SAVANNAH
Uścisk Blake'a na moim nadgarstku się zacieśnił, jego palce były szorstkie i wilgotne na mojej skórze. Był moim najgorszym prześladowcą i codziennym przypomnieniem, że niewidzialność czasem jest miłosierdziem.
Był w pełni ubrany, podarte dżinsy wisiały idealnie na jego biodrach, białe trampki zachlapane czymś, co wyglądało na plamy z trawy, a koszula z kołnierzykiem, częściowo rozpięta, przylegała do jego klatki piersiowej. Materiał przylegał do jego sylwetki, jakby nie miał wyboru.
Zachwyt przeszedł przez tłum jak uderzenie rózgą. Okrzyki nagle ucichły, głosy przekształciły się w zmieszane mamrotania. Blake cholerny Armstrong właśnie przerwał przedstawienie.
"Co do diabła próbujesz zrobić, Savvy?"
Tam to było— Savvy. Jego głos przebił muzykę i mgłę w mojej głowie. Mrugnęłam na niego, niepewna, czy nie halucynuję.
Był przyzwyczajony do nazywania mnie tym, Savvy, zamiast używać pełnego imienia, Savannah. Potem ten przydomek przekształcił się w gorsze: Muffin, Chubs, Whale. Słysząc teraz, jak mówi to z czymś prawie jak troska, świat mi się przewrócił.
"Co..." zachrypiałam. Mój głos ledwo działał. "Dlaczego ty..." Moje oczy znów skierowały się na tłum, wciąż gapiący się.
Zignorował moje półpytanie. Jego oczy, zazwyczaj szydercze, dziś nie były zimne. Były pełne gniewu i zamieszania, ale nie były okrutne jak zwykle.
"Nie robisz tego," powiedział, przyciągając mnie bliżej. "Nie dla nich."
Mój rękaw bluzy był wciąż podciągnięty, brzeg topu przylegający do odsłoniętej skóry. Automatycznie skrzyżowałam ręce na sobie.
"Krzyczeli—"
"I co z tego?" przerwał.
Jego ton nie był okrutny, tylko stanowczy, jak ton ratownika krzyczącego na kogoś, kto zaraz ma skoczyć do płytkiej wody.
"Myślisz, że nagle cię pokochają po tym? Że przestaną śmiać się za twoimi plecami?"
Jego słowa paliły bardziej niż krzyki.
"Ja... Nie wiem," wyszeptałam. "Może. Nie wiem, co sobie myślałam."
"Nie myślałaś. O to chodzi," powiedział, zirytowany. "Jesteś za dobra na ten cyrk."
To uderzyło mocniej, niż się spodziewałam. Za dobra?
Zwrócił się do tłumu, oczy przeszukiwały osłupiałych uczestników imprezy jak lew, który wyzywa kogoś, by wystąpił do przodu.
"Przedstawienie skończone! Wszyscy się wycofać!"
Jego głos był absolutnym rozkazem. Nikt nie protestował ani się nie śmiał. Po prostu rozpłynęli się z powrotem w muzyce, drinkach, ciemnych zakamarkach imprezy, gdzie światła nie docierały.
A potem, jednym szybkim ruchem, obrócił się i pociągnął mnie za sobą.
"Chodź."
Potknęłam się za nim, prawie potykając się o własne nogi, gdy kierował się do frontu domu. Chciałam coś powiedzieć, cokolwiek, ale mój mózg przestał działać.
To był Blake Armstrong, ciągnący mnie jak damę w opałach, a on był antybohaterem.
Przeszliśmy przez salon, gdzie ludzie już udawali, że nic się nie stało, i wyszliśmy przez ogromne frontowe drzwi. Powietrze na zewnątrz było chłodniejsze, cichsze. Muzyka dudniła z wnętrza, ale wydawała się odległa.
W końcu zatrzymał się na skraju podjazdu, wciąż trzymając mnie za nadgarstek. Wyrwałam rękę, przyciskając ją do piersi, jakby mnie poparzył.
„Dlaczego do diabła to zrobisz, Savvy?”
Objęłam się mocniej, bluza teraz z powrotem na miejscu, jakby mogła mnie jakoś osłonić przed jego mylącymi słowami.
"Powinieneś był pozwolić, żeby to się stało," powiedziałam cicho. "Może wtedy przestaliby widzieć we mnie ducha."
"Pieprzyć to," powiedział Blake. "Jeśli nie widzą twojej wartości, chyba że się rozbierasz dla ich uwagi, to nie są warci, żeby ich imponować."
