passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Virgin Luna Bride - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Virgin Luna Bride

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Dziś była Noc Preselekcji i stałam przed lustrem jak wojowniczka szykująca się do bitwy. Ciemnofioletowy jedwab, który Sariah zostawiła na moim łóżku, teraz przylegał do mojego ciała - broń zamaskowana elegancją.

Suknia miała głęboki dekolt, a rozcięcie sięgało tak wysoko, że Matrony chwytały się za perły i szeptały o przyzwoitości zza wachlarzy.

Niech szepczą. Miałam większe zmartwienia niż ich delikatne uczucia.

Materiał opinał moje krągłości, zamieniając mnie w coś niebezpiecznego i pięknego. Zapięłam srebrne bransolety wokół nagich ramion - starożytna stal Fowlerów, zimna jak zimowe poranki i dwa razy bardziej bezlitosna.

To nie była zwykła biżuteria; to było dziedzictwo, noszone tylko przez tych, którzy pamiętali czym byliśmy, zanim ugięliśmy kolana przed protokołem i uprzejmością.

Pomalowałam usta na krwistoczerwono, każde pociągnięcie kolorem było wypowiedzeniem wojny.

"Naprawdę zamierzasz to zrobić?" Głos Claire przerwał moje przygotowania.

Opierała się o framugę drzwi, ze skrzyżowanymi ramionami, obserwując jak sznuruję skórzane buty pod jedwabiem. Kontrast był celowy - elegancja i bunt złączone razem.

Złapałam jej odbicie w lustrze, moje ręce nie przestawały pracować. "Wiesz, że tak."

"Zawsze byłaś niemożliwa." Odepchnęła się od framugi, podchodząc bliżej. "Całkowicie, kompletnie niemożliwa."

"Niemożliwe daje odpowiedzi." Wstałam, wygładzając suknię na biodrach. "Możliwe daje ci ładną klatkę i smycz."

Claire nie zaśmiała się z mojego żartu. Zamiast tego podeszła do okna, wpatrując się w oświetlone księżycem pałacowe ogrody. "Jeśli złapią cię w Wysokiej Wieży-"

"Nie złapią."

"-możesz zostać zdyskwalifikowana z całej Selekcji. Albo gorzej, Lyss. Znacznie gorzej."

Odwróciłam się, by spojrzeć na nią w pełni, zauważając prawdziwy strach w jej głosie. "W takim razie będę się ładniej uśmiechać podczas przesłuchania. Może kilka razy zamrugam rzęsami."

"To nie jest gra!" Jej głos się załamał. "Ta wieża nie jest tylko zamknięta, jest chroniona magią starszą niż my obie razem wzięte. Wiesz, co mówią o najwyższym piętrze."

"Historie o duchach i legendy." Machnęłam lekceważąco ręką, ale Claire złapała mnie za nadgarstek.

"Posłuchaj mnie. Niektórzy mówią, że pierwotna Luna Bride oszalała w tym pokoju, że wyryła przepowiednie w kamieniu własnymi pazurami, zanim rzuciła się z okna. Inni twierdzą, że między sezonami mieszka tam Wyrocznia, śniąc o imionach tych, którym przeznaczone jest zginąć w Igrzyskach."

Wyrwałam się z jej uścisku. "Nie obchodzą mnie legendy, Claire. Obchodzi mnie prawda."

"A jeśli jego imię jest na tej liście?" Jej głos spadł do ledwie słyszalnego szeptu. "Jeśli Hector Veylor gra w tym roku?"

Milczący Dziedzic. Samo jego imię wysyłało lód w moje żyły. Nikt nie widział go od trzech lat - nie od pogrzebu jego ojca. Ale historie... historie przedstawiały go jako coś pomiędzy duchem a potworem.

Mówili, że zabił własnego wuja w pojedynku o prawa sukcesji. Mówili, że potrafił się przemienić bez błogosławieństwa księżyca. Mówili wiele rzeczy o Hectorze Veylorze, i większość z nich kończyła się krwią.

"W takim razie tym bardziej muszę to wiedzieć," powiedziałam.

Ceremonia Preselekcji rozpoczęła się o północy w Świątynnym Dziedzińcu, obsydianowym amfiteatrze, gdzie księżycowe światło wlewało się przez otwartą kopułę jak płynne srebro.

