passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Virgin Luna Bride - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

Virgin Luna Bride

/

Rozdział 2

Rozdział 1

[POV Lyssira]

Wciąż ją słyszę.

"Nie, proszę, nie! Nie jego—"

Jej głos odbija się echem, jakby uwięziony w mojej czaszce. Cichy. Przerażony. Wyrwany prosto z tamtego dnia.

Zapach Aliry był wszędzie—gorączkowy i spanikowany. Jej palce wbijały się w kamienną podłogę, gdy błagała, by nie zamykali drzwi. Nie obchodziło ich to.

Samiec przydzielony do niej był dwa razy większy i już zatracony w szale—tym brutalnym, instynktownym stanie, gdzie myśli ustępują potrzebie. Jego umysł zamglony jednym plugawym celem, oczy już czarne jak smoła i wydrążone przez głód.

Nazywali to koniecznością. Mówili, że potrzebuje być "prowadzona" przez swoją pierwszą ruję.

Ale wszyscy wiedzieli, co to znaczy. Była już zdolna do rozrodu.

'Niech Gry się rozpoczną'.

A kiedy się skończyło, nie mówiła. Nie płakała. Nawet nie spojrzała mi w oczy. Dwa tygodnie później znalazłam jej szalik na krawędzi klifu.

Skoczyła.

Wciąż śpię z tym szalikiem pod poduszką. Węzeł zawiązany w środku, jak obietnica, którą złożyłam tego dnia. Że nigdy nie oddam się nikomu—chyba że będzie to mój wybór.

Chyba że zobaczą mnie całą i mimo to zostaną.

Moje palce zaciskają się teraz na kopercie w mojej dłoni. Gruby pergamin. Ciężka pieczęć. Moje imię błyszczące na przodzie, jakby coś znaczyło.

Nie muszę jej otwierać. Już wiem, co tam jest.

Lunarny Rytuał Zstąpienia.

Tak to teraz nazywają. Brzmi święcie. Uroczyście. Jakby to był zaszczyt. Ale to wciąż to samo.

Każdego roku, każda wilczyca w wieku osiemnastu lat i starsza jest wzywana. Każdy dziedzic Alfy konkuruje o szansę na związek z wybraną Lunarną Oblubienicą. Jej tożsamość pozostaje ukryta aż do ostatniej rundy—dopóki zwycięzca nie uzna, że na nią zasłużył. A potem ją zdobywają. Gry są brutalne. Uwodzicielskie. Polityczne. Nienawidzę każdej ich części.

W zeszłym roku zostałam zwolniona. Świeżo po osiągnięciu wieku, wciąż w żałobie. Miałam szczęście. Mówiłam sobie, że znajdę wyjście przed następnym rokiem. Ale następny rok nadszedł i nie zapomnieli o mnie.

Drzwi skrzypią za mną. Nie patrzę. Już wiem, kto to jest.

"Nie otworzyłaś jej," mówi cicho Sariah. Jej głos jest znajomy—niski, spokojny, przeplatany czymś ostrzejszym niż troska. Nie jest tylko przyjaciółką. Jest jedyną, która pamięta, kim byłam, zanim Gry zawisły jak proroctwo.

Dorastałyśmy zakradając się do sadów mrozu, kradnąc księżycowe owoce i wyzywając się nawzajem do wyścigów z granicznymi wilkami. Teraz nosi noże w butach i chodzi jak ktoś spodziewający się zdrady.

Wpatruję się przez okno, gdzie wiatr niesie dźwięk dzwonów świątynnych i wycie wilków w oddali. Gdzieś dziedzice już trenują do Próby.

"Nie muszę," mruczę. "Co roku ten sam list. Tylko nowe imię na górze."

Podchodzi bliżej. "W tym roku to twoje."

W końcu się odwracam. "Nie przypominaj mi."

Jej spojrzenie się wyostrza. "Nie jesteś już dzieckiem, Lyss. Wiesz, co się dzieje z dziewczynami, które próbują uciec."

Oczywiście, że wiem. Słyszałam historie.

Te, które odmówiły wezwaniu. Te, które zniknęły. Jedną znaleziono krwawiącą przy rzece z wypalonym zapachem. Inna została pozbawiona imienia i skazana na wygnanie. Mówią, że przypełzła z powrotem na wpół szalona.

Nie wiem, czy te historie są prawdziwe. Ale chyba w nie wierzę.

"Myślisz, że chcę być tego częścią?" pytam, mój głos się podnosi. "Stać na piedestale, podczas gdy banda samców węszy dookoła i decyduje, czy jestem warta pieprzenia?"

"Nie." Sariah nie drga. "Myślę, że jesteś stworzona, by zniszczyć ten piedestał."

Mrugam zaskoczona.

Krzyżuje ramiona. "Nie musisz zostać wybrana, Lyss. Musisz przetrwać. A jeśli będziesz sprytna, możesz zrobić więcej niż to."

"Sprytna?" Śmieję się gorzko. "Alira była sprytna."

"Była dobra," poprawia Sariah. "Zbyt dobra dla tego świata."

Patrzę na pieczęć. Moja ręka drży.

"Nie chcę być Lunarną Oblubienicą," szepczę.

"To nie bądź."

Patrzę na nią. Co to ma znaczyć?

"Bądź zagrożeniem." Podchodzi bliżej, jej głos niski i pewny. "Ukryj się za maską. Spraw, by uwierzyli, że jesteś tylko ładnym jedwabiem i posłuszeństwem. A kiedy nadejdzie czas—spal cały system od środka."

W jej oczach jest niebezpieczny błysk. Taki, który rozpoznaję. Jest też we mnie.

"Ale moja linia krwi," mówię cicho. "Jest uśpiona. Niepotwierdzona."

"To ją potwierdź. Jesteś Fowler. To imię wciąż coś znaczy."

Potrząsam głową. "Dla kogo?"

"Dla tych, którzy wciąż obserwują. Dla tych, którzy pamiętają Lunarną Linię. I dla tych, którzy obawiają się, że może nie jest martwa."

To mnie zamraża.

Bo czasami się zastanawiam... Dlaczego Wyrocznia patrzyła na mnie w ten sposób? Dlaczego ręka Matki drżała, gdy dotykała mojego czoła podczas ostatniego przesilenia?

Dlaczego moje sny czują się jak czyjeś wspomnienia?

Sariah kładzie dłoń na moim ramieniu. "Nie byłaś stworzona, by cię zdobyto, Lyssiro. Byłaś stworzona, by przewodzić."

Wpatruję się w kopertę. Powoli łamię pieczęć.

Wybrana Uczestniczka: Lyssira Fowler Status: Kwalifikująca się. Nietknięta. Niezdobyta. Udział w Rytuale: Obowiązkowy.

Oto jest. Początek końca. Albo może koniec wszystkiego, co myślą, że kontrolują.

Złożyłam list, wsunęłam go do buta, po czym spojrzałam z powrotem na Sariah.

"Kiedy zaczynają się gry?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Dziś była Noc Preselekcji i stałam przed lustrem jak wojowniczka szykująca się do bitwy. Ciemnofioletowy jedwab, który Sariah zostawiła na moim łóżku, teraz przylegał do mojego ciała - broń zamaskowana elegancją.

Suknia miała głęboki dekolt, a rozcięcie sięgało tak wysoko, że Matrony chwytały się za perły i szeptały o przyzwoitości zza wachlarzy.

Niech szepczą. Miałam większe zmartwienia niż ich delikatne uczucia.

Materiał opinał moje krągłości, zamieniając mnie w coś niebezpiecznego i pięknego. Zapięłam srebrne bransolety wokół nagich ramion - starożytna stal Fowlerów, zimna jak zimowe poranki i dwa razy bardziej bezlitosna.

To nie była zwykła biżuteria; to było dziedzictwo, noszone tylko przez tych, którzy pamiętali czym byliśmy, zanim ugięliśmy kolana przed protokołem i uprzejmością.

Pomalowałam usta na krwistoczerwono, każde pociągnięcie kolorem było wypowiedzeniem wojny.

"Naprawdę zamierzasz to zrobić?" Głos Claire przerwał moje przygotowania.

Opierała się o framugę drzwi, ze skrzyżowanymi ramionami, obserwując jak sznuruję skórzane buty pod jedwabiem. Kontrast był celowy - elegancja i bunt złączone razem.

Złapałam jej odbicie w lustrze, moje ręce nie przestawały pracować. "Wiesz, że tak."

"Zawsze byłaś niemożliwa." Odepchnęła się od framugi, podchodząc bliżej. "Całkowicie, kompletnie niemożliwa."

"Niemożliwe daje odpowiedzi." Wstałam, wygładzając suknię na biodrach. "Możliwe daje ci ładną klatkę i smycz."

Claire nie zaśmiała się z mojego żartu. Zamiast tego podeszła do okna, wpatrując się w oświetlone księżycem pałacowe ogrody. "Jeśli złapią cię w Wysokiej Wieży-"

"Nie złapią."

"-możesz zostać zdyskwalifikowana z całej Selekcji. Albo gorzej, Lyss. Znacznie gorzej."

Odwróciłam się, by spojrzeć na nią w pełni, zauważając prawdziwy strach w jej głosie. "W takim razie będę się ładniej uśmiechać podczas przesłuchania. Może kilka razy zamrugam rzęsami."

"To nie jest gra!" Jej głos się załamał. "Ta wieża nie jest tylko zamknięta, jest chroniona magią starszą niż my obie razem wzięte. Wiesz, co mówią o najwyższym piętrze."

"Historie o duchach i legendy." Machnęłam lekceważąco ręką, ale Claire złapała mnie za nadgarstek.

"Posłuchaj mnie. Niektórzy mówią, że pierwotna Luna Bride oszalała w tym pokoju, że wyryła przepowiednie w kamieniu własnymi pazurami, zanim rzuciła się z okna. Inni twierdzą, że między sezonami mieszka tam Wyrocznia, śniąc o imionach tych, którym przeznaczone jest zginąć w Igrzyskach."

Wyrwałam się z jej uścisku. "Nie obchodzą mnie legendy, Claire. Obchodzi mnie prawda."

"A jeśli jego imię jest na tej liście?" Jej głos spadł do ledwie słyszalnego szeptu. "Jeśli Hector Veylor gra w tym roku?"

Milczący Dziedzic. Samo jego imię wysyłało lód w moje żyły. Nikt nie widział go od trzech lat - nie od pogrzebu jego ojca. Ale historie... historie przedstawiały go jako coś pomiędzy duchem a potworem.

Mówili, że zabił własnego wuja w pojedynku o prawa sukcesji. Mówili, że potrafił się przemienić bez błogosławieństwa księżyca. Mówili wiele rzeczy o Hectorze Veylorze, i większość z nich kończyła się krwią.

"W takim razie tym bardziej muszę to wiedzieć," powiedziałam.

Ceremonia Preselekcji rozpoczęła się o północy w Świątynnym Dziedzińcu, obsydianowym amfiteatrze, gdzie księżycowe światło wlewało się przez otwartą kopułę jak płynne srebro.

Rada zasiadała na podwyższeniu na srebrnych tronach, zakapturzone postacie, których twarze pozostawały ukryte w cieniu. Pod nimi trzydzieści wilczyc stało w idealnej formacji, każda ubrana w ceremonialny jedwab, ich usta pomalowane na identyczne odcienie różu, ich oczy stosownie spuszczone.

Jak jagnięta prowadzone na rzeź.

Przybyłam celowo spóźniona, obcasy moich butów odbijały się echem od wypolerowanego kamienia. Każda głowa odwróciła się na ten dźwięk - niektóre twarze wykrzywione zazdrością na widok mojej sukni, inne napięte z dezaprobatą z powodu mojego spóźnienia.

Zajęłam miejsce na końcu szeregu, czując ich spojrzenia jak fizyczny ciężar.

Najwyższa Kapłanka Morwyn wystąpiła naprzód, jej głos niósł się wyraźnie przez amfiteatr.

"Dziś gromadzimy się, by być świadkami błogosławieństwa księżyca dla naszych córek. Każda otrzyma swój znak - święte połączenie między linią krwi a przeznaczeniem."

Jedna po drugiej podchodziłyśmy do ołtarza. Każda dziewczyna otrzymywała księżycowy znak oznaczony herbem swojego rodu i szeptała tradycyjne przysięgi czystości i posłuszeństwa. Kiedy przyszła moja kolej, wzięłam monetę oznaczoną kłem Fowlerów i poczułam, jak jej ostre krawędzie wbijają się w moją dłoń, gdy zacisnęłam wokół niej pięść.

"Czy przysięgasz szanować starożytne zwyczaje?" zapytała Morwyn.

"Przysięgam," skłamałam gładko.

"Czy wstępujesz do tej Selekcji czysta na ciele i duchu?"

"Tak," Kolejne kłamstwo, dostarczone z perfekcyjnym uśmiechem. Z wyjątkiem ciała, oczywiście.

"Niech więc księżyc prowadzi twoją ścieżkę."

Ceremonia trwała dalej z odczytami ze świętych tekstów i błogosławieństwami nad ceremonialnym winem. Ale ja już nie słuchałam.

Moja uwaga przesunęła się na cienie poza amfiteatrem, obliczając odległości i czas. Kiedy zapalono wielki ogień sygnalizujący kulminację ceremonii, wykonałam swój ruch.

Wymknęłam się bocznym korytarzem, obok komnat modlitewnych, gdzie kadzidło wciąż paliło się po wieczornych nabożeństwach.

Moja jedwabna suknia szeptała o kamień, gdy zagłębiałam się we wschodnie skrzydło pałacu, z dala od tłumów i czujnych oczu.

Potem pobiegłam.

Wysoka Wieża wznosiła się nad pałacem jak mroczny strażnik, jej okna czarne i bez życia.

Wszyscy wiedzieli, że to zakazane terytorium, ale wszyscy wiedzieli też, że zawiera rejestr - kompletną listę dziedziców Alf wybranych do konkurowania w tegorocznej Selekcji. Tylko rada miała dostęp do tych nazwisk.

Do dziś.

Wspięłam się po zewnętrznych schodach, moja suknia zaczepiała o szorstki kamień, ale nigdy nie spowalniała mojego wznoszenia. Starożytne cegły wieży były zimne pod moimi dłońmi, wygładzone przez stulecia pogody.

Na górze przemknęłam pod kruszącym się łukiem i zabrałam się do pracy nad zamkiem narzędziami, których używania Sariah nauczyła mnie w dzieciństwie - wtedy, gdy łamanie zasad było jeszcze grą, a nie przetrwaniem.

Drzwi otworzyły się z satysfakcjonującym kliknięciem, odsłaniając korytarz wyłożony gobelinami przedstawiającymi dawne Księżycowe Królowe. Starożytne wilczyce ukoronowane srebrem, ich usta splamione krwią pokonanych wrogów. Ich malowane oczy zdawały się śledzić mój ruch, gdy skradałam się w kierunku spiralnych schodów.

Najwyższe piętro było zapieczętowane za drzwiami pokrytymi ochronnymi runami. Przycisnęłam dłoń do znaku ochronnego, czując jak stara magia pulsuje raz, zanim zgasła jak umierająca świeca.

Ktoś zapomniał podtrzymać zaklęcia - ich błąd, moja szansa.

Drzwi otworzyły się bezgłośnie.

W środku powietrze było gęste od kurzu i tajemnic. Zwoje pokrywały każdą ścianę, mapy i wykresy rodowe oraz zapisy dotyczące kojarzenia par obejmujące stulecia. Historia starannych programów hodowlanych naszego ludu, wszystko wyłożone w blaknącym atramencie i dokładnych notatkach.

Ale tam, na postumencie w centrum pomieszczenia, leżało to, po co przyszłam - gruba czarna księga bez etykiet czy ozdób. Rejestr.

Przeszłam przez pokój cichymi krokami, moje serce waliło o żebra. Właśnie gdy moje palce musnęły skórzaną okładkę, drzwi za mną skrzypnęły.

"Kim, do kurwy nędzy, jesteś?"

Głos był niski, szorstki i absolutnie wściekły. Obróciłam się, moja ręka wciąż unosiła się nad księgą, i znalazłam się wpatrująca w cienie, gdzie ktoś stał, obserwując mnie.

Koniec gry.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

"Ja... ja..." Słowa ledwo wydostały się z moich ust.

Moje wargi się poruszały, ale mój mózg napotkał jakąś barierę.

Mężczyzna stał w drzwiach jak cień wyrzeźbiony z kamienia. Szeroka sylwetka o śniadej skórze i kruczoczarnych włosach przystrzyżonych blisko głowy.

A jego oczy - srebrne, ostre i zimne, jak zamrożony ogień. Obserwowały mnie, jakbym była zdobyczą. Serce waliło mi w piersi. Nie tylko dlatego, że zostałam przyłapana.

Przez niego.

"Zgubiłam się," wypaliłam. Żałosne.

Uniósł brew. "Nie wyglądasz na zagubioną."

"Cóż," wyprostowałam się. "Może nie wiesz, jak wygląda 'zagubiona'."

"Może nie." Oparł się o framugę, powoli krzyżując ramiona. "Ale zazwyczaj nie nosi tak wysokiego rozcięcia i tak zdeterminowanego wyrazu twarzy."

Rumieniec zalał mi policzki. "Przepraszam bardzo?"

Przechylił głowę. "Wspięłaś się na czwarte piętro, minęłaś dwoje zamkniętych drzwi i zabezpieczenie runiczne. Jeśli to twoja definicja zagubienia, może potrzebujesz lepszych wskazówek."

Spochmurniałam, starając się nie zauważać, jak absurdalnie idealna była jego szczęka w świetle pochodni.

"Kto powiedział, że się wspięłam?"

Jego wzrok przesunął się na brud na brzegu mojej sukni. "Twoje buty."

