historia medyczna? Kontakt awaryjny?
Zatrzymałam się przy tym ostatnim. Nazwisko Leo widniało w polu kontaktowym i coś ścisnęło mnie w środku. Nie miał pojęcia, co zaraz zamierzam zrobić, ani co rozważam.
Krok drugi: Wymagania weryfikacyjne.
Wtedy pojawiła się prawdziwa ściana: dowód dziewictwa.
Wpatrywałam się w to wyrażenie tak długo, aż słowa zupełnie się rozmazały. Dowód. Jakbym potrzebowała jakiegoś pieprzonego certyfikatu. Jakby mój brak doświadczenia był towarem, który trzeba uwierzytelnić.
Krok trzeci: Warunki i zasady.
Tekst prawny rozmazywał się w oczach, gdy przewijałam dalej. Ochrona prywatności, weryfikacja klientów, gwarancje wypłaty. Mój kursor zawisł nad okienkiem zgody.
Osiem dni – tyle nam zostało.
Kursor mrugał do mnie drwiąco. Wyślij czy zamknij przeglądarkę. Ratować Leo czy siebie.
"Proszę," wyszeptałam do jakichkolwiek bogów, którzy słuchają desperackich idiotów, "niech to wystarczy, żeby go uratować."
Z oddechem, który przypominał przełykanie szkła, kliknęłam 'Wyślij zgłoszenie'.
Strona potwierdzająca załadowała się natychmiast: 'Dziękujemy za zgłoszenie. Otrzymasz dalsze instrukcje w ciągu 24 godzin.'
Moje odbicie w ekranie laptopa wyglądało trupio blado, jakbym już zaczynała znikać.
Przekroczyłam granicę, której nie da się cofnąć. Dziewczyna, która przez całe życie starała się robić to, co słuszne, właśnie zgłosiła się do licytacji swojego dziewictwa temu, kto da najwięcej.
Zajebiście.
Z trzaskiem zamknęłam laptopa i ukryłam twarz w dłoniach. Co ja właśnie zrobiłam?
***
Następnego dnia w pracy działałam na praktycznie zerowej ilości snu i takim poziomie lęku, że miałam wrażenie, jakby po skórze łaziły mi mrówki. Kawa smakowała jak płynny żal, a nawet najprostsze zadania przypominały próbę operacji mózgu w rękawicach kuchennych.
To wyjaśnia, jak udało mi się wysłać poufne pliki demo Ashera Blackwooda do złej agencji menedżerskiej.
Te dema nie były po prostu poufne – to były materiały ściśle tajne, klasa "spalić po przesłuchaniu". Jakiś ważny artysta, którego Asher próbował pozyskać od miesięcy, a ja właśnie oddałam ich obecnej wytwórni kompletną mapę negocjacji, które prowadziliśmy.
Zorientowałam się, jak bardzo schrzaniłam, jakieś trzydzieści sekund po kliknięciu 'wyślij' – czyli mniej więcej dwadzieścia dziewięć sekund za późno.
W głównym biurze zapadła grobowa cisza, kiedy Asher Blackwood wyłonił się ze swojego szklanego penthousu na ostatnim piętrze, poruszając się z drapieżną gracją kogoś, kto opanował sztukę zawodowego morderstwa.
Jego stalowoszare oczy wbiły się we mnie z laserową precyzją. "Do mojego biura. Natychmiast."
Mimo że jego głos był cichy, to była ta cisza, którą robią huragany tuż przed zrównaniem miasta z ziemią.
Poszłam za nim jak skazaniec na egzekucję, co nie było dalekie od prawdy. Zamknął drzwi z precyzją, dźwięk odbił się echem jak wystrzał.
"Czy masz choćby cień pojęcia, co właśnie zrobiłaś?"
Każde słowo było wyważone z chirurgiczną precyzją, by ciąć do żywego. Otworzyłam usta, żeby przeprosić, ale on uniósł dłoń, która mogłaby zatrzymać ruch uliczny.