Rada zasiadała na podwyższeniu na srebrnych tronach, zakapturzone postacie, których twarze pozostawały ukryte w cieniu. Pod nimi trzydzieści wilczyc stało w idealnej formacji, każda ubrana w ceremonialny jedwab, ich usta pomalowane na identyczne odcienie różu, ich oczy stosownie spuszczone.

Jak jagnięta prowadzone na rzeź.

Przybyłam celowo spóźniona, obcasy moich butów odbijały się echem od wypolerowanego kamienia. Każda głowa odwróciła się na ten dźwięk - niektóre twarze wykrzywione zazdrością na widok mojej sukni, inne napięte z dezaprobatą z powodu mojego spóźnienia.

Zajęłam miejsce na końcu szeregu, czując ich spojrzenia jak fizyczny ciężar.

Najwyższa Kapłanka Morwyn wystąpiła naprzód, jej głos niósł się wyraźnie przez amfiteatr.

"Dziś gromadzimy się, by być świadkami błogosławieństwa księżyca dla naszych córek. Każda otrzyma swój znak - święte połączenie między linią krwi a przeznaczeniem."

Jedna po drugiej podchodziłyśmy do ołtarza. Każda dziewczyna otrzymywała księżycowy znak oznaczony herbem swojego rodu i szeptała tradycyjne przysięgi czystości i posłuszeństwa. Kiedy przyszła moja kolej, wzięłam monetę oznaczoną kłem Fowlerów i poczułam, jak jej ostre krawędzie wbijają się w moją dłoń, gdy zacisnęłam wokół niej pięść.

"Czy przysięgasz szanować starożytne zwyczaje?" zapytała Morwyn.

"Przysięgam," skłamałam gładko.

"Czy wstępujesz do tej Selekcji czysta na ciele i duchu?"

"Tak," Kolejne kłamstwo, dostarczone z perfekcyjnym uśmiechem. Z wyjątkiem ciała, oczywiście.

"Niech więc księżyc prowadzi twoją ścieżkę."

Ceremonia trwała dalej z odczytami ze świętych tekstów i błogosławieństwami nad ceremonialnym winem. Ale ja już nie słuchałam.

Moja uwaga przesunęła się na cienie poza amfiteatrem, obliczając odległości i czas. Kiedy zapalono wielki ogień sygnalizujący kulminację ceremonii, wykonałam swój ruch.

Wymknęłam się bocznym korytarzem, obok komnat modlitewnych, gdzie kadzidło wciąż paliło się po wieczornych nabożeństwach.

Moja jedwabna suknia szeptała o kamień, gdy zagłębiałam się we wschodnie skrzydło pałacu, z dala od tłumów i czujnych oczu.

Potem pobiegłam.

Wysoka Wieża wznosiła się nad pałacem jak mroczny strażnik, jej okna czarne i bez życia.

Wszyscy wiedzieli, że to zakazane terytorium, ale wszyscy wiedzieli też, że zawiera rejestr - kompletną listę dziedziców Alf wybranych do konkurowania w tegorocznej Selekcji. Tylko rada miała dostęp do tych nazwisk.

Do dziś.

Wspięłam się po zewnętrznych schodach, moja suknia zaczepiała o szorstki kamień, ale nigdy nie spowalniała mojego wznoszenia. Starożytne cegły wieży były zimne pod moimi dłońmi, wygładzone przez stulecia pogody.

Na górze przemknęłam pod kruszącym się łukiem i zabrałam się do pracy nad zamkiem narzędziami, których używania Sariah nauczyła mnie w dzieciństwie - wtedy, gdy łamanie zasad było jeszcze grą, a nie przetrwaniem.

Drzwi otworzyły się z satysfakcjonującym kliknięciem, odsłaniając korytarz wyłożony gobelinami przedstawiającymi dawne Księżycowe Królowe. Starożytne wilczyce ukoronowane srebrem, ich usta splamione krwią pokonanych wrogów. Ich malowane oczy zdawały się śledzić mój ruch, gdy skradałam się w kierunku spiralnych schodów.