Przeklęłam pod nosem i przeniosłam ciężar ciała, próbując zasłonić błoto drugą stopą. "W porządku. Może trochę się powłóczyłam."

"Powłóczyłaś się prosto do najbardziej niedostępnego pomieszczenia w pałacu?"

"Byłam... ciekawa."

Wydał z siebie cichy śmiech. Nie był drwiący. Było gorzej - był rozbawiony. "Czego?"

"Nie twój interes."

"Tej księgi?" Skinął głową w kierunku postumentu. "Zamierzałaś ją otworzyć."

"Wyglądała ładnie." Przewróciłam oczami. "Lubię książki."

"Wygląda bardziej na sekrety."

Mój oddech zatrzymał się o pół sekundy za długo. Wszedł teraz do pokoju, powoli i cicho jak drapieżnik, który nie musi gonić.

"Nie znam cię," powiedziałam, ostrzej niż zamierzałam.

"Nie jestem zdziwiony."

Skrzyżowałam ramiona. "Myślisz, że jesteś taki sprytny."

"Nie," powiedział po prostu. "Myślę, że ty jesteś."

Otworzyłam usta. Potem znów je zamknęłam. Co to miało do cholery znaczyć? Przeszedł obok mnie, jego ramię ledwo musnęło moje, gdy okrążał postument.

"Nie jesteś jak inne."

"Inne?"

"Dziewczyny na dole. Wszystkie wystrojone. Czekające, by je zauważono."

"Może nie lubię być zauważana."

"W takim razie nie powinnaś nosić tego koloru." Jego spojrzenie opadło na moment, zanim znów spotkało moje oczy.

Nienawidziłam tego, jak ciepła była moja twarz. "Zamierzasz mnie wydać czy nie?" zapytałam z wysoko uniesioną głową.

Zawahał się. "To zależy."

"Od czego?"

"Dlaczego przyszłaś."

"Już ci powiedziałam," potrząsnęłam głową. "Zgubiłam się."

"A ja już ci powiedziałem," jego głos lekko się obniżył, "nie wyglądasz na zagubioną."

Nienawidziłam tego. Nienawidziłam, że przejrzał mnie na wylot. Nienawidziłam, że jego głos wysyłał dreszcze pod moją skórę.

"Więc co, jesteś strażnikiem?" warknęłam. "Jakimś królewskim psem tropiącym niegrzeczne wilczyce?"

Uśmiechnął się, powoli i niebezpiecznie. "Coś w tym rodzaju."

Żołądek mi się przewrócił. Powinnam była wyjść. Powinnam była wymyślić jakąś wymówkę i wyjść dramatycznie. Ale nie zrobiłam tego.

Zamiast tego wpatrywałam się w niego, jakbym chciała wypalić w pamięci sposób, w jaki na mnie patrzył.

"Nie powinno cię tu być," powiedział.

"A jednak... jestem."

Przyglądał mi się przez długą chwilę, jakby próbował coś wyczytać zza moich oczu.

Nie drgnęłam. W końcu powiedział, cicho i pewnie, "Oni nie są na ciebie gotowi."

Moje serce się zatrzymało.

"Co?"

Podszedł bliżej. "Ci na dole. Rada. Dziedzice. Ci, którzy myślą, że właśnie wybiorą narzeczoną. Nie są na ciebie gotowi."

Przełknęłam ślinę. "Nawet mnie nie znasz."

Nie mrugnął. "Nie muszę."

Coś ostrego i gorącego skręciło się we mnie. To nie było tylko pożądanie, to był jakiś rodzaj rozpoznania. Jakby jego głos otworzył we mnie coś dawnego.

Jakbym słyszała go wcześniej, nawet jeśli nie wiedziałam kiedy.

Nienawidziłam tego, że chciałam usłyszeć więcej. Nienawidziłam tego, że byłam ciekawa. A najbardziej nienawidziłam tego, że wciąż tam stałam, z zapartym tchem, udając, że mam kontrolę, gdy jej nie miałam.

"Kim jesteś?" szepnęłam ponownie. Umierałam z ciekawości.

Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się w stronę okna, jego srebrne oczy błysnęły w świetle księżyca.

"Powinnaś iść," powiedział. "Zanim znajdzie cię ktoś mniej wyrozumiały."

Nie ruszyłam się. Spojrzał przez ramię. "Teraz."

Więc odwróciłam się i przeszłam obok niego, każdy krok ciężki od wszystkiego, czego nie powiedziałam. A gdy dotarłam do drzwi, wymruczał za mną - "Następnym razem załóż cichsze buty."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Virgin Luna Bride

Virgin Luna Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa