passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Wedded To The Ruthless Mafia Boss - Rozdział #5 - autor Oluwafunmito Star

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

/

Rozdział 5

#WESELE 2

Kilka minut później dotarli na teren kościoła. Lena wysiadła z samochodu, a jej ojciec stanął u jej boku.

Lisa była z tyłu, kurczowo trzymając w dłoniach rąbek sukni. Wydawała się być najbardziej podekscytowaną spośród nich.

Gdy weszli do kościoła, serce Leny zaczęło bić mocniej. To był moment, kiedy jej los miał zostać przypieczętowany z mężczyzną, którego nie znała.

Po tym dniu nie było już odwrotu, miała zostać jego żoną i znosić wszystko, przez co ją przeprowadzi.

Te myśli zaprzątały jej umysł, była o krok od płaczu, poddania się i ucieczki z kościoła, ale było już za późno. Nie mogła już tego zrobić.

Jej ojciec bez trudu poprowadził ją do ołtarza. Darian już stał przy ołtarzu, czekając na jej przybycie. Nie cierpiał, że musiał na nią czekać, ale przymknął na to oko — to był ich dzień ślubu.

Darian miał na sobie perfekcyjnie skrojony, czarny, dwurzędowy garnitur oraz nieskazitelnie białą koszulę.

Jego włosy były gładko zaczesane do tyłu, z delikatną falą. Lena zmierzyła go wzrokiem w jednej chwili, jego aura ją otoczyła. Emanował dyskretną elegancją, roztaczając wokół siebie tyle autorytetu, nawet bez słowa. Czuła się przy nim taka mała, taka niezauważalna. To było niebezpieczeństwo. On emanował niebezpieczeństwem.

Jej ojciec puścił jej dłonie i odszedł, by stanąć za nimi. Lena nie zauważyła publiczności w kościele. Byli tylko oni, Lisa, ochroniarz Dariana, którego imienia jeszcze nie znała, i ksiądz, który miał ich połączyć węzłem małżeńskim.

"Kazałaś mi czekać." — Darian upomniał ją stanowczo, nawet na nią nie patrząc.

Nie odpowiedziała mu nic, spojrzała na księdza i msza się rozpoczęła. Po zakończeniu celebracji mszy świętej nadszedł czas, by połączyć tę parę. Ksiądz podszedł do nich z Biblią w ręku, a Lisa ruszyła w stronę ołtarza, by podać obrączkę.

"Darian Dawson, czy masz toast do wygłoszenia przed połączeniem was węzłem małżeńskim?" — zapytał go starszy ksiądz.

"Nie." — odpowiedział krótko i stanowczo.

"A ty, Lena Johnson, czy masz toast do wygłoszenia?" — zapytał ją, a Lena odpowiedziała tak samo.

"A teraz powtarzaj za mną." — zwrócił się do Dariana. "Ja, Darian Dawson, biorę ciebie, Lenę Johnson, za moją prawowitą żonę, by kochać i szanować przez wszystkie dni mojego życia, na dobre i na złe, dopóki śmierć nas nie rozłączy." — powiedział ksiądz, a Darian powtarzał powoli za nim, choć nie był pewien tych słów i uważał, że przysięga małżeńska nie jest konieczna, ale musieli przejść przez wymagane procedury zgodnie z zasadami mafii.

Wsadził pierścionek z diamentem na jej delikatny palec, a on pasował idealnie. Lena spojrzała mu w oczy i nie poczuła nic. Wypuściła z siebie westchnienie — to nie był ślub, o jakim zawsze marzyła.

"Lena, jesteś gotowa złożyć swoje śluby?" — zapytał ją ksiądz, a ona spojrzała w stronę, gdzie siedzieli ojciec i Lisa. Chciała krzyknąć i powiedzieć księdzu, że nie chce wychodzić za Dariana, ale to oznaczałoby śmierć jej ojca.

Odwróciła się z powrotem do księdza i skinęła głową: "Jestem gotowa." — wyszeptała.

"Ja, Lena..." — powiedział, a ona powtórzyła za nim.

