Ekran laptopa świecił w ciemnościach mojej sypialni, rzucając ostre cienie na upokarzający formularz, w który wpatrywałam się już od godziny.
Formularz Virtue Exchange leżał tam jak cyfrowa konfesjonał prosto z piekła—żądał wieku, wzrostu, zweryfikowanej historii medycznej i zdjęć, które zasadniczo miały mnie skatalogować jak bydło.
Unikałam tej chwili przez cały weekend. Za każdym razem, gdy otwierałam laptopa, znajdowałam coś innego do roboty. Naczynia. Pranie. Przestawianie już uporządkowanej szafy. Cokolwiek, byle nie wypełniać formularzy, które sprowadzały mnie do roli towaru.
Ale dziś, z dłońmi drżącymi jakbym rozbrajała bombę, w końcu zaczęłam pisać.
Wiek: 25
Wzrost: 168 cm
Kolor włosów: Brązowe
Doświadczenie seksualne: Brak
Wymagana weryfikacja medyczna: Badanie ginekologiczne w ciągu 72 godzin
Ręce trzęsły mi się przy każdym polu. Wymagania dotyczące zdjęć były jeszcze gorsze: "Profesjonalnej jakości zdjęcia ukazujące twoje naturalne piękno. Bez nagości. Przylegające i eleganckie ubrania."
Chryste. Dosłownie tworzyłam wpis katalogowy o sobie. Spędziłam godzinę robiąc selfie, czując się coraz bardziej obnażona z każdym kliknięciem.
Leo zapukał do moich drzwi właśnie wtedy, gdy zastanawiałam się, które zdjęcia sprawiają, że wyglądam jak towar premium, a które jak katastrofa z wyprzedaży.
"Jas? Wszystko w porządku?" Głos Leo niósł się przez ściany. "Jesteś dziś bardzo cicho."
Zatrzasnęłam laptopa, serce waliło mi jak oszalałe. "Tak, tylko pracuję nad czymś na jutro. Idź spać, Leo."
"Okej. Kocham cię, siostra."
"Też cię kocham."
Tajemnica dusiła mnie jakby w gardle miałam żyletki. Każdy oddech sprawiał, że stawała się cięższa. Zostało pięć dni, a Leo nie miał pojęcia, co rozważam.
Ponownie otworzyłam laptopa i wpatrzyłam się w przycisk 'wyślij'. Moje odbicie wyglądało upiornie, z zapadniętymi oczami. Kliknęłam 'wyślij', zanim zdążyłam zmienić zdanie.
Następnego ranka weszłam do biura Ashera, niosąc swoją godność w teczce z manili i resztki szacunku do siebie w starannie przygotowanej prezentacji. Udało mi się powstrzymać wyciek wersji demo i miałam coś, co naprawdę mogło go zaimponować.
Tyle że gdy zapukałam i weszłam, nie tylko Asher na mnie czekał.
Wszyscy trzej bracia Blackwood siedzieli przy stole konferencyjnym niczym jakaś korporacyjna grupa bogów, omawiając interesy, które pewnie obejmowały więcej pieniędzy, niż zobaczę w całym życiu.
Pierwszy podniósł wzrok Liam i ta energia golden retrievera uderzyła mnie jak promień słońca.
"Jasmine," powiedział, wstając z tą swobodną charyzmą, która sprawiała, że mój puls nagle nie wiedział jak się zachować. "Idealne wyczucie czasu. Właśnie rozmawialiśmy o umowie z Morrisonem."
Racja. O umowie, którą mogłam spektakularnie pogrzebać swoim błędem.
Wyprostowałam ramiona i zwróciłam się bezpośrednio do Ashera. "Chciałam zaktualizować cię w sprawie wersji demo. Udało mi się powstrzymać wyciek."
Asher ledwie uniósł wzrok znad papierów. "Powstrzymać to nie to samo co naprawić. Szkoda już się stała. Następnym razem sprawdź dwa razy, zanim wyślesz."
Jego lekceważący ton uderzył jak policzek, szczególnie przy publiczności. Ale spodziewałam się tego—bezwzględny charakter Ashera był tak przewidywalny, jak irytujący.
Wyraz twarzy Liama się zmienił, w jego zwykle swobodnym sposobie bycia pojawiła się nuta protekcji. "Chryste, Ash, daj jej chociaż szansę dokończyć zanim ją rozszarpiesz."
"Serio, stary." Finn skinął głową, a jego leniwy uśmiech stał się ostry. "Od kiedy jesteś takim tyranem? A, tak..." Uśmiechnął się złośliwie. "Zawsze."
"Popełniła błąd, który mógł nas kosztować miliony," odparł Asher lodowato.
Ale spojrzenie Liama znów spoczęło na mnie, zachęcające. A to spojrzenie—cholera, to spojrzenie robiło z moim układem nerwowym rzeczy, które nie powinny się dziać podczas spotkania biznesowego.
"Właściwie," powiedziałam, nabierając pewności w głosie, "nie tylko powstrzymałam wyciek. Wykorzystałam sytuację na naszą korzyść."
Wyjęłam swoją teczkę jak magik wyciągający finałowy numer. "Przez wyciek ich zespół poczuł się zbyt pewnie podczas negocjacji, więc skontaktowałam się z trzema innymi artystami, których próbują pozyskać, i umówiłam dla nas wstępne spotkania. Dwóch z nich już jest zainteresowanych zmianą wytwórni."
W pokoju zapadła cisza. Nawet Asher podniósł wzrok znad papierów, stalowoszare oczy skupiając na mnie z laserową intensywnością.
Finn zagwizdał. "Sprytne. Podoba mi się."
"Wynegocjowałam też klauzulę partnerską z managementem Morrisona," kontynuowałam, przesuwając dokumenty przez stół. "Pierwszeństwo przy podpisywaniu ich dwóch kolejnych artystów, niezależnie od tego, jak rozstrzygnie się ta umowa."
W pokoju zapadła cisza.
— To jest... — głos Liama był cichy, pełen podziwu. — To naprawdę genialne.
— Cholera, Harlow — powiedział Finn, jego żartobliwy ton ustąpił miejsca powadze. — Zamienić wpadkę w strategiczną przewagę. To już wyższa szkoła jazdy.
Nawet wyraz twarzy Ashera się zmienił, choć próbował to ukryć. — Sytuacja z Morrisonem wciąż jest niestabilna.
— Dlatego przygotowałam plany awaryjne na trzy różne scenariusze — odpowiedziałam gładko, rozkładając kolejne dokumenty. — Jeśli stracimy Morrisona, mamy opcje zapasowe. Jeśli go zdobędziemy, zyskamy przewagę do przyszłych negocjacji. Jeśli negocjacje utkną, mamy już uruchomione alternatywne źródła dochodu.
Gdy tłumaczyłam każdy ze scenariuszy, poczułam wyraźnie, że wszyscy trzej mężczyźni obserwują mnie uważnie. Było w ich spojrzeniach coś nowego, intensywność, która sprawiała, że robiło mi się gorąco na skórze, a oddech stawał się płytki.
Uwaga Liama była jak światło słoneczne — doceniająca i pełna podziwu, ale z ukrytym żarem, który sprawiał, że byłam świadoma każdego swojego ruchu. Kiedy sięgnęłam przez stół i nasze palce musnęły się, przez ramię przebiegł mi prąd, jakby mnie poraziło.
Uśmiech Finna zamienił się w coś bardziej oceniającego, jakby widział mnie w zupełnie nowym świetle. Jego oczy śledziły każdy mój ruch z drapieżną fascynacją.
A Asher... Asher przyglądał mi się tym swoim przenikliwym wzrokiem, który zawsze sprawiał, że czułam się naga, ale teraz było w nim coś jeszcze. Coś, co wyglądało niemal jak głód, szybko ukryty za profesjonalną maską.
Spotkanie trwało jeszcze dwadzieścia minut, ale energia w pokoju wyraźnie się zmieniła.
Każda wymiana zdań była naładowana napięciem, każde spojrzenie trwało dłużej, niż powinno. Gdy zadawali pytania, byłam boleśnie świadoma ich pozycji przy stole, tego, jak ich uwaga miała niemal fizyczną moc.
Zbierając swoje papiery, przypomniałam sobie, co Nora mówiła o „tych spojrzeniach”, jakie rzucali mi bracia Blackwood.
Wtedy zbyłam to jako jej wyobraźnię. Teraz, wychodząc z sali z ich wzrokiem utkwionym w każdym moim ruchu, nie mogłam już zaprzeczać prawdzie. Nie patrzyli na mnie tylko jak na pracownicę.
— Jasmine — zawołał Liam, gdy dotarłam do drzwi. — Doskonała robota. Naprawdę.
— Dziękuję — zdołałam odpowiedzieć.
— Powinniśmy omówić wdrożenie strategii przy kolacji — dodał Finn mimochodem. — Wszyscy razem. Żeby mieć pewność, że jesteśmy zgodni.
Sugestia zawisła w powietrzu, naładowana możliwościami, których nie śmiałam analizować.
— Sprawdzę swój kalendarz — powiedziałam i uciekłam, zanim mogłam powiedzieć coś, czego bym żałowała.
Przy biurku próbowałam skupić się na innych zadaniach, ale myśli wciąż wracały do tamtej sali konferencyjnej. Do tego, jak na mnie patrzyli, do podskórnego napięcia — czegoś niebezpiecznego i upajającego.
Mimo wszystkiego — sytuacji Leo, Virtue Exchange, tych niemożliwych okoliczności, które mnie przygniatały — nie mogłam zaprzeczyć, że naprawdę podobało mi się to, jak patrzyli na mnie tamtego dnia w sali konferencyjnej.
Ta uwaga, docenienie, podskórny prąd czegoś niebezpiecznego i upajającego.
I nienawidziłam się za to.
Oto byłam, mając może wystawić na aukcję własne dziewictwo, żeby spłacić dług brata, a rozpraszałam się przez to, jak długo wzrok moich szefów zatrzymywał się na mnie.
Ale to uczucie przylgnęło do mnie jak drogie perfumy, słodka wina, której nie potrafiłam się pozbyć.
Tego wieczoru otworzyłam laptopa i zobaczyłam wiadomość od nieznanego nadawcy. Serce mi zamarło na widok tematu: Profil zatwierdzony — kolejne kroki.
Droga Jasmine,
Twoja aplikacja została rozpatrzona, a Twój profil zatwierdzony na naszej ekskluzywnej platformie aukcyjnej. Na podstawie przesłanych przez Ciebie informacji przewidujemy znaczące zainteresowanie ze strony naszej zweryfikowanej bazy klientów.
Prosimy o zapoznanie się z załączoną dokumentacją dotyczącą wymagań związanych z weryfikacją medyczną, ochroną prawną i przebiegiem aukcji.
Z poważaniem, Zespół Virtue Exchange
Moje palce zawisły nad touchpadem. Zrobiłam pierwszy krok do piekła, a czerwony dywan był już rozłożony na resztę tej drogi.
Pięć dni do terminu Leo. Tyle samo — albo mniej — do chwili, gdy będę musiała usiąść przed ekranem, a moje dziewictwo zostanie sprzedane temu, kto da najwyższą cenę.
Nie umknęła mi ironia tej sytuacji.
Właśnie miałam najbardziej triumfalny moment w swojej karierze, zdobyłam szacunek i uwagę trzech najbardziej wpływowych mężczyzn w branży muzycznej, i czułam się bardziej pożądana niż kiedykolwiek wcześniej.
A zaraz miałam to wszystko poświęcić, żeby uratować brata przed konsekwencjami jego własnych katastrofalnych wyborów.
Cóż, teraz nie było już odwrotu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Byłam tak pogrążona w rozmyślaniach o mailu z Virtue Exchange, że wszechświat postanowił znów ze mnie zakpić. Nie zauważyłam, jak Liam wyszedł z sali konferencyjnej, dopóki niemal na niego nie wpadłam.
Jego ręce natychmiast odruchowo sięgnęły po moją talię, palce zacisnęły się zaskakująco mocno.
"Spokojnie, Jasmine," powiedział, a na jego twarzy rozlał się ten łatwy uśmiech, ciepły jak miód. "Wszystko w porządku?"
Bliskość uderzyła mnie jak narkotyk, od którego nie wiedziałam, że jestem uzależniona.
Czułam jego perfumy — coś drogiego, świeżego i okrutnie kosztownego. Koszula była perfekcyjnie skrojona, podkreślała ramiona świadczące o tym, że rzeczywiście korzystał z tej karnetowej siłowni dla kadry kierowniczej.
A jego dłonie wciąż spoczywały na mnie, kciuk bezwiednie muskał materiał mojej bluzki, jakby nawet nie zdawał sobie z tego sprawy.
Spoiler: ja zdecydowanie zdawałam sobie z tego sprawę, sądząc po natychmiastowej wilgoci między udami. Cholera.
"Tak, przepraszam. Wszystko okej," wydusiłam, ale mój głos zabrzmiał bardziej zadyszany, niż zamierzałam.
Oczy Liama pociemniały i nagle staliśmy tam w korytarzu jak para idiotów, a powietrze między nami aż iskrzyło od napięcia, które mogłoby zasilić cały budynek.
Stojąc tak blisko niego, czując ciepło bijące od jego ciała, mój umysł postanowił wybrać się na urlop do Pornolandii.
Co by było, gdybym była odważniejsza? Gdybym nie była jego pracownicą? Gdybym po prostu sięgnęła i przeczesała palcami to idealnie rozczochrane włosy?
A gdyby te silne dłonie odkrywały coś więcej niż tylko moją talię?
Gorąco zebrało się nisko w moim brzuchu i musiałam przygryźć wargę, żeby nie wydać z siebie żadnego żenującego dźwięku, który zdradziłby dokładnie, o czym myślę.
Jak to by było poczuć usta Liama na swoich? Poczuć, jak przyciska mnie do ściany i—
"Właściwie," głos Liama przerwał mój erotyczny sen na jawie, sprawiając, że mrugnęłam, jakby ktoś oblał mnie zimną wodą, "miałem nadzieję cię złapać. Mogłabyś wpaść na chwilę do mojego gabinetu? Jest coś, o czym chciałbym porozmawiać."
Kiwnęłam głową, nie ufając, że moje usta uformują jakiekolwiek słowa, i ruszyłam za nim wzdłuż korytarza.
Próba skupienia się na czymś innym niż to, jak jego ramiona poruszają się pod idealnie skrojoną koszulą, była jak próba nie oddychania. Niemożliwa i lekko dusząca.
W jego gabinecie Liam wskazał mi fotel, sam opierając się o biurko — wystarczająco blisko, żebym widziała jasne iskierki w jego zielonych oczach. Wystarczająco blisko, by było to niebezpieczne.
"Jasmine, nie będę owijał w bawełnę. Nasza poprzednia asystentka osobista musiała niespodziewanie się przeprowadzić, a moi bracia i ja dyskutowaliśmy, kto mógłby ją zastąpić." Zawiesił głos, patrząc mi intensywnie w twarz. "Chcielibyśmy zaproponować to stanowisko tobie."
Mój mózg się zaciął. "Asystentka osobista dla was wszystkich?"
"To oznacza więcej odpowiedzialności, bardziej wymagające godziny pracy i współpracę z nami przy wrażliwych projektach."
Jego głos nieco się obniżył i przysięgam, poczułam to w miejscach, które nie powinny reagować podczas rozmów zawodowych.
"Ale wiąże się to również z wyraźnym wzrostem pensji — niemal podwójną stawką względem obecnej."
Niemal podwójna. Te słowa były jak koło ratunkowe rzucone komuś tonącemu w długach u lichwiarza.
"Tak," powiedziałam natychmiast, a na mojej twarzy rozlał się szeroki uśmiech, zanim zdążyłam go powstrzymać. "Tak, z przyjemnością przyjmę."
W momencie, gdy ten uśmiech się pojawił, coś zmieniło się w wyrazie twarzy Liama. Zastygł w bezruchu, wpatrując się we mnie z taką intensywnością, że aż zabrakło mi tchu.
W jego spojrzeniu było coś niemal nabożnego, jakby ktoś po raz pierwszy zobaczył światło słoneczne po latach spędzonych w jaskini.
Powietrze między nami stało się elektryczne. Poczułam, jak ciepło wspina się po mojej szyi i zalewa policzki pod ciężarem jego uwagi. Cisza się przeciągała, ciężka od wszystkich tych rzeczy, o których zdecydowanie nie powinniśmy myśleć.
Liam pierwszy przełamał czar, chrząkając i przeczesując dłonią włosy — gest, który zaczynałam już rozpoznawać jako jego nerwowy tik.
"Twój uśmiech," powiedział głosem bardziej szorstkim niż zwykle, "jest po prostu... rozświetla cały pokój."
Znowu chrząknął, wyraźnie próbując odzyskać zawodową powagę. "To znaczy, twoja pozytywna postawa to dokładnie to, czego potrzebujemy na tym stanowisku."
Komplement, nawet ubrany w korporacyjną mowę, sprawił, że zaczerwieniłam się chyba do poziomu radioaktywności.
"Jesteś gotowa zacząć od razu?" zapytał, wyraźnie próbując sprowadzić nas na bezpieczniejsze tory. "Możesz przenieść swoje rzeczy do biurka tuż za moim gabinetem. Ułatwi to koordynację."
Tłumaczenie: będę ustawiona dokładnie na linii ognia między całą trójką braci. Fantastycznie.
"Oczywiście," powiedziałam, wstając na lekko drżących nogach. "Mogę zacząć od razu."
"Dobrze." Jego uśmiech był ciepły, ale opanowany. "Poproszę HR o przesłanie ci dokumentów, a o nowych obowiązkach porozmawiamy później, jeszcze dziś."
Wyszłam z jego gabinetu z poczuciem, jakbym unosiła się w powietrzu. Niemal podwójna pensja, praca bezpośrednio z całą trójką braci — to było tak, jakby wszechświat rzucał mi linę ratunkową dokładnie wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowałam.
Następna godzina minęła jak we mgle, gdy przenosiłam swoje rzeczy ze starego biurka do nowej przestrzeni. Lokalizacja była strategiczna, ustawiona dokładnie pomiędzy gabinetami wszystkich trzech braci, jakbym dosłownie znalazła się w centrum ich zawodowego świata.
Porządkowałam nowe przybory, kiedy pojawiła się Nora, oczy błyszczały jej ciekawością i figlarnym uśmiechem.
"No proszę, proszę," powiedziała, siadając na brzegu mojego nowego biurka, jakby była tu u siebie. "Ktoś tu dostał awans. Opowiadaj wszystko."
"Zaproponowali mi stanowisko asystentki osobistej," wyjaśniłam, starając się, żeby mój głos zabrzmiał swobodnie. "To spora podwyżka i więcej obowiązków."
Znaczący uśmiech Nory sugerował, że nie kupuje mojego profesjonalnego tonu ani na sekundę.
"O mój Boże," zaśmiała się, "etap pierwszy planu 'przelecieć jednego z seksownych szefów' oficjalnie zaliczony! Kolejny krok — obcisłe spódniczki i bluzki, które wreszcie pokażą te krągłości, które skrywasz pod korporacyjną maską."
"Nora!" syknęłam, nerwowo rozglądając się, czy nikt nie słyszał. "Nie ma żadnego takiego planu! To tylko awans!"
"Taak, jasne." Już wstała, złośliwy uśmiech nie znikał jej z twarzy. "A skarbie?" Pochyliła się konspiracyjnie. "Po następnym spotkaniu z Liamem może zechcesz ścisnąć uda, jeśli nie chcesz, żeby wszyscy zauważyli, jak bardzo ci się podoba nowe stanowisko."
"Co to ma niby znaczyć?" zapytałam, ale Nora już odchodziła, zostawiając mnie czerwoną na twarzy i roztrzęsioną.
"Domyśl się, kochanie," rzuciła przez ramię. "Wierzę w ciebie."
Opadłam na nowe krzesło, próbując przetrawić wszystko, co właśnie się wydarzyło.
Rozejrzałam się po nowym miejscu pracy, idealnie ustawionym z widokiem na gabinety wszystkich trzech braci, i zdałam sobie sprawę, że Nora miała rację co do jednego.
To nie chodziło tylko o pracę. To chodziło o pragnienie czegoś, na co nigdy wcześniej sobie nie pozwalałam. I po raz pierwszy w życiu poczułam, że może, tylko może, to coś pragnie także mnie.
Telefon zawibrował z wiadomością od Leo:
Młodszy brat: Jak idzie szukanie pracy? Udało się znaleźć coś dodatkowego?
Wpatrywałam się w wiadomość, a poczucie winy ścisnęło mnie w żołądku. Nie miał pojęcia o awansie, o Virtue Exchange, o żadnych desperackich krokach, które rozważałam, by go uratować.
Napisałam z powrotem. Ja: Pracuję nad tym. Nie martw się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Praca jako osobista asystentka braci Blackwood jest jak wrzucenie do alternatywnej rzeczywistości, gdzie granice zawodowe są raczej delikatną sugestią niż zasadą, a każda interakcja przypomina grę wstępną ukrytą pod płaszczykiem korporacyjnej wydajności.
Minęły trzy dni od mojego awansu, a ja tracę rozum.
Rada Nory o tym, żeby „ściskać uda”, przestaje być żartem, a coraz bardziej staje się strategią przetrwania. Każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk sprawia, że gorąco rozlewa się nisko w moim brzuchu i uświadamia mi, jak bardzo moje ciało mnie zdradza w ich obecności.
Ale ciągle powtarzam sobie, że to wszystko siedzi tylko w mojej głowie. Projekcja. Pobożne życzenia dziewicy, która za dużo doszukuje się w niewinnych, zawodowych kontaktach.
Bo jest jedna rzecz, która sprawia, że wszystko wydaje się pokręcone i złe: aukcja.
Dziś jest ostatni dzień. Za kilka godzin dowiem się, który obcy człowiek zdobędzie prawo do mojej dziewictwa za odpowiednią cenę. Sama myśl o tym sprawia, że mój żołądek robi gwałtowne fikołki.
A co jeśli to jakiś stary zboczeniec? Jakiś świr z kolekcją więzów i wątpliwą higieną? Jakiś roszczeniowy dupek, który uzna, że kupując mój pierwszy raz, zyskuje władzę nad całym moim życiem?
Te obawy sprawiają, że moje fantazje o braciach Blackwood wydają się brudne. Splamione.
Jak mogę marzyć o mężczyznach takich jak oni—sukcesywnych, pięknych, wystarczająco potężnych, by mieć każdego—skoro dosłownie za chwilę mam stać się towarem dla najwyższego licytanta?
Czuję się niegodna. Towar z defektem, zanim jeszcze dojdzie do transakcji.
Więc kiedy Finn podchodzi do mojego biurka w piątkowe popołudnie z tym swoim charakterystycznym, swobodnym uśmiechem, jestem już na skraju emocjonalnych możliwości.
„Hej, Jasmine. Urodziny Ashera się zbliżają, a my próbujemy wymyślić idealny prezent. Masz jakiś pomysł?”
Proponuję typowe korporacyjne bzdury—drogą whisky, limitowaną edycję winyla, jakiś rzemieślniczy gadżet, na który bogacze udają, że im zależy. Ale Finn kręci głową z namysłem.
„Może wpadniesz dziś wieczorem do Liama na wspólne burzowanie pomysłów ze mną i z nim?”
Moje serce zaczyna bić szybciej—nie tylko z powodu zaproszenia, ale też dlatego, że właśnie dziś kończy się aukcja. Dowiem się, kto mnie kupił.
„Doceniam propozycję, ale jestem dziś naprawdę zmęczona”, próbuję ostrożnie, wymyślając wymówki, które nawet mnie wydają się słabe. „Może w poniedziałek?”
„Daj spokój”, nalega Finn z tą swoją przekonującą charyzmą, która pewnie przekonałaby zakonnicę do wejścia do klubu ze striptizem. „Jest piątek, koniec tygodnia pracy. Może to będzie fajny sposób na spędzenie wieczoru i lepsze poznanie się. Oczywiście, zawodowo.”
Jego uśmiech jest ciepły, ale stanowczy, i mimo że w mojej głowie rozbrzmiewają wszystkie alarmy związane z deadlinem aukcji, jego perswazyjna natura kruszy mój opór niczym woda ścierająca kamień.
I tak właśnie ląduję w penthousie Liama, doświadczając czegoś, co można określić jedynie jako „wymuszoną owulację” na widok niego rozpartego w szarych dresach i obcisłym białym t-shircie, który podkreśla każdy zarys jego torsu.
Luzacki Liam to zupełnie inny gatunek niż CEO Liam Blackwood. Mniej wypolerowanej kontroli, więcej surowej męskości, która sprawia, że mam sucho w ustach i mokro w majtkach.
„Hej, kochani”, powiedział, jego głos był bardziej entuzjastyczny niż zwykle. „Wchodźcie.”
Rozsiadamy się przy jego stole w jadalni, niby po to, by omówić prezent dla Ashera.
Na początku rozmowa płynie swobodnie, lecz pod spodem czai się napięcie, które sprawia, że powietrze aż iskrzy. Liam bez przerwy przygryza dolną wargę i patrzy na mnie z niezwykłą intensywnością, jakby toczył wewnętrzną walkę.
Kiedy przedstawiam swoje propozycje na prezent dla Ashera, Finn wszystkie zbywa z figlarnym uśmiechem, który natychmiast zapala mi lampki ostrzegawcze w głowie.
Za każdym razem, gdy któryś z nich się do mnie odzywał, czułam, jakby naprawdę mnie widzieli, nie tylko słuchali.
Finn znów odrzuca każdą z moich sugestii z figlarnym uśmiechem. „Myślę, że mam najlepszy pomysł.”
Wstaje, wyciąga telefon z kieszeni i okrąża stół w moją stronę. W jego ruchach było coś drapieżnego, co przyspieszało moje tętno.
Gdy dociera do mojego krzesła, pochyla się nade mną, zagradzając mi ucieczkę, opierając dłonie po obu stronach na stole, a jego ciało emanuje ciepłem.
Następnie kładzie telefon przede mną, ekranem do góry, a moja krew zamienia się w pieprzony lód.
Patrzy na mnie moja własna twarz z profilu Virtue Exchange. Starannie przygotowany katalogowy wpis wystawiający moje dziewictwo na aukcję dla obcych.
Zamieram zupełnie. Nie mogę mówić, nie mogę się ruszyć, nawet oddychać nie mogę.
Moje oczy gorączkowo szukają Liama, który patrzy na mnie z wyrazem, jakiego nigdy wcześniej u niego nie widziałam—surowy, pierwotny głód ledwo trzymany na wodzy.
„Byłem naprawdę zszokowany,” szepcze Finn, jego oddech ciepły przy moim uchu, „kiedy odkryłem, czym dokładnie zajmuje się moja pracownica w godzinach pracy.”
Jego ton jest zaczepny, ale nie okrutny, podszyty czymś, co brzmi niemal jak podziw.
„Nie wyglądaj na tak przerażoną, kochanie,” kontynuuje, wciąż ciepło dmuchając mi w ucho. „Nie jesteśmy rozczarowani, uwierz mi.”
Przesunął ekran na stronę licytacji tuż przed moim nosem, gdzie liczby, których ledwie pojmowałam, migały na wyświetlaczu. Moja aukcja przyciągnęła poważną uwagę.
Głos Liama, szorstki od ledwie kontrolowanych emocji, włącza się do rozmowy. „Jesteśmy wściekli, że poczułaś się zmuszona sprzedać siebie obcym. Ale jesteśmy też...” Zawiesza głos, jego oczy palą się na mnie. „Głęboko tobą zafascynowani.”
Ręka Finna unosi się, by łagodnie pogładzić moje włosy, dotyk zaskakująco czuły.
„Nas jest troje, Jasmine. Próbowaliśmy z tym walczyć, próbować zachować profesjonalizm, ale widząc to...” Wskazuje na ekran telefonu. „Nie możemy znieść myśli, że jakiś obcy dostanie to, czego my pragniemy.”
Moje misternie zbudowane mury nie tylko się kruszą—one po prostu pierdolą się w gruzy. Upokorzenie z powodu przyłapania walczy z rozpaczliwym pragnieniem, które tłumiłam jakby to było cholerne przestępstwo federalne.
Ich słowa, ich obecność, żar bijący z ich ciał—to przeciążenie zmysłów w najlepszym i najgorszym tego słowa znaczeniu.
„Wy… pragnęliście mnie?” Słowa wyślizgują się zanim zdążę się zatrzymać, niedowierzanie sprawia, że mój głos załamuje się jakbym znowu przechodziła przez okres dojrzewania.
Liam pochyla się do przodu, jego powściągliwość wisi na tak cienkiej nitce, że niemal widzę ją rozwarstwiającą się w czasie rzeczywistym.
„Żartujesz? Chodzisz po tym biurze jakbyś nie miała pojęcia, co z nami robisz. Te konserwatywne stroje, które w jakiś sposób sprawiają, że jesteś bardziej kusząca niż gdybyś nie miała na sobie nic.”
„Sposób, w jaki przygryzasz wargę, kiedy się koncentrujesz,” dorzuca Finn, jego kciuk podąża wzdłuż mojej szczęki. „To, jak się rumienisz, gdy cię komplementujemy. Jak próbujesz ukryć swoją reakcję, gdy podchodzimy za blisko...”
Moja twarz płonie. „Ja nie—”
„Robisz.” Głos Finna jest łagodny, ale pewny. „Ściskasz uda za każdym razem, gdy któreś z nas zbliży się do ciebie na dwa kroki. Myślisz, że tego nie zauważyliśmy?”
Chryste. Rejestrują zdrady mojego ciała jak naukowcy badający szczególnie interesujący okaz.
„Więc co próbujecie mi powiedzieć?” Udało mi się wyszeptać.
Liam pochyla się do przodu, jego powściągliwość wyraźnie wisi na włosku.
„Jeśli naprawdę uważasz, że musisz sprzedać swoje ciało,” mówi cicho, jego oczy nie odrywają się od moich, „to pozwól, by było to dla mężczyzn, którym możesz zaufać. Mężczyzn, którzy już się o ciebie troszczą.”
W pokoju zalega cisza, przerywana tylko moim galopującym sercem i odgłosem całego mojego światopoglądu stającego na głowie.
W głowie szaleją mi konsekwencje—pieniądze, które jestem winna, przerażona twarz Leo, groźby wiszące nad nami jak miecz Damoklesa. Ale też ta niespodziewana szansa od trzech mężczyzn, którzy najwyraźniej widzą we mnie coś więcej niż tylko transakcję.
„Chcecie mnie kupić,” mówię, testując te słowa.
„Chcemy cię wybrać,” poprawia mnie Liam. „I żebyś ty wybrała nas.”
„Wszyscy chcemy cię adorować,” dodaje Finn, jego głos opada do tonacji, która zupełnie pomija mój rozum. „Lepiej dać ci coś niezapomnianego, niż pozwolić, żebyś stała się towarem dla obcych, prawda?”
Ta brutalna szczerość uderza mnie jak rozpędzony pociąg towarowy. To już nie są tylko moi szefowie.
„Cała nasza trójka cię pragnie,” mówi Liam, jego opanowanie zaczyna pękać. „Chcieliśmy cię od tygodni. Może miesięcy. Ale myśleliśmy, że jesteś poza naszym zasięgiem. Nietykalna. Za dobra dla takich jak my.”
Prawie śmieję się z ironii. „Za dobra? Dosłownie sprzedaję się w internecie.”
„Próbujesz ratować swojego brata,” głos Finna przecina napięcie jak ostrze. „Wiemy o długu Leo.”
Oczywiście, że wiedzą. To przecież bracia Blackwood. Pewnie znają mój PESEL i ulubione zamówienie na kawę.
„Naprawdę was wszystkich?” Pytanie wyrywa się, zanim zdążę je przefiltrować.
Temperatura w pokoju wzrasta o jakieś czterdzieści stopni.
„Jeśli tego właśnie chcesz,” mówi Liam, jego kontrola pęka na tyle, by pokazać żar pod spodem. „Nie mamy nic przeciwko dzieleniu się.”
Uśmiech Finna staje się przewrotny. „Ja i moi kuzyni dzieliliśmy się wszystkim od dzieciństwa. Czemu nie najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkaliśmy?”
Przesuń w górę, aby kontynuować