passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Wedded To The Ruthless Mafia Boss - Rozdział #3 - autor Oluwafunmito Star

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

/

Rozdział 3

#POŚLUBIĘ GO

Lena próbowała się skupić, ale wciąż w jej głowie powracała scena, która rozegrała się przed jej oczami zaledwie kilka godzin temu.

Podając ojcu tabletki, usiadła na kanapie, czekając, aż je połknie, a potem zacznie odpowiadać na szereg pytań, które nosiła w sobie, odkąd zobaczyła Dariana tego wieczoru.

Subtelnie opierając podbródek na dłoniach, zapytała: – Tato, kim był ten mężczyzna i co to za bzdury opowiadał o małżeństwie? – Zrobiła szybki ćwiczenie oddechowe, zanim całkiem straciła panowanie. – Jak poznałeś takiego człowieka? Dlaczego w ogóle zbliżyłbyś się do kogoś takiego?

Gavin westchnął głęboko. Kręcąc głową z politowaniem, spojrzał na córkę: – Mam nadzieję, że potrafisz mi wybaczyć, że cię w to wciągnąłem.

– W co mnie wciągnąłeś? – Nigdy nie podnosiła głosu na ojca, ale była już poruszona i miała nadzieję, że nie będzie ją błagał, by wyszła za tego niebezpiecznie wyglądającego mężczyznę, bo nawet by tego nie rozważyła.

– Helena, to Darian Dawson. – Zawahał się, tracąc odwagę, by mówić dalej. – Nie powinienem się z nim zadawać.

– Kim on jest, tato? – Lena zabrzmiała teraz poważniej. – Czym się zajmuje?

– Poznałem go w klubie. Nie wiem, czym się zajmuje, ale słyszałem plotki, że należy do mafii. Nie potwierdziłem tych wiadomości. – Spuścił głowę. – Jest przerażający i nienawidzi, gdy ktoś postępuje wbrew jego woli.

– Naprawdę, tato? – Prychnęła, wstała z kanapy i nerwowo zaczęła chodzić po pokoju. Jeśli Darian był członkiem mafii, byli w tarapatach.

– Jak się z nim wplątałeś, tato? – ciągnęła pytania.

Westchnął zmęczony. Splecionymi ramionami oparł się o kanapę i potrząsnął głową z żalem. Potrzebowała odpowiedzi, nie litości.

– Poznałem go trzy lata temu – zaczął. – Byłaś wtedy na studiach, a twoja mama właśnie zmarła. Zwolnili mnie z pracy, wszystko było dla mnie trudne. Zacząłem pić, kiedy poznałem pewnych mężczyzn. To byli źli znajomi, ale czułem, że ich potrzebuję. Każdej nocy chodziliśmy do klubu i graliśmy w hazard, tam właśnie poznałem Dariana po raz pierwszy.

Lena patrzyła na ojca z zaskoczeniem w oczach. Nie miała pojęcia, że był tak przygnębiony, że musiał się do tego posunąć.

– Był młody i inteligentny. Zazdrościłem mu i chciałem go poznać, ale ci przyjaciele...

Nie pamiętała, żeby ojciec kiedykolwiek przedstawił jej jakiegoś przyjaciela, odkąd była wystarczająco duża, by rozumieć życie. Zastanawiała się, o jakich przyjaciołach mówił.

– Jakich przyjaciół, tato?

– Przyjaciele, których wtedy poznałem, opowiedzieli mi o biznesie, w który mogłem się zaangażować, żeby zarobić trochę pieniędzy. – Znowu westchnął i napił się wody z puszki. – Powiedzieli, że potrzebuję na start dużej sumy pieniędzy i w końcu namówili mnie, żebym pożyczył pieniądze od Dariana, bo był stałym bywalcem klubu, gdzie graliśmy w hazard.

Lena patrzyła na ojca ze zdziwieniem – nie miała pojęcia, że wplątał się w takie ciemne sprawy. Kiedy na studiach zmarła jej mama, zaproponowała, że wróci do domu, by z nim zostać, ale się nie zgodził i zapewnił, że radzi sobie dobrze. Nie wiedziała, że obraca się w złym towarzystwie.

– Co stało się potem? – zapytała, niecierpliwość pobrzmiewała w jej cichym głosie. Musiała wiedzieć więcej, zanim zdecyduje, co zrobić.

– Podszedłem do niego, a on rzucił mi wyzwanie w bilardzie. Wygrałem. – Gavin unikał wzroku córki. Czuł taki wstyd, że nie mógł na nią spojrzeć. – Dał mi wtedy pieniądze po raz pierwszy.

– Po raz pierwszy? – Rzuciła mu zmęczone spojrzenie. – Było więcej niż raz?

Gavin wiedział, że jest zgubiony i nie ma już co ukrywać przed córką, zwłaszcza jeśli miała go ratować przed Darianem. – Dał mi za wygraną pierwszy raz, ale za drugim razem już pożyczył. Nie powinienem był do niego wracać, ale potrzebowałem sporo pieniędzy.

– Co zrobiłeś z tymi pieniędzmi? – zapytała znowu. – I ile to było?

– Ogromna suma, ponad sto tysięcy dolarów. – Powiedział cicho, a Lena krzyknęła, zanim zdołała się opanować.

To była ogromna kwota. Jej ojciec nigdy nie wydawał się kimś, kto dysponowałby takimi pieniędzmi. Sama musiała podjąć pracę jako baristka, żeby mu pomóc po śmierci matki. Co zrobił z tymi pieniędzmi?

– Taka ogromna suma? Co się z nimi stało? Na co je wydałeś?

– Część przegrałem w hazardzie. – Jego pierwsza odpowiedź zbiła ją z tropu, ale milczała. Wiedziała, że powie więcej. – Część zainwestowałem, a gdy przyszło odebrać pieniądze, nie mogłem znaleźć przyjaciół. Helena, ta inwestycja nigdy nie była prawdziwa. Oszukali mnie, żeby wyciągnąć ode mnie pieniądze, i zostawili mnie z długami.

– Tato, jak mogłeś być tak łatwowierny? – W jej głosie wyczuwało się ogromną gorycz. Zawsze uważała ojca za człowieka wielkiej mądrości, a teraz ją zawiódł.

– Tak, byłem głupi, zgadzam się, ale teraz sytuacja wygląda tak, że... – Znowu się zawahał. – Muszę oddać mu pieniądze. Jeśli tego nie zrobię, zabije mnie. – Ogarnęła go panika, gdy próbował wymyślić sposób na spłatę, ale nic nie przychodziło mu do głowy.

– Co zamierzasz zrobić, tato?

„Nie wiem niczego. Nie mam przy sobie pieniędzy, a jedyna droga wyjścia z tej sytuacji to...” spojrzeli na siebie jednocześnie. Ona już wiedziała, do czego zmierza, i miała nadzieję, że zmieni zdanie i poszuka lepszych opcji. Odwróciła wzrok zanim jego żałosne oczy zatrzymały się na niej zbyt długo. „Proszę, Helena, musisz to dla mnie zrobić.” Błagał ją, „Darian to okrutny człowiek. Pozbawi cię dachu nad głową, mnie zabije i zabierze ci wszystko. Proszę, weź to wszystko pod uwagę i pomóż swojemu staremu ojcu.”

Doskonale rozumiała, o co mu chodzi, ale udawała zmieszaną. „Tato, nadal nie rozumiem, co chcesz, żebym zrobiła. Chcesz, żebym dla niego pracowała?”

„Dał nam warunki, Lena. Dał nam warunki. Albo zostaniesz jego żoną, albo ja spłacam swój dług.” Skłonił głowę i potarł skronie.

Zamknął oczy, poczuł ostry ból w piersi. Oddychał ciężko, znów otworzył oczy, które zapłonęły, gdy spojrzał w szare oczy córki.

„Chcesz, żebym wyszła za niego za mąż?” zapytała ze zdziwieniem. „Za niebezpiecznego człowieka?”

„To jedyny sposób, by mnie uratować, Lena,” Gavin spojrzał na córkę z przeprosinami w oczach.

Lena usiadła i jednocześnie poderwała się z miejsca. Odwróciła się do ojca, pokręciła głową z dezaprobatą i odeszła kilka kroków od niego.

„Jak możesz, tato?” wybuchnęła, „Jak możesz mi kazać poślubić mężczyznę, którego prawie nie znam? Widziałam go dziś po raz pierwszy i...” Chwycił ją za ramiona, delikatnie je masując. Jej serce zmiękło i przestała mówić.

„Żałuję tego błędu, Lena. Depresja doprowadziła do tego wszystkiego i bardzo mi przykro. Proszę, Lena, uratuj mnie i rodzinę. Obiecuję, że nawet nie będziesz musiała być z nim długo.” Zaprowadził ją na kanapę, ale ona otrząsnęła się z jego uścisku.

„Jak to możliwe?” Usiadła na kanapie, w oczach płonęła złość, gdy patrzyła na ojca. „Jak planujesz oddać mu całą sumę stu tysięcy dolarów?”

„Gdy zostaniesz jego żoną, będziesz miała dostęp do wielu rzeczy, a w krótkim czasie zdobędziemy pieniądze i mu oddamy, a potem będziesz mogła złożyć pozew o rozwód.” Lena pokręciła głową, zdegustowana pomysłem ojca.

Zastanawiała się, kiedy zaczął wymyślać takie pomysły i jak w ogóle popadł w takie tarapaty.

„I myślisz, że będzie na tyle głupi, żeby pozwolić mi zdobyć taką kwotę pieniędzy?” prychnęła. „Tato, nie mogę tego zrobić. Przykro mi.” Trudno jej było zaakceptować myśl, że miałaby poślubić mężczyznę, którego nie zna.

„A więc chcesz patrzeć, jak umieram?” Chwycił ją za ręce i gładził jej palce. „Darian jest bezlitosny, ma silne kontakty w całym kraju.” Zamilkł i już nic nie dodał. „Może czas dołączyć do twojej matki w niebie.” Oparł się na kanapie, pozwalając swoim myślom całkowicie go pochłonąć.

Lena patrzyła na ojca; uwielbiała go od dziecka. Bardzo ją kochał i troszczył się o nią. Gdy dorastała, dbał, by miała wszystko, czego potrzebowała, a odkąd zmarła jej matka, był dla niej wszystkim.

Nie chciała patrzeć, jak cierpi, gdy mogła mu pomóc, ale wyjście za mąż za nieznajomego nigdy nie było częścią jej planu. Zamknęła oczy, a po policzkach popłynęły łzy. Miała plany, wielkie plany na życie, razem z najlepszą przyjaciółką, ale nie to.

Żałowała, że nie może cofnąć czasu i zrobić czegoś lepiej. Ojciec popełnił życiowy błąd, a teraz miała za to zapłacić własnym życiem. Lena nie była gotowa do małżeństwa — zwłaszcza nie z obcym, ale musiała uratować ojca i siebie.

„Lena?” Gavin znów ją zawołał. Spojrzała na niego żałośnie, a on był bliski łez. Wiedziała, że nie może patrzeć, jak umiera z rąk Dariana.

Mieli tylko dwanaście godzin, by zdecydować, czy jej ojciec umrze, czy ona zostanie wydana temu bezwzględnemu człowiekowi. I wtedy pomyślała, że to zrobi. Wyjdzie za Daryana, ale dla ojca.

„Wyjdę za niego za mąż.” Wyrzuciła to z siebie bez wahania.

„Naprawdę?” Na jego twarzy malowała się mieszanka lekkiej ulgi i większego smutku.

Nie sprawiało mu radości oddawać córkę, ale czasem, gdy życie daje w kość, trzeba płynąć z prądem.

„Tak, dla ciebie, tato, dla ciebie.” Szlochała, a on przyciągnął ją do siebie. Płakała cicho.

„Przepraszam, Helena. Tak bardzo mi przykro.” Miał nadzieję, że kiedyś mu wybaczy.

—

Po rozmowie z ojcem Lena wróciła do swojego maleńkiego pokoju. Opadając na łóżko, jeszcze raz ostrożnie przemyślała swoją decyzję. Strach zaczął wkradać się do jej myśli. Nie była pewna, czy nadal chce to zrobić, ale już powiedziała ojcu, że poślubi Dariana, by go uratować.

Gdy była mała, planowała wyjść za mąż w wieku dwudziestu pięciu lat, a teraz do tego wieku brakowało jej tylko roku. Westchnęła i oparła się o ogromnego misia, którego dostała na urodziny od Lisy, swojej najlepszej przyjaciółki.

Przez całe życie nie miała chłopaka. Nigdy nie kochała żadnego mężczyzny, a teraz, nie tylko miała pokochać, ale jeszcze wyjść za zupełnie obcego człowieka.

Westchnęła ciężko i sięgnęła po telefon z łóżka. Przesunęła palcem po ekranie, by zadzwonić do najlepszej przyjaciółki.

„Hej, kochanie!” głos Lisy rozbrzmiał głośno w jej uszach. Lena ponownie westchnęła, życząc sobie, by Lisa przestała krzyczeć za każdym razem, gdy rozmawiają przez telefon.

„Lisa, wychodzę za mąż.” Nagle oznajmiła jej to, szybko kończąc rozmowę, zanim Lisa zaczęła zadawać nieskończone pytania.

Odrzuciła telefon na łóżko, ułożyła się wygodnie i zamknęła oczy, czując ból.

To już było postanowione.

Miała poślubić Dariana Dawsona. Nie mogła się już wycofać, musiała uratować ojca.

Przesuń w górę, aby kontynuować

#ŚLUB 1

Nadszedł wreszcie ten dzień. Lena obserwowała swoją najlepszą przyjaciółkę, która z rozradowaniem nagrywała każdy etap ich sesji makijażowej. Było oczywiste, że była bardziej podekscytowana ślubem niż sama Lena.

Wizażystka dokończyła ostatnie poprawki na twarzy Leny, po czym z satysfakcją uśmiechnęła się do siebie. Odwróciła się do Lisy i powiedziała: „Gotowe, proszę pani!” Następnie zaczęła pakować swoje rzeczy do kufra z kosmetykami.

„Wowǃ Gdzie jest moja przyjaciółka? Już jej nie poznaję.” – krzyknęła Lisa teatralnie, a Lena uśmiechnęła się, chociaż tego dnia wcale nie miała ochoty się uśmiechać.

„Nie sądzę, żeby to było konieczne, Liso” – westchnęła Lena. Odrzuciła propozycję makijażu, kiedy Lisa jej to zaproponowała, ale Lisa nie odpuszczała. Sama sprowadziła wizażystkę.

„To konieczne, Leno. Wyglądasz przepięknie i jestem pewna, że on oszaleje, gdy tylko cię dzisiaj zobaczy.” Lisa, chichocząc i zadowolona z efektu makijażu Leny, wstała z łóżka i podeszła do przyjaciółki. Przykucnęła na jej poziomie, wzięła jej dłonie i masowała je, by ją uspokoić. Wiedziała, jak bardzo Lena się martwiła, odkąd dowiedziała się, że wychodzi za mąż. „Jesteś taka piękna, Leno. Zaufaj mi, wszystko będzie dobrze. Zawsze będę przy tobie, obiecuję.”

„Nie chcę tego robić.” Lena właśnie sobie uświadomiła, że po dzisiejszym ślubie nie wróci już do domu ojca. Strach, że popełnia największy błąd swojego życia, nagle ją przytłoczył.

„To rozdroże, Leno. Nie możemy już się cofnąć. Albo niesiemy swój krzyż, albo zatrzymujemy się w miejscu.” Lisa pogładziła ją po plecach i pocałowała w czoło. „Poradzisz sobie, zaufaj mi.”

Lena nie ufała słowom przyjaciółki. Widziała niepewność ukrytą w jej głosie i wyrazie twarzy, lecz nie powiedziała już nic więcej.

Podeszła do okna w swojej rozłożystej, białej sukni. Lisa specjalnie wybrała dla niej tę suknię ślubną. Lena chciała, aby wszystko było proste, nie chciała dawać Darianowi do zrozumienia, że cieszy się z tego małżeństwa, nawet jeśli zapłacił, aby mogły zrobić przygotowania.

Pocierając skronie z niepokoju, rozglądała się po pokoju. Już czuła tęsknotę za domem. Wróciła do łóżka i pozostała w bezruchu, patrząc na Lisę. Fale emocji głęboko w niej pulsowały. To nie był plan. Planowały podróżować razem po świecie. Zarobić pieniądze i poznać mężczyznę, którego pokochają – nie to.

Lisa obserwowała ruchy przyjaciółki. Jej zbyt długa suknia zajmowała prawie cały pokój. Miała rozcięcie aż do kolan, odsłaniające jej zgrabne, długie nogi, a perfekcyjnie wymodelowane ramiona były całkowicie odkryte. Miała lekki makijaż, ale wyglądał on elegancko i drogo. Lena była tak piękna, że Lisa czasem żałowała, że nie jest facetem, a Lena jego dziewczyną.

Spojrzała ponownie na Lenę i z dumą przytaknęła na widok wybranej sukni. Smukła sylwetka Leny była w niej podkreślona idealnie. Uwielbiała ją.

„Spokojnie, Leno. Msza zaczyna się za godzinę. Musimy się przygotować.” – powiedziała do niej.

„To już? Wychodzę za tego mężczyznę. Mężczyznę, którego nie znam? Niebezpiecznego mężczyznę?” Była bliska płaczu. „Nie chcę tego robić. Bardzo się boję.” Mocno objęła swoją najlepszą przyjaciółkę. „Nie chcę tego robić, proszę, pomóż mi.”

Lisa poklepała ją po ramieniu i objęła. Widziała trwogę na twarzy Leny, ale nie mogła jej pomóc.

„Będę przy tobie. Zawsze będę przy tobie, ale Leno, nie zepsuj tymi łzami doskonałego makijażu.” Zacisnęła usta i wzruszyła ramionami, gdy Lena spojrzała na nią z wyrzutem. Uśmiechnęła się i przyciągnęła ją do długiego uścisku. „Poradzisz sobie, Leno. Zaufaj mi.”

Potem wyszły z pokoju, a Lena spotkała ojca w salonie. Był ubrany niedbale w czarny garnitur. Jego siwe włosy były delikatnie zaczesane do przodu. Odwrócił wzrok, zanim ich spojrzenia się spotkały.

Powinien się cieszyć, że jego córka wychodzi za mąż, ale nie miał na twarzy uśmiechu. Spojrzał z powrotem na Lenę, gdy podeszła do niego. Była olśniewająca, tak piękna i niewinna. Jej kręcone włosy upięte były w kok tuż za szyją.

„Lena?” – zawołał, gdy już stała przed nim.

Opuszczając głowę, czekała na jego kolejne słowa.

„Przepraszam. Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz.” – wyszeptał łagodnym głosem. Biorąc jej dłonie, złożył na nich delikatne pocałunki.

Powstrzymała łzy. Bardzo go pokochała i bolało ją, że musiał to zrobić jej, im. Gdyby tylko był bardziej odpowiedzialny.

„Dasz sobie radę sama? Właśnie zdałam sobie sprawę, że po dzisiejszym dniu nie wrócę już do tego domu.” – pociągnęła nosem, znów bliska płaczu. Nadal się o niego troszczyła, bez względu na wszystko.

„Darian załatwił ze służącymi. Przyśle je jutro.” – powiedział jej, a ona była zaskoczona. Nie miała o tym pojęcia, ale nie drążyła tematu.

Liczyło się dla niej tylko dobro ojca. Cieszyła się, że to zostanie załatwione.

„Msza zaczyna się za czterdzieści minut. Musimy już iść.” – powiedziała, i razem wyszli z salonu.

Wyszli na zewnątrz, gdzie czekały już dwa czarne samochody z przyciemnianymi szybami. Darian przysłał jeden samochód po swoją narzeczoną, a drugi po jej ojca.

Lena spojrzała ostatni raz na ojca, po czym wsiadła do jednego z samochodów, a Lisa poszła za nią.

„Powoli, dziewczyno!” – krzyknęła Lisa, gdy Lena szła zbyt szybko. Trzymała dolną część sukni i bała się, że Lena potknie się, jeśli za bardzo się pośpieszy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

#WESELE 2

Kilka minut później dotarli na teren kościoła. Lena wysiadła z samochodu, a jej ojciec stanął u jej boku.

Lisa była z tyłu, kurczowo trzymając w dłoniach rąbek sukni. Wydawała się być najbardziej podekscytowaną spośród nich.

Gdy weszli do kościoła, serce Leny zaczęło bić mocniej. To był moment, kiedy jej los miał zostać przypieczętowany z mężczyzną, którego nie znała.

Po tym dniu nie było już odwrotu, miała zostać jego żoną i znosić wszystko, przez co ją przeprowadzi.

Te myśli zaprzątały jej umysł, była o krok od płaczu, poddania się i ucieczki z kościoła, ale było już za późno. Nie mogła już tego zrobić.

Jej ojciec bez trudu poprowadził ją do ołtarza. Darian już stał przy ołtarzu, czekając na jej przybycie. Nie cierpiał, że musiał na nią czekać, ale przymknął na to oko — to był ich dzień ślubu.

Darian miał na sobie perfekcyjnie skrojony, czarny, dwurzędowy garnitur oraz nieskazitelnie białą koszulę.

Jego włosy były gładko zaczesane do tyłu, z delikatną falą. Lena zmierzyła go wzrokiem w jednej chwili, jego aura ją otoczyła. Emanował dyskretną elegancją, roztaczając wokół siebie tyle autorytetu, nawet bez słowa. Czuła się przy nim taka mała, taka niezauważalna. To było niebezpieczeństwo. On emanował niebezpieczeństwem.

Jej ojciec puścił jej dłonie i odszedł, by stanąć za nimi. Lena nie zauważyła publiczności w kościele. Byli tylko oni, Lisa, ochroniarz Dariana, którego imienia jeszcze nie znała, i ksiądz, który miał ich połączyć węzłem małżeńskim.

"Kazałaś mi czekać." — Darian upomniał ją stanowczo, nawet na nią nie patrząc.

Nie odpowiedziała mu nic, spojrzała na księdza i msza się rozpoczęła. Po zakończeniu celebracji mszy świętej nadszedł czas, by połączyć tę parę. Ksiądz podszedł do nich z Biblią w ręku, a Lisa ruszyła w stronę ołtarza, by podać obrączkę.

"Darian Dawson, czy masz toast do wygłoszenia przed połączeniem was węzłem małżeńskim?" — zapytał go starszy ksiądz.

"Nie." — odpowiedział krótko i stanowczo.

"A ty, Lena Johnson, czy masz toast do wygłoszenia?" — zapytał ją, a Lena odpowiedziała tak samo.

"A teraz powtarzaj za mną." — zwrócił się do Dariana. "Ja, Darian Dawson, biorę ciebie, Lenę Johnson, za moją prawowitą żonę, by kochać i szanować przez wszystkie dni mojego życia, na dobre i na złe, dopóki śmierć nas nie rozłączy." — powiedział ksiądz, a Darian powtarzał powoli za nim, choć nie był pewien tych słów i uważał, że przysięga małżeńska nie jest konieczna, ale musieli przejść przez wymagane procedury zgodnie z zasadami mafii.

Wsadził pierścionek z diamentem na jej delikatny palec, a on pasował idealnie. Lena spojrzała mu w oczy i nie poczuła nic. Wypuściła z siebie westchnienie — to nie był ślub, o jakim zawsze marzyła.

"Lena, jesteś gotowa złożyć swoje śluby?" — zapytał ją ksiądz, a ona spojrzała w stronę, gdzie siedzieli ojciec i Lisa. Chciała krzyknąć i powiedzieć księdzu, że nie chce wychodzić za Dariana, ale to oznaczałoby śmierć jej ojca.

Odwróciła się z powrotem do księdza i skinęła głową: "Jestem gotowa." — wyszeptała.

"Ja, Lena..." — powiedział, a ona powtórzyła za nim.

Gdy skończyła wypowiadać swoje śluby, wzięła obrączkę i sięgnęła po smukłe palce Dariana. Delikatnie wsunęła ją na jego palec i spojrzała na niego, ich oczy się spotkały, ale on szybko odwrócił wzrok.

"Z władzy mi powierzonej ogłaszam was mężem i żoną." — Ksiądz uniósł ich dłonie do góry.

Lisa i Gavin bili brawo.

Lena była przerażona. Jej serce waliło jak oszalałe, ale nie było już odwrotu. To zostało przypieczętowane. Była oficjalnie jego żoną.

"Możesz pocałować swoją żonę." — ogłosił ksiądz.

W tym momencie Lena uświadomiła sobie, że jeszcze nigdy nie została pocałowana. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy usta Dariana wygięły się w zuchwały uśmiech.

Przyciągnął ją do siebie, delikatnie uniósł welon z jej twarzy. Ujął ją twarz w swoje duże dłonie, podziwiając jej eteryczną urodę, zanim pochylił się do jej poziomu.

"Teraz jesteś moja." — wyszeptał jej do ucha, a te słowa sprawiły, że przeszedł ją dreszcz.

Brzmiały niebezpiecznie. Uśmiechnął się do niej i pocałował ją w drobne usta, po czym natychmiast się odsunął.

Lena nie poczuła nic po tym pocałunku. Nie było żadnych motyli w brzuchu, jak zawsze wyobrażała sobie swój pierwszy pocałunek. Spojrzała na ojca, na którego twarzy pojawił się przepraszający wyraz i to ją złamało. Natychmiast odwróciła wzrok, przygotowując się na to, co miało nadejść przez cały dzień.

Po zawarciu świętego małżeństwa opuścili teren kościoła. Lena spotkała się ze swoim ojcem i Lisą po raz ostatni, zanim odeszła z mężem.

"Lisa, odchodzę. Idę z nim na zawsze." — wyszeptała, łzy napływały jej do oczu. "Nie wiem, co się ze mną stanie. Boję się." — podzieliła się swoimi lękami, a jej przyjaciółka mocno ją przytuliła.

"Dasz sobie radę," — zapewniła ją Lisa. "I nie zapomnij, że zawsze jesteśmy przy tobie. Niezależnie od tego, jak będzie ciężko, zawsze możesz na nas liczyć." — dodała z pokrzepiającym uśmiechem.

"Przepraszam cię, Leno." — zaczął ojciec. "To moja wina, że tak się stało." Poklepał ją po plecach i delikatnie pogładził.

Po chwili podniosła głowę i spojrzała ojcu w oczy. "Muszę już iść. On czeka."

"Dbaj o siebie. Zawsze pamiętaj, żeby zadzwonić, jeśli coś będzie nie tak." Skinęła głową, a Lisa posłała jej buziaka.

Popatrzyła na nich po raz ostatni, zanim odeszła. Pomachała im, kierując się w stronę samochodu Dariana. Wsiadła i poczuła na sobie jego wzrok.

"Zamierzałaś wrócić do domu ojca?" — jego głos był szorstki, ale powściągliwy.

Lena spojrzała na niego, ale nie powiedziała ani słowa. Nie odezwała się do niego od chwili, gdy go zobaczyła i miała nadzieję, że tak to pozostanie.

Ochroniarz Dariana uruchomił samochód i odjechali spod kościoła. Z każdym ruchem auta serce Leny biło coraz bardziej niespokojnie.

To był ten moment.

Jechała do jego domu i nie wiedziała, co ją tam czeka. Czuła mdłości, chciała wysiąść, uciec do ojca, ale to było niemożliwe.

Zaczynała nowe życie z Darianem — życie, które albo znienawidzi, albo pokocha.

Westchnęła z rezygnacją, oczekując swojego losu w rękach Dariana Dawsona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

166 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

166

Treść

Aa