SAVANNAH
"Jesteś za gruba na ten strój, Savannah."
Te słowa wciąż rezonują w mojej głowie, gdy wpatruję się w swoje odbicie, ciągnąc za zbyt dużą czarną bluzę, która pochłania moje ciało. Alyssa nazywa to moim kocem bezpieczeństwa. Ja nazywam to sprzętem przetrwania. Luźne ubrania ukrywają wszystko, czego w sobie nienawidzę—fałdy, rozstępy, fakt, że zajmuję zbyt dużo miejsca w świecie, który chce, bym zniknęła.
Ale dziś wieczorem nie chcę być już niewidzialna.
Bas z rezydencji Melissy Carter dudni w moim ciele, gdy stoję na skraju jej zadbanego trawnika. Światło zalewa każde okno, sylwetki poruszają się jak cienie na kurtynach. Piękni ludzie robią piękne rzeczy. I po raz pierwszy, zostałam zaproszona.
Cóż, nie do końca zaproszona. Alyssa, moja partnerka laboratoryjna, wspomniała o tym mimochodem, gdy pomagałam jej dokończyć nasz projekt chemiczny, do którego nie włożyła ani grama wysiłku. "Wszyscy tam będą," powiedziała z wzruszeniem ramion. "Ty też mogłabyś przyjść, chyba."
Nie do końca złote zaproszenie, ale to było więcej niż zwykle dostawałam. Pomyślałam, że Alyssa w końcu chciała być dla mnie miła.
Dom jest pełen ludzi, ciała ściśnięte w spoconym, perfumowanym tłumie. Przemieszczam się przez tłum, trzymając głowę nisko, mamrocząc "przepraszam" za każdym razem, gdy na kogoś wpadnę. Nikt nie zauważa. Nikt nie dba. Jestem duchem unoszącym się przez ich imprezę, tak jak jestem duchem unoszącym się po korytarzach szkoły.
Docieram do kuchni, mając nadzieję na wodę albo może colę. Coś, co mogłabym trzymać w rękach, żeby wyglądać, jakbym tu pasowała.
"No proszę. Kto to się wyczołgał z jaskini."
Madison Harper. Oczywiście. Jej głos działa na mnie jak paznokcie na tablicy. Skupiam wzrok na butelkach na blacie, udając, że jej nie słyszę.
"Mówię do ciebie, Savannah Williams. Co tu robisz? Ta impreza ma limit wagowy."
Jej przyjaciółki chichoczą na komendę. Czuję, jak moje policzki płoną, ale wciąż trzymam wzrok w dół.
"Zostałam zaproszona," mówię, mój głos ledwo słyszalny przez muzykę.
Madison wydaje teatralne westchnienie. "Zostałaś? Przez kogo? Firmę cateringową? Jesteś tu, żeby po nas sprzątać?"
Więcej chichotów. Więcej palących policzków.
"Daj jej spokój, Madison," przerywa męski głos. Podnoszę wzrok, by zobaczyć Tylera Chena, kapitana drużyny debat i jednego z niewielu przyzwoitych ludzi w Westlake High. "Nie masz kogoś innego, kogo mogłabyś dziś dręczyć?"
Madison przewraca oczami i oddala się, a jej przyjaciółki idą za nią jak ogon trującej komety.
Tyler obdarza mnie przepraszającym uśmiechem, a ja jakoś udaje mi się odpowiedzieć słabym uśmiechem. "Dzięki."
"Hej, Tyler!" Woła chłopak z drużyny debat z progu. "Remis w beer pongu! Rodriguez znowu się przechwala!"
Tyler patrzy na mnie przepraszająco, zanim się oddala.
Unoszę się na skraju, sącząc swoją colę, starając się wyglądać, jakbym na kogoś czekała, a nie stała sama.
"Savannah Williams? To ty kryjąca się pod tymi wszystkimi ubraniami?"
