Samochód zatrzymał się przed gigantycznym budynkiem. Lena nie wiedziała jak, ale była pewna, że nikt nie otworzył bramy – zrobiła to sama.
Uśmiechnęła się, lecz uśmiech szybko zgasł, gdy przypomniała sobie, że Darian siedzi blisko niej. Wysiedli z samochodu, a on posłał jej ten zuchwały uśmieszek, którego nienawidziła.
"Witaj w moim domu" – powiedział, wchodząc do środka bez niej.
Lena była zirytowana. Spodziewała się, że będzie dla niej miły, w końcu właśnie się pobrali. Rozglądając się po ogromnym budynku, prawie się zgubiła. Nigdy w życiu nie widziała domu tak dużego.
Ściany były pomalowane mieszanką beżu i brązu. Szklane okna były wysokie i eleganckie. W ogrodzie rosło wiele różnych kwiatów. W wielkim garażu stało ponad dziesięć samochodów, a kilka małych domków stanowiło część dużego budynku.
Była oszołomiona, gdy szła w stronę wejścia, podziwiając dom. Już go pokochała. Był dokładnie taki jak jej dom ze snów i miała nadzieję, że później go zwiedzi.
Przy wejściu powitał ją odźwierny i pięciu postawnych mężczyzn w mundurach, których twarze nie wyrażały żadnych emocji. Zauważyli obecność Leny prostym skinieniem głowy i wrócili na swoje wyznaczone miejsca.
Lena przyjrzała się im i szybko wywnioskowała, że to ochroniarze Dariana. Naprawdę mieli posturę ochroniarza. Ale dlaczego byli wszędzie wokół? Czy plotki o mafii były prawdziwe?
Kiedy odwróciła się, by spojrzeć na Dariana, już go nie było. Przypomniała sobie, którą stronę wybrał, gdy wchodził do domu, i ruszyła tym samym korytarzem. Drzwi do foyer otwarły się szeroko przed nią. Weszła, oceniając całe miejsce z rozdziawionymi ustami. To, co widziała na zewnątrz, było niewielkie w porównaniu do tego, co czekało w środku.
Darian z pewnością miał drogi gust – było to widoczne po luksusowo umeblowanej rezydencji. Były trzy salony. Foyer i bar znajdowały się w pierwszym. Lena pokręciła głową, przechodząc przez pokój.
Nawet najmniejszy salon tutaj był o wiele większy niż ich jedyny salon w domu. Drugi znajdował się blisko korytarza, był trochę mniejszy od pierwszego, a trzeci ogromny – większy niż Lena kiedykolwiek wyobrażała sobie salon. Wnętrze pomalowano na beżowo-brązowe barwy, tak jak na zewnątrz. Musiał być fanem tych kolorów.
Różne żyrandole z wielkimi lampami wisiały pod sufitami, a jadalnia była perfekcyjnie umeblowana, by spełniać standardy nowoczesnego domu.
Lena wciąż zwiedzała nowy dom, kiedy do salonu weszła młoda kobieta. Miała na sobie fartuch przewieszony przez szyję i biało-czerwony uniform.
"Dzień dobry, proszę pani." Przywitała Lenę delikatnym uśmiechem.
"Dzień dobry?" Lena odpowiedziała uśmiechem.
"Jestem Tina, pomagam tu w domu. Pani suknia ślubna jest piękna." Uśmiechnęła się ponownie.
"Och, dziękuję. Miło cię poznać, Tino. Jestem Lena, właśnie wyszłam za twojego szefa." powiedziała, wyciągając rękę w stronę Tiny.
"Wszyscy o tym wiemy. Jeśli czegoś pani będzie potrzebować, zawsze można do mnie zawołać, zawsze będę do pani dyspozycji." Tina skinęła głową, delikatnie puszczając dłoń Leny po krótkim uścisku.
Tina była tak wysoka jak Lena, miały też podobną sylwetkę, a jej serdeczna aura od razu sprawiła, że Lena poczuła się jak w domu.
"Bardzo ci dziękuję, Tino. Czy możesz mi pokazać pokój?" Lena zapytała uprzejmie.
"Oczywiście." Tina uśmiechnęła się i zaprowadziła Lenę do sypialni Dariana, po czym wróciła do kuchni.
Nogi Leny zesztywniały, gdy stanęła w progu. Nie była pewna, czy chce tam wejść.
Darian jej nie zauważył. Przyjechała z nim samochodem, a on zostawił ją na zewnątrz.
Marszcząc brwi, zacisnęła pięść. Delikatnie położyła rękę na drzwiach i miała zapukać, gdy te same się otworzyły. Straciła równowagę, prawie wpadając na jego pierś.
"Niezdara" – rzucił, po czym wrócił do sypialni.
"Mogę wejść?" Lena zapytała go.
"Możesz, jeśli chcesz."
Przełknęła ślinę na jego opryskliwą odpowiedź, ale weszła do pokoju. Wszystko w tym domu ją zachwycało, ale nie zamierzała udawać, że nigdy nie widziała takich rzeczy.
"To jest sypialnia, ta, którą będziemy dzielić." – powiedział i wyszedł z pokoju, zanim Lena zdążyła coś powiedzieć.
Szybko się odwróciła, jej cichy głos stał się głośniejszy, gdy mówiła: "Nie znam się tu jeszcze i..." Zagryzła wargi, zabrakło jej słów.
Nie wiedziała, co mu powiedzieć. Chciała tylko, żeby coś do niej powiedział. Porozmawiał z nią i przestał być dla niej niemiły. Nie poczekał, aż zbierze myśli, tylko wyszedł z pokoju.
Lena rzuciła się na ogromne łóżko i westchnęła z irytacją. To był ich pierwszy wspólny dzień, a on już zachowywał się wobec niej chłodno.
Przed nią było jeszcze wiele lat życia. Czy wytrzyma? Przetarła zmęczona włosy i znów wstała.
Darian nie miał już na sobie garnituru ślubnego. Uznała, że pora też zdjąć suknię. Powoli rozpięła suwak i zaczęła ją zdejmować, gdy przypomniała sobie, że nie zamknęła drzwi.
Lena nie była przyzwyczajona do obecności mężczyzny w tym samym pokoju. Szybko pobiegła do drzwi, by je zamknąć. Zdjęła suknię i została w samej bieliźnie.
Podeszła do lustra i spojrzała na siebie – po policzkach spłynęły jej łzy. Poczuła się nagle bardzo samotna. Tak bardzo samotna. I nie była pewna, jak długo to jeszcze potrwa. Chciała, żeby jej najlepsza przyjaciółka była przy niej, by ją pocieszyć, ale to już nie było możliwe.
Usłyszała pukanie do drzwi i zaczęła nerwowo szukać czegoś, czym mogłaby się zakryć. Wtedy uświadomiła sobie, że nie zabrała ze sobą żadnych ubrań. Jej sukienka ślubna była jedyną rzeczą, która należała do niej w tym domu.
Biegała po pokoju spanikowana. Nie mogła z powrotem założyć sukni – już pierwszy raz sprawiło jej to dużo trudu.
Szukała czegoś, ale nic nie znalazła. Nie mogła pozwolić, żeby zobaczył ją w takim stanie.
"Otwórz!" – znów zapukał, ale Lena nie odpowiedziała.
Wciąż rozglądała się za czymś do przykrycia, gdy usłyszała odgłos klucza w zamku. Zamrugała oczami i pobiegła za żaluzje w oknie, chowając się za zasłoną, licząc na to, że jej nie znajdzie.
Darian wszedł i rozejrzał się. Zabrał to, po co przyszedł, i wyszedł, zauważając, że Leny nie ma w sypialni.
Lena obserwowała każdy jego krok przez przezroczystą zasłonę, a on nie miał pojęcia, że się tam schowała.
Gdy nie mógł jej znaleźć, wyszedł z pokoju, a Lena podziękowała w duchu swojemu szczęściu. Chwyciła koc i owinęła się nim.
Przypomniawszy sobie, że Tina ma podobną sylwetkę do niej, i że nie byłoby złym pomysłem poprosić ją o jakieś ubranie, Lena wyszła z pokoju, by poszukać Tiny i poprosić o jakieś rzeczy do ubrania.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Po tym jak Lena założyła ubrania, które dała jej Tina, wróciła do sypialni i usiadła na skraju łóżka typu king-size. Spodziewała się dużego pokoju z różnymi meblami i Darian nie zawiódł.
Delikatne burczenie w jej brzuchu uświadomiło jej, że nie zjadła dziś niczego. Wstała, by pójść do kuchni, lecz przypomniała sobie, że to nie jest jej dom, więc znów pod nosem rzuciła parę przekleństw, zastanawiając się, kiedy przywyknie do nowego miejsca.
Wróciła do salonu, czekając na pojawienie się Tiny. Kiedy ta przyszła, Lena poprosiła o jedzenie, a Tina szybko nakryła do stołu i zaprosiła ją.
„Dziękuję, Tino.” — Lena uśmiechnęła się, idąc w stronę jadalni.
Rzuciła pobieżne spojrzenie po pokoju, mając nadzieję zobaczyć męża, ale nie było po nim śladu. Ustawiła jedzenie i zaczęła je delikatnie spożywać. Była w trakcie posiłku, gdy jej telefon zadzwonił — dzwonił jej ojciec, ale nie odebrała, jedynie patrzyła na ekran, gdy telefon dzwonił.
Po zakończeniu połączenia ojciec próbował jeszcze dwukrotnie, zanim Lisa do niej zadzwoniła.
Odebrała połączenie od Lisy, przycisnęła telefon do ucha i uśmiechnęła się. „Cześć” — wyszeptała cicho.
„Cześć, Lena. Jak się masz? Jak ci idzie?” — odezwała się Lisa. Lena wyczuła zaniepokojenie w jej głosie i nie chciała tego pogłębiać.
Miała już odpowiedzieć przyjaciółce, gdy drzwi do salonu otworzyły się i weszła kobieta. Lena od razu ją zauważyła. Miała na sobie obcisłą czerwoną sukienkę podkreślającą doskonałą figurę klepsydry, a jej włosy także były czerwone. Jej szpilki były czerwone, a torebka przewieszona na ramieniu również miała ten kolor.
Sukienka ledwie sięgała jej kolan, odsłaniając zbyt wiele skóry na udach. Lena zakończyła rozmowę z Lisą i podeszła do kobiety. Już miała się odezwać, gdy wszedł Darian. Trzasnął drzwiami i słowa utknęły jej w gardle.
Zauważyła ogromną torbę u rudej, lecz nie skupiła na tym uwagi. Darian musiał wyjaśnić, co się dzieje. Jej mąż nie zamierzał chyba sprowadzić innej kobiety do sypialni w noc ich ślubu. Czyżby?
„To ona?” — zapytała rudowłosa Dariana, obdarzając Lenę lubieżnym spojrzeniem.
Odsunęła wzrok i prychnęła. Oboje musieli być szaleni, że jej to robią. Darian mógł robić, co tylko chciał. Nie obchodziło jej to. Nie powinno jej to obchodzić.
„Tak. Kobieta, którą dziś poślubiłem.” — zaśmiał się nonszalancko, jakby nie był pewny swojego wyboru.
Lena rzuciła mu groźne spojrzenie, zastanawiając się, co jeszcze mówił o niej innym.
„Chodź ze mną.” — Darian poprowadził w stronę sypialni, a rudowłosa podążyła za nim, spoglądając na Lenę z uśmiechem, który sprawił, że Lena miała ochotę wyrwać jej włosy z głowy.
Jeśli taki miał gust do kobiet, to ona się nie kwalifikowała i nie zamierzała go imponować. Ale bolało ją to. Czuła ból w piersi, gdy patrzyła, jak odchodzą razem korytarzem. Jak mógł jej to zrobić w noc ich ślubu? Lena prawie się przewróciła, ale dzięki Tinie i kanapie mogła się podeprzeć.
„Czy to się właśnie stało? Darian przyprowadził inną kobietę w noc naszego ślubu?” Rzuciła się na sofę i zaczęła masować skronie aż po brodę. „Tina, na litość boską, właśnie dziś się pobraliśmy. Kilka godzin temu, a on robi coś takiego?” Szlochała cicho, ale Tina była na tyle życzliwa, że ją pocieszyła.
„Przyzwyczai się do twojej obecności.” — zapewniła ją Tina. Sama nie była pewna, co się dzieje z jej szefem. Pracowała tylko dla niego. Nie mieszała się w jego sprawy.
Lena siedziała w salonie przez cały czas, gdy Darian był w środku z tą kobietą. Gdy zaczęło się ściemniać, zastanawiała się, czy ją zostawi i zostanie z rudą do rana. Wciąż pogrążona w myślach, zobaczyła kobietę wychodzącą z pokoju — była ubrana tak samo jak wcześniej. Nic się nie zmieniło, poza tym, że była nieco spocona.
„Mam nadzieję, że dasz z nim sobie radę.” — rzuciła ruda do Leny, odchodząc bez czekania na odpowiedź.
Gdy Lena weszła do sypialni, Darian siedział na krześle, a jego komputer stał na toaletce. Miał na sobie okulary i wpatrywał się w ekran.
Usiadła na łóżku i nie odezwała się ani słowem. On również nie zauważył jej obecności.
Po kilku minutach tłumionej złości i słów w gardle przerwała ciszę. „Chcę jutro zabrać swoje ubrania. Chciałabym pojechać do domu ojca, by je odebrać.” Powiedziała. Po chwili pożałowała, że to powiedziała. Nie było sensu go o tym informować. Mogła jechać gdzie chciała, bez pytania o pozwolenie, ale czuła, że tak będzie lepiej.
On dalej stukał w ekran, nie odpowiadając. Wiedziała, że powinna wziąć prysznic przed snem — tak zwykle robiła w domu, ale jego obecność była niepokojąca.
Uśmiech nadziei pojawił się na jej twarzy, gdy przypomniała sobie, że w domu są inne pokoje i może z któregoś skorzystać. Poszła do jednego z nich i spróbowała otworzyć zamek, ale nie zadziałał. Tak samo było z pozostałymi pokojami — żadnego nie udało się otworzyć.
Zdecydowała się spać na kanapie w salonie, ale przypomniała sobie, że wcześniej nie narzekał na jej obecność w pokoju. Zmieniliwszy zdanie, wróciła do sypialni, nie znosząc myśli, że będzie musiała dzielić łóżko z mężczyzną, który dopiero co był w pokoju z inną kobietą.
Stała przez chwilę w drzwiach. Po chwili weszła do środka. Darian miał teraz na sobie krótkie spodenki i przezroczystą białą koszulkę, która podkreślała jego szczupłe mięśnie.
Oderwała wzrok od jego idealnej sylwetki i usiadła na kanapie. Postanowiła nie rozmawiać z nim i przespać noc na tej kanapie.
„Tessy przyniosła ci ubrania,” odchrząknął, Lena spojrzała na niego, a on kontynuował: „Ta szafa tam...” wskazał ręką w stronę pokoju. „Jest moja, a ta obok będzie twoja. Kupiłem trochę ubrań przed twoją przeprowadzką, a dziś Tessy przyniosła nowe. Powinnaś je obejrzeć.”
Czyżby kobieta, którą przed chwilą przyprowadził, to była Tessy? Lena właśnie zauważyła, że nie wyszła z torbą, z którą weszła do sypialni. Chciała zapytać, ale się powstrzymała.
„Nie pieprzyłem jej. Jest tylko asystentką.” — powiedział. Jakby wiedział, o czym myśli.
Odetchnęła z ulgą i mruknęła: „Dziękuję.” — na tyle głośno, by mógł usłyszeć. Nie wiedziała, dlaczego mu dziękuje, ale czuła, że powinna. Może za ubrania, które jej kupił.
„Powinnaś już iść spać.” — wyłączył światło, a Lena jęknęła. Nie podobało jej się, że jest sama z mężczyzną w ciemnym pokoju.
„Czy mógłbyś włączyć światło?” — poprosiła.
„Nie śpię przy włączonym świetle. Możesz spać na kanapie w salonie, jeśli nie czujesz się tu swobodnie.” — powiedział szorstko.
Lena westchnęła, ale jego słowa nie zrobiły na niej wrażenia. Spodziewała się takiego podejścia i powinna była wiedzieć, że jego uprzejmość jest udawana. Chwyciła koc i owinęła go wokół siebie.
„Dobranoc.” — powiedziała, wychodząc z pokoju.
Darian obserwował ją kątem oka i wiedział, że sprawi mu jeszcze kłopoty.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lena obudziła się, gdy poranne słońce zalśniło w jej oczach przez żaluzje w oknie. Natychmiast zamknęła oczy, by powstrzymać promienie przed dotarciem do nich. Jęknęła z niezadowoleniem, ale zaraz przypomniała sobie, że nie jest już w domu ojca.
Z jękiem zrzuciła z siebie koc. Musiała spać zbyt długo. Wstała i zastanowiła się, gdzie pójść. Jej ubrania były w pokoju, który dzieliła z Darianem, a tego ranka nie chciała go widzieć, ale nie miała wyboru.
Wzdychając ze zniecierpliwienia, wstała z kanapy i ruszyła w stronę pokoju; drzwi były pozostawione otwarte, więc uznała, że nie jest znów nagi.
Weszła do pokoju, ale go tam nie było, a przez nią przeszła fala ulgi. Wciąż oglądała szczegóły pokoju, gdy usłyszała zbliżające się kroki. Odwróciła się, by sprawdzić, kto to i był to nie kto inny jak wszechmocny Darian. Zamknęła oczy z irytacją, miała nadzieję, że go dziś rano nie spotka.
"Gdzie spałaś tej nocy?" Jego głęboki baryton rozbrzmiał w pokoju, głośny i groźny, lecz Lena nie drgnęła ze strachu.
Patrząc na wszystko w pokoju, tylko nie na niego, wzruszyła ramionami i powiedziała: "Kazałeś mi spać w salonie, więc właśnie to zrobiłam."
Stał wyprostowany, wysoki i potężny. Patrzył na nią, ale ona pilnowała, by nie podnosić głowy i na niego nie spojrzeć. Już wywnioskowała, że jego oczy muszą być przekrwione sądząc po chropowatości jego głosu, ale nie obchodziło jej to.
Podniósł zegarek z szafki i założył go na nadgarstek, poprawił krawat, a Lena w sekrecie podziwiała swojego męża. Wyglądał tak przystojnie w czarnym garniturze, który miał na sobie, jego buty błyszczały tak mocno, że mogłaby się założyć, iż kosztowały tysiące dolarów.
Żałowała, że nie może wstać i pomóc mu z krawatem — o takim życiu marzyła. Z mężem. Ale nie mogła, więc siedziała i patrzyła, jak wykonuje swoje czynności, aż opuścił sypialnię.
Darian ruszył do garażu, gdzie jego ochroniarz już na niego czekał. Przejął torbę od szefa, podczas gdy ten poszedł spotkać się z resztą ochroniarzy.
"Nikt nie opuszcza ani nie wchodzi do tego domu dziś poza Tiną i mną."
Skinęli głowami na znak zrozumienia jego polecenia. Po tym wrócił do Jaya i wsiedli do samochodu.
-
Dotarli na miejsce kilka godzin później. Zaciskając dłonie w nerwowym geście, lekko podniósł głowę, by sprawdzić, czy wszyscy są. Widząc ich samochody, wiedział, że wszyscy czekają na jego przybycie. Szepnął kilka słów do Jaya i pośpiesznie wyszli z auta.
Odbywało się spotkanie w sekretnych komnatach rodziny Dawsonów przy Park Avenue, a obecność Dariana była niezbędna jako przyszłego dona.
Wszedł do ciemnego pokoju i westchnął z wyczerpania — był tu znowu. Z łatwością rozpoznał swoje miejsce i wszystkich obecnych, mimo panującego mroku.
Stawiając pewne kroki w stronę swojego miejsca, Jay szedł tuż za nim. Usiadł i szepnął do Jaya, by opuścił broń. Patrząc na wszystkie twarze w pokoju, zapaliło się przytłumione światło.
"Darian jest tutaj!" Przenikliwy głos rozbrzmiał. "Możemy zaczynać spotkanie?" Starszy mężczyzna, do którego należał ten głos, zapytał ich, a oni zgodzili się bez wahania.
W dużym pokoju panował porządek, wszyscy czekali na to, co miał do powiedzenia.