Gdy skończyła wypowiadać swoje śluby, wzięła obrączkę i sięgnęła po smukłe palce Dariana. Delikatnie wsunęła ją na jego palec i spojrzała na niego, ich oczy się spotkały, ale on szybko odwrócił wzrok.

"Z władzy mi powierzonej ogłaszam was mężem i żoną." — Ksiądz uniósł ich dłonie do góry.

Lisa i Gavin bili brawo.

Lena była przerażona. Jej serce waliło jak oszalałe, ale nie było już odwrotu. To zostało przypieczętowane. Była oficjalnie jego żoną.

"Możesz pocałować swoją żonę." — ogłosił ksiądz.

W tym momencie Lena uświadomiła sobie, że jeszcze nigdy nie została pocałowana. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy usta Dariana wygięły się w zuchwały uśmiech.

Przyciągnął ją do siebie, delikatnie uniósł welon z jej twarzy. Ujął ją twarz w swoje duże dłonie, podziwiając jej eteryczną urodę, zanim pochylił się do jej poziomu.

"Teraz jesteś moja." — wyszeptał jej do ucha, a te słowa sprawiły, że przeszedł ją dreszcz.

Brzmiały niebezpiecznie. Uśmiechnął się do niej i pocałował ją w drobne usta, po czym natychmiast się odsunął.

Lena nie poczuła nic po tym pocałunku. Nie było żadnych motyli w brzuchu, jak zawsze wyobrażała sobie swój pierwszy pocałunek. Spojrzała na ojca, na którego twarzy pojawił się przepraszający wyraz i to ją złamało. Natychmiast odwróciła wzrok, przygotowując się na to, co miało nadejść przez cały dzień.

Po zawarciu świętego małżeństwa opuścili teren kościoła. Lena spotkała się ze swoim ojcem i Lisą po raz ostatni, zanim odeszła z mężem.

"Lisa, odchodzę. Idę z nim na zawsze." — wyszeptała, łzy napływały jej do oczu. "Nie wiem, co się ze mną stanie. Boję się." — podzieliła się swoimi lękami, a jej przyjaciółka mocno ją przytuliła.

"Dasz sobie radę," — zapewniła ją Lisa. "I nie zapomnij, że zawsze jesteśmy przy tobie. Niezależnie od tego, jak będzie ciężko, zawsze możesz na nas liczyć." — dodała z pokrzepiającym uśmiechem.

"Przepraszam cię, Leno." — zaczął ojciec. "To moja wina, że tak się stało." Poklepał ją po plecach i delikatnie pogładził.

Po chwili podniosła głowę i spojrzała ojcu w oczy. "Muszę już iść. On czeka."

"Dbaj o siebie. Zawsze pamiętaj, żeby zadzwonić, jeśli coś będzie nie tak." Skinęła głową, a Lisa posłała jej buziaka.

Popatrzyła na nich po raz ostatni, zanim odeszła. Pomachała im, kierując się w stronę samochodu Dariana. Wsiadła i poczuła na sobie jego wzrok.

"Zamierzałaś wrócić do domu ojca?" — jego głos był szorstki, ale powściągliwy.

Lena spojrzała na niego, ale nie powiedziała ani słowa. Nie odezwała się do niego od chwili, gdy go zobaczyła i miała nadzieję, że tak to pozostanie.

Ochroniarz Dariana uruchomił samochód i odjechali spod kościoła. Z każdym ruchem auta serce Leny biło coraz bardziej niespokojnie.

To był ten moment.

Jechała do jego domu i nie wiedziała, co ją tam czeka. Czuła mdłości, chciała wysiąść, uciec do ojca, ale to było niemożliwe.

Zaczynała nowe życie z Darianem — życie, które albo znienawidzi, albo pokocha.

Westchnęła z rezygnacją, oczekując swojego losu w rękach Dariana Dawsona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

#WITAJ W MOIM DOMU

Samochód zatrzymał się przed gigantycznym budynkiem. Lena nie wiedziała jak, ale była pewna, że nikt nie otworzył bramy – zrobiła to sama.

Uśmiechnęła się, lecz uśmiech szybko zgasł, gdy przypomniała sobie, że Darian siedzi blisko niej. Wysiedli z samochodu, a on posłał jej ten zuchwały uśmieszek, którego nienawidziła.