Najwyższe piętro było zapieczętowane za drzwiami pokrytymi ochronnymi runami. Przycisnęłam dłoń do znaku ochronnego, czując jak stara magia pulsuje raz, zanim zgasła jak umierająca świeca.

Ktoś zapomniał podtrzymać zaklęcia - ich błąd, moja szansa.

Drzwi otworzyły się bezgłośnie.

W środku powietrze było gęste od kurzu i tajemnic. Zwoje pokrywały każdą ścianę, mapy i wykresy rodowe oraz zapisy dotyczące kojarzenia par obejmujące stulecia. Historia starannych programów hodowlanych naszego ludu, wszystko wyłożone w blaknącym atramencie i dokładnych notatkach.

Ale tam, na postumencie w centrum pomieszczenia, leżało to, po co przyszłam - gruba czarna księga bez etykiet czy ozdób. Rejestr.

Przeszłam przez pokój cichymi krokami, moje serce waliło o żebra. Właśnie gdy moje palce musnęły skórzaną okładkę, drzwi za mną skrzypnęły.

"Kim, do kurwy nędzy, jesteś?"

Głos był niski, szorstki i absolutnie wściekły. Obróciłam się, moja ręka wciąż unosiła się nad księgą, i znalazłam się wpatrująca w cienie, gdzie ktoś stał, obserwując mnie.

Koniec gry.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

"Ja... ja..." Słowa ledwo wydostały się z moich ust.

Moje wargi się poruszały, ale mój mózg napotkał jakąś barierę.

Mężczyzna stał w drzwiach jak cień wyrzeźbiony z kamienia. Szeroka sylwetka o śniadej skórze i kruczoczarnych włosach przystrzyżonych blisko głowy.

A jego oczy - srebrne, ostre i zimne, jak zamrożony ogień. Obserwowały mnie, jakbym była zdobyczą. Serce waliło mi w piersi. Nie tylko dlatego, że zostałam przyłapana.

Przez niego.

"Zgubiłam się," wypaliłam. Żałosne.

Uniósł brew. "Nie wyglądasz na zagubioną."

"Cóż," wyprostowałam się. "Może nie wiesz, jak wygląda 'zagubiona'."

"Może nie." Oparł się o framugę, powoli krzyżując ramiona. "Ale zazwyczaj nie nosi tak wysokiego rozcięcia i tak zdeterminowanego wyrazu twarzy."

Rumieniec zalał mi policzki. "Przepraszam bardzo?"

Przechylił głowę. "Wspięłaś się na czwarte piętro, minęłaś dwoje zamkniętych drzwi i zabezpieczenie runiczne. Jeśli to twoja definicja zagubienia, może potrzebujesz lepszych wskazówek."

Spochmurniałam, starając się nie zauważać, jak absurdalnie idealna była jego szczęka w świetle pochodni.

"Kto powiedział, że się wspięłam?"

Jego wzrok przesunął się na brud na brzegu mojej sukni. "Twoje buty."

Przeklęłam pod nosem i przeniosłam ciężar ciała, próbując zasłonić błoto drugą stopą. "W porządku. Może trochę się powłóczyłam."

"Powłóczyłaś się prosto do najbardziej niedostępnego pomieszczenia w pałacu?"

"Byłam... ciekawa."

Wydał z siebie cichy śmiech. Nie był drwiący. Było gorzej - był rozbawiony. "Czego?"

"Nie twój interes."

"Tej księgi?" Skinął głową w kierunku postumentu. "Zamierzałaś ją otworzyć."

"Wyglądała ładnie." Przewróciłam oczami. "Lubię książki."

"Wygląda bardziej na sekrety."

Mój oddech zatrzymał się o pół sekundy za długo. Wszedł teraz do pokoju, powoli i cicho jak drapieżnik, który nie musi gonić.

"Nie znam cię," powiedziałam, ostrzej niż zamierzałam.

"Nie jestem zdziwiony."

Skrzyżowałam ramiona. "Myślisz, że jesteś taki sprytny."

"Nie," powiedział po prostu. "Myślę, że ty jesteś."

Otworzyłam usta. Potem znów je zamknęłam. Co to miało do cholery znaczyć? Przeszedł obok mnie, jego ramię ledwo musnęło moje, gdy okrążał postument.