"Darian! Powinieneś zostać ukarany za to, że się ożeniłeś, nie zapraszając nas." Gaius, starszy mężczyzna, zganił go. Jego ochroniarze wycelowali broń w Dariana, ale ten powstrzymał ich gestem dłoni.
"Tak, powinien. Nie uznajesz nas za członków rodziny!" Dopowiedział kolejny, a w tym momencie zapaliło się jasne światło. Był to mężczyzna w średnim wieku, równie wysoki i przystojny co Darian.
Darian odwrócił się do niego z ciężkim grymasem na twarzy, nie odezwał się ani słowem, tylko gapił się na niego, gdy tamten mówił. Był to Judson Dawson, największy wróg Dariana w rodzinie.
"Rodzinę Dawsonów należy szanować, a każdy, kto coś robi bez naszej zgody, nie jest godzien być w naszym gronie." Zakończył kolejny mężczyzna. Darian spojrzał na swoich wujków i tylko lekko pokręcił głową, z chytrym uśmieszkiem na ustach.
"Chcieliście, żebym wziął żonę." Jego oczy nie zdradzały żadnych emocji, gdy mówił. "Teraz, gdy już mam żonę, kiedy zostanę koronowany na dona mafii rodziny Dawsonów?" Zapytał, patrząc im w twarze, próbując odczytać ich reakcje, lecz byli zaskoczeni jego odpowiedzią na ich narzekania.
Gdy nikt nie odpowiedział na jego pytanie, uderzył mocno w stół, powodując, że butelki na nim zadrżały i prawie spadły na podłogę.
Wstał i spojrzał na nich z dzikimi oczami. Wskazując palcami od twarzy do twarzy. "To stanowisko należało się mojemu ojcu przed śmiercią. To takie przykre, że nie zdążył go objąć przed śmiercią..."
"Tak, bo umarł jak tchórz i zostawił po sobie nieślubne dziecko." Zadrwił Judson, głównie by wyprowadzić Dariana z równowagi.
"Pilnuj języka, Judson," ostrzegł Darian, wskazując na niego palcem.
"A co zrobisz, jeśli nie. Co?" Wstał i ruszył w stronę Dariana. "Czy to zmieni fakt, że twoja matka była prostytutką, z którą twój ojciec spał po pijaku?"
"Pilnuj języka!" Darian ryknął i ruszył na Judsona. Chwycił go za kołnierz i niemal go udusił, ale ochroniarze Judsona szybko wyrwali go z rąk Dariana. "Pilnuj, jak się do mnie odzywasz, stary głupcze." Dyszał ciężko.
Był gotowy udusić Judsona, gdyby nikt mu nie przeszkodził. Nigdy go nie lubił. Nigdy nie miał powodu, by go polubić. Judson był tylko jednym z ludzi, a zachowywał się jak boss.
Gaius patrzył na nich, z lekkim uśmiechem na ustach. Zawsze podziwiał Dariana. Miał porywczy charakter i mógł wcisnąć kulę w czyjąś głowę bez wahania, miał wszystko, by być Donem.
"Cokolwiek wydarzyło się między moimi rodzicami, to nie twoja zasrana sprawa." Zaklął Darian, szczęka mu się zaciskała, gdy patrzył wrogo na Judsona.
"Spotkamy się z twoją żoną, a gdy będziemy zadowoleni z kobiety, którą poślubiłeś, rozpoczniemy rytuały koronacyjne," ogłosił Gaius, całkowicie ignorując ich sprzeczki.
"To nie było w planie, Gaius!" Darian zmarszczył brwi. "Mój ojciec nie objął tronu, bo został zamordowany..."
"Twój ojciec nie objął tronu, bo nie udowodnił, że jest odpowiedzialnym człowiekiem i był tchórzem za życia." Poprawił go Gaius.
Darian nienawidził, gdy nazywano jego ojca tchórzem. Bolało go to głęboko. Chciał im tylko udowodnić, że bardzo różni się od ojca.
"Właśnie dlatego chcieliśmy, byś miał żonę, byś miał dom i nie zostawił znów nieślubnego dziecka." Jego słowa zabolały Dariana, ale stłumił ból — nie mógł okazać braku szacunku Gaiusowi. Był podszefem, należał mu się szacunek.
Przesuń w górę, aby kontynuować