"Witaj w moim domu" – powiedział, wchodząc do środka bez niej.

Lena była zirytowana. Spodziewała się, że będzie dla niej miły, w końcu właśnie się pobrali. Rozglądając się po ogromnym budynku, prawie się zgubiła. Nigdy w życiu nie widziała domu tak dużego.

Ściany były pomalowane mieszanką beżu i brązu. Szklane okna były wysokie i eleganckie. W ogrodzie rosło wiele różnych kwiatów. W wielkim garażu stało ponad dziesięć samochodów, a kilka małych domków stanowiło część dużego budynku.

Była oszołomiona, gdy szła w stronę wejścia, podziwiając dom. Już go pokochała. Był dokładnie taki jak jej dom ze snów i miała nadzieję, że później go zwiedzi.

Przy wejściu powitał ją odźwierny i pięciu postawnych mężczyzn w mundurach, których twarze nie wyrażały żadnych emocji. Zauważyli obecność Leny prostym skinieniem głowy i wrócili na swoje wyznaczone miejsca.

Lena przyjrzała się im i szybko wywnioskowała, że to ochroniarze Dariana. Naprawdę mieli posturę ochroniarza. Ale dlaczego byli wszędzie wokół? Czy plotki o mafii były prawdziwe?

Kiedy odwróciła się, by spojrzeć na Dariana, już go nie było. Przypomniała sobie, którą stronę wybrał, gdy wchodził do domu, i ruszyła tym samym korytarzem. Drzwi do foyer otwarły się szeroko przed nią. Weszła, oceniając całe miejsce z rozdziawionymi ustami. To, co widziała na zewnątrz, było niewielkie w porównaniu do tego, co czekało w środku.

Darian z pewnością miał drogi gust – było to widoczne po luksusowo umeblowanej rezydencji. Były trzy salony. Foyer i bar znajdowały się w pierwszym. Lena pokręciła głową, przechodząc przez pokój.

Nawet najmniejszy salon tutaj był o wiele większy niż ich jedyny salon w domu. Drugi znajdował się blisko korytarza, był trochę mniejszy od pierwszego, a trzeci ogromny – większy niż Lena kiedykolwiek wyobrażała sobie salon. Wnętrze pomalowano na beżowo-brązowe barwy, tak jak na zewnątrz. Musiał być fanem tych kolorów.

Różne żyrandole z wielkimi lampami wisiały pod sufitami, a jadalnia była perfekcyjnie umeblowana, by spełniać standardy nowoczesnego domu.

Lena wciąż zwiedzała nowy dom, kiedy do salonu weszła młoda kobieta. Miała na sobie fartuch przewieszony przez szyję i biało-czerwony uniform.

"Dzień dobry, proszę pani." Przywitała Lenę delikatnym uśmiechem.

"Dzień dobry?" Lena odpowiedziała uśmiechem.

"Jestem Tina, pomagam tu w domu. Pani suknia ślubna jest piękna." Uśmiechnęła się ponownie.

"Och, dziękuję. Miło cię poznać, Tino. Jestem Lena, właśnie wyszłam za twojego szefa." powiedziała, wyciągając rękę w stronę Tiny.

"Wszyscy o tym wiemy. Jeśli czegoś pani będzie potrzebować, zawsze można do mnie zawołać, zawsze będę do pani dyspozycji." Tina skinęła głową, delikatnie puszczając dłoń Leny po krótkim uścisku.

Tina była tak wysoka jak Lena, miały też podobną sylwetkę, a jej serdeczna aura od razu sprawiła, że Lena poczuła się jak w domu.

"Bardzo ci dziękuję, Tino. Czy możesz mi pokazać pokój?" Lena zapytała uprzejmie.

"Oczywiście." Tina uśmiechnęła się i zaprowadziła Lenę do sypialni Dariana, po czym wróciła do kuchni.

Nogi Leny zesztywniały, gdy stanęła w progu. Nie była pewna, czy chce tam wejść.

Darian jej nie zauważył. Przyjechała z nim samochodem, a on zostawił ją na zewnątrz.

