Wiesz, jak to jest, gdy ktoś mieszka w twojej głowie za darmo? I mam na myśli naprawdę mieszka - z meblami, kominkiem, może nawet z cholerną filiżanką parującej herbaty na parapecie, podczas gdy rozgaszcza się w każdym zakamarku twoich myśli.
Właśnie to robił ze mną ten nieznajomy.
Ten z wieży. Srebrne oczy jak zamrożony ogień, palące zimnem i bezlitosne. Ten, który przyłapał mnie na gorącym uczynku z rejestrem w dłoni, a mimo to pozwolił mi odejść.
Nie dotknął mnie - nawet mi nie groził. Nie zażądał mojego imienia ani nie zaciągnął przed radę, jak zrobiłaby każda rozsądna osoba.
Po prostu na mnie patrzył. Naprawdę patrzył. Jakby widział na wylot każde kłamstwo, które kiedykolwiek powiedziałam, każdą maskę, którą kiedykolwiek nosiłam, każdy desperacki plan, który kiedykolwiek stworzyłam. A potem te słowa, wypowiedziane jak proroctwo: "Oni nie są na ciebie gotowi."
Od tamtej pory nie spałam dobrze. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, słyszałam ten głos - niski i szorstki, i absolutnie pewny. Odtwarzałam każdą sekundę: sposób, w jaki poruszał się przez cienie, jakby były jego własnością, jak powietrze zdawało się uginać wokół niego, jak moje serce waliło o żebra, gdy nasze spojrzenia się spotkały.
Czy był strażnikiem? Niemożliwe. Strażnicy nie poruszają się w ten sposób, nie mówią tak.
Kandydat? Może, ale dziedzice nie mieli przybyć przez kolejny tydzień. Harmonogram był święty, niezmienny.
Więc kim, do cholery, on był?
Wciąż się nad tym zastanawiałam, siedząc przed lustrem w komunalnej przebieralni, nakładając księżycowy połysk na obojczyki.
Rytuał przygotowań przed drugą ceremonią zawsze był chaosem - trzydzieści dziewczyn stłoczonych w jednej przestrzeni, wszystkie zdesperowane i błyszczące, i ostre od ambicji.
"O moja bogini, słyszałyście?" Głos Seraphiny przeciął gwar jak ostrze. Praktycznie wibrowała z podekscytowania, jej dłonie trzepotały, gdy mówiła. "Alfa dziedzic Hector będzie tu dziś wieczorem!"
Pokój eksplodował.
"Hector?" ktoś pisnął. "TEN Hector Veylor? Sam książę duch?"
"Ten, którego nikt nie widział od trzech lat," dodała inna dziewczyna, pochylając się konspiracyjnie. "Mówią, że pojawia się tylko dla krwi lub bitwy."
"Słyszałam, że jest absolutnie dziki," powiedziała Cressa, dziewczyna w niebieskiej koronce, której ojciec posiadał połowę dzielnicy portowej. Jej uśmiech był wystarczająco ostry, by ciąć szkło. "Tak, rozszarpie-ci-gardło-a-ty-wciąż-będziesz-błagać-o-więcej rodzaj bezwzględności."
"Boże, mam nadzieję," zachichotała ktoś inny. "Chcę, żeby mój Alfa był niebezpieczny."
"Oszczędzałam się latami, myśląc o nim," oznajmiła śmiało Cressa, kompletnie bezwstydna. "Jeśli zechce mnie zgiąć i wziąć w każdej możliwej pozycji, podziękuję i wygnę plecy jeszcze piękniej."
"Cressa!" Kilka dziewczyn westchnęło w udawanym przerażeniu, ale wszystkie pochylały się bliżej, głodne więcej szczegółów.
"Co? Wszystkie wiemy, o co w tym naprawdę chodzi. Selekcja nie jest jakąś romantyczną bajką - chodzi o udowodnienie, że potrafisz zaspokoić potrzeby Alfy. Wszystkie z nich."
Rozpłynęły się w piskach i udawanych klapsach, i bezdechu spekulując, czego Hector Veylor może chcieć od swojej Luny. Przewróciłam oczami tak mocno, że prawie zobaczyłam swoje poprzednie życia.
Nie dlatego, że były zdesperowane - nie winiłam ich za to. Desperacja była przynajmniej szczera. Ale dlatego, że myślały, że chodzi tu o pożądanie, o przeznaczenie, o zostanie wybraną i zerżniętą, i poklepaną po głowie jak grzeczne małe wilki.
Nie miały pojęcia, że to nie chodziło o znalezienie partnera. To była kwestia przetrwania. I może, jeśli będę miała dużo szczęścia, uzyskania po drodze jakichś odpowiedzi.
Ceremonia Szału była najniebezpieczniejszą częścią całego procesu Selekcji. Była to starożytna tradycja - starsza niż rady, starsza niż spisane prawa.
Kiedy nasi przodkowie byli naprawdę dzicy, niesparowane wilki gromadziły się podczas pełni księżyca, przyciągane przez zapach i instynkt, i prymitywną potrzebę znalezienia swojej pary.
Teraz było to kontrolowane, cywilizowane, sterylne. Ale wciąż śmiertelne.
Zawiązali nam oczy jedwabiem pachnącym lawendą i kłamstwami. Nie powiedziano nam, ilu kandydatów wpuszczono do komnaty - mogło być pięciu, mogło być piętnastu. Liczby zmieniały się co roku, trzymane w tajemnicy, by zachować element prawdziwego wyboru.
Nasze zapachy były zamaskowane olejkami i kadzidłem. Zasady były proste: żadnych trwałych oznaczeń, żadnej wymiany imion, żadnych pełnych przemian. Pocałunki były dozwolone. Lekkie dotyki były oczekiwane.
Wszystko inne miało być zabronione.
Miało być.
Moje serce waliło pod opaską, gdy stałam w kręgu z innymi dziewczętami. Komnata była duża - mogłam to stwierdzić po sposobie, w jaki odbijały się dźwięki - ale czułam się jak w pułapce. Kroki krążyły wokół nas jak drapieżniki polujące na ofiarę. Warknięcie zagrzmiało gdzieś po mojej lewej. Nerwowy śmiech wybuchnął za mną.
Wtedy to usłyszałam: ostry wdech dziewczyny, a potem miękki jęk. Ktoś już łamał zasady.
Ktoś podszedł blisko mnie. Za blisko. Czułam ciepło ciała promieniujące na moją skórę, czułam zapach skóry i sosny, i coś ostrzejszego pod spodem - może desperację. Albo głód.
Gorący oddech musnął mój policzek. Instynktownie odwróciłam twarz.
"Nie bądź nieśmiała, piękna," głos wymruczał przy moim uchu. Jego ręce znalazły moje ramiona, palce wbijały się tuż poniżej granicy bólu. "Zobaczmy, co ukrywasz pod tym całym nastawieniem."
Jego usta przycisnęły się do mojej szczęki, niechlujnie i zaborc zo. Wzdrygnęłam się mocno.
"Powiedziałem, nie bądź nieśmiała." I tak sięgnął po moje usta, przyciskając swoje bez żadnej finezji. Jego język wtargnął między moje wargi, jakby podbijał terytorium, a nie zalecał się do potencjalnej partnerki.
Szarpnęłam się do tyłu, czując mdłości podchodzące do gardła. "Zejdź ze mnie-"
Nie zszedł. Jego uchwyt się zacisnął, a ja poczułam, jak moje dłonie zaciskają się w pięści, gotowe złamać mu nos, z opaską czy bez.
Wtedy powietrze się zmieniło.
Jakby cała sala wstrzymała oddech. Dźwięk przeciął komnatę - nie głośny, ale ostry jak ostrze. Głęboki. Zaborczy. Absolutnie śmiercionośny.
Warknięcie Alfy, który nie przyjmuje sprzeciwu.
"Moja."
To jedno słowo. Ten głos. Zamarłam całkowicie, każdy mięsień w moim ciele napięty do granic. Ręce na moich ramionach natychmiast zniknęły. Kandydat, który mnie całował, cofnął się tak szybko, że słyszałam, jak wpada na kogoś innego.
Cisza opadła jak kurtyna. Nawet inne pary przestały to, co robiły.
Powietrze stało się elektryczne, naładowane mocą, która sprawiała, że moja skóra brzęczała, a mój wilk skomlał w rozpoznaniu. Nie ruszyłam się. Nie mogłam się ruszyć. Ten głos - niski i szorstki, i absolutnie pewny - był wypalony w mojej pamięci.
To był on. Nieznajomy z wieży.
Nie powiedział nic więcej. Nie podszedł. Ale jego obecność wypełniła przestrzeń wokół mnie jak dym, jak cień, jak coś, przed czym nie mogłam uciec, nawet gdybym chciała.
Drugi kandydat wymamrotał coś niezrozumiałego i szybko się wycofał, jego kroki cichły w kierunku drugiej strony komnaty. A ja wciąż tam stałam, drżąc pod jedwabiem i sekretami, czując się naznaczona w sposób, który nie miał nic wspólnego z zębami czy pazurami.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„O bogini, nie mogę przestać o nim myśleć”, jęknęłam, opadając dramatycznie na łóżko Morgan, jakby moja dusza właśnie została osobiście zdradzona przez los.
Morgan nawet nie podniosła wzroku znad ostrzenia jednego ze swoich noży do rzucania. Jej brwi tylko się uniosły. „O czym ty znowu mówisz?”
Przeturlałam się, wsadziłam twarz w jej poduszkę i wymamrotałam: „O nieznajomym.”
„Nieznajomy?” Jej ręka zamarła w połowie ruchu ostrza. „Jaki nieznajomy?”
Podniosłam głowę i westchnęłam jak główna bohaterka tragicznego romansidła w blasku księżyca.
„Ten, który przyłapał mnie w wieży tej jednej nocy przed Igrzyskami. A potem… szepnął ‘moja’ podczas wczorajszej ceremonii szału.”
„Czekaj, Lyss.” Zmrużyła oczy, a potem wstała, cała energia starszej kuzynki w gotowości. „Co masz na myśli, mówiąc, że przyłapał cię w wieży?! Od kiedy zakradasz się na zakazane piętra jak jakaś dzika łotrzyca? Nie mówiłam ci, żebyś tak nie robiła?!”
„Zawsze? I od kiedy w ogóle cię słucham?” odparłam słabo.
„Dziewczyno, przysięgam—” zaczęła krążyć po pokoju. „O mało nie zostałaś zdyskwalifikowana, a ty wzdychasz do tajemniczego typa, który być może jest przestępcą. Co jest z tobą nie tak?”
Podparłam się na łokciach. „Po pierwsze, nie jest przestępcą. Pozwolił mi odejść.”
„Och, jaki szlachetny,” rzuciła sarkastycznie.
„I mnie nie dotknął. Powiedział tylko jedno słowo. Jedno. I wstrząsnęło mną.”
Morgan przewróciła oczami tak mocno, że myślałam, że jej wypadną. „Więc teraz kręcą cię mrukliwi faceci, którzy szepczą rzeczy podczas świętych prób?”
„Najwyraźniej!”
„Księżycu, miej litość,” jęknęła. „Jesteś beznadziejna.”
„Obłąkańczo ciekawska,” poprawiłam ją z przymrużeniem oka.
Wskazała na mnie nożem. „Zaciągam twoje wścibskie, wilcze ja na targ. Musisz się uziemić.”
Nie kłóciłam się. Kilka minut później przeciskałyśmy się przez brukowane uliczki, a słońce ledwo ogrzewało kamienie pod naszymi butami.
Targ pachniał jak dom—słodki chleb miodowy, mięso pieczone w przyprawach, rozgnieciona lawenda i świeży deszcz na starym kamieniu. Trzymałam się blisko Sariah, gdy targowała się o suszone zioła i wosk do strzał, a moje oczy skanowały stragany, jakby gdzieś miał się pojawić błysk srebrnych oczu.
„Hej,” powiedziałam, ciągnąc ją za rękaw. „Mogę iść po miskę płatków z księżycowych owoców?”
Morgan uniosła brew. „Aż tak jesteś uzależniona od tego słodkiego bałaganu?”
„Smakuje jak światło gwiazd. Po prostu nie rozumiesz.”
„Idź, zanim kolejka się wydłuży. I nie ganiaj za nieznajomymi, przysięgam—”
„Będę grzeczna,” skłamałam, już półbiegiem gnając w stronę stoiska.
Sprzedawca już był w połowie przygotowywania wielkiej porcji—cienkie, kruche ciasto nasączone chłodnym syropem i posypane rozgniecionymi księżycowymi owocami oraz złotym pyłem.
Podskakiwałam lekko na palcach, czekając na swoją kolej. Wtedy ktoś wpadł na moje ramię.
„Hej! Uważaj,” warknęłam, chwytając sukienkę.
Osoba się nie odezwała i kiedy po prostu szła dalej, zmarszczyłam brwi.
Była zakryta od stóp do głów długim, zakapturzonym płaszczem, takim, w którym nikt nie chce, by rozpoznano jego twarz. Podejrzane, co?
Już miałam przewrócić oczami i odwrócić się z powrotem—aż coś upadło na ziemię.
Naszyjnik.
Schyliłam się, podniosłam go. Prosty, ale stary, zużyty metal z wyrytym z tyłu sygnetem. Wstałam, unosząc go. „Hej! Zgubiłeś— Hej, czekaj!”
Postać już lawirowała przez tłum, szła szybko. Może aż za szybko.
Nawet się nie zastanawiałam, gdy ruszyłam za nią.
Przekręcałyśmy się między straganami z owocami, koło tkaczy, aż do alejki, która dzieliła targ na górny plac. Zawołałam jeszcze raz: „Hej! Zgubiłeś coś!”
Zero odpowiedzi. Biegłam szybciej. Gdy tylko skręcił w zacienioną wnękę, dogoniłam go. „Czekaj!” zawołałam.
Postać odwróciła się i kiedy kaptur opadł, zatrzymałam się w miejscu.
To był on. Gość z wieży. Te same tajemnicze oczy, srebro i ogień, lód i wściekłość.
Mrugnął do mnie raz. „Teraz mnie śledzisz, mała wilczyco?”
„Absolutnie nie.” Zatkało mnie i wyciągnęłam naszyjnik. „Zgubiłeś to.”
Jego wyraz twarzy się zmienił. Nie gniew. Coś innego. Oczy rozszerzyły mu się lekko, gdy wyciągnął rękę i musnął palcami moje.
„To… to dla mnie bardzo ważne,” powiedział głosem niższym, niż go zapamiętałam. Delikatniejszym. „Dziękuję.”
Wpatrywałam się. „Więc… powiesz mi teraz, jak masz na imię?”
Otworzył usta. Już miał odpowiedzieć. I wtedy—
„Hector Veylor, Ty Magneto na Wilczyce, możesz się pospieszyć? Spóźniamy się! Chyba, że chcesz po drodze złapać jeszcze więcej tajemniczych dziewczyn!”
Mój mózg się zresetował.
To jest ten Hector cholerny Veylor?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Co do cholery?
Tajemniczy nieznajomy, ten, który przyłapał mnie w wieży, który wyszeptał „moja” podczas ceremonii, który sprawiał, że krew śpiewała mi w żyłach—czy to był Hector Veylor?
Sam Milczący Dziedzic? Bogini na wysokościach, chyba sobie żartujesz.
Nogi się pode mną ugięły i rynek zawirował wokół mnie, gdy ciężar tej świadomości spadł na mnie z hukiem.
Za każdym razem, gdy wstrzymywałam oddech, za każdym razem, gdy moja skóra mrowiła bez wyraźnego powodu—wiedziałam, że to przez niego. Hector. Nieznajomy z wieży. Najniebezpieczniejszy alfa-dziedzic w królestwie. I jakoś ten, który na stałe zajął miejsce w mojej głowie. Nawet mnie nie dotknął—nie do końca—a mimo to moje ciało reagowało, jakby pamiętało coś, czego mój umysł jeszcze nie odkrył.
Hector stał nieruchomo, srebrne oczy szeroko otwarte z czymś, co wyglądało na rezygnację. Jego przyjaciel już go odciągnął, ale teraz Hector strząsnął go z siebie z ledwo powstrzymywaną brutalnością.
„Muszę iść,” powiedział, jego głos był szorstki i napięty. Brzmiało to, jakby słowa wyrywały mu się z gardła.
„Czekaj—” zrobiłam krok do przodu, rozpaczliwie szukając odpowiedzi, wyjaśnień, czegokolwiek, co pozwoliłoby mi zrozumieć ten chaos.
Ale on już się cofał, kręcąc głową. „Nie mogę. Nie tutaj. Nie teraz.”
„Hector—”
„Nie.” To jedno słowo trzasnęło jak bat. Jego dłonie zacisnęły się w pięści przy bokach, całe ciało emanowało napięciem. „Po prostu... nie.”
A potem odwrócił się i odszedł, zostawiając mnie stojącą jak idiotkę, z sercem tłukącym się o żebra.
Bez wyjaśnienia. Bez obietnic rozmowy później. Nic.
Tylko utrzymujący się zapach cedru i księżycowej poświaty oraz druzgocąca świadomość, że zostałam z kimś zagrana.
„Lyss! Tu jesteś!” Głos Morgan przeciął moją spiralę upokorzenia.
Zjawiła się przy mnie, ramiona pełne towarów z targu, po czym natychmiast wszystko upuściła, gdy zobaczyła moją twarz.
„Krew Księżyca, co się stało? Wyglądasz tak, jakby ktoś właśnie powiedział ci, że królestwo płonie.”
Nie mogłam mówić. Nie byłam w stanie uformować słów, by wyjaśnić tę katastrofę.
Morgan chwyciła mnie za ramiona, jej uścisk był na tyle mocny, że mógł zostawić siniaki. „Lyssira Fowler, mów do mnie natychmiast. Co się dzieje?”
„To on,” w końcu wykrztusiłam.
„On kto?”
„Nieznajomy. Ten z wieży.” Mój głos załamał się. „To Hector Veylor.”
Kolor odpłynął z twarzy Morgan tak szybko, że naprawdę myślałam, że za chwilę zemdleje na środku rynku. Ręce powędrowały jej do ust, oczy rozszerzyły się z absolutnego przerażenia.
„Nie,” wyszeptała. „Nie, nie, nie. Powiedz, że kłamiesz.”
„Chciałabym.”
„Skąd wiesz? Jesteś pewna? Może się mylisz—”
„Jego przyjaciel zawołał go po imieniu. Tuż przede mną.” Gorycz płynęła z mojego głosu jak trucizna. „Nazwawszy go 'Hectorem Veylorem, Magnesem na Wilczyce.'”
Twarz Morgan przeszła z bieli w zieleń. Rzeczywiście się zachwiała i musiałam złapać ją za ramię, żeby nie upadła.
„O, Lyss,” wyszeptała. „O, Bogini Księżyca, miej nas w opiece.”
„Nie jest aż tak źle—”
„Nie jest aż tak źle?!” Głos Morgan podskoczył tak wysoko, że aż pękł.
Kilku handlarzy odwróciło się w naszą stronę. Chwyciła mnie za ramię i pociągnęła z dala od tłumu, do zacienionej wnęki między dwoma stoiskami.
„Lyssira, masz pojęcie, co zrobiłaś?” Jej oczy były dzikie, przerażone. „Hector Veylor nie rozmawia ot tak z przypadkowymi wilczycami. On nie flirtuje. On nie gra w żadne gierki. Ten samiec ledwo przyjmuje do wiadomości, że inni ludzie istnieją!”
„Może właśnie o to chodziło—to była tylko gra.”
„Nie.” Morgan gwałtownie pokręciła głową. „Nic nie rozumiesz. Są opowieści o krwi Veylorów, o tym, co się dzieje, gdy znajdą swoją—” Urwała nagle, a twarz jej poszarzała.
„Swoją co?”
„Swoją prawdziwą partnerkę.”
Te słowa uderzyły mnie jak kubeł lodowatej wody. „Czekaj, czekaj, czekaj. To nie— My nie—”
„Lyss, posłuchaj mnie bardzo uważnie.” Głos Morgan obniżył się niemal do szeptu. „Ród Veylorów nie zakochuje się zwyczajnie. Oni się odciskają. Łączą się tak całkowicie ze swoją wybraną partnerką, że rozłąka staje się fizycznym cierpieniem. Ojciec Hectora niemal umarł, kiedy jego matka odebrała sobie życie, bo nie mógł znieść zerwanego połączenia.”
Żołądek mi się ścisnął. „To tylko opowieści—”
„Jego matka Elena oszalała przez wymuszoną więź podczas Igrzysk Dziewic. Nie poradziła sobie z tym, że została złączona z kimś, kto nie był jej prawdziwym partnerem. To zniszczyło ją od środka.” Sariah zacisnęła mocniej palce na moich ramionach. „Ale Hector— Hector nigdy nie okazał zainteresowania żadną inną. Nigdy. Fakt, że spojrzał na ciebie choć raz…”
Urwała, a jej wyraz twarzy stawał się coraz bardziej przerażony.
„Czego mi nie mówisz?”
„Jeśli jesteś jego prawdziwą partnerką, jeśli więź zaczyna się tworzyć…” Głos Sariah drżał. „Lyss, ty już jesteś w grze, ale jeśli zostaniesz jego wybraną wilczycą… O Bogini, nawet nie chcę o tym myśleć… Jeśli będziesz zmuszona związać się z nim zanim będziesz gotowa, zanim połączenie stanie się naturalne—”
„Skończę jak jego matka.”
„Albo on skończy jak jego ojciec—na wpół szalony z miłości do kogoś, kto nie potrafi kochać go z wzajemnością.”
Znaczenie tych słów uderzyło mnie jak fala przypływu. Każda chwila między mną a Hectorem nagle nabrała złowrogiego wydźwięku. Jego opiekuńczość, jego powściągliwość, wyraźna walka o samokontrolę—co jeśli to nie była szlachetność? Co jeśli to była desperacja?
„Muszę trzymać się od niego z daleka,” powiedziałam bardziej do siebie niż do Morgan.
„Tak. Absolutnie tak!” kiwnęła gorączkowo głową. „Cokolwiek myślisz, że czujesz, jakiekolwiek przyciąganie—może być początkiem końca. Dla was obojga.”
Ale nawet kiedy się zgadzałam, nawet kiedy obiecałam unikać Hectora Veylora za wszelką cenę, nie mogłam zapomnieć spojrzenia w jego srebrnych oczach, kiedy odchodził.
To nie była ulga. To była agonia.
Przesuń w górę, aby kontynuować