"Te dema były objęte ścisłą poufnością. Obecna wytwórnia artysty będzie teraz wiedzieć dokładnie, co oferujemy, co do grosza. Trzy miesiące negocjacji właśnie poszły na marne, bo nie raczyłaś sprawdzić dwa razy prostego transferu plików."
Moje ręce trzęsły się tak bardzo, że musiałam spleść je za plecami. "Przepraszam, ja—"
"Nie chcę słyszeć żadnych wymówek." Zbliżył się, a ja poczułam zapach jego perfum—drogi i uwodzicielski. "Spędzisz weekend na dzwonieniu do wszystkich naszych kontaktów, robiąc kontrolę szkód. Przygotujesz wyjaśnienia, przeprosiny i będziesz się modlić, żeby nasza reputacja przetrwała twoją nieostrożność."
Jego oczy ani na chwilę nie spuściły moich, gdy pochylił się bliżej mojej twarzy, a ja niemal zadławiłam się własnym biciem serca i intensywnością w kilku calach powietrza między nami.
"A jeśli stracimy ten kontrakt przez twój błąd, odbije się to na twojej przyszłości tutaj i w całej branży. Czy wyraziłem się jasno?"
Tłumaczenie: Byłam o jeden błąd od bezrobocia.
A teraz najgorsza, naprawdę popieprzona część—gdzieś pomiędzy jego kontrolowaną furiią a tą drapieżną intensywnością, moje ciało postanowiło zupełnie mnie zdradzić.
Ta ledwo powstrzymywana siła, którą emanował… robiła ze mną rzeczy, które absolutnie nie powinny się dziać w trakcie zawodowego opieprzu.
Chryste, co ze mną nie tak? Podniecać się, gdy przełożony mnie niszczy, to nowy poziom upadku, nawet jak na mój życiowy rozgardiasz.
Idealnie. Tego mi brakowało, kiedy potencjalnie będę musiała sprzedać własne ciało, żeby spłacić lichwiarzy.
"Tak, proszę pana," wyszeptałam. "Doskonale jasno."
"Dobrze. W poniedziałek rano chcę na biurku pełny raport z każdej rozmowy, każdej odpowiedzi, każdego potencjalnego rozwiązania." Odsunął się do swojego biurka, odprawiając mnie bez kolejnego spojrzenia. "Możesz zacząć już teraz."
Reszta dnia minęła w mgle upokorzenia i paniki. Zostałam do późna, dzwoniąc do branżowych kontaktów i tworząc starannie sformułowane maile, które w zasadzie sprowadzały się do: "proszę, nie zniszczcie nas zupełnie, bo jeden z naszych asystentów to chodząca katastrofa".
O 22:00 biuro było prawie puste. Głowa mi pękała, gardło miałam zdarte od mówienia, a przede mną wciąż było kilkanaście telefonów do wykonania. Pisałam kolejny mail ratunkowy, gdy zauważyłam coś na swoim biurku, czego wcześniej tam nie było, i musiałam spojrzeć dwa razy.
Torba z jedzeniem na wynos z Chez Laurent—tego rodzaju ekskluzywnej francuskiej restauracji, gdzie sama przystawka kosztuje więcej niż moje tygodniowe zakupy. W środku był prawdziwy posiłek: coq au vin, pieczone warzywa, jakiś wymyślny chleb, który pewnie miał własny rodowód.
Rozejrzałam się zdezorientowana po pustym biurze. Jedyną osobą, która jeszcze tu była oprócz mnie, był Asher, zgarbiony nad swoim biurkiem w szklanym gabinecie, wyglądający, jakby tkwił tam od czasów mezozoiku.
Gdy nasze spojrzenia spotkały się przez szybę, szybko odwrócił wzrok, ale nie zanim zauważyłam coś nieoczekiwanego w jego wyrazie twarzy. Coś, co wyglądało niemal jak... troska?
Pod pojemnikiem z jedzeniem leżała wizytówka, której nie znałam. James Mitchell, Starszy Dyrektor A&R w Atlantic Sound. Na odwrocie, precyzyjnym charakterem pisma Ashera: Powiedz mu, że cię poleciłem. Jest mi winien przysługę. To może pomóc z kontrolą szkód. - A.B.
Wpatrywałam się w wizytówkę przez dłuższą chwilę, próbując pojąć, co właśnie się wydarzyło. Asher Blackwood—ten sam człowiek, który dziewięć godzin wcześniej dosłownie mnie zniszczył słowami—nie tylko kupił mi kolację, ale aktywnie pomagał mi naprawić katastrofalny błąd.
Jadłam posiłek powoli, delektując się smakami, na które normalnie mnie nie stać, i zastanawiałam się, co to za człowiek, który w jednej chwili potrafi kogoś rozszarpać, a w następnej okazać tak niespodziewaną życzliwość.
Wizytówka pomogła. James Mitchell rzeczywiście chętnie pomógł, gdy wspomniałam o poleceniu Ashera, a on sam miał kontakty, które mogły pomóc ograniczyć część szkód.
Gdy w końcu opuściłam biuro niemal o północy, miałam już zalążek rozwiązania.
W domu padłam na łóżko w pełni ubrana, zbyt zmęczona, by się nawet przebrać. Właśnie zasypiałam, gdy mój telefon zabrzęczał z wiadomością z nieznanego numeru:
Twoja aplikacja została rozpatrzona i zaakceptowana. Wirtualna weryfikacja zaplanowana w ciągu 24 godzin. Prosimy oczekiwać dalszych instrukcji.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ekran laptopa świecił w ciemnościach mojej sypialni, rzucając ostre cienie na upokarzający formularz, w który wpatrywałam się już od godziny.
Formularz Virtue Exchange leżał tam jak cyfrowa konfesjonał prosto z piekła—żądał wieku, wzrostu, zweryfikowanej historii medycznej i zdjęć, które zasadniczo miały mnie skatalogować jak bydło.
Unikałam tej chwili przez cały weekend. Za każdym razem, gdy otwierałam laptopa, znajdowałam coś innego do roboty. Naczynia. Pranie. Przestawianie już uporządkowanej szafy. Cokolwiek, byle nie wypełniać formularzy, które sprowadzały mnie do roli towaru.
Ale dziś, z dłońmi drżącymi jakbym rozbrajała bombę, w końcu zaczęłam pisać.
Wiek: 25
Wzrost: 168 cm
Kolor włosów: Brązowe
Doświadczenie seksualne: Brak
Wymagana weryfikacja medyczna: Badanie ginekologiczne w ciągu 72 godzin
Ręce trzęsły mi się przy każdym polu. Wymagania dotyczące zdjęć były jeszcze gorsze: "Profesjonalnej jakości zdjęcia ukazujące twoje naturalne piękno. Bez nagości. Przylegające i eleganckie ubrania."
Chryste. Dosłownie tworzyłam wpis katalogowy o sobie. Spędziłam godzinę robiąc selfie, czując się coraz bardziej obnażona z każdym kliknięciem.
Leo zapukał do moich drzwi właśnie wtedy, gdy zastanawiałam się, które zdjęcia sprawiają, że wyglądam jak towar premium, a które jak katastrofa z wyprzedaży.
"Jas? Wszystko w porządku?" Głos Leo niósł się przez ściany. "Jesteś dziś bardzo cicho."
Zatrzasnęłam laptopa, serce waliło mi jak oszalałe. "Tak, tylko pracuję nad czymś na jutro. Idź spać, Leo."
"Okej. Kocham cię, siostra."
"Też cię kocham."