Marszcząc brwi, zacisnęła pięść. Delikatnie położyła rękę na drzwiach i miała zapukać, gdy te same się otworzyły. Straciła równowagę, prawie wpadając na jego pierś.

"Niezdara" – rzucił, po czym wrócił do sypialni.

"Mogę wejść?" Lena zapytała go.

"Możesz, jeśli chcesz."

Przełknęła ślinę na jego opryskliwą odpowiedź, ale weszła do pokoju. Wszystko w tym domu ją zachwycało, ale nie zamierzała udawać, że nigdy nie widziała takich rzeczy.

"To jest sypialnia, ta, którą będziemy dzielić." – powiedział i wyszedł z pokoju, zanim Lena zdążyła coś powiedzieć.

Szybko się odwróciła, jej cichy głos stał się głośniejszy, gdy mówiła: "Nie znam się tu jeszcze i..." Zagryzła wargi, zabrakło jej słów.

Nie wiedziała, co mu powiedzieć. Chciała tylko, żeby coś do niej powiedział. Porozmawiał z nią i przestał być dla niej niemiły. Nie poczekał, aż zbierze myśli, tylko wyszedł z pokoju.

Lena rzuciła się na ogromne łóżko i westchnęła z irytacją. To był ich pierwszy wspólny dzień, a on już zachowywał się wobec niej chłodno.

Przed nią było jeszcze wiele lat życia. Czy wytrzyma? Przetarła zmęczona włosy i znów wstała.

Darian nie miał już na sobie garnituru ślubnego. Uznała, że pora też zdjąć suknię. Powoli rozpięła suwak i zaczęła ją zdejmować, gdy przypomniała sobie, że nie zamknęła drzwi.

Lena nie była przyzwyczajona do obecności mężczyzny w tym samym pokoju. Szybko pobiegła do drzwi, by je zamknąć. Zdjęła suknię i została w samej bieliźnie.

Podeszła do lustra i spojrzała na siebie – po policzkach spłynęły jej łzy. Poczuła się nagle bardzo samotna. Tak bardzo samotna. I nie była pewna, jak długo to jeszcze potrwa. Chciała, żeby jej najlepsza przyjaciółka była przy niej, by ją pocieszyć, ale to już nie było możliwe.

Usłyszała pukanie do drzwi i zaczęła nerwowo szukać czegoś, czym mogłaby się zakryć. Wtedy uświadomiła sobie, że nie zabrała ze sobą żadnych ubrań. Jej sukienka ślubna była jedyną rzeczą, która należała do niej w tym domu.

Biegała po pokoju spanikowana. Nie mogła z powrotem założyć sukni – już pierwszy raz sprawiło jej to dużo trudu.

Szukała czegoś, ale nic nie znalazła. Nie mogła pozwolić, żeby zobaczył ją w takim stanie.

"Otwórz!" – znów zapukał, ale Lena nie odpowiedziała.

Wciąż rozglądała się za czymś do przykrycia, gdy usłyszała odgłos klucza w zamku. Zamrugała oczami i pobiegła za żaluzje w oknie, chowając się za zasłoną, licząc na to, że jej nie znajdzie.

Darian wszedł i rozejrzał się. Zabrał to, po co przyszedł, i wyszedł, zauważając, że Leny nie ma w sypialni.

Lena obserwowała każdy jego krok przez przezroczystą zasłonę, a on nie miał pojęcia, że się tam schowała.

Gdy nie mógł jej znaleźć, wyszedł z pokoju, a Lena podziękowała w duchu swojemu szczęściu. Chwyciła koc i owinęła się nim.

Przypomniawszy sobie, że Tina ma podobną sylwetkę do niej, i że nie byłoby złym pomysłem poprosić ją o jakieś ubranie, Lena wyszła z pokoju, by poszukać Tiny i poprosić o jakieś rzeczy do ubrania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

NOC POŚLUBNA

Po tym jak Lena założyła ubrania, które dała jej Tina, wróciła do sypialni i usiadła na skraju łóżka typu king-size. Spodziewała się dużego pokoju z różnymi meblami i Darian nie zawiódł.

Delikatne burczenie w jej brzuchu uświadomiło jej, że nie zjadła dziś niczego. Wstała, by pójść do kuchni, lecz przypomniała sobie, że to nie jest jej dom, więc znów pod nosem rzuciła parę przekleństw, zastanawiając się, kiedy przywyknie do nowego miejsca.