Moja klatka piersiowa się zacisnęła.
"Nie udawaj, że jesteś inny," powiedziałam, zaskoczona pewnością w swoim głosie. "Jesteś jednym z nich. Zawsze byłeś jednym z nich."
Zrobił krok bliżej, a nagle powietrze między nami było gęste od niewypowiedzianych rzeczy.
"Naprawdę?" zapytał. "Mimo że cię uratowałem przed rozebraniem się..." zamknął oczy.
"Dlaczego mnie uratowałeś?" przerwałam mu.
Nie odpowiedział od razu. Jego szczęka się poruszyła, spojrzenie przesunęło się z moich rąk na twarz.
"Nie masz prawa być dla mnie miłym raz i oczekiwać, że zapomnę wszystko, co mi zrobiłeś."
Staliśmy tam, cisza była prawie cięższa niż hałas wewnątrz. Przesunęłam się niezręcznie, wciąż przytulając się do siebie jak zbroję.
"Powinieneś iść," powiedziałam w końcu. "Pewnie czekają na powrót swojego króla."
Prychnął, bez słowa. Spojrzał na mnie jeszcze raz, a coś nieczytelnego przemknęło przez jego twarz. "Idź do domu teraz, Savvy. Nie jesteś tu potrzebna."
Potem odwrócił się i wrócił na imprezę, a ja stałam tam pod nocnym niebem, z rozdziawionymi ustami.
Przesuń w górę, aby kontynuować
SAVANNAH
Po wczorajszej imprezie nie chciałam wstawać z łóżka, a co dopiero iść do szkoły. Moje oczy były opuchnięte od płaczu, ciało wciąż bolało po tym, jak Blake wyrwał mnie z basenu, jakbym była jakimś zagubionym psem, a moja duma? Cóż, ona utonęła w momencie, gdy zdecydowałam, że skok do wody wszystko naprawi.
Ale opuszczenie szkoły nie wchodziło w grę. Mama zadawałaby pytania, a ja nie miałam energii, by kłamać przekonująco. Więc wyciągnęłam się z łóżka, wrzuciłam na siebie mundurek i ledwo zamieniłam słowo przy śniadaniu.
„Savannah, wszystko w porządku?” zapytała mama, gdy wjeżdżaliśmy na szkolny podjazd.
Wymusiłam uśmiech. „Tak, po prostu jestem zmęczona.”
Spojrzała na mnie tym wzrokiem, który mówił, że nie kupuje tego, ale dała spokój. Pomachałam jej na pożegnanie i wysiadłam.
Gdy tylko postawiłam stopę na terenie szkoły, poczułam ciężar spojrzeń wszystkich wokół. Czułam, jak śledzą mnie oczami jak reflektory.
Czy śmiali się z tego, co zrobiłam wczoraj? Czy myśleli, że jestem zdesperowana? A może mówili o tym, jak Blake mnie uratował?
Skręciło mnie w żołądku. Nie potrzebowałam ich litości. A Blake? Ugh. Sposób, w jaki mnie wyciągnął, jakby był moim właścicielem, a potem powiedział, że nie pasuję tam? To było gorsze niż jakiekolwiek z imion, które nazywał mnie wcześniej.
Muffin. Savvy. Freakshow.
Mógł mnie uratować od utonięcia, jasne, ale uratować mnie od upokorzenia? Tylko pogorszył sytuację.
Ruszyłam w stronę klasy, trzymając głowę nisko. Tuż przed dojściem tam zauważyłam tłum zgromadzony przy tablicy obok biura dyrektora. Od razu zaskoczyło mnie, wyniki testu z fizyki. Pan Lane nigdy nie dawał nam naszych prac osobiście. Zamiast tego, uwielbiał publiczne upokorzenie lub chwałę, przypinając je do tablicy dla wszystkich do wglądu.
Przeskanowałam tłum, i oczywiście, Alyssa tam nie było. Nigdy nie przychodziła, aby sprawdzić swoje wyniki osobiście. Jej poplecznicy zazwyczaj robili brudną robotę.
Grupa lekko się rozstąpiła, a ja wślizgnęłam się przez lukę. W pośpiechu wpadłam na kogoś.
„Uważaj, gdzie idziesz—” zaczęłam, ale urwałam, gdy spojrzałam w górę i zobaczyłam Blake'a.
Stał tak blisko, że czułam zapach jego perfum, czysty, świeży, drogi. Miał swój zwykły, na luzie wygląd: podarte dżinsy, biała koszulka, czarna bluza przewieszona przez ramię jakby mu nie zależało, ale wiedziałam, że mu zależy. Jego włosy były idealnym nieładem, a te przeklęte niebieskie oczy patrzyły prosto na mnie.