"Nie jesteś jak inne."

"Inne?"

"Dziewczyny na dole. Wszystkie wystrojone. Czekające, by je zauważono."

"Może nie lubię być zauważana."

"W takim razie nie powinnaś nosić tego koloru." Jego spojrzenie opadło na moment, zanim znów spotkało moje oczy.

Nienawidziłam tego, jak ciepła była moja twarz. "Zamierzasz mnie wydać czy nie?" zapytałam z wysoko uniesioną głową.

Zawahał się. "To zależy."

"Od czego?"

"Dlaczego przyszłaś."

"Już ci powiedziałam," potrząsnęłam głową. "Zgubiłam się."

"A ja już ci powiedziałem," jego głos lekko się obniżył, "nie wyglądasz na zagubioną."

Nienawidziłam tego. Nienawidziłam, że przejrzał mnie na wylot. Nienawidziłam, że jego głos wysyłał dreszcze pod moją skórę.

"Więc co, jesteś strażnikiem?" warknęłam. "Jakimś królewskim psem tropiącym niegrzeczne wilczyce?"

Uśmiechnął się, powoli i niebezpiecznie. "Coś w tym rodzaju."

Żołądek mi się przewrócił. Powinnam była wyjść. Powinnam była wymyślić jakąś wymówkę i wyjść dramatycznie. Ale nie zrobiłam tego.

Zamiast tego wpatrywałam się w niego, jakbym chciała wypalić w pamięci sposób, w jaki na mnie patrzył.

"Nie powinno cię tu być," powiedział.

"A jednak... jestem."

Przyglądał mi się przez długą chwilę, jakby próbował coś wyczytać zza moich oczu.

Nie drgnęłam. W końcu powiedział, cicho i pewnie, "Oni nie są na ciebie gotowi."

Moje serce się zatrzymało.

"Co?"

Podszedł bliżej. "Ci na dole. Rada. Dziedzice. Ci, którzy myślą, że właśnie wybiorą narzeczoną. Nie są na ciebie gotowi."

Przełknęłam ślinę. "Nawet mnie nie znasz."

Nie mrugnął. "Nie muszę."

Coś ostrego i gorącego skręciło się we mnie. To nie było tylko pożądanie, to był jakiś rodzaj rozpoznania. Jakby jego głos otworzył we mnie coś dawnego.

Jakbym słyszała go wcześniej, nawet jeśli nie wiedziałam kiedy.

Nienawidziłam tego, że chciałam usłyszeć więcej. Nienawidziłam tego, że byłam ciekawa. A najbardziej nienawidziłam tego, że wciąż tam stałam, z zapartym tchem, udając, że mam kontrolę, gdy jej nie miałam.

"Kim jesteś?" szepnęłam ponownie. Umierałam z ciekawości.

Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się w stronę okna, jego srebrne oczy błysnęły w świetle księżyca.

"Powinnaś iść," powiedział. "Zanim znajdzie cię ktoś mniej wyrozumiały."

Nie ruszyłam się. Spojrzał przez ramię. "Teraz."

Więc odwróciłam się i przeszłam obok niego, każdy krok ciężki od wszystkiego, czego nie powiedziałam. A gdy dotarłam do drzwi, wymruczał za mną - "Następnym razem załóż cichsze buty."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Wiesz, jak to jest, gdy ktoś mieszka w twojej głowie za darmo? I mam na myśli naprawdę mieszka - z meblami, kominkiem, może nawet z cholerną filiżanką parującej herbaty na parapecie, podczas gdy rozgaszcza się w każdym zakamarku twoich myśli.

Właśnie to robił ze mną ten nieznajomy.

Ten z wieży. Srebrne oczy jak zamrożony ogień, palące zimnem i bezlitosne. Ten, który przyłapał mnie na gorącym uczynku z rejestrem w dłoni, a mimo to pozwolił mi odejść.

Nie dotknął mnie - nawet mi nie groził. Nie zażądał mojego imienia ani nie zaciągnął przed radę, jak zrobiłaby każda rozsądna osoba.

Po prostu na mnie patrzył. Naprawdę patrzył. Jakby widział na wylot każde kłamstwo, które kiedykolwiek powiedziałam, każdą maskę, którą kiedykolwiek nosiłam, każdy desperacki plan, który kiedykolwiek stworzyłam. A potem te słowa, wypowiedziane jak proroctwo: "Oni nie są na ciebie gotowi."

Od tamtej pory nie spałam dobrze. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, słyszałam ten głos - niski i szorstki, i absolutnie pewny. Odtwarzałam każdą sekundę: sposób, w jaki poruszał się przez cienie, jakby były jego własnością, jak powietrze zdawało się uginać wokół niego, jak moje serce waliło o żebra, gdy nasze spojrzenia się spotkały.

Czy był strażnikiem? Niemożliwe. Strażnicy nie poruszają się w ten sposób, nie mówią tak.

Kandydat? Może, ale dziedzice nie mieli przybyć przez kolejny tydzień. Harmonogram był święty, niezmienny.

Więc kim, do cholery, on był?

Wciąż się nad tym zastanawiałam, siedząc przed lustrem w komunalnej przebieralni, nakładając księżycowy połysk na obojczyki.

Rytuał przygotowań przed drugą ceremonią zawsze był chaosem - trzydzieści dziewczyn stłoczonych w jednej przestrzeni, wszystkie zdesperowane i błyszczące, i ostre od ambicji.

"O moja bogini, słyszałyście?" Głos Seraphiny przeciął gwar jak ostrze. Praktycznie wibrowała z podekscytowania, jej dłonie trzepotały, gdy mówiła. "Alfa dziedzic Hector będzie tu dziś wieczorem!"

Pokój eksplodował.

"Hector?" ktoś pisnął. "TEN Hector Veylor? Sam książę duch?"

"Ten, którego nikt nie widział od trzech lat," dodała inna dziewczyna, pochylając się konspiracyjnie. "Mówią, że pojawia się tylko dla krwi lub bitwy."

"Słyszałam, że jest absolutnie dziki," powiedziała Cressa, dziewczyna w niebieskiej koronce, której ojciec posiadał połowę dzielnicy portowej. Jej uśmiech był wystarczająco ostry, by ciąć szkło. "Tak, rozszarpie-ci-gardło-a-ty-wciąż-będziesz-błagać-o-więcej rodzaj bezwzględności."

"Boże, mam nadzieję," zachichotała ktoś inny. "Chcę, żeby mój Alfa był niebezpieczny."

"Oszczędzałam się latami, myśląc o nim," oznajmiła śmiało Cressa, kompletnie bezwstydna. "Jeśli zechce mnie zgiąć i wziąć w każdej możliwej pozycji, podziękuję i wygnę plecy jeszcze piękniej."

"Cressa!" Kilka dziewczyn westchnęło w udawanym przerażeniu, ale wszystkie pochylały się bliżej, głodne więcej szczegółów.

"Co? Wszystkie wiemy, o co w tym naprawdę chodzi. Selekcja nie jest jakąś romantyczną bajką - chodzi o udowodnienie, że potrafisz zaspokoić potrzeby Alfy. Wszystkie z nich."

Rozpłynęły się w piskach i udawanych klapsach, i bezdechu spekulując, czego Hector Veylor może chcieć od swojej Luny. Przewróciłam oczami tak mocno, że prawie zobaczyłam swoje poprzednie życia.

Nie dlatego, że były zdesperowane - nie winiłam ich za to. Desperacja była przynajmniej szczera. Ale dlatego, że myślały, że chodzi tu o pożądanie, o przeznaczenie, o zostanie wybraną i zerżniętą, i poklepaną po głowie jak grzeczne małe wilki.

Nie miały pojęcia, że to nie chodziło o znalezienie partnera. To była kwestia przetrwania. I może, jeśli będę miała dużo szczęścia, uzyskania po drodze jakichś odpowiedzi.

Ceremonia Szału była najniebezpieczniejszą częścią całego procesu Selekcji. Była to starożytna tradycja - starsza niż rady, starsza niż spisane prawa.

Kiedy nasi przodkowie byli naprawdę dzicy, niesparowane wilki gromadziły się podczas pełni księżyca, przyciągane przez zapach i instynkt, i prymitywną potrzebę znalezienia swojej pary.