Odwracam się, by zobaczyć Alyssę, jej oczy szkliste od alkoholu, jej ramię splecione z Jennifer Kwan. Obydwie patrzą na mnie z identycznymi wyrazami rozbawionego niedowierzania.
"Cześć," mówię nieudolnie z uśmiechem, zadowolona, że Alyssa w końcu tu była.
Jennifer pochyla głowę. "Dlaczego jesteś tak ubrana?"
Słowa ranią, ale słyszałam gorsze. Znacznie gorsze.
„Czy ty wiesz, na jakiej imprezie jesteś, że tak się ubrałaś?” Zanim zdążyłam się obronić, uprzedziła mnie. "Wiesz co? Dziś wieczór może być inny. Dziś wieczór może być twoim transformacyjnym montażem."
Marszczę brwi. "O czym ty mówisz?"
Niebezpieczny błysk pojawia się w oczach Alyssy, gdy chwyta mnie za ramię, ciągnąc w stronę centrum pokoju.
"Hej, wszyscy!" krzyczy, jej głos przebija się przez muzykę. "Mamy tu sytuację!"
Ku mojemu przerażeniu, kilka osób się odwraca. Muzyka nie milknie, ale wydaje się zanikać, gdy coraz więcej oczu ląduje na mnie. Moje serce bije o żebra, jakby chciało uciec.
"Nasza przyjaciółka Savannah tutaj ukrywa swoje światło pod korcem—czy raczej, pod tym ohydnym kapturem!" ogłasza Alyssa, ciągnąc za mój rękaw.
Próbuję się wyrwać, ale Jennifer jest teraz za mną, blokując moją ucieczkę.
Uśmiech Alyssy poszerza się, gdy zwraca się do mnie. „Zdejmij ten namiot, który nazywasz bluzą. Pokaż wszystkim, że pod tym wszystkim jesteś człowiekiem."
Moja krew zamarza. "Co? Nie. Mam pod spodem top, ale—"
"Idealnie!" wtrąca Jennifer. "Więc jesteś przyzwoicie ubrana. Jaki jest problem?"
Problem polega na tym, że mój top jest obcisły. Problem polega na tym, że każda fałda, każdy rozstęp, każda niedoskonałość, którą staram się ukryć, będzie na widoku. Problem polega na tym, że wiem dokładnie, co się stanie, gdy mnie zobaczą—prawdziwą mnie.
Ale Alyssa już prowadzi skandowanie, jej głos wznosi się ponad muzykę. "Zdejmij to! Zdejmij to!"
Inni dołączają do skandowania, większość z nich prawdopodobnie zbyt pijana, by nawet wiedzieć, za czym skandują. Ale niektórzy wiedzą. Madison wie, jej oczy błyszczą złośliwą ekscytacją. Mały tłum zebrał się wokół nas, skandowanie staje się coraz głośniejsze.
"Zdejmij to! Zdejmij to!"
Skandowanie zamazuje się w jeden brzydki, nieustępliwy hałas. Moje policzki płoną, a palce drętwieją.
To jest sposób, byś w końcu należała, mówię sobie.
Jeśli to zrobię, będą się śmiać, tak—ale może też mnie zaakceptują. Może przestanę być niewidzialna. Moje drżące palce znajdują rąbek mojej koszulki, i waham się.
Nocne powietrze muska moje nagie ciało, gdy zaczynam podciągać swoją bluzę. Odsłania się cal mojego brzucha, potem dwa. Skandowanie rośnie w siłę. Zamykam oczy, przygotowując się na westchnienia, na śmiech, na moment, gdy bycie widoczną stanie się gorsze niż bycie niewidzialną.
Nagle ciepła dłoń obejmuje mój nadgarstek, zatrzymując mnie.
"Co do cholery robisz?!"