Moje gardło zaschło. Cała złość, którą ćwiczyłam w głowie, zniknęła jak dym.
„Zdałaś,” powiedział.
Mrugnęłam. „Co?”
Skinął głową w stronę tablicy. „Dziewięćdziesiąt pięć. To twój wynik. Gratulacje.”
Zajęło mi chwilę, by to zarejestrować. Spojrzałam na tablicę, przescrollowałam listę, i tam było:
Savannah Williams – 95/100.
Uśmiech pojawił się na mojej twarzy, zanim zdążyłam go powstrzymać. Ciężko na to pracowałam. W końcu coś dobrego. Ale ciekawość wzięła górę, i mój wzrok powędrował w górę listy.
Blake Armstrong – 30/100.
Poczułam się winna prawie natychmiast. Nie powinnam była sprawdzać. Szybko się odwróciłam, a on tam był, wciąż stał i patrzył na mnie, z rękoma w kieszeniach, nieodgadnionym wyrazem twarzy.
„Ja nie… Nie spojrzałam na twój wynik,” wyrzuciłam z siebie.
Uniósł brew. „Nic nie powiedziałem.”
„Ale myślałeś o tym.”
Uśmiechnął się krzywo. „Jesteś okropną kłamczuchą, Savvy.”
Moje policzki poczerwieniały. „Nie nazywaj mnie tak.”
Próbowałam go ominąć, ale przesunął się, blokując mi drogę. Zrobiłam krok w prawo, on podążył za mną.
„Serio, nie jestem dziś w nastroju,” warknęłam. „Mam lekcje.”
„Sprawdziłaś mój wynik, Savvy.”
Skrzyżowałam ramiona. „Już powiedziałam, że nie.”
Pochylił się, jego oczy zabłysły. „Ale sprawdziłaś.”
Przepchnęłam się obok niego, odchodząc szybciej niż to konieczne. Po prostu musiałam uciec, zanim zrobię coś głupiego znowu, jak skoczę do kolejnego metaforycznego basenu.
„Savannah.”
Zatrzymałam się.
Jego głos nie był już drażniący, gdy tak mnie nazwał. Brzmiał poważnie. Obróciłam się powoli. „Co?”
Wyglądał na niezręcznego, pocierając tył karku. „Myślałem, że mogłabyś mi pomóc.”
Mrugnęłam. „Przepraszam? Pomóc tobie?” zmarszczyłam brwi w niezrozumieniu.
„Czy mogłabyś być moim korepetytorem z fizyki?”
„Co?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
SAVANNAH
Nie mogłam uwierzyć własnym uszom.
Blake Armstrong, Król Drani, Pan Sarkazmu, Główny Prześladowca w Westlake High, stał przede mną, prosząc mnie, spośród wszystkich ludzi, o korepetycje z fizyki. Moje myśli nie nadążały za tymi słowami. Przez chwilę pomyślałam, że może uderzyłam się w głowę za mocno poprzedniej nocy i teraz mam halucynacje.
Ja. Jego korepetytorka.
Czy to jakiś wymyślny żart? Ukryte kamery? Czy nagrywa to, żeby później zamieścić i śmiać się z przyjaciółmi?
Mrugnęłam kilka razy, próbując odczytać wyraz jego oczu. Nie było w nich ani śladu drwiny, ani przekąsu - tylko coś, co było niepokojąco bliskie... szczerości?
Potrząsnęłam szybko głową. „Żartujesz, prawda?”
Podszedł bliżej, zmniejszając i tak już zbyt małą odległość między nami. „Powinnaś mnie uczyć, naprawdę, Savvy. Jesteś dobra z fizyki. Wszyscy to wiedzą. Muszę ją zaliczyć w tym semestrze, albo mogę zapomnieć o szkole inżynierskiej.”
Znowu to było. Ten przydomek. Savvy. To samo imię, którym mnie nazywał, gdy śmiał się z przyjaciółmi na korytarzu. Tylko tym razem nie brzmiało to drwiąco. Brzmiało... łagodniej.
Mimo to, skrzyżowałam ramiona. „A co sprawia, że myślisz, że chciałabym ci pomóc po tym, jak mnie traktujesz?”
„Bo,” powiedział z półuśmiechem, „uratowałem ci tyłek wczoraj w nocy.”
Otworzyłam usta. „A potem powiedziałeś mi, że jestem niepotrzebna.”
Zaśmiał się. Ten niski, zarozumiały uśmiech, jakby był właścicielem świata. Nienawidziłam, jak bardzo na mnie działał.
„To cię zabolało?” drażnił się, unosząc brew.
Patrzyłam na niego, niepewna, czy go uderzyć, czy znowu się rozpłakać. „Tak, Blake. Płakałam.”
Jego uśmiech zadrżał. Tylko na sekundę. „Ała,” powiedział, drapiąc się po karku. „Przepraszam.”
Nie wiedziałam, czy mówił to serio. Może nie chciałam wierzyć, że mógłby.
Spojrzał na mnie przez dłuższą chwilę, a potem zapytał ponownie: „Więc? Będziesz mnie uczyć?”
Wzięłam głęboki oddech. „Tylko jeśli obiecasz przestać mnie gnębić.”
Znowu się zaśmiał, kręcąc głową. „Wiesz, że nie mogę z tym przestać. To część tego, kim jestem.”
Zmarszczyłam brwi. „Na serio? To jest twoja wymówka?”
„Dokuczanie ci daje mi radość, Savannah. Ale nikomu innemu na to nie pozwalam. To co innego.”
Prychnęłam. „Po co w takim razie ratowałeś mnie wczoraj w nocy? Powinieneś był pozwolić mi to zrobić. Może w końcu byś się pośmiał.”
Zrobił krok jeszcze bliżej. Zbyt blisko. Moje serce waliło jak oszalałe. „Nie lubię patrzeć, jak inni ci dokuczają. To moja rzecz. Tylko ja mogę się z tobą droczyć.”
Zabrakło mi tchu.
Czy to miało mi poprawić humor?
Jego spojrzenie nie uciekało. „Będziesz mnie uczyć, czy nie? Poproś o coś w zamian, jeśli to ma ci pomóc. Pieniądze? Mogę zapłacić.”
Potrząsnęłam szybko głową, słowa ugrzęzły mi w gardle. Nie byłam pewna, czy to jego bliskość, czy nagły dziwny zwrot moich uczuć, ale czułam, że zaraz wybuchnę.
Kiedyś miałam na Blake'a zadurzenie. Głupie, szeroko otwarte, dziecinne zadurzenie, które umarło okrutną śmiercią w momencie, gdy rzucił we mnie pierwszą obelgę w pierwszym miesiącu mojego pobytu tutaj. Teraz nie wiedziałam, co czuję.
„Savannah,” powiedział, patrząc na swój zegarek. „Zajęcia zaczynają się za pięć minut. Czy zamierzasz mi odpowiedzieć, czy nie?”
Otworzyłam usta, ale nic nie wyszło.
„Czego chcesz w zamian?” zapytał.
„Matematyka,” wypaliłam.
Zmarszczył brwi. „Co?”
„Jestem beznadziejna z matematyki. Będę cię uczyć fizyki, jeśli ty będziesz mnie uczyć matematyki.”
Na jego ustach pojawił się wolny uśmiech. „Interesujące.” Następnie, z irytująco rozbawionym błyskiem w oczach, dodał: „Co z pływaniem? Słyszałem, że i w tym jesteś beznadziejna.”
Zesztywniałam, zastanawiając się, skąd to wie. Już samo to słowo sprawiało, że przechodziły mnie ciarki.
Nie zawsze tak było. Kiedyś chciałam się nauczyć. Aż do prób pływackich w pierwszym roku, kiedy wszyscy się śmiali, gdy poślizgnęłam się i wpadłam do basenu w dresie. Od tamtej pory unikałam basenów jak zarazy.
Ale teraz...
Spojrzałam na niego. „Jesteś kapitanem. Możesz mnie nauczyć?”
Wzruszył ramionami, jakby to było nic. „Jasne. Mam czas.”
Patrzyłam na niego przez dłuższą chwilę. „Dlaczego to robisz?”
Nie odpowiedział od razu. Jego oczy przeszukiwały moje, jakby próbował znaleźć odpowiedź sam. „Bo... może ci to jestem winien. Robimy to, czy nie?”
„Umowa,” powiedziałam cicho, niepewna, czy właśnie nie popełniłam ogromnego błędu.
Uśmiechnął się. „Idealnie. Zaczynamy dzisiaj po szkole. Spotkaj się ze mną przy basenie po szkole. Nie spóźnij się, Savvy.”
A potem odszedł, tak po prostu. Jakby nie właśnie przewrócił mój świat do góry nogami.
Przesuń w górę, aby kontynuować