„O bogini, nie mogę przestać o nim myśleć”, jęknęłam, opadając dramatycznie na łóżko Morgan, jakby moja dusza właśnie została osobiście zdradzona przez los.
Morgan nawet nie podniosła wzroku znad ostrzenia jednego ze swoich noży do rzucania. Jej brwi tylko się uniosły. „O czym ty znowu mówisz?”
Przeturlałam się, wsadziłam twarz w jej poduszkę i wymamrotałam: „O nieznajomym.”
„Nieznajomy?” Jej ręka zamarła w połowie ruchu ostrza. „Jaki nieznajomy?”
Podniosłam głowę i westchnęłam jak główna bohaterka tragicznego romansidła w blasku księżyca.
„Ten, który przyłapał mnie w wieży tej jednej nocy przed Igrzyskami. A potem… szepnął ‘moja’ podczas wczorajszej ceremonii szału.”
„Czekaj, Lyss.” Zmrużyła oczy, a potem wstała, cała energia starszej kuzynki w gotowości. „Co masz na myśli, mówiąc, że przyłapał cię w wieży?! Od kiedy zakradasz się na zakazane piętra jak jakaś dzika łotrzyca? Nie mówiłam ci, żebyś tak nie robiła?!”
„Zawsze? I od kiedy w ogóle cię słucham?” odparłam słabo.
„Dziewczyno, przysięgam—” zaczęła krążyć po pokoju. „O mało nie zostałaś zdyskwalifikowana, a ty wzdychasz do tajemniczego typa, który być może jest przestępcą. Co jest z tobą nie tak?”
Podparłam się na łokciach. „Po pierwsze, nie jest przestępcą. Pozwolił mi odejść.”
„Och, jaki szlachetny,” rzuciła sarkastycznie.
„I mnie nie dotknął. Powiedział tylko jedno słowo. Jedno. I wstrząsnęło mną.”
Morgan przewróciła oczami tak mocno, że myślałam, że jej wypadną. „Więc teraz kręcą cię mrukliwi faceci, którzy szepczą rzeczy podczas świętych prób?”
„Najwyraźniej!”
„Księżycu, miej litość,” jęknęła. „Jesteś beznadziejna.”
„Obłąkańczo ciekawska,” poprawiłam ją z przymrużeniem oka.
Wskazała na mnie nożem. „Zaciągam twoje wścibskie, wilcze ja na targ. Musisz się uziemić.”
Nie kłóciłam się. Kilka minut później przeciskałyśmy się przez brukowane uliczki, a słońce ledwo ogrzewało kamienie pod naszymi butami.
Targ pachniał jak dom—słodki chleb miodowy, mięso pieczone w przyprawach, rozgnieciona lawenda i świeży deszcz na starym kamieniu. Trzymałam się blisko Sariah, gdy targowała się o suszone zioła i wosk do strzał, a moje oczy skanowały stragany, jakby gdzieś miał się pojawić błysk srebrnych oczu.
„Hej,” powiedziałam, ciągnąc ją za rękaw. „Mogę iść po miskę płatków z księżycowych owoców?”
Morgan uniosła brew. „Aż tak jesteś uzależniona od tego słodkiego bałaganu?”
„Smakuje jak światło gwiazd. Po prostu nie rozumiesz.”
„Idź, zanim kolejka się wydłuży. I nie ganiaj za nieznajomymi, przysięgam—”
„Będę grzeczna,” skłamałam, już półbiegiem gnając w stronę stoiska.
Sprzedawca już był w połowie przygotowywania wielkiej porcji—cienkie, kruche ciasto nasączone chłodnym syropem i posypane rozgniecionymi księżycowymi owocami oraz złotym pyłem.
Podskakiwałam lekko na palcach, czekając na swoją kolej. Wtedy ktoś wpadł na moje ramię.
„Hej! Uważaj,” warknęłam, chwytając sukienkę.
Osoba się nie odezwała i kiedy po prostu szła dalej, zmarszczyłam brwi.
Była zakryta od stóp do głów długim, zakapturzonym płaszczem, takim, w którym nikt nie chce, by rozpoznano jego twarz. Podejrzane, co?
Już miałam przewrócić oczami i odwrócić się z powrotem—aż coś upadło na ziemię.
Naszyjnik.
Schyliłam się, podniosłam go. Prosty, ale stary, zużyty metal z wyrytym z tyłu sygnetem. Wstałam, unosząc go. „Hej! Zgubiłeś— Hej, czekaj!”
Postać już lawirowała przez tłum, szła szybko. Może aż za szybko.
Nawet się nie zastanawiałam, gdy ruszyłam za nią.
Przekręcałyśmy się między straganami z owocami, koło tkaczy, aż do alejki, która dzieliła targ na górny plac. Zawołałam jeszcze raz: „Hej! Zgubiłeś coś!”
Zero odpowiedzi. Biegłam szybciej. Gdy tylko skręcił w zacienioną wnękę, dogoniłam go. „Czekaj!” zawołałam.
Postać odwróciła się i kiedy kaptur opadł, zatrzymałam się w miejscu.
To był on. Gość z wieży. Te same tajemnicze oczy, srebro i ogień, lód i wściekłość.
Mrugnął do mnie raz. „Teraz mnie śledzisz, mała wilczyco?”
„Absolutnie nie.” Zatkało mnie i wyciągnęłam naszyjnik. „Zgubiłeś to.”
Jego wyraz twarzy się zmienił. Nie gniew. Coś innego. Oczy rozszerzyły mu się lekko, gdy wyciągnął rękę i musnął palcami moje.
„To… to dla mnie bardzo ważne,” powiedział głosem niższym, niż go zapamiętałam. Delikatniejszym. „Dziękuję.”
Wpatrywałam się. „Więc… powiesz mi teraz, jak masz na imię?”
Otworzył usta. Już miał odpowiedzieć. I wtedy—
„Hector Veylor, Ty Magneto na Wilczyce, możesz się pospieszyć? Spóźniamy się! Chyba, że chcesz po drodze złapać jeszcze więcej tajemniczych dziewczyn!”
Mój mózg się zresetował.
To jest ten Hector cholerny Veylor?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Co do cholery?
Tajemniczy nieznajomy, ten, który przyłapał mnie w wieży, który wyszeptał „moja” podczas ceremonii, który sprawiał, że krew śpiewała mi w żyłach—czy to był Hector Veylor?
Sam Milczący Dziedzic? Bogini na wysokościach, chyba sobie żartujesz.
Nogi się pode mną ugięły i rynek zawirował wokół mnie, gdy ciężar tej świadomości spadł na mnie z hukiem.
Za każdym razem, gdy wstrzymywałam oddech, za każdym razem, gdy moja skóra mrowiła bez wyraźnego powodu—wiedziałam, że to przez niego. Hector. Nieznajomy z wieży. Najniebezpieczniejszy alfa-dziedzic w królestwie. I jakoś ten, który na stałe zajął miejsce w mojej głowie. Nawet mnie nie dotknął—nie do końca—a mimo to moje ciało reagowało, jakby pamiętało coś, czego mój umysł jeszcze nie odkrył.
Hector stał nieruchomo, srebrne oczy szeroko otwarte z czymś, co wyglądało na rezygnację. Jego przyjaciel już go odciągnął, ale teraz Hector strząsnął go z siebie z ledwo powstrzymywaną brutalnością.
„Muszę iść,” powiedział, jego głos był szorstki i napięty. Brzmiało to, jakby słowa wyrywały mu się z gardła.
„Czekaj—” zrobiłam krok do przodu, rozpaczliwie szukając odpowiedzi, wyjaśnień, czegokolwiek, co pozwoliłoby mi zrozumieć ten chaos.
Ale on już się cofał, kręcąc głową. „Nie mogę. Nie tutaj. Nie teraz.”
„Hector—”
„Nie.” To jedno słowo trzasnęło jak bat. Jego dłonie zacisnęły się w pięści przy bokach, całe ciało emanowało napięciem. „Po prostu... nie.”
A potem odwrócił się i odszedł, zostawiając mnie stojącą jak idiotkę, z sercem tłukącym się o żebra.
Bez wyjaśnienia. Bez obietnic rozmowy później. Nic.
Tylko utrzymujący się zapach cedru i księżycowej poświaty oraz druzgocąca świadomość, że zostałam z kimś zagrana.
„Lyss! Tu jesteś!” Głos Morgan przeciął moją spiralę upokorzenia.
Zjawiła się przy mnie, ramiona pełne towarów z targu, po czym natychmiast wszystko upuściła, gdy zobaczyła moją twarz.
„Krew Księżyca, co się stało? Wyglądasz tak, jakby ktoś właśnie powiedział ci, że królestwo płonie.”
Nie mogłam mówić. Nie byłam w stanie uformować słów, by wyjaśnić tę katastrofę.
Morgan chwyciła mnie za ramiona, jej uścisk był na tyle mocny, że mógł zostawić siniaki. „Lyssira Fowler, mów do mnie natychmiast. Co się dzieje?”
„To on,” w końcu wykrztusiłam.
„On kto?”
„Nieznajomy. Ten z wieży.” Mój głos załamał się. „To Hector Veylor.”
Kolor odpłynął z twarzy Morgan tak szybko, że naprawdę myślałam, że za chwilę zemdleje na środku rynku. Ręce powędrowały jej do ust, oczy rozszerzyły się z absolutnego przerażenia.
„Nie,” wyszeptała. „Nie, nie, nie. Powiedz, że kłamiesz.”
„Chciałabym.”
„Skąd wiesz? Jesteś pewna? Może się mylisz—”
„Jego przyjaciel zawołał go po imieniu. Tuż przede mną.” Gorycz płynęła z mojego głosu jak trucizna. „Nazwawszy go 'Hectorem Veylorem, Magnesem na Wilczyce.'”
Twarz Morgan przeszła z bieli w zieleń. Rzeczywiście się zachwiała i musiałam złapać ją za ramię, żeby nie upadła.
„O, Lyss,” wyszeptała. „O, Bogini Księżyca, miej nas w opiece.”
„Nie jest aż tak źle—”
„Nie jest aż tak źle?!” Głos Morgan podskoczył tak wysoko, że aż pękł.
Kilku handlarzy odwróciło się w naszą stronę. Chwyciła mnie za ramię i pociągnęła z dala od tłumu, do zacienionej wnęki między dwoma stoiskami.
„Lyssira, masz pojęcie, co zrobiłaś?” Jej oczy były dzikie, przerażone. „Hector Veylor nie rozmawia ot tak z przypadkowymi wilczycami. On nie flirtuje. On nie gra w żadne gierki. Ten samiec ledwo przyjmuje do wiadomości, że inni ludzie istnieją!”
„Może właśnie o to chodziło—to była tylko gra.”
„Nie.” Morgan gwałtownie pokręciła głową. „Nic nie rozumiesz. Są opowieści o krwi Veylorów, o tym, co się dzieje, gdy znajdą swoją—” Urwała nagle, a twarz jej poszarzała.
„Swoją co?”
„Swoją prawdziwą partnerkę.”
Te słowa uderzyły mnie jak kubeł lodowatej wody. „Czekaj, czekaj, czekaj. To nie— My nie—”
„Lyss, posłuchaj mnie bardzo uważnie.” Głos Morgan obniżył się niemal do szeptu. „Ród Veylorów nie zakochuje się zwyczajnie. Oni się odciskają. Łączą się tak całkowicie ze swoją wybraną partnerką, że rozłąka staje się fizycznym cierpieniem. Ojciec Hectora niemal umarł, kiedy jego matka odebrała sobie życie, bo nie mógł znieść zerwanego połączenia.”
Żołądek mi się ścisnął. „To tylko opowieści—”
„Jego matka Elena oszalała przez wymuszoną więź podczas Igrzysk Dziewic. Nie poradziła sobie z tym, że została złączona z kimś, kto nie był jej prawdziwym partnerem. To zniszczyło ją od środka.” Sariah zacisnęła mocniej palce na moich ramionach. „Ale Hector— Hector nigdy nie okazał zainteresowania żadną inną. Nigdy. Fakt, że spojrzał na ciebie choć raz…”
Urwała, a jej wyraz twarzy stawał się coraz bardziej przerażony.
„Czego mi nie mówisz?”
„Jeśli jesteś jego prawdziwą partnerką, jeśli więź zaczyna się tworzyć…” Głos Sariah drżał. „Lyss, ty już jesteś w grze, ale jeśli zostaniesz jego wybraną wilczycą… O Bogini, nawet nie chcę o tym myśleć… Jeśli będziesz zmuszona związać się z nim zanim będziesz gotowa, zanim połączenie stanie się naturalne—”
„Skończę jak jego matka.”
„Albo on skończy jak jego ojciec—na wpół szalony z miłości do kogoś, kto nie potrafi kochać go z wzajemnością.”
Znaczenie tych słów uderzyło mnie jak fala przypływu. Każda chwila między mną a Hectorem nagle nabrała złowrogiego wydźwięku. Jego opiekuńczość, jego powściągliwość, wyraźna walka o samokontrolę—co jeśli to nie była szlachetność? Co jeśli to była desperacja?
„Muszę trzymać się od niego z daleka,” powiedziałam bardziej do siebie niż do Morgan.
„Tak. Absolutnie tak!” kiwnęła gorączkowo głową. „Cokolwiek myślisz, że czujesz, jakiekolwiek przyciąganie—może być początkiem końca. Dla was obojga.”
Ale nawet kiedy się zgadzałam, nawet kiedy obiecałam unikać Hectora Veylora za wszelką cenę, nie mogłam zapomnieć spojrzenia w jego srebrnych oczach, kiedy odchodził.
To nie była ulga. To była agonia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Byłam przykuta do kamiennego ołtarza, srebrne kajdany paliły moje nadgarstki i kostki. Komnata była ciemna, rozświetlona jedynie migoczącym światłem pochodni, które rzucało tańczące cienie na ściany.
"Uciekłaś ode mnie." Głos Hectora dobiegł z ciemności, szorstki od ledwo powstrzymywanej furii.
Próbowałam mówić, ale moje gardło było surowe, obolałe.
Wyszedł na światło i wstrzymałam oddech. Był bez koszuli, jego potężna klatka piersiowa pokryta bliznami i lśniąca od potu. Jego oczy płonęły srebrnym ogniem, dzikie i zdesperowane.
"Myślałaś, że możesz się ukryć? Że cię nie znajdę?" Podszedł bliżej i mogłam dostrzec szaleństwo czające się za jego pięknem. "Jesteś moja, Lyssiro. Byłaś moja od momentu, gdy włamałaś się do tej wieży."
"Proszę," zdołałam wyszeptać.
"Proszę co?" Jego dłoń przesunęła się po moim nagim udzie, zostawiając ogniste ślady. "Żebym cię wypuścił? Żebym przestał pragnąć cię tak mocno, że mnie to zabija?" Jego śmiech był złamany, wykrzywiony. "Jest na to za późno, mały wilczku. Za późno dla nas obojga."
Jego usta gwałtownie opadły na moje, agresywne i zdesperowane.
Czułam krew - jego czy moją, nie mogłam stwierdzić. Jego ręce błądziły po moim ciele z miażdżącą intensywnością, zawłaszczając każdy cal skóry.
"Nie możesz mnie opuścić," warknął przy mojej szyi. "Nie kiedy jesteś jedyną rzeczą, która utrzymuje mnie przy zdrowych zmysłach. Nie kiedy straciłem już wszystko inne."
"Hector, przestań-"
"Nie." Jego zęby drasnęły mój puls. "Chciałaś potwora, prawda? Niebezpiecznego Cichego Dziedzica, o którym wszyscy szepczą? Więc proszę, oto jestem."
Jego dłoń zacisnęła się na moich włosach, odchylając moją głowę, by odsłonić szyję. "Zamierzam cię naznaczyć. Zawłaszczyć. Pieprzyć, aż zapomnisz własne imię i będziesz pamiętać tylko moje."
"Nie chcę tego-"
"Kłamczucha." Jego wolna ręka odnalazła moje centrum, gładząc wilgoć, której nie mogłam zaprzeczyć. "Twoje ciało wie, czego chce, nawet jeśli twój umysł z tym walczy. Jesteś mokra dla mnie, mały wilczku. Zdesperowana."
"Nie-"
"Tak." Jego palce krążyły wokół mojej łechtaczki z szaloną precyzją. "Powiedz moje imię. Błagaj mnie, żebym cię wziął."
"Nigdy."
Jego oczy błysnęły gniewem i czymś mroczniejszym. "W takim razie cię zmuszę."
Obudziłam się z jękiem, moje ciało było zlane potem i drżało z potrzeby mimo horroru snu. Moje łono pulsowało niespełnionym pragnieniem, a wstyd palił mnie przez zdradę mojego ciała.
Sen wydawał się zbyt realny, zbyt żywy. Jakby gdzieś w ciemności Hector Veylor śnił tę samą pokręconą fantazję.
A najstraszniejszą częścią nie była przemoc ani zawłaszczenie.
To było to, jak bardzo tego pragnęłam.
* * *
Próba Fizycznego Wiązania była koszmarem przebranym za ceremonię.
Arena została przekształcona w coś, co wyglądało jak pokręcony ślubny ołtarz.
Dwadzieścia ozdobnych piedestałów ustawionych w okrąg, każdy zwieńczony srebrnymi kajdanami, które złowrogo lśniły w świetle pochodni. Wilczyce stały obok przydzielonych im platform, ich twarze wyrażały emocje od przerażenia przez rezygnację po absolutną furię.
Ja zdecydowanie należałam do tej ostatniej kategorii.
"Panie, proszę zająć pozycje," ogłosił Mistrz Prób z chorobliwą wesołością.
Był to tęgi mężczyzna o martwych oczach, który mówił o wymuszonym wiązaniu, jakby to było przyjęcie herbaciane. "Pamiętajcie, to święty rytuał. Jesteście tu, by służyć waszym przyszłym Alfom."
"Służyć moją dupą," mruknęła Cressa z platformy obok mojej.
Wcześniej była jedną z chichrających się, ale rzeczywistość sytuacji szybko ją otrzeźwiła.
"Dosłownie, prawdopodobnie," odpowiedziałam szeptem, otrzymując ostre spojrzenie od jednego z asystentów.
Pozostali kandydaci weszli na arenę jak zdobywczy wojownicy.
Darius Blackthorne wkroczył pierwszy, z arogancko wypiętą piersią. Marcus Sonwood podążał za nim, wyglądając na wyrachowanego i zimnego. Dwóch innych, których ledwo rozpoznawałam, zamykało pochód.
A potem wszedł Hector.
Wstrzymałam oddech mimo wszystko. Poruszał się jak płynny cień, cichy i drapieżny. Jego srebrne oczy omiotły arenę, przyjmując układ z wyraźnym obrzydzeniem.
Kiedy jego wzrok odnalazł mój, coś przemknęło przez jego twarz - gniew, determinacja, coś innego, czego nie potrafiłam nazwać.
"Panowie!" Mistrz Prób klasnął w dłonie. "Dziś macie okazję zawłaszczyć wybraną partnerkę poprzez święte wiązanie. Każda z pań zostanie przypięta do swojej platformy. Będziecie mieli trzydzieści minut na wywołanie więzi przez dotyk, zapach lub dominację. Sukces oznacza natychmiastowe zawłaszczenie i wycofanie się z Gier jako związana para."
Mój żołądek się przewrócił. Wokół kręgu inne wilczyce były już przypinane srebrnymi kajdanami. Metal będzie palił skórę zmiennokształtnych, utrzymując nas słabe i uległe.
"To barbarzyńskie," powiedziałam wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli.
Uśmiech Mistrza Prób ani drgnął. "Panno Fowler, proszę zająć pozycję."
"Nie."
Słowo zabrzmiało w arenie jak dzwon. Rozmowy ustały. Głowy się odwróciły. Wyraz twarzy Mistrza Prób pociemniał.
"Słucham?"
"Powiedziałam nie. Nie dam się przykuć jak bydło dla waszej rozrywki."
"Zasady wyraźnie stanowią-"
"Zasady są gówno warte." Skrzyżowałam ramiona, stanęłam pewnie. "Chcecie testować więzi? W porządku. Testujcie je bez zamieniania nas w bezbronne bydło."
Szemranie przeszło przez tłum. Niektórzy z aprobatą, inni zgorszeni. Widziałam, jak kilka innych wilczyc prostuje się, ośmielonych moim sprzeciwem.
"Podoba mi się jej duch." Darius wystąpił naprzód, jego oczy błyszczały zainteresowaniem. "Nie martw się, kochanie, złamię cię delikatnie."
Niedbałe okrucieństwo w jego głosie sprawiło, że skóra mi ścierpła. "Dotknij mnie, a stracisz rękę, Blackthorne."
"Zawzięta," zaśmiał się, bogato i protekcjonalnie. "W porządku, lubię wyzwania."
"To nie jest wyzwanie," głos Hectora przeciął arenę jak ostrze. "To napaść z oficjalną sankcją."
Wszystkie oczy zwróciły się ku niemu. Cichy Dziedzic rzadko się odzywał, a kiedy to robił, ludzie słuchali. Jego srebrne spojrzenie było utkwione w Mistrzu Prób z niewątpliwą pogardą.
"Tradycja trwa od wieków-" zaczął Mistrz Prób.
"Tradycja zbudowana na strachu i kontroli." Głos Hectora pozostał spokojny, ale widziałam napięcie w jego ramionach. "Niezbyt święta, prawda?"
"Lordzie Veylor, jeśli czuje się pan niekomfortowo z przebiegiem wydarzenia, może się pan wycofać-"
"Nie wycofuję się." Oczy Hectora odnalazły moje przez arenę. "Ale nie będę uczestniczył w gwałcie przebranym za rytuał."
Przesuń w górę, aby kontynuować