Głos wywołuje u mnie dreszcze na plecach. Jest głęboki, władczy i boleśnie znajomy. Odwracam się powoli, by zablokować wzrok z Blake'em Armstrongiem, gwiazdą futbolu, bogiem pływania w szkole, i moim numerem jeden prześladowcą od szóstej klasy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
SAVANNAH
Uścisk Blake'a na moim nadgarstku się zacieśnił, jego palce były szorstkie i wilgotne na mojej skórze. Był moim najgorszym prześladowcą i codziennym przypomnieniem, że niewidzialność czasem jest miłosierdziem.
Był w pełni ubrany, podarte dżinsy wisiały idealnie na jego biodrach, białe trampki zachlapane czymś, co wyglądało na plamy z trawy, a koszula z kołnierzykiem, częściowo rozpięta, przylegała do jego klatki piersiowej. Materiał przylegał do jego sylwetki, jakby nie miał wyboru.
Zachwyt przeszedł przez tłum jak uderzenie rózgą. Okrzyki nagle ucichły, głosy przekształciły się w zmieszane mamrotania. Blake cholerny Armstrong właśnie przerwał przedstawienie.
"Co do diabła próbujesz zrobić, Savvy?"
Tam to było— Savvy. Jego głos przebił muzykę i mgłę w mojej głowie. Mrugnęłam na niego, niepewna, czy nie halucynuję.
Był przyzwyczajony do nazywania mnie tym, Savvy, zamiast używać pełnego imienia, Savannah. Potem ten przydomek przekształcił się w gorsze: Muffin, Chubs, Whale. Słysząc teraz, jak mówi to z czymś prawie jak troska, świat mi się przewrócił.
"Co..." zachrypiałam. Mój głos ledwo działał. "Dlaczego ty..." Moje oczy znów skierowały się na tłum, wciąż gapiący się.
Zignorował moje półpytanie. Jego oczy, zazwyczaj szydercze, dziś nie były zimne. Były pełne gniewu i zamieszania, ale nie były okrutne jak zwykle.
"Nie robisz tego," powiedział, przyciągając mnie bliżej. "Nie dla nich."
Mój rękaw bluzy był wciąż podciągnięty, brzeg topu przylegający do odsłoniętej skóry. Automatycznie skrzyżowałam ręce na sobie.
"Krzyczeli—"
"I co z tego?" przerwał.
Jego ton nie był okrutny, tylko stanowczy, jak ton ratownika krzyczącego na kogoś, kto zaraz ma skoczyć do płytkiej wody.
"Myślisz, że nagle cię pokochają po tym? Że przestaną śmiać się za twoimi plecami?"
Jego słowa paliły bardziej niż krzyki.
"Ja... Nie wiem," wyszeptałam. "Może. Nie wiem, co sobie myślałam."
"Nie myślałaś. O to chodzi," powiedział, zirytowany. "Jesteś za dobra na ten cyrk."
To uderzyło mocniej, niż się spodziewałam. Za dobra?
Zwrócił się do tłumu, oczy przeszukiwały osłupiałych uczestników imprezy jak lew, który wyzywa kogoś, by wystąpił do przodu.
"Przedstawienie skończone! Wszyscy się wycofać!"
Jego głos był absolutnym rozkazem. Nikt nie protestował ani się nie śmiał. Po prostu rozpłynęli się z powrotem w muzyce, drinkach, ciemnych zakamarkach imprezy, gdzie światła nie docierały.
A potem, jednym szybkim ruchem, obrócił się i pociągnął mnie za sobą.
"Chodź."
Potknęłam się za nim, prawie potykając się o własne nogi, gdy kierował się do frontu domu. Chciałam coś powiedzieć, cokolwiek, ale mój mózg przestał działać.
To był Blake Armstrong, ciągnący mnie jak damę w opałach, a on był antybohaterem.
Przeszliśmy przez salon, gdzie ludzie już udawali, że nic się nie stało, i wyszliśmy przez ogromne frontowe drzwi. Powietrze na zewnątrz było chłodniejsze, cichsze. Muzyka dudniła z wnętrza, ale wydawała się odległa.
W końcu zatrzymał się na skraju podjazdu, wciąż trzymając mnie za nadgarstek. Wyrwałam rękę, przyciskając ją do piersi, jakby mnie poparzył.
„Dlaczego do diabła to zrobisz, Savvy?”
Objęłam się mocniej, bluza teraz z powrotem na miejscu, jakby mogła mnie jakoś osłonić przed jego mylącymi słowami.
"Powinieneś był pozwolić, żeby to się stało," powiedziałam cicho. "Może wtedy przestaliby widzieć we mnie ducha."
"Pieprzyć to," powiedział Blake. "Jeśli nie widzą twojej wartości, chyba że się rozbierasz dla ich uwagi, to nie są warci, żeby ich imponować."
Moja klatka piersiowa się zacisnęła.
"Nie udawaj, że jesteś inny," powiedziałam, zaskoczona pewnością w swoim głosie. "Jesteś jednym z nich. Zawsze byłeś jednym z nich."
Zrobił krok bliżej, a nagle powietrze między nami było gęste od niewypowiedzianych rzeczy.
"Naprawdę?" zapytał. "Mimo że cię uratowałem przed rozebraniem się..." zamknął oczy.
"Dlaczego mnie uratowałeś?" przerwałam mu.
Nie odpowiedział od razu. Jego szczęka się poruszyła, spojrzenie przesunęło się z moich rąk na twarz.
"Nie masz prawa być dla mnie miłym raz i oczekiwać, że zapomnę wszystko, co mi zrobiłeś."
Staliśmy tam, cisza była prawie cięższa niż hałas wewnątrz. Przesunęłam się niezręcznie, wciąż przytulając się do siebie jak zbroję.
"Powinieneś iść," powiedziałam w końcu. "Pewnie czekają na powrót swojego króla."
Prychnął, bez słowa. Spojrzał na mnie jeszcze raz, a coś nieczytelnego przemknęło przez jego twarz. "Idź do domu teraz, Savvy. Nie jesteś tu potrzebna."
Potem odwrócił się i wrócił na imprezę, a ja stałam tam pod nocnym niebem, z rozdziawionymi ustami.
Przesuń w górę, aby kontynuować
SAVANNAH
Po wczorajszej imprezie nie chciałam wstawać z łóżka, a co dopiero iść do szkoły. Moje oczy były opuchnięte od płaczu, ciało wciąż bolało po tym, jak Blake wyrwał mnie z basenu, jakbym była jakimś zagubionym psem, a moja duma? Cóż, ona utonęła w momencie, gdy zdecydowałam, że skok do wody wszystko naprawi.
Ale opuszczenie szkoły nie wchodziło w grę. Mama zadawałaby pytania, a ja nie miałam energii, by kłamać przekonująco. Więc wyciągnęłam się z łóżka, wrzuciłam na siebie mundurek i ledwo zamieniłam słowo przy śniadaniu.
„Savannah, wszystko w porządku?” zapytała mama, gdy wjeżdżaliśmy na szkolny podjazd.
Wymusiłam uśmiech. „Tak, po prostu jestem zmęczona.”
Spojrzała na mnie tym wzrokiem, który mówił, że nie kupuje tego, ale dała spokój. Pomachałam jej na pożegnanie i wysiadłam.
Gdy tylko postawiłam stopę na terenie szkoły, poczułam ciężar spojrzeń wszystkich wokół. Czułam, jak śledzą mnie oczami jak reflektory.
Czy śmiali się z tego, co zrobiłam wczoraj? Czy myśleli, że jestem zdesperowana? A może mówili o tym, jak Blake mnie uratował?
Skręciło mnie w żołądku. Nie potrzebowałam ich litości. A Blake? Ugh. Sposób, w jaki mnie wyciągnął, jakby był moim właścicielem, a potem powiedział, że nie pasuję tam? To było gorsze niż jakiekolwiek z imion, które nazywał mnie wcześniej.
Muffin. Savvy. Freakshow.
Mógł mnie uratować od utonięcia, jasne, ale uratować mnie od upokorzenia? Tylko pogorszył sytuację.
Ruszyłam w stronę klasy, trzymając głowę nisko. Tuż przed dojściem tam zauważyłam tłum zgromadzony przy tablicy obok biura dyrektora. Od razu zaskoczyło mnie, wyniki testu z fizyki. Pan Lane nigdy nie dawał nam naszych prac osobiście. Zamiast tego, uwielbiał publiczne upokorzenie lub chwałę, przypinając je do tablicy dla wszystkich do wglądu.
Przeskanowałam tłum, i oczywiście, Alyssa tam nie było. Nigdy nie przychodziła, aby sprawdzić swoje wyniki osobiście. Jej poplecznicy zazwyczaj robili brudną robotę.
Grupa lekko się rozstąpiła, a ja wślizgnęłam się przez lukę. W pośpiechu wpadłam na kogoś.
„Uważaj, gdzie idziesz—” zaczęłam, ale urwałam, gdy spojrzałam w górę i zobaczyłam Blake'a.
Stał tak blisko, że czułam zapach jego perfum, czysty, świeży, drogi. Miał swój zwykły, na luzie wygląd: podarte dżinsy, biała koszulka, czarna bluza przewieszona przez ramię jakby mu nie zależało, ale wiedziałam, że mu zależy. Jego włosy były idealnym nieładem, a te przeklęte niebieskie oczy patrzyły prosto na mnie.
Moje gardło zaschło. Cała złość, którą ćwiczyłam w głowie, zniknęła jak dym.
„Zdałaś,” powiedział.
Mrugnęłam. „Co?”
Skinął głową w stronę tablicy. „Dziewięćdziesiąt pięć. To twój wynik. Gratulacje.”
Zajęło mi chwilę, by to zarejestrować. Spojrzałam na tablicę, przescrollowałam listę, i tam było:
Savannah Williams – 95/100.
Uśmiech pojawił się na mojej twarzy, zanim zdążyłam go powstrzymać. Ciężko na to pracowałam. W końcu coś dobrego. Ale ciekawość wzięła górę, i mój wzrok powędrował w górę listy.
Blake Armstrong – 30/100.
Poczułam się winna prawie natychmiast. Nie powinnam była sprawdzać. Szybko się odwróciłam, a on tam był, wciąż stał i patrzył na mnie, z rękoma w kieszeniach, nieodgadnionym wyrazem twarzy.
„Ja nie… Nie spojrzałam na twój wynik,” wyrzuciłam z siebie.
Uniósł brew. „Nic nie powiedziałem.”
„Ale myślałeś o tym.”
Uśmiechnął się krzywo. „Jesteś okropną kłamczuchą, Savvy.”
Moje policzki poczerwieniały. „Nie nazywaj mnie tak.”
Próbowałam go ominąć, ale przesunął się, blokując mi drogę. Zrobiłam krok w prawo, on podążył za mną.
„Serio, nie jestem dziś w nastroju,” warknęłam. „Mam lekcje.”
„Sprawdziłaś mój wynik, Savvy.”
Skrzyżowałam ramiona. „Już powiedziałam, że nie.”
Pochylił się, jego oczy zabłysły. „Ale sprawdziłaś.”
Przepchnęłam się obok niego, odchodząc szybciej niż to konieczne. Po prostu musiałam uciec, zanim zrobię coś głupiego znowu, jak skoczę do kolejnego metaforycznego basenu.
„Savannah.”
Zatrzymałam się.
Jego głos nie był już drażniący, gdy tak mnie nazwał. Brzmiał poważnie. Obróciłam się powoli. „Co?”
Wyglądał na niezręcznego, pocierając tył karku. „Myślałem, że mogłabyś mi pomóc.”
Mrugnęłam. „Przepraszam? Pomóc tobie?” zmarszczyłam brwi w niezrozumieniu.
„Czy mogłabyś być moim korepetytorem z fizyki?”
„Co?”
Przesuń w górę, aby kontynuować