Wróciła do salonu, czekając na pojawienie się Tiny. Kiedy ta przyszła, Lena poprosiła o jedzenie, a Tina szybko nakryła do stołu i zaprosiła ją.

„Dziękuję, Tino.” — Lena uśmiechnęła się, idąc w stronę jadalni.

Rzuciła pobieżne spojrzenie po pokoju, mając nadzieję zobaczyć męża, ale nie było po nim śladu. Ustawiła jedzenie i zaczęła je delikatnie spożywać. Była w trakcie posiłku, gdy jej telefon zadzwonił — dzwonił jej ojciec, ale nie odebrała, jedynie patrzyła na ekran, gdy telefon dzwonił.

Po zakończeniu połączenia ojciec próbował jeszcze dwukrotnie, zanim Lisa do niej zadzwoniła.

Odebrała połączenie od Lisy, przycisnęła telefon do ucha i uśmiechnęła się. „Cześć” — wyszeptała cicho.

„Cześć, Lena. Jak się masz? Jak ci idzie?” — odezwała się Lisa. Lena wyczuła zaniepokojenie w jej głosie i nie chciała tego pogłębiać.

Miała już odpowiedzieć przyjaciółce, gdy drzwi do salonu otworzyły się i weszła kobieta. Lena od razu ją zauważyła. Miała na sobie obcisłą czerwoną sukienkę podkreślającą doskonałą figurę klepsydry, a jej włosy także były czerwone. Jej szpilki były czerwone, a torebka przewieszona na ramieniu również miała ten kolor.

Sukienka ledwie sięgała jej kolan, odsłaniając zbyt wiele skóry na udach. Lena zakończyła rozmowę z Lisą i podeszła do kobiety. Już miała się odezwać, gdy wszedł Darian. Trzasnął drzwiami i słowa utknęły jej w gardle.

Zauważyła ogromną torbę u rudej, lecz nie skupiła na tym uwagi. Darian musiał wyjaśnić, co się dzieje. Jej mąż nie zamierzał chyba sprowadzić innej kobiety do sypialni w noc ich ślubu. Czyżby?

„To ona?” — zapytała rudowłosa Dariana, obdarzając Lenę lubieżnym spojrzeniem.

Odsunęła wzrok i prychnęła. Oboje musieli być szaleni, że jej to robią. Darian mógł robić, co tylko chciał. Nie obchodziło jej to. Nie powinno jej to obchodzić.

„Tak. Kobieta, którą dziś poślubiłem.” — zaśmiał się nonszalancko, jakby nie był pewny swojego wyboru.

Lena rzuciła mu groźne spojrzenie, zastanawiając się, co jeszcze mówił o niej innym.

„Chodź ze mną.” — Darian poprowadził w stronę sypialni, a rudowłosa podążyła za nim, spoglądając na Lenę z uśmiechem, który sprawił, że Lena miała ochotę wyrwać jej włosy z głowy.

Jeśli taki miał gust do kobiet, to ona się nie kwalifikowała i nie zamierzała go imponować. Ale bolało ją to. Czuła ból w piersi, gdy patrzyła, jak odchodzą razem korytarzem. Jak mógł jej to zrobić w noc ich ślubu? Lena prawie się przewróciła, ale dzięki Tinie i kanapie mogła się podeprzeć.

„Czy to się właśnie stało? Darian przyprowadził inną kobietę w noc naszego ślubu?” Rzuciła się na sofę i zaczęła masować skronie aż po brodę. „Tina, na litość boską, właśnie dziś się pobraliśmy. Kilka godzin temu, a on robi coś takiego?” Szlochała cicho, ale Tina była na tyle życzliwa, że ją pocieszyła.

„Przyzwyczai się do twojej obecności.” — zapewniła ją Tina. Sama nie była pewna, co się dzieje z jej szefem. Pracowała tylko dla niego. Nie mieszała się w jego sprawy.