Teraz było to kontrolowane, cywilizowane, sterylne. Ale wciąż śmiertelne.

Zawiązali nam oczy jedwabiem pachnącym lawendą i kłamstwami. Nie powiedziano nam, ilu kandydatów wpuszczono do komnaty - mogło być pięciu, mogło być piętnastu. Liczby zmieniały się co roku, trzymane w tajemnicy, by zachować element prawdziwego wyboru.

Nasze zapachy były zamaskowane olejkami i kadzidłem. Zasady były proste: żadnych trwałych oznaczeń, żadnej wymiany imion, żadnych pełnych przemian. Pocałunki były dozwolone. Lekkie dotyki były oczekiwane.

Wszystko inne miało być zabronione.

Miało być.

Moje serce waliło pod opaską, gdy stałam w kręgu z innymi dziewczętami. Komnata była duża - mogłam to stwierdzić po sposobie, w jaki odbijały się dźwięki - ale czułam się jak w pułapce. Kroki krążyły wokół nas jak drapieżniki polujące na ofiarę. Warknięcie zagrzmiało gdzieś po mojej lewej. Nerwowy śmiech wybuchnął za mną.

Wtedy to usłyszałam: ostry wdech dziewczyny, a potem miękki jęk. Ktoś już łamał zasady.

Ktoś podszedł blisko mnie. Za blisko. Czułam ciepło ciała promieniujące na moją skórę, czułam zapach skóry i sosny, i coś ostrzejszego pod spodem - może desperację. Albo głód.

Gorący oddech musnął mój policzek. Instynktownie odwróciłam twarz.

"Nie bądź nieśmiała, piękna," głos wymruczał przy moim uchu. Jego ręce znalazły moje ramiona, palce wbijały się tuż poniżej granicy bólu. "Zobaczmy, co ukrywasz pod tym całym nastawieniem."

Jego usta przycisnęły się do mojej szczęki, niechlujnie i zaborc zo. Wzdrygnęłam się mocno.

"Powiedziałem, nie bądź nieśmiała." I tak sięgnął po moje usta, przyciskając swoje bez żadnej finezji. Jego język wtargnął między moje wargi, jakby podbijał terytorium, a nie zalecał się do potencjalnej partnerki.

Szarpnęłam się do tyłu, czując mdłości podchodzące do gardła. "Zejdź ze mnie-"

Nie zszedł. Jego uchwyt się zacisnął, a ja poczułam, jak moje dłonie zaciskają się w pięści, gotowe złamać mu nos, z opaską czy bez.

Wtedy powietrze się zmieniło.

Jakby cała sala wstrzymała oddech. Dźwięk przeciął komnatę - nie głośny, ale ostry jak ostrze. Głęboki. Zaborczy. Absolutnie śmiercionośny.

Warknięcie Alfy, który nie przyjmuje sprzeciwu.

"Moja."

To jedno słowo. Ten głos. Zamarłam całkowicie, każdy mięsień w moim ciele napięty do granic. Ręce na moich ramionach natychmiast zniknęły. Kandydat, który mnie całował, cofnął się tak szybko, że słyszałam, jak wpada na kogoś innego.

Cisza opadła jak kurtyna. Nawet inne pary przestały to, co robiły.

Powietrze stało się elektryczne, naładowane mocą, która sprawiała, że moja skóra brzęczała, a mój wilk skomlał w rozpoznaniu. Nie ruszyłam się. Nie mogłam się ruszyć. Ten głos - niski i szorstki, i absolutnie pewny - był wypalony w mojej pamięci.

To był on. Nieznajomy z wieży.

Nie powiedział nic więcej. Nie podszedł. Ale jego obecność wypełniła przestrzeń wokół mnie jak dym, jak cień, jak coś, przed czym nie mogłam uciec, nawet gdybym chciała.

Drugi kandydat wymamrotał coś niezrozumiałego i szybko się wycofał, jego kroki cichły w kierunku drugiej strony komnaty. A ja wciąż tam stałam, drżąc pod jedwabiem i sekretami, czując się naznaczona w sposób, który nie miał nic wspólnego z zębami czy pazurami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Virgin Luna Bride

Virgin Luna Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa