passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Wedded To The Ruthless Mafia Boss - Rozdział #2 - autor Oluwafunmito Star

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

/

Rozdział 2

PRZEDMOWA

Kiedy Lena zbliżała się do swojego domu, coś przykuło jej uwagę—czarny, lśniący Range Rover z ciemno przyciemnionymi szybami stał zaparkowany przed domem.

Jej ojciec nie miał luksusu posiadania takiego samochodu i była absolutnie pewna, że nie miał tak bogatych przyjaciół, by mogli mieć takie auta. Ciekawość ogarnęła ją, gdy podchodziła bliżej.

Otwierając drzwi, zobaczyła postawnego mężczyznę w czarnym garniturze stojącego za jej ojcem. Mężczyzna trzymał push dagger w prawej ręce, a w lewej mały pistolet, który był wymierzony w głowę Gavina. Jego oczy były ciemne i złowieszcze, jakby był gotów strzelić na rozkaz swojego szefa.

Rozejrzała się, próbując pojąć, co się wokół niej dzieje. Na kanapie siedział inny mężczyzna z bronią w ręku i chytrym uśmiechem na ustach. Wyglądał na szefa tej sytuacji.

Patrzyła chwilę dłużej, odrywając wzrok od niego, zanim w końcu go spuściła.

Rzuciła się w stronę ojca. „Tato?” Gavin wyglądał tak słabo i krucho. Lena nie zauważyła dotąd, jak bardzo schudł, dopóki nie spojrzała na niego dłużej, gdy klęczał i płakał, wpatrzony w mężczyznę na kanapie. „Tato?” – zawołała ponownie, wciąż zastanawiając się, co się dzieje.

Jej ojciec nigdy nie miał problemów, nawet zanim poważnie zachorował. Teraz, gdy choroba dawała mu się we znaki, od miesięcy był w domu, a ona się nim opiekowała. Dbała, by otrzymywał leczenie za

pieniądze, które zaoszczędziła, pracując jako baristka na studiach. Kim byli ci ludzie?

Rozejrzała się po pokoju. Jej wzrok na chwilę przesunął się z postawnego mężczyzny z nożem na mężczyznę wygodnie siedzącego na zniszczonej sofie w ich salonie. Obaj mieli na sobie ciemne okulary, ledwo widziała ich twarze, ale wyglądali na bogatych, a ich perfumy pachniały oud zmieszanym z niebezpieczeństwem.

„Co tu się dzieje? Dlaczego mój tata klęczy?” – zwróciła się do nich, nie pytając nikogo konkretnego.

Gdy nikt nie odpowiedział, zrobiła krok do przodu, stając na środku salonu. Jej wzrok błądził między ojcem a mężczyznami.

„Kim jesteście? Jaką przyjemność sprawia wam robienie tego bezbronnemu, staremu człowiekowi?” – Jej głos był głośniejszy niż zwykle.

„Helena…” – ojciec uszczypnął ją w nogę, ale ona się otrząsnęła i podeszła bliżej mężczyzny, który najwyraźniej był tutaj szefem.

„Bezbronny stary człowiek.” – Wydobył z siebie suchy śmiech, a ona zamarła, próbując oderwać wzrok od jego pełnych, mocnych ust. Ten prosty gest wydawał się bardziej niebezpieczny, niż się spodziewała.

Okulary zniknęły z jego oczu i przez chwilę mu się przyjrzała, kiedy znów skupił wzrok na pistolecie. Jego skóra była opalona. Ostro zarysowane kości policzkowe. Głębokie brązowe oczy o ostrym i kalkulującym spojrzeniu. Wyrazista linia szczęki i... najpiękniejszy mężczyzna, jakiego widziała, ale niech go diabli.

Nie odrywała od niego wzroku, ale on nie zaszczycił jej nawet spojrzeniem. Nie wyglądał na kogoś, kto w ogóle zauważał jej obecność.

„Tato.” Przestała gapić się na młodego mężczyznę i odwróciła się do ojca. Gavin nerwowo ścisnął córkę swoimi słabymi, zimnymi dłońmi.

Zabolało ją w piersi. Dlaczego ci mężczyźni tak upokarzają jej ojca?

„Chyba to twoja córka.” – odezwał się nieznajomy. Brzmiał dokładnie tak, jak sobie wyobrażała. Głos głęboki, autorytatywny, ale gładki i opanowany.

Lena spojrzała na niego ponownie, a jego brązowe oczy zatrzymały się na niej. Zastanawiała się, dlaczego wygłosił takie stwierdzenie.

„Tak, jestem jego córką. Czego od nas chcecie?”

„Myślę, że przynęta już spełniła swoje zadanie.” Pan Brązowe Oczy skrzyżował długie nogi i uśmiechnął się lekko, choć niezbyt szczerze.

„Co masz na myśli?” – zapytała Lena, zdezorientowana. Wciąż miała zamiar zapytać ojca, kim są ci ludzie, może kiedy już odejdą.

„Potrzebuję prostych rzeczy.” – Odbezpieczył broń i wycelował ją w głowę Gavina. Przerażenie uderzyło w Lenę, jej serce zaczęło walić. Musiała dowiedzieć się, co się dzieje, zanim straci zmysły. „Twój ojciec jest zbyt nieodpowiedzialny, by wziąć na siebie swoje zobowiązania.”

„O jakich zobowiązaniach mówisz?” – znów spojrzała raz na ojca, raz na pana Brązowe Oczy, prawdziwa dezorientacja ogarnęła ją na nowo. Skąd ojciec znał tych ludzi?

„Gavin Johnson, chcesz wyjaśnić to córce?” Usta pana Brązowe Oczy wygięły się w jego firmowy chytry uśmiech.

Co za dupek. Lena pomyślała, przewiercając go wzrokiem i zastanawiając się, jak mogłaby mu przyłożyć.

„Proszę, proszę. Darian.” – Gavin wyjęczał błagalnie, jego oczy, kolana i dłonie prosiły. Był zredukowany do roli niewolnika przed tym potężnym człowiekiem. Lena tego nienawidziła.

„Proszę?” Darian, brązowooki mężczyzna, zwrócił się do Gavina. Wyglądał groźnie i budził respekt. „Minęły trzy lata, Gavin. Przez trzy lata mówisz 'proszę'. Dałem ci wystarczająco dużo czasu.” – mówił łagodnie, ale jego słowa były precyzyjnie kontrolowane. „Teraz czas na spłatę. Albo płacisz gotówką, albo własnym życiem.”

„Darian, prosiłem cię o trochę czasu.” Gavin płakał jak dziecko, rozrywając serce Leny na kawałki.

„Trzy lata to wystarczająco, Gavin.”

Skąd jej ojciec znał takiego człowieka? Lena zastanawiała się, obserwując rozwijające się przed jej oczami przedstawienie. Pan Brązowe Oczy, którego teraz znała jako Dariana, wydawał się czerpać przyjemność z cierpienia innych.

„Tato?” – zawołała, ale ojciec ją zignorował.

„Proszę, zapłacę ci. Obiecuję, że jak tylko odzyskam pracę, oddam pieniądze.”

„Zapłacisz mi? Skąd zamierzasz wziąć takie pieniądze?” – Darian zaśmiał się, lekko kręcąc głową.

„Kim jesteś i dlaczego dręczysz mojego chorego ojca?” Gdy Lena nie mogła już dłużej wytrzymać, wtrąciła się ze złością. „Zostaw go w spokoju, ty stary dręczycielu.”

Darian zmierzył ją wzrokiem, w jego oczach zapłonęła wściekłość. Chciał ją poobserwować, ale był zbyt rozgniewany. „Czy twój ojciec nie nauczył cię zwracać uwagi na pierwsze słowa wypowiadane do obcych?”

„Kim ty, do diabła, jesteś?” – Lena odparowała.

Darian parsknął śmiechem. „Wyjaśnijmy to małej dziewczynce.” Dał znak swojemu ochroniarzowi, żeby kontynuował.

„Gavin Johnson to dłużnik. Od trzech lat winien jest mojemu szefowi.” Wciąż miał ciemne okulary. Nie pozwalały Lenie zobaczyć jego twarzy, ale głos miał szorstki, jak się tego spodziewała.

Darian wyprostował się, a Lena cofnęła się o krok. Zbliżył się do niej na tyle, by poczuć jej słodki szampon o zapachu truskawek. „Twoja córka jest już gotowa do małżeństwa.”

Lena rzuciła ojcu ostre spojrzenie. O czym on mówił?

„Albo oddasz mi moje pieniądze, albo oddasz mi ją. Masz dwanaście godzin, żeby zdecydować, czy idziesz do piekła, czy będę planował wesele u siebie.” – oznajmił Darian, wychodząc z małego salonu, zanim Gavin zdążył odpowiedzieć.

Jego ochroniarz poszedł za nim, trzaskając drzwiami, gdy wychodzili.

Lena wymieniła z ojcem porozumiewawcze spojrzenie. Na pewno miał jej dużo do wyjaśnienia, ale zanim to nastąpi, pospieszyła do swojego pokoju po kartę kredytową.

Wybiegła z domu, kierując się w stronę apteki, by kupić ojcu nowe leki.

Przesuń w górę, aby kontynuować

#POŚLUBIĘ GO

Lena próbowała się skupić, ale wciąż w jej głowie powracała scena, która rozegrała się przed jej oczami zaledwie kilka godzin temu.

Podając ojcu tabletki, usiadła na kanapie, czekając, aż je połknie, a potem zacznie odpowiadać na szereg pytań, które nosiła w sobie, odkąd zobaczyła Dariana tego wieczoru.

Subtelnie opierając podbródek na dłoniach, zapytała: – Tato, kim był ten mężczyzna i co to za bzdury opowiadał o małżeństwie? – Zrobiła szybki ćwiczenie oddechowe, zanim całkiem straciła panowanie. – Jak poznałeś takiego człowieka? Dlaczego w ogóle zbliżyłbyś się do kogoś takiego?

Gavin westchnął głęboko. Kręcąc głową z politowaniem, spojrzał na córkę: – Mam nadzieję, że potrafisz mi wybaczyć, że cię w to wciągnąłem.

– W co mnie wciągnąłeś? – Nigdy nie podnosiła głosu na ojca, ale była już poruszona i miała nadzieję, że nie będzie ją błagał, by wyszła za tego niebezpiecznie wyglądającego mężczyznę, bo nawet by tego nie rozważyła.

– Helena, to Darian Dawson. – Zawahał się, tracąc odwagę, by mówić dalej. – Nie powinienem się z nim zadawać.

– Kim on jest, tato? – Lena zabrzmiała teraz poważniej. – Czym się zajmuje?

– Poznałem go w klubie. Nie wiem, czym się zajmuje, ale słyszałem plotki, że należy do mafii. Nie potwierdziłem tych wiadomości. – Spuścił głowę. – Jest przerażający i nienawidzi, gdy ktoś postępuje wbrew jego woli.

– Naprawdę, tato? – Prychnęła, wstała z kanapy i nerwowo zaczęła chodzić po pokoju. Jeśli Darian był członkiem mafii, byli w tarapatach.

– Jak się z nim wplątałeś, tato? – ciągnęła pytania.

Westchnął zmęczony. Splecionymi ramionami oparł się o kanapę i potrząsnął głową z żalem. Potrzebowała odpowiedzi, nie litości.

– Poznałem go trzy lata temu – zaczął. – Byłaś wtedy na studiach, a twoja mama właśnie zmarła. Zwolnili mnie z pracy, wszystko było dla mnie trudne. Zacząłem pić, kiedy poznałem pewnych mężczyzn. To byli źli znajomi, ale czułem, że ich potrzebuję. Każdej nocy chodziliśmy do klubu i graliśmy w hazard, tam właśnie poznałem Dariana po raz pierwszy.

Lena patrzyła na ojca z zaskoczeniem w oczach. Nie miała pojęcia, że był tak przygnębiony, że musiał się do tego posunąć.

– Był młody i inteligentny. Zazdrościłem mu i chciałem go poznać, ale ci przyjaciele...

Nie pamiętała, żeby ojciec kiedykolwiek przedstawił jej jakiegoś przyjaciela, odkąd była wystarczająco duża, by rozumieć życie. Zastanawiała się, o jakich przyjaciołach mówił.

– Jakich przyjaciół, tato?

– Przyjaciele, których wtedy poznałem, opowiedzieli mi o biznesie, w który mogłem się zaangażować, żeby zarobić trochę pieniędzy. – Znowu westchnął i napił się wody z puszki. – Powiedzieli, że potrzebuję na start dużej sumy pieniędzy i w końcu namówili mnie, żebym pożyczył pieniądze od Dariana, bo był stałym bywalcem klubu, gdzie graliśmy w hazard.

Lena patrzyła na ojca ze zdziwieniem – nie miała pojęcia, że wplątał się w takie ciemne sprawy. Kiedy na studiach zmarła jej mama, zaproponowała, że wróci do domu, by z nim zostać, ale się nie zgodził i zapewnił, że radzi sobie dobrze. Nie wiedziała, że obraca się w złym towarzystwie.

– Co stało się potem? – zapytała, niecierpliwość pobrzmiewała w jej cichym głosie. Musiała wiedzieć więcej, zanim zdecyduje, co zrobić.

– Podszedłem do niego, a on rzucił mi wyzwanie w bilardzie. Wygrałem. – Gavin unikał wzroku córki. Czuł taki wstyd, że nie mógł na nią spojrzeć. – Dał mi wtedy pieniądze po raz pierwszy.

– Po raz pierwszy? – Rzuciła mu zmęczone spojrzenie. – Było więcej niż raz?

Gavin wiedział, że jest zgubiony i nie ma już co ukrywać przed córką, zwłaszcza jeśli miała go ratować przed Darianem. – Dał mi za wygraną pierwszy raz, ale za drugim razem już pożyczył. Nie powinienem był do niego wracać, ale potrzebowałem sporo pieniędzy.

– Co zrobiłeś z tymi pieniędzmi? – zapytała znowu. – I ile to było?

– Ogromna suma, ponad sto tysięcy dolarów. – Powiedział cicho, a Lena krzyknęła, zanim zdołała się opanować.

To była ogromna kwota. Jej ojciec nigdy nie wydawał się kimś, kto dysponowałby takimi pieniędzmi. Sama musiała podjąć pracę jako baristka, żeby mu pomóc po śmierci matki. Co zrobił z tymi pieniędzmi?

– Taka ogromna suma? Co się z nimi stało? Na co je wydałeś?

– Część przegrałem w hazardzie. – Jego pierwsza odpowiedź zbiła ją z tropu, ale milczała. Wiedziała, że powie więcej. – Część zainwestowałem, a gdy przyszło odebrać pieniądze, nie mogłem znaleźć przyjaciół. Helena, ta inwestycja nigdy nie była prawdziwa. Oszukali mnie, żeby wyciągnąć ode mnie pieniądze, i zostawili mnie z długami.

– Tato, jak mogłeś być tak łatwowierny? – W jej głosie wyczuwało się ogromną gorycz. Zawsze uważała ojca za człowieka wielkiej mądrości, a teraz ją zawiódł.

– Tak, byłem głupi, zgadzam się, ale teraz sytuacja wygląda tak, że... – Znowu się zawahał. – Muszę oddać mu pieniądze. Jeśli tego nie zrobię, zabije mnie. – Ogarnęła go panika, gdy próbował wymyślić sposób na spłatę, ale nic nie przychodziło mu do głowy.

– Co zamierzasz zrobić, tato?

„Nie wiem niczego. Nie mam przy sobie pieniędzy, a jedyna droga wyjścia z tej sytuacji to...” spojrzeli na siebie jednocześnie. Ona już wiedziała, do czego zmierza, i miała nadzieję, że zmieni zdanie i poszuka lepszych opcji. Odwróciła wzrok zanim jego żałosne oczy zatrzymały się na niej zbyt długo. „Proszę, Helena, musisz to dla mnie zrobić.” Błagał ją, „Darian to okrutny człowiek. Pozbawi cię dachu nad głową, mnie zabije i zabierze ci wszystko. Proszę, weź to wszystko pod uwagę i pomóż swojemu staremu ojcu.”

Doskonale rozumiała, o co mu chodzi, ale udawała zmieszaną. „Tato, nadal nie rozumiem, co chcesz, żebym zrobiła. Chcesz, żebym dla niego pracowała?”

„Dał nam warunki, Lena. Dał nam warunki. Albo zostaniesz jego żoną, albo ja spłacam swój dług.” Skłonił głowę i potarł skronie.

Zamknął oczy, poczuł ostry ból w piersi. Oddychał ciężko, znów otworzył oczy, które zapłonęły, gdy spojrzał w szare oczy córki.

„Chcesz, żebym wyszła za niego za mąż?” zapytała ze zdziwieniem. „Za niebezpiecznego człowieka?”

„To jedyny sposób, by mnie uratować, Lena,” Gavin spojrzał na córkę z przeprosinami w oczach.

Lena usiadła i jednocześnie poderwała się z miejsca. Odwróciła się do ojca, pokręciła głową z dezaprobatą i odeszła kilka kroków od niego.

„Jak możesz, tato?” wybuchnęła, „Jak możesz mi kazać poślubić mężczyznę, którego prawie nie znam? Widziałam go dziś po raz pierwszy i...” Chwycił ją za ramiona, delikatnie je masując. Jej serce zmiękło i przestała mówić.

„Żałuję tego błędu, Lena. Depresja doprowadziła do tego wszystkiego i bardzo mi przykro. Proszę, Lena, uratuj mnie i rodzinę. Obiecuję, że nawet nie będziesz musiała być z nim długo.” Zaprowadził ją na kanapę, ale ona otrząsnęła się z jego uścisku.

„Jak to możliwe?” Usiadła na kanapie, w oczach płonęła złość, gdy patrzyła na ojca. „Jak planujesz oddać mu całą sumę stu tysięcy dolarów?”

„Gdy zostaniesz jego żoną, będziesz miała dostęp do wielu rzeczy, a w krótkim czasie zdobędziemy pieniądze i mu oddamy, a potem będziesz mogła złożyć pozew o rozwód.” Lena pokręciła głową, zdegustowana pomysłem ojca.

Zastanawiała się, kiedy zaczął wymyślać takie pomysły i jak w ogóle popadł w takie tarapaty.

„I myślisz, że będzie na tyle głupi, żeby pozwolić mi zdobyć taką kwotę pieniędzy?” prychnęła. „Tato, nie mogę tego zrobić. Przykro mi.” Trudno jej było zaakceptować myśl, że miałaby poślubić mężczyznę, którego nie zna.

„A więc chcesz patrzeć, jak umieram?” Chwycił ją za ręce i gładził jej palce. „Darian jest bezlitosny, ma silne kontakty w całym kraju.” Zamilkł i już nic nie dodał. „Może czas dołączyć do twojej matki w niebie.” Oparł się na kanapie, pozwalając swoim myślom całkowicie go pochłonąć.

Lena patrzyła na ojca; uwielbiała go od dziecka. Bardzo ją kochał i troszczył się o nią. Gdy dorastała, dbał, by miała wszystko, czego potrzebowała, a odkąd zmarła jej matka, był dla niej wszystkim.

Nie chciała patrzeć, jak cierpi, gdy mogła mu pomóc, ale wyjście za mąż za nieznajomego nigdy nie było częścią jej planu. Zamknęła oczy, a po policzkach popłynęły łzy. Miała plany, wielkie plany na życie, razem z najlepszą przyjaciółką, ale nie to.

Żałowała, że nie może cofnąć czasu i zrobić czegoś lepiej. Ojciec popełnił życiowy błąd, a teraz miała za to zapłacić własnym życiem. Lena nie była gotowa do małżeństwa — zwłaszcza nie z obcym, ale musiała uratować ojca i siebie.

„Lena?” Gavin znów ją zawołał. Spojrzała na niego żałośnie, a on był bliski łez. Wiedziała, że nie może patrzeć, jak umiera z rąk Dariana.

Mieli tylko dwanaście godzin, by zdecydować, czy jej ojciec umrze, czy ona zostanie wydana temu bezwzględnemu człowiekowi. I wtedy pomyślała, że to zrobi. Wyjdzie za Daryana, ale dla ojca.

„Wyjdę za niego za mąż.” Wyrzuciła to z siebie bez wahania.

„Naprawdę?” Na jego twarzy malowała się mieszanka lekkiej ulgi i większego smutku.

Nie sprawiało mu radości oddawać córkę, ale czasem, gdy życie daje w kość, trzeba płynąć z prądem.

„Tak, dla ciebie, tato, dla ciebie.” Szlochała, a on przyciągnął ją do siebie. Płakała cicho.

„Przepraszam, Helena. Tak bardzo mi przykro.” Miał nadzieję, że kiedyś mu wybaczy.

—

Po rozmowie z ojcem Lena wróciła do swojego maleńkiego pokoju. Opadając na łóżko, jeszcze raz ostrożnie przemyślała swoją decyzję. Strach zaczął wkradać się do jej myśli. Nie była pewna, czy nadal chce to zrobić, ale już powiedziała ojcu, że poślubi Dariana, by go uratować.

Gdy była mała, planowała wyjść za mąż w wieku dwudziestu pięciu lat, a teraz do tego wieku brakowało jej tylko roku. Westchnęła i oparła się o ogromnego misia, którego dostała na urodziny od Lisy, swojej najlepszej przyjaciółki.

Przez całe życie nie miała chłopaka. Nigdy nie kochała żadnego mężczyzny, a teraz, nie tylko miała pokochać, ale jeszcze wyjść za zupełnie obcego człowieka.

Westchnęła ciężko i sięgnęła po telefon z łóżka. Przesunęła palcem po ekranie, by zadzwonić do najlepszej przyjaciółki.

„Hej, kochanie!” głos Lisy rozbrzmiał głośno w jej uszach. Lena ponownie westchnęła, życząc sobie, by Lisa przestała krzyczeć za każdym razem, gdy rozmawiają przez telefon.

„Lisa, wychodzę za mąż.” Nagle oznajmiła jej to, szybko kończąc rozmowę, zanim Lisa zaczęła zadawać nieskończone pytania.

Odrzuciła telefon na łóżko, ułożyła się wygodnie i zamknęła oczy, czując ból.

To już było postanowione.

Miała poślubić Dariana Dawsona. Nie mogła się już wycofać, musiała uratować ojca.

Przesuń w górę, aby kontynuować

#ŚLUB 1

Nadszedł wreszcie ten dzień. Lena obserwowała swoją najlepszą przyjaciółkę, która z rozradowaniem nagrywała każdy etap ich sesji makijażowej. Było oczywiste, że była bardziej podekscytowana ślubem niż sama Lena.

Wizażystka dokończyła ostatnie poprawki na twarzy Leny, po czym z satysfakcją uśmiechnęła się do siebie. Odwróciła się do Lisy i powiedziała: „Gotowe, proszę pani!” Następnie zaczęła pakować swoje rzeczy do kufra z kosmetykami.

„Wowǃ Gdzie jest moja przyjaciółka? Już jej nie poznaję.” – krzyknęła Lisa teatralnie, a Lena uśmiechnęła się, chociaż tego dnia wcale nie miała ochoty się uśmiechać.

„Nie sądzę, żeby to było konieczne, Liso” – westchnęła Lena. Odrzuciła propozycję makijażu, kiedy Lisa jej to zaproponowała, ale Lisa nie odpuszczała. Sama sprowadziła wizażystkę.

„To konieczne, Leno. Wyglądasz przepięknie i jestem pewna, że on oszaleje, gdy tylko cię dzisiaj zobaczy.” Lisa, chichocząc i zadowolona z efektu makijażu Leny, wstała z łóżka i podeszła do przyjaciółki. Przykucnęła na jej poziomie, wzięła jej dłonie i masowała je, by ją uspokoić. Wiedziała, jak bardzo Lena się martwiła, odkąd dowiedziała się, że wychodzi za mąż. „Jesteś taka piękna, Leno. Zaufaj mi, wszystko będzie dobrze. Zawsze będę przy tobie, obiecuję.”

„Nie chcę tego robić.” Lena właśnie sobie uświadomiła, że po dzisiejszym ślubie nie wróci już do domu ojca. Strach, że popełnia największy błąd swojego życia, nagle ją przytłoczył.

„To rozdroże, Leno. Nie możemy już się cofnąć. Albo niesiemy swój krzyż, albo zatrzymujemy się w miejscu.” Lisa pogładziła ją po plecach i pocałowała w czoło. „Poradzisz sobie, zaufaj mi.”

Lena nie ufała słowom przyjaciółki. Widziała niepewność ukrytą w jej głosie i wyrazie twarzy, lecz nie powiedziała już nic więcej.

Podeszła do okna w swojej rozłożystej, białej sukni. Lisa specjalnie wybrała dla niej tę suknię ślubną. Lena chciała, aby wszystko było proste, nie chciała dawać Darianowi do zrozumienia, że cieszy się z tego małżeństwa, nawet jeśli zapłacił, aby mogły zrobić przygotowania.

Pocierając skronie z niepokoju, rozglądała się po pokoju. Już czuła tęsknotę za domem. Wróciła do łóżka i pozostała w bezruchu, patrząc na Lisę. Fale emocji głęboko w niej pulsowały. To nie był plan. Planowały podróżować razem po świecie. Zarobić pieniądze i poznać mężczyznę, którego pokochają – nie to.

Lisa obserwowała ruchy przyjaciółki. Jej zbyt długa suknia zajmowała prawie cały pokój. Miała rozcięcie aż do kolan, odsłaniające jej zgrabne, długie nogi, a perfekcyjnie wymodelowane ramiona były całkowicie odkryte. Miała lekki makijaż, ale wyglądał on elegancko i drogo. Lena była tak piękna, że Lisa czasem żałowała, że nie jest facetem, a Lena jego dziewczyną.

Spojrzała ponownie na Lenę i z dumą przytaknęła na widok wybranej sukni. Smukła sylwetka Leny była w niej podkreślona idealnie. Uwielbiała ją.

„Spokojnie, Leno. Msza zaczyna się za godzinę. Musimy się przygotować.” – powiedziała do niej.

„To już? Wychodzę za tego mężczyznę. Mężczyznę, którego nie znam? Niebezpiecznego mężczyznę?” Była bliska płaczu. „Nie chcę tego robić. Bardzo się boję.” Mocno objęła swoją najlepszą przyjaciółkę. „Nie chcę tego robić, proszę, pomóż mi.”

Lisa poklepała ją po ramieniu i objęła. Widziała trwogę na twarzy Leny, ale nie mogła jej pomóc.

„Będę przy tobie. Zawsze będę przy tobie, ale Leno, nie zepsuj tymi łzami doskonałego makijażu.” Zacisnęła usta i wzruszyła ramionami, gdy Lena spojrzała na nią z wyrzutem. Uśmiechnęła się i przyciągnęła ją do długiego uścisku. „Poradzisz sobie, Leno. Zaufaj mi.”

Potem wyszły z pokoju, a Lena spotkała ojca w salonie. Był ubrany niedbale w czarny garnitur. Jego siwe włosy były delikatnie zaczesane do przodu. Odwrócił wzrok, zanim ich spojrzenia się spotkały.

Powinien się cieszyć, że jego córka wychodzi za mąż, ale nie miał na twarzy uśmiechu. Spojrzał z powrotem na Lenę, gdy podeszła do niego. Była olśniewająca, tak piękna i niewinna. Jej kręcone włosy upięte były w kok tuż za szyją.

„Lena?” – zawołał, gdy już stała przed nim.

Opuszczając głowę, czekała na jego kolejne słowa.

„Przepraszam. Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz.” – wyszeptał łagodnym głosem. Biorąc jej dłonie, złożył na nich delikatne pocałunki.

Powstrzymała łzy. Bardzo go pokochała i bolało ją, że musiał to zrobić jej, im. Gdyby tylko był bardziej odpowiedzialny.

„Dasz sobie radę sama? Właśnie zdałam sobie sprawę, że po dzisiejszym dniu nie wrócę już do tego domu.” – pociągnęła nosem, znów bliska płaczu. Nadal się o niego troszczyła, bez względu na wszystko.

„Darian załatwił ze służącymi. Przyśle je jutro.” – powiedział jej, a ona była zaskoczona. Nie miała o tym pojęcia, ale nie drążyła tematu.

Liczyło się dla niej tylko dobro ojca. Cieszyła się, że to zostanie załatwione.

„Msza zaczyna się za czterdzieści minut. Musimy już iść.” – powiedziała, i razem wyszli z salonu.

Wyszli na zewnątrz, gdzie czekały już dwa czarne samochody z przyciemnianymi szybami. Darian przysłał jeden samochód po swoją narzeczoną, a drugi po jej ojca.

Lena spojrzała ostatni raz na ojca, po czym wsiadła do jednego z samochodów, a Lisa poszła za nią.

„Powoli, dziewczyno!” – krzyknęła Lisa, gdy Lena szła zbyt szybko. Trzymała dolną część sukni i bała się, że Lena potknie się, jeśli za bardzo się pośpieszy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

166 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

166

Treść

Aa