Tajemnica dusiła mnie jakby w gardle miałam żyletki. Każdy oddech sprawiał, że stawała się cięższa. Zostało pięć dni, a Leo nie miał pojęcia, co rozważam.
Ponownie otworzyłam laptopa i wpatrzyłam się w przycisk 'wyślij'. Moje odbicie wyglądało upiornie, z zapadniętymi oczami. Kliknęłam 'wyślij', zanim zdążyłam zmienić zdanie.
Następnego ranka weszłam do biura Ashera, niosąc swoją godność w teczce z manili i resztki szacunku do siebie w starannie przygotowanej prezentacji. Udało mi się powstrzymać wyciek wersji demo i miałam coś, co naprawdę mogło go zaimponować.
Tyle że gdy zapukałam i weszłam, nie tylko Asher na mnie czekał.
Wszyscy trzej bracia Blackwood siedzieli przy stole konferencyjnym niczym jakaś korporacyjna grupa bogów, omawiając interesy, które pewnie obejmowały więcej pieniędzy, niż zobaczę w całym życiu.
Pierwszy podniósł wzrok Liam i ta energia golden retrievera uderzyła mnie jak promień słońca.
"Jasmine," powiedział, wstając z tą swobodną charyzmą, która sprawiała, że mój puls nagle nie wiedział jak się zachować. "Idealne wyczucie czasu. Właśnie rozmawialiśmy o umowie z Morrisonem."
Racja. O umowie, którą mogłam spektakularnie pogrzebać swoim błędem.
Wyprostowałam ramiona i zwróciłam się bezpośrednio do Ashera. "Chciałam zaktualizować cię w sprawie wersji demo. Udało mi się powstrzymać wyciek."
Asher ledwie uniósł wzrok znad papierów. "Powstrzymać to nie to samo co naprawić. Szkoda już się stała. Następnym razem sprawdź dwa razy, zanim wyślesz."
Jego lekceważący ton uderzył jak policzek, szczególnie przy publiczności. Ale spodziewałam się tego—bezwzględny charakter Ashera był tak przewidywalny, jak irytujący.
Wyraz twarzy Liama się zmienił, w jego zwykle swobodnym sposobie bycia pojawiła się nuta protekcji. "Chryste, Ash, daj jej chociaż szansę dokończyć zanim ją rozszarpiesz."
"Serio, stary." Finn skinął głową, a jego leniwy uśmiech stał się ostry. "Od kiedy jesteś takim tyranem? A, tak..." Uśmiechnął się złośliwie. "Zawsze."
"Popełniła błąd, który mógł nas kosztować miliony," odparł Asher lodowato.
Ale spojrzenie Liama znów spoczęło na mnie, zachęcające. A to spojrzenie—cholera, to spojrzenie robiło z moim układem nerwowym rzeczy, które nie powinny się dziać podczas spotkania biznesowego.
"Właściwie," powiedziałam, nabierając pewności w głosie, "nie tylko powstrzymałam wyciek. Wykorzystałam sytuację na naszą korzyść."
Wyjęłam swoją teczkę jak magik wyciągający finałowy numer. "Przez wyciek ich zespół poczuł się zbyt pewnie podczas negocjacji, więc skontaktowałam się z trzema innymi artystami, których próbują pozyskać, i umówiłam dla nas wstępne spotkania. Dwóch z nich już jest zainteresowanych zmianą wytwórni."
W pokoju zapadła cisza. Nawet Asher podniósł wzrok znad papierów, stalowoszare oczy skupiając na mnie z laserową intensywnością.
Finn zagwizdał. "Sprytne. Podoba mi się."
"Wynegocjowałam też klauzulę partnerską z managementem Morrisona," kontynuowałam, przesuwając dokumenty przez stół. "Pierwszeństwo przy podpisywaniu ich dwóch kolejnych artystów, niezależnie od tego, jak rozstrzygnie się ta umowa."
W pokoju zapadła cisza.