Lena siedziała w salonie przez cały czas, gdy Darian był w środku z tą kobietą. Gdy zaczęło się ściemniać, zastanawiała się, czy ją zostawi i zostanie z rudą do rana. Wciąż pogrążona w myślach, zobaczyła kobietę wychodzącą z pokoju — była ubrana tak samo jak wcześniej. Nic się nie zmieniło, poza tym, że była nieco spocona.

„Mam nadzieję, że dasz z nim sobie radę.” — rzuciła ruda do Leny, odchodząc bez czekania na odpowiedź.

Gdy Lena weszła do sypialni, Darian siedział na krześle, a jego komputer stał na toaletce. Miał na sobie okulary i wpatrywał się w ekran.

Usiadła na łóżku i nie odezwała się ani słowem. On również nie zauważył jej obecności.

Po kilku minutach tłumionej złości i słów w gardle przerwała ciszę. „Chcę jutro zabrać swoje ubrania. Chciałabym pojechać do domu ojca, by je odebrać.” Powiedziała. Po chwili pożałowała, że to powiedziała. Nie było sensu go o tym informować. Mogła jechać gdzie chciała, bez pytania o pozwolenie, ale czuła, że tak będzie lepiej.

On dalej stukał w ekran, nie odpowiadając. Wiedziała, że powinna wziąć prysznic przed snem — tak zwykle robiła w domu, ale jego obecność była niepokojąca.

Uśmiech nadziei pojawił się na jej twarzy, gdy przypomniała sobie, że w domu są inne pokoje i może z któregoś skorzystać. Poszła do jednego z nich i spróbowała otworzyć zamek, ale nie zadziałał. Tak samo było z pozostałymi pokojami — żadnego nie udało się otworzyć.

Zdecydowała się spać na kanapie w salonie, ale przypomniała sobie, że wcześniej nie narzekał na jej obecność w pokoju. Zmieniliwszy zdanie, wróciła do sypialni, nie znosząc myśli, że będzie musiała dzielić łóżko z mężczyzną, który dopiero co był w pokoju z inną kobietą.

Stała przez chwilę w drzwiach. Po chwili weszła do środka. Darian miał teraz na sobie krótkie spodenki i przezroczystą białą koszulkę, która podkreślała jego szczupłe mięśnie.

Oderwała wzrok od jego idealnej sylwetki i usiadła na kanapie. Postanowiła nie rozmawiać z nim i przespać noc na tej kanapie.

„Tessy przyniosła ci ubrania,” odchrząknął, Lena spojrzała na niego, a on kontynuował: „Ta szafa tam...” wskazał ręką w stronę pokoju. „Jest moja, a ta obok będzie twoja. Kupiłem trochę ubrań przed twoją przeprowadzką, a dziś Tessy przyniosła nowe. Powinnaś je obejrzeć.”

Czyżby kobieta, którą przed chwilą przyprowadził, to była Tessy? Lena właśnie zauważyła, że nie wyszła z torbą, z którą weszła do sypialni. Chciała zapytać, ale się powstrzymała.

„Nie pieprzyłem jej. Jest tylko asystentką.” — powiedział. Jakby wiedział, o czym myśli.

Odetchnęła z ulgą i mruknęła: „Dziękuję.” — na tyle głośno, by mógł usłyszeć. Nie wiedziała, dlaczego mu dziękuje, ale czuła, że powinna. Może za ubrania, które jej kupił.

„Powinnaś już iść spać.” — wyłączył światło, a Lena jęknęła. Nie podobało jej się, że jest sama z mężczyzną w ciemnym pokoju.

„Czy mógłbyś włączyć światło?” — poprosiła.

„Nie śpię przy włączonym świetle. Możesz spać na kanapie w salonie, jeśli nie czujesz się tu swobodnie.” — powiedział szorstko.

Lena westchnęła, ale jego słowa nie zrobiły na niej wrażenia. Spodziewała się takiego podejścia i powinna była wiedzieć, że jego uprzejmość jest udawana. Chwyciła koc i owinęła go wokół siebie.

„Dobranoc.” — powiedziała, wychodząc z pokoju.

Darian obserwował ją kątem oka i wiedział, że sprawi mu jeszcze kłopoty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

Wedded To The Ruthless Mafia Boss

166 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

166

Treść

Aa