— To jest... — głos Liama był cichy, pełen podziwu. — To naprawdę genialne.
— Cholera, Harlow — powiedział Finn, jego żartobliwy ton ustąpił miejsca powadze. — Zamienić wpadkę w strategiczną przewagę. To już wyższa szkoła jazdy.
Nawet wyraz twarzy Ashera się zmienił, choć próbował to ukryć. — Sytuacja z Morrisonem wciąż jest niestabilna.
— Dlatego przygotowałam plany awaryjne na trzy różne scenariusze — odpowiedziałam gładko, rozkładając kolejne dokumenty. — Jeśli stracimy Morrisona, mamy opcje zapasowe. Jeśli go zdobędziemy, zyskamy przewagę do przyszłych negocjacji. Jeśli negocjacje utkną, mamy już uruchomione alternatywne źródła dochodu.
Gdy tłumaczyłam każdy ze scenariuszy, poczułam wyraźnie, że wszyscy trzej mężczyźni obserwują mnie uważnie. Było w ich spojrzeniach coś nowego, intensywność, która sprawiała, że robiło mi się gorąco na skórze, a oddech stawał się płytki.
Uwaga Liama była jak światło słoneczne — doceniająca i pełna podziwu, ale z ukrytym żarem, który sprawiał, że byłam świadoma każdego swojego ruchu. Kiedy sięgnęłam przez stół i nasze palce musnęły się, przez ramię przebiegł mi prąd, jakby mnie poraziło.
Uśmiech Finna zamienił się w coś bardziej oceniającego, jakby widział mnie w zupełnie nowym świetle. Jego oczy śledziły każdy mój ruch z drapieżną fascynacją.
A Asher... Asher przyglądał mi się tym swoim przenikliwym wzrokiem, który zawsze sprawiał, że czułam się naga, ale teraz było w nim coś jeszcze. Coś, co wyglądało niemal jak głód, szybko ukryty za profesjonalną maską.
Spotkanie trwało jeszcze dwadzieścia minut, ale energia w pokoju wyraźnie się zmieniła.
Każda wymiana zdań była naładowana napięciem, każde spojrzenie trwało dłużej, niż powinno. Gdy zadawali pytania, byłam boleśnie świadoma ich pozycji przy stole, tego, jak ich uwaga miała niemal fizyczną moc.
Zbierając swoje papiery, przypomniałam sobie, co Nora mówiła o „tych spojrzeniach”, jakie rzucali mi bracia Blackwood.
Wtedy zbyłam to jako jej wyobraźnię. Teraz, wychodząc z sali z ich wzrokiem utkwionym w każdym moim ruchu, nie mogłam już zaprzeczać prawdzie. Nie patrzyli na mnie tylko jak na pracownicę.
— Jasmine — zawołał Liam, gdy dotarłam do drzwi. — Doskonała robota. Naprawdę.
— Dziękuję — zdołałam odpowiedzieć.
— Powinniśmy omówić wdrożenie strategii przy kolacji — dodał Finn mimochodem. — Wszyscy razem. Żeby mieć pewność, że jesteśmy zgodni.
Sugestia zawisła w powietrzu, naładowana możliwościami, których nie śmiałam analizować.
— Sprawdzę swój kalendarz — powiedziałam i uciekłam, zanim mogłam powiedzieć coś, czego bym żałowała.
Przy biurku próbowałam skupić się na innych zadaniach, ale myśli wciąż wracały do tamtej sali konferencyjnej. Do tego, jak na mnie patrzyli, do podskórnego napięcia — czegoś niebezpiecznego i upajającego.
Mimo wszystkiego — sytuacji Leo, Virtue Exchange, tych niemożliwych okoliczności, które mnie przygniatały — nie mogłam zaprzeczyć, że naprawdę podobało mi się to, jak patrzyli na mnie tamtego dnia w sali konferencyjnej.
Ta uwaga, docenienie, podskórny prąd czegoś niebezpiecznego i upajającego.
I nienawidziłam się za to.
Oto byłam, mając może wystawić na aukcję własne dziewictwo, żeby spłacić dług brata, a rozpraszałam się przez to, jak długo wzrok moich szefów zatrzymywał się na mnie.
Ale to uczucie przylgnęło do mnie jak drogie perfumy, słodka wina, której nie potrafiłam się pozbyć.
Tego wieczoru otworzyłam laptopa i zobaczyłam wiadomość od nieznanego nadawcy. Serce mi zamarło na widok tematu: Profil zatwierdzony — kolejne kroki.
Droga Jasmine,
Twoja aplikacja została rozpatrzona, a Twój profil zatwierdzony na naszej ekskluzywnej platformie aukcyjnej. Na podstawie przesłanych przez Ciebie informacji przewidujemy znaczące zainteresowanie ze strony naszej zweryfikowanej bazy klientów.
Prosimy o zapoznanie się z załączoną dokumentacją dotyczącą wymagań związanych z weryfikacją medyczną, ochroną prawną i przebiegiem aukcji.
Z poważaniem, Zespół Virtue Exchange
Moje palce zawisły nad touchpadem. Zrobiłam pierwszy krok do piekła, a czerwony dywan był już rozłożony na resztę tej drogi.
Pięć dni do terminu Leo. Tyle samo — albo mniej — do chwili, gdy będę musiała usiąść przed ekranem, a moje dziewictwo zostanie sprzedane temu, kto da najwyższą cenę.
Nie umknęła mi ironia tej sytuacji.
Właśnie miałam najbardziej triumfalny moment w swojej karierze, zdobyłam szacunek i uwagę trzech najbardziej wpływowych mężczyzn w branży muzycznej, i czułam się bardziej pożądana niż kiedykolwiek wcześniej.
A zaraz miałam to wszystko poświęcić, żeby uratować brata przed konsekwencjami jego własnych katastrofalnych wyborów.
Cóż, teraz nie było już odwrotu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Byłam tak pogrążona w rozmyślaniach o mailu z Virtue Exchange, że wszechświat postanowił znów ze mnie zakpić. Nie zauważyłam, jak Liam wyszedł z sali konferencyjnej, dopóki niemal na niego nie wpadłam.
Jego ręce natychmiast odruchowo sięgnęły po moją talię, palce zacisnęły się zaskakująco mocno.
"Spokojnie, Jasmine," powiedział, a na jego twarzy rozlał się ten łatwy uśmiech, ciepły jak miód. "Wszystko w porządku?"
Bliskość uderzyła mnie jak narkotyk, od którego nie wiedziałam, że jestem uzależniona.
Czułam jego perfumy — coś drogiego, świeżego i okrutnie kosztownego. Koszula była perfekcyjnie skrojona, podkreślała ramiona świadczące o tym, że rzeczywiście korzystał z tej karnetowej siłowni dla kadry kierowniczej.
A jego dłonie wciąż spoczywały na mnie, kciuk bezwiednie muskał materiał mojej bluzki, jakby nawet nie zdawał sobie z tego sprawy.
Spoiler: ja zdecydowanie zdawałam sobie z tego sprawę, sądząc po natychmiastowej wilgoci między udami. Cholera.
"Tak, przepraszam. Wszystko okej," wydusiłam, ale mój głos zabrzmiał bardziej zadyszany, niż zamierzałam.
Oczy Liama pociemniały i nagle staliśmy tam w korytarzu jak para idiotów, a powietrze między nami aż iskrzyło od napięcia, które mogłoby zasilić cały budynek.
Stojąc tak blisko niego, czując ciepło bijące od jego ciała, mój umysł postanowił wybrać się na urlop do Pornolandii.
Co by było, gdybym była odważniejsza? Gdybym nie była jego pracownicą? Gdybym po prostu sięgnęła i przeczesała palcami to idealnie rozczochrane włosy?
A gdyby te silne dłonie odkrywały coś więcej niż tylko moją talię?
Gorąco zebrało się nisko w moim brzuchu i musiałam przygryźć wargę, żeby nie wydać z siebie żadnego żenującego dźwięku, który zdradziłby dokładnie, o czym myślę.
Jak to by było poczuć usta Liama na swoich? Poczuć, jak przyciska mnie do ściany i—
"Właściwie," głos Liama przerwał mój erotyczny sen na jawie, sprawiając, że mrugnęłam, jakby ktoś oblał mnie zimną wodą, "miałem nadzieję cię złapać. Mogłabyś wpaść na chwilę do mojego gabinetu? Jest coś, o czym chciałbym porozmawiać."
Kiwnęłam głową, nie ufając, że moje usta uformują jakiekolwiek słowa, i ruszyłam za nim wzdłuż korytarza.
Próba skupienia się na czymś innym niż to, jak jego ramiona poruszają się pod idealnie skrojoną koszulą, była jak próba nie oddychania. Niemożliwa i lekko dusząca.
W jego gabinecie Liam wskazał mi fotel, sam opierając się o biurko — wystarczająco blisko, żebym widziała jasne iskierki w jego zielonych oczach. Wystarczająco blisko, by było to niebezpieczne.
"Jasmine, nie będę owijał w bawełnę. Nasza poprzednia asystentka osobista musiała niespodziewanie się przeprowadzić, a moi bracia i ja dyskutowaliśmy, kto mógłby ją zastąpić." Zawiesił głos, patrząc mi intensywnie w twarz. "Chcielibyśmy zaproponować to stanowisko tobie."
Mój mózg się zaciął. "Asystentka osobista dla was wszystkich?"
"To oznacza więcej odpowiedzialności, bardziej wymagające godziny pracy i współpracę z nami przy wrażliwych projektach."
Jego głos nieco się obniżył i przysięgam, poczułam to w miejscach, które nie powinny reagować podczas rozmów zawodowych.
"Ale wiąże się to również z wyraźnym wzrostem pensji — niemal podwójną stawką względem obecnej."
Niemal podwójna. Te słowa były jak koło ratunkowe rzucone komuś tonącemu w długach u lichwiarza.
"Tak," powiedziałam natychmiast, a na mojej twarzy rozlał się szeroki uśmiech, zanim zdążyłam go powstrzymać. "Tak, z przyjemnością przyjmę."
W momencie, gdy ten uśmiech się pojawił, coś zmieniło się w wyrazie twarzy Liama. Zastygł w bezruchu, wpatrując się we mnie z taką intensywnością, że aż zabrakło mi tchu.
W jego spojrzeniu było coś niemal nabożnego, jakby ktoś po raz pierwszy zobaczył światło słoneczne po latach spędzonych w jaskini.
Powietrze między nami stało się elektryczne. Poczułam, jak ciepło wspina się po mojej szyi i zalewa policzki pod ciężarem jego uwagi. Cisza się przeciągała, ciężka od wszystkich tych rzeczy, o których zdecydowanie nie powinniśmy myśleć.
Liam pierwszy przełamał czar, chrząkając i przeczesując dłonią włosy — gest, który zaczynałam już rozpoznawać jako jego nerwowy tik.
"Twój uśmiech," powiedział głosem bardziej szorstkim niż zwykle, "jest po prostu... rozświetla cały pokój."
Znowu chrząknął, wyraźnie próbując odzyskać zawodową powagę. "To znaczy, twoja pozytywna postawa to dokładnie to, czego potrzebujemy na tym stanowisku."
Komplement, nawet ubrany w korporacyjną mowę, sprawił, że zaczerwieniłam się chyba do poziomu radioaktywności.
"Jesteś gotowa zacząć od razu?" zapytał, wyraźnie próbując sprowadzić nas na bezpieczniejsze tory. "Możesz przenieść swoje rzeczy do biurka tuż za moim gabinetem. Ułatwi to koordynację."
Tłumaczenie: będę ustawiona dokładnie na linii ognia między całą trójką braci. Fantastycznie.
"Oczywiście," powiedziałam, wstając na lekko drżących nogach. "Mogę zacząć od razu."
"Dobrze." Jego uśmiech był ciepły, ale opanowany. "Poproszę HR o przesłanie ci dokumentów, a o nowych obowiązkach porozmawiamy później, jeszcze dziś."
Wyszłam z jego gabinetu z poczuciem, jakbym unosiła się w powietrzu. Niemal podwójna pensja, praca bezpośrednio z całą trójką braci — to było tak, jakby wszechświat rzucał mi linę ratunkową dokładnie wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowałam.
Następna godzina minęła jak we mgle, gdy przenosiłam swoje rzeczy ze starego biurka do nowej przestrzeni. Lokalizacja była strategiczna, ustawiona dokładnie pomiędzy gabinetami wszystkich trzech braci, jakbym dosłownie znalazła się w centrum ich zawodowego świata.
Porządkowałam nowe przybory, kiedy pojawiła się Nora, oczy błyszczały jej ciekawością i figlarnym uśmiechem.
"No proszę, proszę," powiedziała, siadając na brzegu mojego nowego biurka, jakby była tu u siebie. "Ktoś tu dostał awans. Opowiadaj wszystko."
"Zaproponowali mi stanowisko asystentki osobistej," wyjaśniłam, starając się, żeby mój głos zabrzmiał swobodnie. "To spora podwyżka i więcej obowiązków."
Znaczący uśmiech Nory sugerował, że nie kupuje mojego profesjonalnego tonu ani na sekundę.
"O mój Boże," zaśmiała się, "etap pierwszy planu 'przelecieć jednego z seksownych szefów' oficjalnie zaliczony! Kolejny krok — obcisłe spódniczki i bluzki, które wreszcie pokażą te krągłości, które skrywasz pod korporacyjną maską."
"Nora!" syknęłam, nerwowo rozglądając się, czy nikt nie słyszał. "Nie ma żadnego takiego planu! To tylko awans!"
"Taak, jasne." Już wstała, złośliwy uśmiech nie znikał jej z twarzy. "A skarbie?" Pochyliła się konspiracyjnie. "Po następnym spotkaniu z Liamem może zechcesz ścisnąć uda, jeśli nie chcesz, żeby wszyscy zauważyli, jak bardzo ci się podoba nowe stanowisko."
"Co to ma niby znaczyć?" zapytałam, ale Nora już odchodziła, zostawiając mnie czerwoną na twarzy i roztrzęsioną.
"Domyśl się, kochanie," rzuciła przez ramię. "Wierzę w ciebie."
Opadłam na nowe krzesło, próbując przetrawić wszystko, co właśnie się wydarzyło.
Rozejrzałam się po nowym miejscu pracy, idealnie ustawionym z widokiem na gabinety wszystkich trzech braci, i zdałam sobie sprawę, że Nora miała rację co do jednego.
To nie chodziło tylko o pracę. To chodziło o pragnienie czegoś, na co nigdy wcześniej sobie nie pozwalałam. I po raz pierwszy w życiu poczułam, że może, tylko może, to coś pragnie także mnie.
Telefon zawibrował z wiadomością od Leo:
Młodszy brat: Jak idzie szukanie pracy? Udało się znaleźć coś dodatkowego?
Wpatrywałam się w wiadomość, a poczucie winy ścisnęło mnie w żołądku. Nie miał pojęcia o awansie, o Virtue Exchange, o żadnych desperackich krokach, które rozważałam, by go uratować.
Napisałam z powrotem. Ja: Pracuję nad tym. Nie martw się.
Przesuń w górę, aby kontynuować